• porno
  • jigolo sitesi
    Page 5 of 242 FirstFirst ... 23456781555105 ... LastLast
    Results 61 to 75 of 3626

    Thread: Regional geopolitics

    1. #61
      Registered User
      Join Date
      May 2011

      Re: Regional geopolitics

      Iran, Russia's Tatneft Sign $1 Billion Preliminary Oil Deal

      Representatives of Tatneft and the National Iranian Oil Company sign a $1 billion contract on the extraction of heavy oil at the Zagheh oil field in south Iran on December 18.

      December 18, 2011
      Iranian state TV has reported that Russia's Tatneft and the Iranian government have signed a $1 billion preliminary deal to develop the Zagheh oil field.

      The report says the deal was signed on December 18 in a move that deepens Moscow's business links with Iran, despite U.S. calls for further sanctions over Iran's nuclear program.

      The Zagheh oil field, located on the shores of the Persian Gulf in Iran's south, contains an estimated 3 billion barrels of heavy crude oil.

      Iran's state TV quoted Oil Minister Rostam Qasemi as saying that the field will produce 55,000 barrels a day within five years.

      The TV report said a final contract will be signed within three months on a "buyback" basis, meaning the Russians will build the facilities but will not own them, and will receive their costs plus a pre-agreed profit in return.

      Russia has rejected U.S. demands for new sanctions against Iran over its nuclear program, arguing for diplomatic solutions to the standoff over whether it is developing atomic weapons.

      compiled from agency reports

    2. #62
      Registered User
      Join Date
      May 2011

      Re: Regional geopolitics

      Explainer: Iran's Threat to Blockade The Strait Of Hormuz


      By RFE/RL
      December 13, 2011
      A hard-line Iranian newspaper considered to speak for Iran's supreme leader has come out in support of closing the Strait of Hormuz in the Persian Gulf, the world's most important oil-shipping lane, as punishment against countries that have sanctioned Tehran over its suspect nuclear program.

      A December 13 editorial in "Kayhan" asks, "Why has the Islamic Republic of Iran not used its unchallengeable right till now, when there is a conspiracy of imposing sanctions against our country's oil?"

      The piece comes a day after an Iranian lawmaker reportedly said the country's military was planning to hold drills to practice closing the vital shipping passage. The news agency ISNA quoted deputy Parviz Sorouri as saying, "If the world wants to make the region insecure, we will make the world insecure."

      Julian Lindley-French, a professor at the Royal Military Academy of the Netherlands, says Iran's intent appears clear. "If this threat was carried out, in a sense -- denial of access through the Strait of Hormuz -- then [Iran] will be on a direct route of confrontation with the West and, indeed, many of the regional powers," he says.

      That's because the strait -- which runs mainly along Iran, but also touches Oman and the United Arab Emirates -- is the only way for Persian Gulf oil to reach the open sea. An estimated 15.5 million barrels of oil are shipped through the strait every day -- one-third of all seaborne-traded oil, or 17 percent of the world's supply.

      Any interruption in those shipments would send shock waves through the world's already-fragile economies. Already, news of Iran's unconfirmed threat has driven oil prices up $3, to more than $100 a barrel.

      Theodore Karasik of the Dubai-based Institute for Near East & Gulf Military Analysis says that's nothing compared to what would happen if Iran follows through on its threat. "The consequences are that international shipping, in particular in terms of energy, would grind to a halt and this would put immense pressure on the economies all around the world," he says. "You'll see the price of oil skyrocket, probably up to $250 a barrel."

      Law Of The Sea

      Iran says closing the waterway is justified because governments like the United States and Britain have imposed economic sanctions on Tehran over its nuclear program, which they believe is a front for weapons development and which Tehran insists is peaceful. Iran's saber-rattling in the strait is aimed at heading off increasing efforts to curb its oil exports, and it says maritime law supports such a move.

      But James Kraska, a professor of international law at the U.S. Naval War College's Center for Naval Warfare Studies, says relevant law in this case is the UN's 1982 Convention on the Law of the Sea.

      "Under that convention, transit through international straits is guaranteed for all countries, so there would not be a legal basis to close the [Hormuz] Strait," he said. "And transit through the strait includes transit in the air, on the surface, as well as under the water. There's no requirement to seek the coastal states' permission, and there's no lawful basis for the coastal states to impede the transit."

      Neither Iran nor the United States are among the treaty's 150 signatories, but Kraska says the convention is "customary law" that has been recognized for centuries. The waters in the strait have dual status, he says. They are technically Iranian territory, but they are also an international strait, and that gives foreign ships "a higher right of transit."

      Naval Power Rules

      But let's say Iran blocks it anyway. Does it have the military capacity to then take on a naval power like the United States, which is certain to respond?

      A 2008 report by the Washington Institute for Near East Policy said Iran was "essentially in control of the world's oil lifeline" and had the capability to "wage unique asymmetric warfare against larger naval forces." The institute's Michael Eisenstadt says blocking the strait is "something Iran has been preparing for for years."

      "Iran has been investing for decades now on creating a naval guerrilla force which would have the capability of at least interfering with shipping through the Strait of Hormuz and perhaps closing it, at least temporarily, using a combination of mines, small boats, antiship cruise missiles, submarines -- both midget submarines as well as conventional submarines -- and most recently ballistic missiles," Eisenstadt says.

      Karasik of the Institute for Near East & Gulf Military Analysis agrees. "Iran's specialty is asymmetric warfare," he notes. "This is what they practice in their simulations and their exercises. This includes the use of small ships or boats, also suicide boats, underwater warfare capability, combined with the use of ballistic and cruise missiles. So they can pack a punch if they are able to get these weapons off the ground."

      But like Karasik, Eisenstadt says if Iran does succeed in blocking the strait, it could only do so for about a week. "The bottom line is, although the Iranians have been talking a long time about closing the Strait of Hormuz, they probably only have the ability to do so for several days," he says. "And once the United States Navy gets involved in ensuring freedom of navigation, I think it's very clear that the outcome will be, eventually, the destruction of the Iranian Navy and the reopening of the strait."

      And that may be why the threat could very well remain only that.

      Written by Heather Maher, with additional reporting from Antoine Blua and Abubakar Siddique

    3. #63
      Registered User
      Join Date
      May 2011

      Re: Regional geopolitics

      12 DECEMBER 2011

      Posted by Patriot
      Could this be the smoking electron in the alleged unmanned air vehicle (UAV) incident over Iran?

      The original reports that Iran "shot down" a Lockheed Martin RQ-170 Sentinel appear to be misleading. Iranian news agency reports credited the army's electronic warfare unit with bringing down the UAV, but apparently in a way that limited the amount of damage on landing or impact.

      Only six weeks ago, Russia announced delivering the Avtobaza ground-based electronic intelligence and jamming system (shown below) to Iran. Most Russian weapons exports to Iran are blocked, including the proposed transfer of the S-300 surface to air missile system. But there is a key difference between a SAM battery and a jamming system. The S-300 can vastly complicate a strike on an Iranian nuclear site at Natanz or Qoms. A jamming system, such as the Avtobaza, is unlikely to be used to defend such a site because it could interfere with the radar of the S-300 or the Tor-M1 SAM battery.

      The Avtobaza, moreover, is designed to jam side-looking and fire control radars on aircraft and manipulate the guidance and control systems of incoming enemy missiles. It would be the perfect tool to target and perhaps infiltrate the communications link that allows a UAV to be controlled from a remote location.

      The incident, of course, has not been confirmed with visual evidence of the allegedly captured RQ-170. Unlike 50 years ago, when the Soviet Union shot down the Lockheed U-2, the Iranians will not be able to produce a captured Francis Gary Powers. In 1961, the Soviets appeared to destroy their credibility by releasing imagery of the wreckage of the wrong aircraft -- a luckless MiG possibly shot down by mistake in the fusillade aimed at Powers' U-2. When the Soviets produced Powers, who survived and was captured, the world finally had undeniable proof.

      So there is no script in the propaganda textbook for these kinds of incidents. They tend to evolve in their own way. Iran may never produce evidence to back up their claims, or they might later today.

      Interestingly, the International Security Assistance Force has made no effort to deny Iran's claims. Instead, the NATO headquarters in Kabul issued a statement acknowledging the loss of one of their UAVs over western Afghanistan last week. The statement also suggested the Iranians may have simply found the misplaced UAV for them. It may be important that NATO officials did not deny Iran's claims that the UAV was the RQ-170, which is known to operate from Kandahar where it was originally spotted.

      FROM OCTOBER 2011

      MOSCOW - Russia has sent a set of mobile radar jammers to Iran and is negotiating future deliveries that Moscow believes do not contravene current United Nations sanctions on the Islamic state's regime, an official said Tuesday.

      The Avtobaza truck-mounted jammers are part of a broader line of arms Russia hopes to sell Iran despite concerns over Tehran's nuclear program, the deputy head of the military and technical cooperation agency said.

      "This is a defensive system," the agency's deputy director Konstantin Biryulin was quoted as saying by the state RIA Novosti news agency.

      "We are not talking about jets, submarines or even S-300 (missile) systems. We are talking about providing security for the Iranian state.

      "We are in constant talks with Iran over that country's purchases of military technology that does not fall under UN sanctions," he was quoted as saying.

      The arms delivery was disclosed the same day as a Western diplomat said Russia and China were urging the UN atomic agency to soften, or even hold back, a report detailing Iran's suspected efforts to develop nuclear weapons.

      Russia had strongly defended its close trading partner until agreeing in September 2010 to cancel a planned sale of S-300 missile systems and supporting stronger sanctions against Tehran.

      But limited arms shipments have continued and Iran last month finally put a Russian-made nuclear power plant on stream in Bushehr after years of delays.

      Biryulin did not disclose when the radar systems were delivered or how many units were sold.

    4. #64
      Registered User
      Join Date
      May 2011

    5. #65
      Registered User
      Join Date
      May 2011

      erdekan's ASS CANCER

      Erdogan's illness impacts events around Syria and Iran
      DEBKAfile Exclusive Report December 18, 2011, 10:48 PM (GMT+02:00) Tags: Turkey Erdogan Barack Obama Middle East Syria

      Turkish Prime Minister Tayyip Erdogan
      Extreme concern was quietly voiced Sunday, Dec. 18, by American and European official circles over the state of Turkish Prime Minister Tayyip Erdogan's health – and especially its impact on present and impending events in Syria and other parts of the Middle East, including Iran, DEBKAfile's Western intelligence sources report. Those sources say Erdogan is suffering from Rectosigmoid cancer, but were not sure if it had reached the advanced Stage TIII (spread out of the colon to regional lymph nodes).

      It must hurt ++

      They also said they did not know what treatment he had received at the Istanbul hospital where he was first admitted and latterly at the Hacettepe Hospital in Ankara.
      Sunday, Turkish Health Minister Recep Akdag, talking to local journalists, told them not to pay attention to the "gossip" that the hospital had prepared a special room for the prime minister to conduct affairs of state, but did not deny it. No denials were issued either of Turkish news reports about Erdogan undergoing "abdominal surgery " on Nov. 26. They also reported that, since he was released, an air force ambulance helicopter had been standing outside his home.
      According to reports flying around Ankara Sunday, which were neither confirmed nor denied, the Turkish prime minister is back in hospital.
      DEBKAfile's sources would only admit they are worried because the lengthy medical treatment he needs has already had an effect on the state of Middle East decision-making, especially in relation to the urgent Syrian crisis.
      Thursday night, Dec. 15, Erdogan and President Abdullah Gul led a top military command council meeting in Ankara to review preparations for war on two possible fronts - Syria and Iran, if Tehran decides to come to Bashar Assad's aid.
      On Friday, the Turkish prime minister met US Defense Secretary Leon Panetta who flew in from Baghdad.
      When Turkish journalists asked after his health, Erdogan replied: "I'm fine and I will be better."
      Our sources point out that whatever decisions were made at the Turkish military council conference and the consultations between Turkish and American security chiefs, Erdogan's ill health was clearly uppermost in every mind in Ankara – and not only there.
      In Washington, there is considerable anxiety. US President Barack Obama regards Erdogan as a personal friend and his senior ally in the execution of administration Middle East policies, especially with regard to Iran and Syria. The two leaders were recently described by insiders as having developed "intimate relations of trust." According to some sources, they had at least 14 phone conversations in recent months.
      The question asked in Washington is this: Is the Turkish leader in fit condition to continue to help the Obama administration carry forward their agreed plans in the region?
      They were not encouraged by the comment heard from Deputy Prime Minister Bulent Arinc while Erdogan was away from Ankara.
      He chastised the ruling Justice and Development Party –AKP for "divisions… in Edrogan's absence…" over a bill for regulating the nomination of party candidates.
      Turkish pundits saw those "divisions" as symptoms of a power struggle already afoot over the Erdogan legacy.
      And so the next day, Arinc admitted "he had made a very big mistake" in bringing the argument out in the open.
      There were no comments in Israel on the Turkish prime minister's medical condition.

    6. #66
      Registered User
      Join Date
      May 2011

      Re: erdekan's ASS CANCER

      ԱՄՆ անցնում է կոշտ քաղաքականության

      ԶԼՄ-երը համառորեն պնդում են, որ ԱՄՆ-ն կրճատում է ռազմական ներկայությունը Եվրոպայում՝ կապված մերձավորարեւելյան եւ չինական ուղղություններում զինված ուժերի մեծացման հետ: Ընդ որում, անհասկանալի է մնում, թե ինչ է նշանակում մերձավորարեւելյան ուղղություն՝ անիմջականորեն Մերձավոր Արեւելքում, թե Մերձավոր Արեւելքը որպես թիրախ: Չինաստանի հարցում կարծես թե ամեն ինչ հասկանալի է: ԱՄՆ գլոբալ խնդիրը Չինաստանի աշխարհաքաղաքական արգելափակումն է, ինչը նպատակ ունի սահմանափակել տարածաշրջանային էքսպանսիան, այդ թվում Պեկինի աշխարհատնտեսական եւ աշխարհաքաղաքական ձգտումները:

      Չինաստանին մասշտաբային ծրագրեր են նվիրված Խաղաղ օվկիանոսում, Հարավ-արեւելյան Ասիայում, Կենտրոնական եւ Հարավային Ասիայում: Սակայն Մերձավոր Արեւելքի վերաբերյալ այն թեզը, որ, իբր, Եվրոպայից գտնվող ԱՄՆ զորքերը տեղափոխվում են, լիովին իրական չէ, քանի որ այդ ոլորտում եւ ուղղությունում միտումներն արտացոլում են այդ տարածաշրջանում իր ներկայությունը սահմանափակելու ԱՄՆ քաղաքականությունը: ԱՄՆ-ն լուծել է տարածաշրջանի գլխավոր խնդիրը: Այն նույնիսկ Իրաքի արդյունքերն ամփոփելու մեջ չէ, որն իրականացնելու է իր գլխավոր գործառույթը՝ հավասարակշռել համաշխարհային էներգետիկ իրավիճակը՝ իր «մեծ» նավթը մատակարարելով համաշխարհային շուկա:

      Գլխավորը խնդիրն արաբական աշխարհի համակարգային աշխարհաքաղաքական «օկուպացիան» է: Արաբական պետությունները, բացառությամբ Սիրիայի, ակնհայտորեն համոզվել են, որ իրենց միակ երաշխավորը եւ ռազմավարական դաշնակիցն ԱՄՆ-ն է, որն ունակ է պաշտպանել նրանց ազգային եւ համաարաբական շահերը: Ընդ որում, ԱՄՆ-ն արդեն շահագրգռված չէ տարածաշրջանում իր ռազմական ներկայության ամրապնդմամբ, որտեղ այդպես էլ ոչ մի նոր ռազմական բազա չի ստեղծել վերջին տասնամյակում: ԱՄՆ-ն խաղադրույք է արել իր առավել հուսալի գործընկերների՝ Սաուդյան Արաբիայի եւ Պարսից ծոցի արաբական պետությունների վրա, որոնք վերջին տարիներին սպառազինությունների այնպիսի ծավալներ են ձեռք բերել, որ ունակ չեն «կլանել»:

      Հազիվ թե այդ երկրների հասարակական վարքի կարծրատիպերը թույլ տան մարտունակ զինված ուժեր ստեղծել, սակայն Իրանին եւ որոշ արաբական պետություններին հակակշիռ ստեղծել նրանք որոշ չափով կարող են, իհարկե, ԱՄՆ աջակցությամբ: Նման կերպով է ձեւարվորվելու նաեւ «հյուսիսային կառույցը», այսինքն, Թուրքիային հակակշիռ ու արգելքի ստեղծումը: Ճիշտ է, դեռ հասկանալի չէ, թե Մերձավոր Արեւելքի որ պետությունները կարող են մասնակցություն ունենալ դրանում: Սակայն, անմիջականորեն ԱՄՆ-ն սահմանափակում է տարածաշրջանում իր ռազմական ներկայությունը: Իսրայելի խնդիրների լուծման համատեքստում ենթադրվում է ինտեգրել Իսրայելն արաբական աշխարհին եւ համաձայնել որոշակի փոխզիջման պաղեստինյան խնդրում:

      Պատասխանատվության ու պաշտպանության եւ անվտանգության ծախսերի «գցումը» ԱՄՆ գործընկերների եւ դաշնակիցների վրա ընդհանուր միտում է, եւ Մերձավոր Արեւելքը նույնպես բացառություն չէ: Դա, անկասկած, կհանգեցնի ոչ թե կայունության եւ անվտանգության բարձրացմանը, այլ ներտարածաշրջանային առճակատման ուժեղացմանը, սեփական տարածաշրջանային հավականություններն իրականացնելու Թուրքիայի եւ Իրանի ձգտմանը: ԱՄՆ Թուրքիայի հետ հարաբերությունների օրինակով ցույց է տվել, թե ինչ ձեւով են նրանք ձեւավորել «պայմանական պայմանագրային» եւ «հարաբերական գործընկերային» հարաբերությունները, երբ Թուրքիան ստիպված է մեծ զիջումների գնալ ԱՄՆ-ին՝ սեփական շահերը հետապնդելու իրավունքի պահպանմամբ: ԱՄՆ-ն կցանկանար այդ մոդելը կիրառել նաեւ Իրանի նկատմամբ:

      Սակայն, այդ դեպքում ենթադրվում են ոչ միայն սահմանափակումներ, այլեւ գործընկերություն, այսինքն Իրանի հետ, ինչն այսպես թե այնպես տեղի է ունենալու: Այդպիսով, Մերձավոր Արեւելքում ԱՄՆ-ն փորձում է կրկնակի զսպման ընդհանուր մոդել կիրառել՝ նկատի ունենալով հավակնոտ պետություններին՝ Թուրքիային եւ Իրանին, որոնք հանդես են գալիս արաբական երկրների համար առավել մեծ հակառակորդի ու սպառնալիքի դերում, քան Իսրայելը: Իսկ ինչ է նշանակում «կոշտություն»՝ պարզապես համաշխարհային պաշարների «կարգավորում» եւ «սահմանափակում», այդ թվում ԱՄՆ ռեսուրսների:

      Ահա եւ ողջ մերձավորարեւելյան մատրիցան: Այդ ռազմավարության լույսի ներքո ինչ-որ չափով անհրաժեշտ է դիտարկել նաեւ Հարավային Կովկասի ապագան, որտեղ ԱՄՆ-ն հաստատել է իր առաջնահերթությունները՝ փորձելով հետ մղել Ռուսաստանին, Թուրքիային եւ Իրանին, որը համարվում է հին, սակայն մոռացված ամերիկյան ռազմավարություն: ԱՄՆ-ն Թուրքիային հանգեցրել է այն բանին, որ համոզվել է, որ «նեոօսմանականությունը» թուրքական վերնախավի նոր խորը մոլորությունն է, եւ փորձում են վերակողմնորոշել Թուրքիային դեպի «հին, բարի պանթյուրքիզմ» եւ ուղղել այն դեպի Կենտրոնական Ասիա, որտեղ նա հաջողության ոչ մի երաշխիք չունի, քանի որ այդ տարածաշրջանն արդեն կլանել է Չինաստանը:

      Ընդ որում, վերակողմնորոշումը ենթադրում է որոշակի աշխարհաքաղաքական «ցրվածություն», այսինքն, մտեք Կենտրոնական Ասիա, սակայն ձեր երաշխիքներով, իսկ Հարավային Կովկասը ձեր գոտին չէ, մոռացեք դրա մասին, մոռացեք թշնամիների ու եղբայրների մասին: Սակայն այդ ամենը կասկածելի կլիներ, եթե նկատիի չառնենք, որ իշխանությունը Վաշինգտոնում պետք է հայտնվի Հանրապետական կուսակցության քաղաքական գործիչների ձեռքում, ընդ որում, արդեն որոշակի այլ բնույթով: ԱՄՆ-ն հրաժեշտ է տալիս պատրանքային բարի-մեսիական քաղաքականությանը, եւ մոտենում է շատ կոշտ մեսիական քաղաքականության շրջանը: Այսպես այլեւս չի կարող շարունակվել:

      Իգոր Մուրադյան

    7. #67
      Registered User
      Join Date
      May 2011

      Re: Regional geopolitics

      Տարածք՝ ՆԱՏՕ-ին անդամակցելու դիմաց

      Պետք է պատշաճը մատուցել Վրաստանի գործող ղեկավարությանը, ինչպես նաև վրացական մտածող խավին, որոնք հասկանում և անհանգստություն են արտահայտում երկրի ապագայի առնչությամբ։ Ընդ որում, բերվում են հետևյալ փաստարկները. Վրաստանում իրագործվող ներկա տնտեսական նախագծերը թույլ կապ ունեն երկրի ընդհանուր տնտեսական զարգացման հետ, չեն հանգեցնում տնտեսության նոր նախագծերի իրականացմանը, հնարավորություն չեն ընձեռում արագ ու արդյունավետ բարձրացնելու սոցիալական չափանիշներն ու դրական փոփոխություններ մտցնելու տնտեսական կառուցվածքում։

      Վրաստանի տնտեսության ներկա վիճակն այն խիստ կախման մեջ է դնում էներգետիկ և սպասարկման ոլորտում տեղի ունեցող տատանումներից, դարձնում շատ խոցելի, ընդ որում, ոչ միայն ընթացիկ, այլև հեռանկարային գործընթացներում։ Էներգետիկ նախագծերը կորցնում են իրենց նշանակալիությունը արևմտյան գործընկերների համար, ինչը հետևանք է էներգապաշարների միջտարածաշրջանային հոսքերում տեղի ունեցող փոփոխությունների և ճշգրտումների։ Վրաստանը չի կարող մոտ ժամանակներս ակնկալել զբոսաշրջային ոլորտի պատշաճ զարգացում, որն անհրաժեշտ է հաջող մրցակցության համար։ Նա գիտակցաբար է երկարաժամկետ առճակատման մեջ մտել Ռուսաստանի հետ, ինչը միարժեք պաշտպանություն չի գտել արևմտյան գործընկերների կողմից, ու հիմա պետք է զգալի քաղաքական ջանքեր գործադրել վրաց-ռուսական հարաբերությունները կարգավորելու ուղղությամբ։

      Վրաստանի քաղաքական ղեկավարությունը Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների կարգավորմանը միտված գործուն առաջարկություններ չունի։ Հասարակությունը նույնպես չի կարող գործուն առաջարկություններով հանդես գալ և ստիպված է սպասել Ռուսաստանի նախաձեռնություններին, իսկ դրանք դեռ չկան։ Վրացական քաղաքական խավի շրջանում տարբեր կարծիքների ու գնահատականների գոյությունը թույլ չի տալիս հասարակական կարծիքը բերել ընդհանուր հայտարարի, ինչը կարող էր նպաստել շատ թե քիչ միասնական, իրատեսական դիրքորոշման ձևավորմանը։

      Առճակատման քաղաքականության մշակման հեղինակները սեփական մոլորության գերին են դարձել, չկարողանալով հանրությանը բացատրել նման քաղաքականության արդյունավետությունը։ Վրաստանում աճում են երկյուղները Եվրասիայի և Ասիայի քաղաքական «ասպարեզում» երկրի հնարավոր շրջափակման առնչությամբ։ Մերձկասպյան-կենտրոնասիական հանածոների տարանցման եկամուտները բացահայտորեն բավարար չեն վրացական տնտեսության ակնկալվող զարգացման համար։ Վրաստանը կարիք ունի ներգրավվելու ավելի մեծածավալ տարանցման ու սպասարկման ոլորտում, ինչը կարող են առաջարկել Ասիայի տնտեսական զարգացման կենտրոններ հանդիսացող խոշոր պետությունները միայն։ Այդ երկրին անհանգստացնում է Ռուսաստանի հաջող քաղաքականությունը Կենտրոնական ու Հարավային Ասիայի, Հեռավոր ու Մերձավոր Արևելքի ուղղությամբ, ինչը կարող է հանգեցնել վրացական շահերի շրջափակման, անգամ այն նախագծերի խափանման, որոնց համար ենթակառուցվածքների կազմավորումն արդեն ավարտված է։

      Ռուսաստանի քաղաքական և աշխարհատնտեսական ջանքերը, վրացի քաղգործիչների ու փորձագետների կարծիքով, նպատակ ունեն նաև շրջափակելու Վրաստանը, բացառելու նրա մասնակցությունը եվրասիական և ասիական նախագծերին։ Բայց եթե Ասիայում տեղի ունեցող լայնածավալ գործընթացների հետ կապված այդ երկյուղները բացատրվում են, ավելի շուտ, իրենց հեռատեսությունը (վրացիներին հատուկ) և ընդհանուր առմամբ վրացական արտաքին քաղաքականության նրբարվեստությունը ցուցադրելու վրացի քաղգործիչների ու փորձագետների ցանկությամբ, ապա ռուս-թրքական և ռուս-իրանական հարաբերությունների զարգացմանը Վրաստանում մեծ տագնապով են հետևում։

      Վրացական լրատվական ծառայությունները մեծ ուշադրությամբ են հետևում բոլոր այն փաստերին և իրադարձություններին, որոնք կապված են Սև ծովի ավազանում հակասությունների սաստկացման, ինչպես նաև մերձկասպյան-կենտրոնասիական տարածաշրջանում Ռուսաստանի դիրքերի ուժեղացման հետ։ Այդ երկյուղների կապակցությամբ նախագահ Սաակաշվիլին պնդում է, որ շտկումներ ու լրացումներ կատարվեն «Ազգային անվտանգության ռազմավարություն» վերտառությամբ փաստաթղթում, որոնք պատասխան կտային մի շարք նոր հարցերի։
      Այս ցանկությունը, երևի, ծնունդ է առել ոչ թե ժողովրդավարական նախապատվություններից ելնելով, այլ որ ղեկավարները չեն կարողանում իրենց վրա վերցնել ամբողջ պատասխանատվությունը։ Եղած տեղեկությունների համաձայն, վերադառնալով Մեծ Բրիտանիա կատարած պաշտոնական ուղևորությունից, 2007 թ. մայիսին անցկացված Անվտանգության խորհրդի նիստում Սաակաշվիլին արտահայտվեց այսպես. «Վրաստանը գտնվում է շատ բարդ վիճակում և շատ աննշան ռեսուրսներ ունի, ուստի այս պայմաններում արդարացի չի լինի երկրի ճակատագրի համար պատասխանատվությունը բարդել միայն բարձրագույն ղեկավարության ուսերին»։

      Նահանգապետերի հետ խորհրդակցությունում էլ Սաակաշվիլին նշեց, որ իշխանության տեղական մարմինները «սովոր են աշխատելու հրահանգներով ու ցուցումներով, բայց հարկավոր է պատասխանատվության մեծ բաժին ստանձնել սովորել»։ Իսկ գործադիր իշխանությանը Սաակաշվիլին հանձնարարեց ավելի հաճախ հարցեր ու խնդիրներ քննարկման բերել խորհրդարան, պատգամավորների վրա մեծ պատասխանատվություն դնել` և ոչ միայն այն հարցերի առնչությամբ, որոնք խորհրդարանի իրավասության շրջանակներում են։ Տեղեկություններ կան, որ ՆԱՏՕ-ին անդամակցության առնչությամբ Սաակաշվիլին մտադիր է անպայման հանրաքվե անցկացնել։

      Վրացական լրատվամիջոցները նկատել են, որ մեծ հրապարակայնություն են ստանում այս կամ այն նախարարության և գերատեսչության գործունեության քննարկումները` նշելով դրանց ղեկավարների անձնական պատասխանատվությունը։ Ավելի ու ավելի հաճախ են տարբեր հարցերի շուրջ հրապարակային ելույթներ ունենում արտաքին գործերի նախարարն ու դիվանագետները։ Ընդդիմության գնահատմամբ, Սաակաշվիլու և նրա մերձավոր շրջապատի նման վարքագծի պատճառը ոչ թե սեփական ժողովրդավարական կեցվածքն ու թափանցիկ գործելակերպն ընդգծելու ցանկությունն է, այլ շփոթվածությունն ու մոտ ապագայի մասին պատկերացում չունենալը։

      Վրացական մամուլում գրեթե չկան շատ թե քիչ մանրամասն մեկնաբանություններ Եվրոպայի քաղաքական իրադարձությունների մասին` կապված ղեկավարների փոփոխության հետ։ Վրացի մեկնաբանները դեռևս անհրաժեշտ որակավորում չունեն նման վերլուծությունների ու ընդհանրացումների համար, բայց լրատվամիջոցները, այնուամենայնիվ, տպագրում են արտասահմանցի հեղինակների որոշ նյութեր, որոնք, նրանց կարծիքով, կարող են հետաքրքրել վրաց հանրությանը։ Դրանք վերաբերում են նոր ղեկավարների հնարավոր քաղաքականությանը Ռուսաստանի ու Արևելյան Եվրոպայում տեղի ունեցող գործընթացների նկատմամբ, ինչպես, նաև ՆԱՏՕ-ին ու Եվրամիությանը Վրաստանի հնարավոր անդամակցության առնչությամբ եղած կարծիքներին։

      Դրան զուգընթաց, իշխանություններն ու իշխանամերձ մեկնաբանները, փաստորեն, չեն առաջարկում այդ գործընթացների առնչությամբ երկրի ղեկավարության թեկուզ հեռահար սպասելիքներ։ Ներկայում Վրաստանում բավարար լավատեսություն չկա ՆԱՏՕ-ին երկրի սպասվող անդամակցության առնչությամբ։ Այս թեման սկսել են դիտավորյալ լռության մատնել, և նշաններ կան, որ քաղաքական ղեկավարությունն աշխատում է որոշակիորեն թուլացնել դրա սրությունն ու անգամ կարևորությունը։ Համենայն դեպս, տպավորություն է ստեղծվում, թե իշխանությունները շահագրգռված չեն այդ նպատակը հասարակական բանավեճի շրջանակներում պահելու հարցով և ձգտում են խլացնել այն։

      Սաակաշվիլին չի կարող չհասկանալ, որ իրեն վիճակված է նախագահի պաշտոնում վերընտրվել բավականին բարդ և անորոշ պայմաններում, երբ ՆԱՏՕ-ին երկրի անդամակցության խնդիրը չի լուծվել և ձեռք չի բերել ավելի որոշակի բնույթ։ Հնարավոր է, որ հենց այդ նպաստավոր պայմանների բացակայությունն է ինչ-որ չափով ազդել ներքին և արտաքին քաղաքականության արդյունավետությունն ընդգծող այլ գործոններ աշխատեցնելու իշխանությունների փորձերի վրա։ Վրաստանի քաղաքական շրջանակներում լավ գիտեն, որ Սաակաշվիլին պաշտպանության նախարարին ցուցում է տվել ՆԱՏՕ-ին առաջարկելու ռազմական և ռազմաքաղաքական համագործակցության միանգամայն այլ մոտեցումներ և ուղղություններ, որոնք հնարավոր կլինի ներկայացնել որպես «արտապլանային» գործունեություն, ինչը Վրաստանն առանձնահատուկ վիճակի մեջ կդներ ՆԱՏՕ-ի հետ համագործակցության ծրագրերն ընդունած այլ երկրների համեմատ։ Այդ առաջարկություններն արդեն մշակվել և քննարկման համար տրամադրվել են ՆԱՏՕ-ին, թեև առայժմ չկա դաշինքի անդամ որոշ պետությունների հետ նման առաջարկությունների քննարկման ընդունված կարգ։ Հատկանշական է, որ ՆԱՏՕ-ում և դաշինքի անդամ որոշ պետությունների ռազմական գերատեսչություններում, որոնց հետ վրացի զինվորականներն ու դիվանագետներն արդեն խորհրդակցություններ են անցկացրել, խիստ դրականորեն են արձագանքել այդ առաջարկություններին։

      Հնարավոր է, որ խոսքն, իրոք, այլընտրանքային գործակցության մասին է, ի դեպ, եթե տեսանելի ապագայում ՆԱՏՕ-ին Վրաստանի անդամակցության հեռանկարն անորոշ մնա։ Որքան հայտնի է, այդ առաջարկությունները վերաբերել են անվտանգության ապահովման ոչ այնքան նշանակալի, բայց համազոր բնույթ ունեցող ցուցադրական միջոցառումներին։ Օրինակ, առաջարկվում են պետական սահմանների և ծովային նավահանգիստների պաշտպանության լրացուցիչ միջոցառումներ, ինչպես նաև բնակչության զանգվածային կուտակումների վայրերի, ասենք, առողջարանների և հանդիսությունների անվտանգության ապահովման փորձի մեծացում։ Բացի այդ, որպես այդ միջոցառումների երկրորդ փուլ, առաջարկվում է ՀՕՊ համակարգի լիակատար արդիականացում։

      Բացի ՆԱՏՕ-ի խնդիրներից, իշխանություններն անհանգստացած են աբխազական և հարավօսական խնդիրների կարգավորման գործընթացների որևէ շոշափելի առաջընթացի բացակայությունից։ Վրաստանը միջազգային ասպարեզում առաջադրում է հարավօսական խնդրի կարգավորման իր ծրագիրը, որը միտված է հակամարտության գոտում լարվածության կառավարելի սրմանը, ցուցադրելով ուժային եղանակների կիրառման հնարավորությունը։ Այդ փորձերը բացահայտորեն չեն համապատասխանում կարգավորման տվյալ սխեմայի տրամաբանությանը։

      Հարավային Օսիայում այլընտրանքային վարչական կազմավորում ստեղծելու նախագիծը կոչված է ոչ միայն վերացականը ներկայացնելու որպես իրական, այլև վրացական հանրությանը հնարավորություն ընձեռել ձևացնելու, թե հենց դա էլ խնդրի իրական լուծում է, թեկուզև մասնակի լուծում։ Կառավարող վարչակազմի ու հանրության այդ համաձայնությունը լիովին հնարավոր է։ Դա արվում է միանգամայն գիտակցորեն և շատ հարցերում պաշտպանություն գտնում երկրի իշխանամետ և անգամ ընդդիմադիր քաղաքական կուսակցությունների կողմից։

      Դրա հետ մեկտեղ, Հարավային Օսիայի այլընտրանքային կառավարությունն ու այլընտրանքային հանրապետությունը սոսկ ստեղծված պայմաններում են բազային լուծում հանդիսանում և ինքնըստինքյան ոչ միայն նպատակ, այլև եղանակ են` ցուցադրելու Արևմտյան ընկերակցությանը Հարավային Օսիայում «գոյակցության մեղմ հարկադրանքի» եղանակների կիրառման իրական հնարավորությունը։ «Մեղմ հարկադրանք» ասելով, երևի, ներգործության ուժային եղանակների ու բարի կամքի ցուցադրման զուգորդում պետք է հասկանալ։ Բայց քանի որ ցանկացած ուժային ներգործություն մերժվում և դիմադրության է հանդիպում Արևմուտքում, ապա Վրաստանը պետք է աջակցություն կանխապահովի նաև այս դեպքում։ Դրա համար անհրաժեշտ է նախապատրաստական աշխատանք կատարել Արևմուտքում, ընդ որում, ոչ միայն կառավարությունների, այլև խորհրդարանների, քաղաքական ուժերի, մասամբ և քաղաքացիական հասարակության ու լրատվամիջոցների հետ։ Դա շատ խոշորածավալ խնդիր է թվում, որը վրացական դիվանագիտությունը երբեք չի լուծել և անգամ մոտ չի եղել այդքան բարդ խնդիրների լուծմանը։

      Սաակաշվիլին չի կարող չհասկանալ, որ, այսպես թե այնպես, հարկ կլինի լայնամասշտաբ պատերազմական գործողություն իրականացնել, ինչը հնարավորություն կտար գոնե կարևոր դիրքեր զբաղեցնելու հակամարտության գոտում։ Հարկ կլինի նաև Արևմուտքին բացատրել այդ ծրագրերի տրամաբանությունը և, բացի նման եղանակների կիրառման իրավունքից, նաև քաղաքական և մարդասիրական հարցերի վերաբերյալ պարտավորություններ ստանձնել։ Առաջին անգամ Սաակաշվիլին խնդիր է առաջադրում զուգորդելու քաղաքական տարբեր ռեսուրսներ, ներառյալ Արևմուտքի երկրներում վրացական սատարախմբերի (լոբբի) ստեղծումը։ Սատարախմբերի ստեղծման հարցը պատահականորեն չի ծագել, և արժե այն մանրամասնել։ Մինչև վերջերս պաշտոնական Թբիլիսին համոզված էր, որ Վրաստանի ամենահուսալի սատարորդներն արևմտյան պետությունների կառավարություններն ու միջազգային կազմակերպություններն են, մինչդեռ ԱՄՆ-ում սկսել են ավելի զուսպ վերաբերվել Վրաստանի քաղաքականությանը, իսկ Սենատում մշտական և «հավատարիմ» աջակից խմբի ստեղծման հույսերն այնքան էլ չարդարացան։

      ԱՄՆ-ի վարչակազմն այնքան բարդ խնդիրների է հանդիպել ներքին ու արտաքին քաղաքականության մեջ, որ Հարավային Կովկասի խնդիրն ամերիկացիներն այլևս չեն ուզում սրել։ Մեծ Բրիտանիան նույնպես շահագրգռված չէ տարածաշրջանում լարվածության մեծացմամբ։ Վրացի քաղգործիչները հասկացել են սա և գիտակցում են, որ անհրաժեշտ է այլ շահեր ու այլ գործընկերներ գտնել Արևմուտքի քաղաքական շրջանակներում, ինչն այնքան էլ հեշտ բան չէ, քանի որ միջազգային պայմաններն այնքան էլ նպաստավոր չեն դրա համար։ Վրաստանի խնդիրներին քաջածանոթ փորձագետների կարծիքով, ոչ ազգային բնույթի վրացական սատարախմբի ստեղծումը հնարավոր չէ ո՛չ հիմա, ո՛չ ապագայում։

      ԱՄՆ-ի, Եվրամիության և եվրոպական առաջատար պետությունների քաղաքականությունը, չնայած քաղաքական կուրսերն արդիականացնելու թվացյալ ձգտմանը, իրականում շատ հստակ համաձայնեցված է և չի կարող լրջորեն սրբագրվել առանց համերաշխ որոշումների, ինչին, փաստորեն, անհնար է հասնել, առավել ևս այնպիսի աննշան պաշարներով, ինչպիսիք Վրաստանինն են։

      Դրա հետ մեկտեղ կա մի հարց, որի առնչությամբ ընդհանուր հայտարարի չգալու դեպքում անհնար է համերաշխության հասնել վրաց հասարակության մեջ։ Դա Աբխազիայում և Հարավային Օսիայում կորսված հողերի հարցն է։ 2008 թ. սեպտեմբերին Սաակաշվիլին արեց լուրերի ընդհանուր հոսքում հազիվ նկատելի մի հայտարարություն, որն աննկատ մնաց, ինչը շատ տարօրինակ է։ Խոսքն այն արտահայտության մասին է, թե անհրաժեշտ է խոստովանել, որ Վրաստանը կորցրել է Աբխազիան և Հարավային Օսիան։ Թե ինչ է կանգնած այդ հայտարարության հետևում, դժվար է ասել, բայց կարելի է ենթադրել, որ Վրաստանն առաջնորդվում է ինչ-որ բրիտանական ծրագրով, որը ենթադրում է տարածքները փոխանակել հավակնությունների հետ։ Դա նշանակում է, որ եթե Վրաստանը հրաժարվի այդ տարածքներից կամ, ծայրահեղ դեպքում, դադարի պահանջելուց խնդրի այս կամ այն լուծումը, ապա կարող է մոտ հեռանկարում ՆԱՏՕ-ին և Եվրամիությանն անդամակցելու ակնկալիքներ ունենալ։

      Հնարավոր է` Սաակաշվիլու նշված հայտարարությունը ոչ այլ ինչ է, եթե ոչ վերադարձ Արևմուտքի հետ հարաբերությունների այդ մոդելին` կապված ՆԱՏՕ-ին ու Եվրամիությանն անդամակցության հետ։ Հենց այս հարցադրումն էլ Վրաստանում հասարակական համաձայնության հասնելու հնարավորության հիմքն է։ Պատրա՞ստ է, արդյոք, վրաց հասարակությունն այս գաղափարին։ Կարծում ենք` այո։

      Իգոր ՄՈՒՐԱԴՅԱՆ, Իրատես դե ֆակտո

    8. #68
      Registered User
      Join Date
      May 2011

      Re: Regional geopolitics

      Ռուսաստանի «ղարաբաղյան նախագիծը»

      Ռուսական պետական կառույցներում ինտեգրված քաղաքագետները, ովքեր երկար տարիների ընթացքում այն կարծիքին էին, որ Ռուսաստանի շահերից է բխում ղարաբաղյան հակամարտության «սառեցումը», այժմ առաջարկում են հետեւյալը: Նրանց կարծիքով, Հայաստանը կարող է կտրականապես մերժել այդ ծրագիրը, եւ Ռուսաստանը քաղաքական ռեսուրսներ չի ունենա այդ ծրագրի իրականացման պնդումը շարունակելու համար: Միաժամանակ, խորհուրդ չի տրվում դիմել ԱՄՆ աջակցությանը, այլ կառուցել Ռուսաստանի հետ առավել սկզբունքային դիրքորոշումը:

      Մեր կարծիքով, դա ոչ միայն իրավիճակային բնույթով պայմանավորված խորհրդատվություն է, այլ լիովին մշակված եւ իմաստավորված տեխնոլոգիա: Պետք է նշել, որ բավականաչափ ցրվածություն եւ անվստահություն է նկատվում ռուս վերլուծաբանների եւ քաղաքական գծագրողներիմոտ «ղարաբաղյան նախագծի» մասով: Ռուսաստանի վերլուծական հանրության նշանակալի մասը տվյալ նախագիծը համարում է լիովին անիրական:

      Ռուսաստանցի վերլուծաբանների գնահատականներով, Ռուսաստանի նախագահի վարչակազմը հատուկ ծառայություններից պահանջել է կարծիք շարադրել «ղարաբյան նախագծի» վերաբերյալ, ինչը հանգեցրել է ոչ ադեկվատ արդյունքների: Ռուսական հատուկ ծառայությունների ղեկավարները չեն բարդացրել իրենց դրությունը եւ բացասական գնահատական չեն տվել: Հատուկ ծառայությունների գնահատականի համաձայն, մասնավորապես, Ռուսաստանի արտաքին հետախուզական ծառայությունների այդ նախագիծը «նոր հետաքրքիր առաջարկներ է պարունակում եւ կարող է հենակետ դառնալ Հարավային Կովկասում Ռուսաստանի քաղաքականության ծավալման համար»: ԱՀԾ-ն խորհուրդ է տալիս ուշադրություն դարձնել առաջարկների եւ դիրքորոշումների համաձայնեցման փուլին, ինչպես նաեւ Հայաստանի եւ Ադրբեջանի միջեւ փոխզիջումն ապահովելու աշխատանքին, որը դժվար գործէ:

      Ներկայում Ռուսաստանի նախագահի վարչակազմը չի փորձում մշակման աշխատանքներում ներգրավել հետազոտական կենտրոնների եւ ինստիտուտների ներկայացուցիչներին: ԼՂՀ ժամանած ռուս փորձագետները, այսպես թե այնպես, իրենց կարծիքին են մնում, որ «ղարաբաղյան նախագիծը», ըստ էության, ոչ այլ ինչ է, քան քաղաքական արկածախնդրություն, սակայն այդ կարծիքները հրապարակային չեն արտահայտվում:

      Ելնելով կատարված աշխատանքից, կարելի է եզրակացնել, որ «ղարաբաղյան նախագիծը» նախաձեռնված է մեծամասամբ Մոսկվայում ադրբեջանական լոբբիի կողմից, որի հետ սերտ կապված է նախագահ Դմիտրի Մեդվեդեւը: Պետք է նշել, որ վարչապետ Վ. Պուտինը եւ նախագահի աշխատակազմում իր մարդիկ, ինչպես նաեւ ԱԳ նախարար Սերգեյ Լավրովը մինչ այժմ էնտուզիազմ ու սպասումներ չեն ցուցաբերել այդ նախագծի հանդեպ:

      Վստահություն չկա, թե ինչ ձեւով են համընկնում Ռուսաստանի ռազմավարական շահերն ու Մոսկվայում լոբբիստական խմբերի խնդիրները, սակայն եւ մեկը, եւ մյուսը տեղ ունի «ղարաբաղյան նախագծի» առաջ քաշման գործում:

      Մեր կարծիքով, ԱՄՆ-ը, չնայած բարդ ներքին քաղաքական իրավիճակին, չպետք է հրաժարվի Հարավային Կովկասում վստահ գործողություններից: ԱՄՆ-ն բազմաթիվ դիրքեր կարող է կորցնել տարածաշրջանում, որոնց ձեռքբերման համար մեծաքանակ քաղաքական ու տնտեսական ռեսուրսներ են ծախսվել: Հաշվի առնելով Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության հասարակության ու ղեկավարության քննադատական վերաբերմունքը ռուսական նախագծերի հանդեպ, լիովին տեղին կլիներ այս կամ այն «ազդանշանը» ԱՄՆ-ից` կապված ԼՂՀ դիրքորոշմանն աջակցելու հետ:

      Միաժամանակ, Ռուսաստանի նախագծերի հանդեպ որոշակի քննադատական գնահատականը էնտուզիազմ ու բարենպաստ սպասումներ է առաջ բերում հայ հասարակության մոտ, որը պատրաստ է վերանայել իր վերաբերմունքը Ռուսաստանի քաղաքականության հանդեպ: Ամերիկյան ֆունկցիոներների հանդիպումը հայ փորձագետների հետ արդեն վստահություն ու վերաիմաստավորում է հաղորդել այն իրողություններին, որոնք ձեւավորվել են Հարավային Կովկասում: Հայաստանում հասարակական ու քաղաքական քննարկումներ են ծավալվել, որն արտաքին աջակցության կարիք ունի, որովհետեւ երկրի անվտանգության հարց կա:

      Սակայն Դ. Մեդվեդեւի եռամյա փնտրտուքների արդյունքները ղարաբաղյան թեմայով հանգեցրել են նրան, որ Մոսկվան հասկացել է, որ ստիպված է ԱՄՆ ու Ֆրանսիայի հետ համաձայնեցնել կարգավորման գործընթացի իմիտացիոն քաղաքականության ծավալման տակտիկան՝ հիմնված ստատուս-քվոյի պահպանման վրա: ԱՄՆ-ն Թուրքիային դուրս է բերել Հարավային Կովկասի գործընթացներից եւ դրանով իսկ հնարավորություն է տվել Ռուսաստանին գործել ղարաբաղյա հարցում՝ իրենց հետ համաձայնեցնելով մտադրությունները: Այս ամենն ավելի սկզբունքային ու ավելի իրական է:

      Իգոր Մուրադյան


    9. #69
      Registered User
      Join Date
      May 2011

      Re: Regional geopolitics

      Ադրբեջան. Շիա հեղափոխությունը

      Տարածված կարծիք կա, թե Ադրբեջանում կրոնական տրամադրություններն այնքան էլ խոր չեն եղել, ու երկիրը զերծ է իսլամի ծայրաստիճան մեծ ազդեցությունից։ Իրականում, Կովկասի ադրբեջանցիները մահմեդական են նույնքան, որքան էին Խորհրդային Միությունում ապրող մյուս մահմեդական ժողովուրդները, որոնց շարքում միայն Ֆերգանայի հովտի, Բուխարայի, Կենտրոնական Ասիայի մյուս ազգային տեղայնախմբերը, ինչպես նաև Դաղստանի բնակչությունն է եղել ավելի կրոնապաշտ։ Կասկածից վեր է, որ աթեիզմի գոյության տասնամյակների ընթացքում ադրբեջանցիները շատ ավելի են աշխարհականացել, քան Կենտրոնական Ասիայի ժողովուրդները։

      Համապարփակ գործընթացների մեջ ընդգրկված իսլամական շատ ազգեր ու հանրույթներ հարկադրված են ակտիվորեն յուրացնել գիտատեխնիկական ու տեղեկատվական հեղափոխության նվաճումները` որոնելով արդիականի ու ավանդականի զուգորդման ձևաչափեր։ Այդ խնդիրը, շատ թե քիչ հաջողությամբ, կարողացել են լուծել արաբական և կենտրոնասիական երկրներն ավտորիտարիզմի ու իսլամական ժողովրդավարության պայմաններում։

      Այն պետությունները, որոնք ժամանակի ընթացքում արմատապես սահմանազատվել են շարիաթից, փորձեր են անում վերականգնելու իսլամի դիրքերը հասարակության մեջ և պետական կառուցվածքում` այդ ճանապարհին հանդիպելով մոդեռնիստական տիպի վերնախավի բավականին կոշտ դիմադրությանը։

      Որոշակի իմաստով, այդ պետություններն ու հանրույթները (նախ և առաջ Թուրքիան) հետմոդեռնիզմի, այսինքն` մոդեռնի որոշակի կազմաքանդման ժամանակներ են ապրում։ Դրա հետ մեկտեղ, ինչպես շարիաթի դերի մեծացումը, այնպես էլ իսլամական ու մոդեռնիստական պայմանների զուգորդման փորձերը տեղի են ունենում սոցիալական պետության զարգացման, «ձախ նախագծի» սկզբունքների ու իդեալների որոշակի արմատավորման պայմաններում։

      Առանց բացառության բոլոր իսլամական երկրներում, ուր տեղի է ունենում նոր սոցիալիստական մոդելի կազմավորում, այդ գործընթացներն իրագործվում են ոչ թե տարերայնորեն, այլ միանգամայն իմաստավորված, բառացիորեն նախագծողների որոշակի խմբերի կողմից։ Իսլամական երկրներում ամենուրեք, այս կամ այն չափով, տեղի է ունենում իսլամական «կանոնավոր» և «ոչ կանոնավոր» բնույթի խմբերի պայքար իշխանությունների դեմ` հանուն սոցիալական արդարության, ընդդեմ սոցիալական ու տնտեսական խնդիրները լուծելու կառավարող վարչակազմի անընդունակության։

      Նույնիսկ այնպիսի երկրներում, ինչպիսիք են Իրանը, Սիրիան, Լիբիան, ուր պետական վարչակարգերը հիմնված են սոցիալական կողմնորոշման արժեքների, զգալիորեն ձախ իդեալների ու իսլամական դեմոկրատիայի վրա, հակակառավարական շարժումները ձեռք են բերում «ձախ» բնույթ։ Անգամ ազնվամիապետական կառավարմամբ պետություններն են ձգտում վարել սոցիալական կողմնորոշման քաղաքականություն։

      Այդ գաղափարախոսության ակունքը ոչ միայն իսլամական դավանանքն է, այլև Արևմուտքից, Եվրոպայի ազատական-ժողովրդավարական հասարակությունից եկած գաղափարները։ Ընդ որում, եվրոպական ազդեցությունը, որքան էլ տարօրինակ լինի, նպաստում է ձախ իսլամական շարժումների զարգացմանը։

      Իսկ ինչպիսի՞ն է ադրբեջանական հանրությունը, ի՞նչ մոդել է այստեղ ձևավորվել վերջին երկու տասնամյակում, և իսլամական գաղափարների զարգացմանը նպաստող ի՞նչ գործոններ են ի հայտ եղել։

      Հարավային Կովկասի հարևան երկրներից Ադրբեջանը զգալիորեն տարբերվում է վարչարարության ոճով։ Տարածաշրջանում ընդհանուր բնորոշ գծերով հանդեձ, Ադրբեջանը դարձել է իշխանության կայուն բուրգի կազմավորման օրինակ, ինչը հետագայում հանգեցրեց գերդաստանային վարչակազմի հաստատմանը` ի դեմս ներկա նախագահի ընտանիքի։ Այդ վարչակազմը, կատարելով Արևմտյան ընկերակցության հանդեպ ունեցած որոշ պարտավորություններ, ունի կառավարման քաղաքական կանխավճար, ոչնչացրել է ընդդիմությունը, նվազագույնի է հասցրել քաղաքացիական հասարակության նշանակությունը և այնքան է թուլացրել քաղաքական մրցակիցների հնարավորությունները, որ ընտրություններն իրականում դարձել են «լեգիտիմ», քանի որ իրական քաղաքական այլընտրանք չկա։ Կառավարող վարչակազմը բավարար միջոցներ ունի ճնշման մարմինների սնուցման, ինչպես նաև բնակչության նվազագույն սոցիալական վճարումների համար։

      Ընդդիմության գործունեությունը սահմանափակվում է առավելագույնը մի քանի հարյուր մարդու մասնակցությամբ սահմանափակված մանրադիտակային նախաձեռնություններով։ Ադրբեջանում հաջողությամբ կազմավորվում է կլանային ավատատիրական հասարակարգ, ուր իշխանության բոլոր ձևերը, բացի գերդաստանայինից, շինծու են։ Սակայն այդ բուրգը հասարակության միաբանություն չի բերել։

      Փորձը ցույց է տալիս, որ նավթարդյունահանող և արտահանող պետությունները, տարեկան մի քանի տասնյակ միլիոն տոննա հանույթ ունենալու պարագայում, կարող են ապահովել մեկից մինչև երեք միլիոն մարդու բարեկեցություն։ Ադրբեջանը, դարձյալ 50 մլն տոննա նավթի արդյունահանման պարագայում, կարող էր բարեկեցության հասցնել մեկ միլիոնից ոչ ավելի մարդու, բայց ոչ այն մի քանի միլիոնին, որ կազմում են այդ երկրի բնակչությունը։ Ադրբեջանի կառավարող ընտանիքն ամենահարուստներից է աշխարհում, խոշոր կարողություններ են կուտակել նաև նախագահի շրջապատի 90 ընտանիքներ ու մի քանի այլ խմբերի ներկայացուցիչներ։ Միջին խավը, որը կարելի է դասել ունևորների թվին, կազմում է 20-40 հազար մարդ։ Մինչև 150 հազար մարդ ստանում է բավականին բարձր աշխատավարձ ու եկամուտ` արժանավայել ապրելու համար։

      Այսինքն, ստանում ենք բնակչության այն թիվը, ինչը գրեթե համապատասխանում է նավթի վերոհիշյալ ծավալն արդյունահանող երկրների մոդելին։ Բնակչության մնացած մասը կառավարող վարչակազմի համար «անցանկալի թվակազմ» է, որի համար հարկավոր է «նվազագույն ապրուստ» ապահովել։ Ընդ որում, բնակչության խավերի եկամուտների տարբերությունը հասնում է 1000-5000 տոկոսի։ Իհարկե, սոցիալական կառուցվածքի այդ մոդելն առաջացել է նախկին խորհրդային տարածքի բոլոր երկրներում, թեև Ադրբեջանն ավելի նպաստավոր վիճակում է գտնվում։ Սակայն Ադրբեջանից հեռացել է 3,5 մլն մարդ, և նրանց վերադարձը պատմական հայրենիք կասկածելի է։

      Սոցիալ-մշակութային առումով Ադրբեջանը վերապրում է այն նույն երևույթները, որոնք առկա են եղել իսլամական երկրներում` գաղութատիրության դարաշրջանում կամ հետգաղութատիրական շրջանում, երբ շարիաթը մոռացվել էր, ավելի ճիշտ, քչերը գիտեին դրա մասին` անգամ ամենաընդհանուր գծերով։

      Ըստ էության, ժամանակակից Ադրբեջանում բնակչությունն իսլամի նկատմամբ իներցիոն վերաբերմունք ունի, խորհրդային ժամանակների ավանդույթով բնակչության որոշ խավեր առաջվա նման շարունակում են հարգել իսլամական նորմերը և հանրային ու անհատական վարքագծի կանոնները։ Պետք է նաև նշել, որ բացի իսլամի հանդեպ անտարբերությունից, բնակչության մի մասը նախընտրել է քրիստոնեություն ընդունել, ընդ որում, ավելի շատ ոչ թե կաթոլիկություն և ուղղափառություն, այլ տարբեր բողոքական աղանդներ ու կրոնական խմբեր։ Հասարակության մեջ ահագնանում են բոլոր այն արատները, որոնք բնորոշ են արդի աշխարհին, ինչը հանգեցնում է ավանդական մշակույթի աստիճանական կորստի։ Այսինքն, Ադրբեջանում առաջացել է «դասական» իրադրություն, երբ բնակչության սահմանափակ խմբեր, չկարողանալով ընդունել ներկա մոդելը, նախընտրում են մարտահրավեր նետել կառավարող վարչակազմին։

      Ադրբեջանում հետաքրքրության մեծացումն իսլամի նկատմամբ տեղի է ունենում ամենուրեք, բայց հատկապես իրանախոս բնակչության շրջանում, ընդ որում, ոչ թե Թալիշստանում կամ Մուղանի գավառում, այլ Ապշերոնում, որտեղ տեղաբնիկների 90 տոկոսն իրանական սերում ունի։ Հենց այս վայրերում են առաջանում իսլամական հակում ունեցող քաղաքական խմբեր։ Ընդհանուր առմամբ, իսլամական խմբերի քաղաքական ակտիվությունը, իհարկե, ավելի բարձր է Բաքվում ու նրա շրջակայքում։ Քաղաքական իսլամն Ադրբեջանում նախապես ձևավորվեց սուննիականությանը հարող սալաֆական խմբերի շուրջը, ինչն առաջ բերեց իշխանությունների կոշտ վերաբերմունքն ու հանգեցրեց Ադրբեջանի համար ավանդական շիականության համար «իսլամական քաղաքական դաշտի» մաքրմանը։

      Շիական ոչ պաշտոնական խմբերը նույնպես որոշակի դեր խաղացին սալաֆներին դիմակայելու գործում։
      Ադրբեջանի մահմեդական կրոնական ղեկավարությունն իշխանությունների դրածոն է և կորցրել է հեղինակությունը մահմեդական բնակչության շրջանում։ Իսլամի շիական ուղղությունն Ադրբեջանում կարիք ունի կազմակերպական գործունեության ձևավորման, ինչն արտահայտվում է «այլընտրանքային» մզկիթների ու հոգևորականների ի հայտ գալով։ Սրանով է պայմանավորված, որ այդ խմբերն անհրաժեշտություն են զգում դիմելու Իրանին, որը շատ ուշադիր է հետևում Ադրբեջանում քաղաքական իսլամի ակտիվացման ընթացքին և, փաստորեն, կառավարում է այդ ընթացքը։ Ադրբեջանի շիական և այլընտրանքային քաղաքական շարժումն իրանամետ է, ինչը կանխորոշված է նրանով, որ Իրանում էլ կրոնական բազմաթիվ ուղղություններ ու դրանց հետևորդներ կան։

      Ադրբեջանում շիականության հետ են կապված ոչ միայն բնակչության կրոնական, այլև ազգային հայացքներն ու հասարակական-քաղաքական նախապատվությունները։ Բնակչության շրջանում, որը կրոնական պոռթկում է դրսևորում, խիստ տարածված են ադրբեջանական ժողովրդի ազգային պատկանելության նոր իմաստավորման գաղափարները։ Կրոնական գրականության մեջ կան առանձին նյութեր, որոնք կրոնի հետ ոչ մի առնչություն չունեն։ Խոսքն այն շարադրանքի տարածման մասին է, որում տեղ են գտնում ազգագրագետների ու պատմաբանների ստվարածավալ աշխատանքներն ադրբեջանական բնակչության ծագման մասին։

      Սույն էթնոսը դիտվում է որպես նախ իրանացած կովկասյան, այնուհետև թյուրքացած հանրություն, սակայն ոչ այնքան մեծ չափով։ Ընդ որում, մանրամասնորեն բերվում են ինչպես Ադրբեջանի Հանրապետությունում, այնպես էլ Իրանական Ադրբեջանում բնակչության ԴՆԹ հետազոտության արդյունքները։

      Բնակչության ծայրաստիճան ոտնահարվածության, որոշակի կլանների կողմից գործադրվող ճնշումների, ադրբեջանական բնակչության ազգային և սոցիալ-քաղաքական միաբանության զգացումի թուլացման պամաններում ավելի ու ավելի է ծավալվում բանավեճը ժամանակակից ադրբեջանցիների ազգային պատկանելության թեմայի շուրջ։ Նման բանավեճերի շրջանակներում առաջ են գալիս այնպիսի թեմաներ, ինչպիսիք են առանձին իշխանական և իշխանամետ կլանների ազգային պատկանելությունը, որոնք հսկայական կարողության տեր են դարձել ու կառավարում են Ադրբեջանը։

      Բնակչությանն առավել շատ զայրացնում է իշխանության միակողմանի պատկանելությունը «նախիջևանյան» կլանին, ինչպես նաև կասկածները կառավարող ընտանիքի ազգային պատկանելության հարցի առնչությամբ։ Հասարակության շրջանում ավելի ու ավելի են մեծանում դժգոհություններն այն առիթով, որ Ադրբեջանի իշխանությունն ու տնտեսական հարստություններն իրականում գտնվում են թաթական ծագում ունեցող կլանների ու ընտանիքների ձեռքին։

      Ներկայում թաթերի ավանդական դիրքերն Ադրբեջանում է՛լ ավելի են ամրապնդվել։ Թաթական խնդիրը վաղ թե ուշ միանգամայն հրապարակային կդառնա` պահանջատիրության դրսևորման առումով։ Թաթերին մեղադրում են Ադրբեջանի իսրայելամետ դիրքորոշման ձևավորման և բնակչության իսլամական կրոնական շահերի անտեսման մեջ։ Ոչ հրապարակային բանավեճերում ասվում է, թե, այսպես կոչված, «նախիջևանյան» կլանը միայն ձևականորեն է իշխանության գլուխ, իրականում երկիրը կառավարում են թաթերի կլանները, որոնք սերտորեն կապված են Իսրայելի ու ԱՄՆ-ի հետ։

      Երևի չափազանցություն է, բայց այս թեման, անշուշտ, որոշ հիմքեր ունի։ Միաժամանակ, մահմեդական թաթերը, որոնք ինչ-որ չափով շարունակում են օգտվել իրանական լեզվախմբից, շահագրգռված են շիական ուղղության իսլամի դիրքերի ուժեղացմամբ և Իրանի հետ ավելի սերտ հարաբերությունների հաստատմամբ, ինչը հետագայում կարող է Ադրբեջանում իրենց դիրքերի ամրապնդման հիմք դառնալ։ Ադրբեջանում թաթերի այսպիսի երկակի կողմնորոշումը շատ հարմար է և նախադր-յալներ է ստեղծում նրանց դերի ու դիրքերի ուժեղացման համար։

      Թուրքիան, անշուշտ, հսկայական դեր է խաղում Ադրբեջանի քաղաքականության մեջ։ Այդ երկրի հետ պաշտոնական և ոչ պաշտոնական պայմանավորվածություններն Ադրբեջանի անվտանգության և արտքաղաքական նկրտումների հիմնարար պայման են և վստահություն են ներշնչում ադրբեջանցիներին։ Թուրքիայի և Ադրբեջանի փոխհարաբերությունները միանգամայն այլ իմաստ ու բովանդակություն ունեն, քան, ասենք, Հայաստանի և Ռուսաստանի կամ Վրաստանի ու ԱՄՆ-ի փոխհարաբերությունները։

      Ի տարբերություն Թուրքիա-Ադրբեջան դաշնազույգի, Հայաստանը չի կարող նույնքան լուրջ ազդեցություն գործել Ռուսաստանի վրա, որքան Ադրբեջանը` Թուրքիայի վրա։ Դրա հետ մեկտեղ, Թուրքիայի քաղաքականությունը, ընդ որում, թուրք-ադրբեջանական հարաբերությունների զարգացման բոլոր փուլերում, Բաքվին շատ չի հիասթափեցրել։ Անգամ առավել կրթված ու պատրաստված ադրբեջանցիների համոզմամբ, Թուրքիան ոչ միայն պետք է օգնի ու աջակցի Ադրբեջանին, այլև, փաստորեն, լուծի նրա խնդիրները։

      Այս շատ կարևոր դրույթն Ադրբեջանի հասարակական գիտակցության մեջ, երևի, կորսված է։ Թուրքիան Հայաստանի հետ լայնամասշտաբ պատերազմի կողմնակից չէ, հետևում է ՆԱՏՕ-ի շրջանակներում իր պարտավորություններին։ Թուրքիան ընդունել է ԱՄՆ-ի նախաձեռնությունները Հայաստանի հետ հարաբերությունների կարգավորման վերաբերյալ, ինչպես նաև Ռուսաստանից խստորեն չի պահանջում ճնշում գործադրել Հայաստանի վրա։ Ադրբեջանցի քաղգործիչների ու զինվորականների կարծիքով, Անկարան Բաքվին անհրաժեշտ օգնություն չի ցուցաբերել զինված ուԺերի պատրաստման գործում։

      Թուրքիայում տեղի ունեցող հասարակական գործընթացները, չնայած ազգայնականների դիրքորոշմանը, չեն համապատասխանում Ադրբեջանի շահերին, քանի որ ուղղված են Հայաստանի հետ հարաբերությունների բարելավմանը։ Այս կապակցությամբ հարկ է նշել, որ Թուրքիայից Ադրբեջանին որոշակիորեն հեռու պահելու ԱՄՆ-ի քաղաքականությունն ինչ-որ չափով իրականացվում է, քանի որ Ադրբեջանն սկսում է հասկանալ, որ ոչ թե Թուրքիան, այլ ՆԱՏՕ-ն ու ԱՄՆ-ն են իր անվտանգության երաշխավորները, և միայն Արևմտյան ընկերակցությունն է շահագրգռված, որ ներկա վարչակազմը մնա իշխանության գլուխ։ Այդ վարչակազմը սերտ և պարտավորեցնող հարաբերություններ ունի Արևմուտքի հետ, բայց, ըստ երևույթին, նման հարաբերություններ չունի Թուրքիայի հետ, որը միշտ եղել է Ադրբեջանի շահերի պաշտպանը, բայց կառավարող ընտանիքի իշխանության գլուխ գտնվելու երաշխիքներ երբեք չի տվել։

      Այս բոլոր հարցերից զատ, Ադրբեջանում խիստ կասկածահարույց է համարվում Թուրքիայի «Արդարություն և զարգացում» կուսակցութան քաղաքականությունը, որը վերակենդանացնում է թուրք հասարակության իսլամական բաղադրիչ կողմը։ Թուրքիայի հետ այդ ոչ այնքան հասարակ հարաբերություններն ավելի են նպաստում Իրանի առնչությամբ հարցի քննարկմանը` որպես մի երկրի, որը պակաս պատմական, կրոնական ու մշակութային կապեր չունի Ադրբեջանի հետ։

      Այս իրավիճակը, այսպես թե այնպես, պառակտում է մտցնում ոչ միայն ադրբեջանական հասարակության, այլև ազգային գիտակցության մեջ։ Հիմա սկսվում է ոչ միայն շիական հասարակական շարժման, այլև իրանաշիական շարժման վերելքի փուլը` Ադրբեջանի բնակչության ինքնության ուղիների որոնման որոշակի ձևաչափով։ Առայժմ ադրբեջանական կառավարող վերնախավը երկրի միասնությունը պահպանում է նավթային մեծ եկամուտներով, բայց չպետք է մոռանալ, որ մի հինգ-տասը տարի անց այդ պաշարները կա՛մ կսպառվեն, կա՛մ զգալիորեն կկրճատվեն։

      Որքան էլ տարփողվեն գազի արտահանությունից և արտասահմանյան գործարքներից ստացվող հասույթները, միևնույն է, նավթի բերած եկամուտները չեն կարող փոխհատուցվել։ Դա, անտարակույս, կհանգեցնի Ադրբեջանի տնտեսական և սոցիալական վիճակի արմատական փոփոխման։ Այնպես որ, ճիշտ ժամանակն է իրանաշիական հեղափոխության։

      Իգոր ՄՈՒՐԱԴՅԱՆ, Իրատես դե ֆակտո

    10. #70
      Registered User
      Join Date
      May 2011

      Re: Regional geopolitics

      Հայաստանի բացառիկ դերն ու շանսը

      Սերժ Սարգսյանն այցելելու է ՆԱՏՕ-ի շտաբ-բնակարան: Հայտնվում է, որ այցի ժամանակ նա հանդիպելու է ՆԱՏՕ-ի գլխավոր քարտուղար Անդերս Ֆոգ Ռասնուսենի հետ եւ մասնակցելու է Հյուսիսատլանտյան դաշինք-Հայաստան նիստին: Հանդիպելու է նաեւ Եվրոպական հանձնաժողովի նախագահ Ժոզե Մանուել Բարոզոյի, Եվրոպայի խորհրդի ղեկավար Հերման վան Ռոմպեի, Եվրոպական խորհրդարանի նախագահ Մարտին Շուլցի, Եվրոպական հարեւանության հանձնաժողովի նախագահ Շտեֆան Ֆյուլեի հետ: Ինչպես տեսնում ենք, նախատեսված են բավական ներկայացուցչական հանդիպումներ: Վերջերս էլ Բրյուսել էին մեկնել ՀՀ պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանը եւ ԶՈՒ գլխավոր շտաբի պետ Յուրի Խաչատուրովը:

      Համատեղելով հայ եւ ռուսաստանցի փորձագետների կարծիքներն ու գնահատականները Հայաստանի եւ ՆԱՏՕ-ի հարաբերությունների հարցով, կարելի է նշել, որ ռուսները զգալիորեն ավելի լայն ու բովանդակալից են ընկալում այդ հարաբերությունները, եւ վստահ են, որ ՆԱՏՕ-ն չի կարող ժամանակավոր բնույթի անվերջ հարաբերություններ կառուցել Արեւելյան Եվրոպայի երկրների հետ: Այսպես թե այնպես, ՆԱՏՕ-ի ծրագրերի մեջ է տվյալ երկրների ինտեգրման այս կամ այն ձեւաչափը:

      Առաջատար երկրները, այդ թվում ԱՄՆ եւ Մեծ Բրիտանիան, բազմաթիվ կասկածներ ունեն Արեւելյան Եվրոպայի պետություններին դաշինքի մեջ ներգրավելու հարցում: Այնուամենայնիվ, Դաշինքի ստրատեգները հասկանում են, որ Եվրասիայի վրա վերահսկողության եւ մի շարք ռազմավարական խնդիրների լուծումն ապահովելը հնարավոր է միայն Ուկրաինայի, Հարավային Կովկասի եւ Կենտրոնական Ասիայի երկրների առավել սերտ համագործակցության դեպքում:

      Ներկայում, այս տարածաշրջանների պետությունների հետ ՆԱՏՕ-ն գտնվում է առավել սերտ, պարտավորեցնող հարաբերությունների մեջ, քան Եվրոպային առավել մոտ տարածաշրջանների: ԱՄՆ եւ ՆԱՏՕ-ի ռազմավարական ծրագրավորումը մեծ դժվարություններ ունի, որպես կառավարման եւ վերլուծական գործընթաց: ԱՄՆ եւ Ատլանտյան դաշինքը տարբեր տարածաշրջաններում բախվում են ոչ ստացիոնար իրավիճակների, տնտեսական ու քաղաքական բնույթի գլոբալ ճգնաժամերի հետ, եւ չկա վստահություն գործընկերների ու հակառակորդների հանդեպ, չկան անհրաժեշտ ռազմական, քաղաքական ու նյութական ռեսուրսներ այս կամ այն ծրագրերն իրականացնելու համար: Լուրջ խնդիրների առջեւ են կանգնել հետախուզական ծառայությունները, որոնք, երեւում է, արդեն ի վիճակի չեն ընդգրկել հարցերի ողջ համալիրը:

      ԱՄՆ եւ ՆԱՏՕ-ն շատ վաղ են հայտարարել, որ սառը պատերազմի սպառնալիք արդեն չկա: Աշխարհում առաջանում են միջուկային նոր պետություններ, եւ միջուկային վտանգը դարձել է ավելի իրական, քան սառը պատերազմի ժամանակներում: Պետք է նշել, որ ԱՄՆ-ին եւ ՆԱՏՕ-ի նրա ամենահավատարիմ դաշնակիցներին, չնայած 90-ականների ճգնաժամին, այնուամենայնիվ հաջողվեց հաղթահարել ճգնաժամային վիճակը Դաշինքում, եւ ՆԱՏՕ-ն կրկին գործունակ է թվում: Սակայն Դաշինքի ներսում հակասությունները պահպանվում են:

      Եվրոպացիներն այդպես էլ չկողմնորոշվելով եվրոպական զինված ուժերի ստեղծման հարցում, վերադառնում են ՆԱՏՕ-ից դուրս ջանքերի համախմբման փորձերին, քանի որ նույնիսկ ամենահուսալի դաշնակիցների նպատակներն ու շահերը բավական տարբեր են: Սակայն, Մեծ Մերձավոր Արեւելքում եւ Եվրասիայում մի շարք գործընթացներ հանգեցնում են Դաշինքի ընդհանուր շահերի շրջանակում «ատլանտիստների» ու «եվրոպիստների» համախմբման անհրաժեշտությանը:

      Դժվար թե դա թույլ տա հաղթահարել խնդիրներն ու հակասությունները, սակայն ՆԱՏՕ-ի ձեռքբերումները տարածաշրջանային քաղաքականության հարցում ակնհայտ են: Դաշինքի ուժերի դուրս բերումն Աֆղանստանից տարածաշրջաններում առաջ կբերի նոր խնդիրներ, եւ երեւում է արդեն մշակվել են ծրագրեր Մերձավոր Արեւելքի եւ Եվրասիայի համար: Տարբեր ծրագրավորումներից ու քննարկումներից հետո Արեւմտյան հանրությունը հասկացել է, որ անհնար է նվազագույնի հասցնել ռազմաքաղաքական ներկայությունը Սեւ ծովում, Հարավային Կովկասում եւ Կենտրոնական Ասիայում:

      Հայաստանի հանդեպ ՆԱՏՕ-ի հետաքրքրությունը կարելի է դիտարկել երկակի: Կան ստանդարտ փաստաթղթեր եւ նյութեր, որոնց բովանդակությունը լավ հայտնի է: Կան նաեւ ոչ շատ եւ ճշգրտված վերլուծական նյութեր, որոնք այսպես թե այնպես վերաբերում են նաեւ Հայաստանին: Հարավային Կովկասում ՆԱՏՕ-ն եւ ԱՄՆ-ը ավելի սերտ ռեժիմով համագործակցում են Վրաստանի ու Ադրբեջանի հետ: Իսկ որո՞նք են Հայաստանի գործառույթները:

      Հայաստանը սերտ գործընկերություն ունի Ռուսաստանի հետ, որը թույլ է տալիս պահել սեփական շահերը տարածաշրջանում: Հայաստանն ունի մարտունակ բանակ, որը նրան ապահովում է տարածաշրջանի հավասարակշռողի դերը: Հայաստանի աշխարհառազմավարական դիրքը պայմանավորել է Թուրքիայի ու Ադրբեջանի միջեւ բաժանարար բաստիոնի դերը, ինչը դիտարկվում է որպես թուրքական էքսպանսիան զսպելու գործոն:

      Հայաստանը վստահելի հարաբերություններ ունի Իրանի հետ, որն Արեւմուտքի համար մեծ խնդիր է ներկայացնում: Հայաստանը կարող է հենվել սփյուռքի աջակցության վրա, ինչը նրա խաղը, ինչպես նաեւ Արեւմուտքի խաղը դարձնում է ավելի բազմազան: Եվրատլանտյան հանրության համար Հայաստանին աջակցելը նշանակում է տարածաշրջանում սեփական ազդեցության ուժեղացում, որին կապված են Մերձավոր Արեւելքի ու Եվրասիայի խոշոր տերությունները:

      Ներկայում ամերիկացիներին ու եվրոպացիներին անհրաժեշտ է Հայաստանի իշխող վերնախավի լեգիտիմությունը, եւ այդ խնդիրը, դժվարությամբ, սակայն երեւում է իրականացվելու է: Ռուսաստանն, ինչպես միշտ, շփոթված իր գործընկերների արտաքին քաղաքականությունից, փորձում է պարզել, թե արդյոք Հայաստանում կան այլ գործընկերներ, ովքեր ի վիճակի են պաշտպանել ռուսական դիրքերը որեւէ կրիտիկական քաղաքական իրավիճակում, երբ որոշակի որոշումներ ընդունելու անհրաժեշտություն առաջանա:

      Հայաստանում սկսում է երկարատեւ քաղաքական խաղ, որն ակնհայտորեն դուրս է գալիս երկրի սահմաններից, եւ ՆԱՏՕ-ի ու Եվրամիության դերն այդ խաղում կարող է վճռական դառնալ:

      Իրանցիները մեծ հետաքրքրություն են ցուցաբերում ՆԱՏՕ-ին Հայաստանի ինտեգրման հեռանկարին, եւ ակնհայտորեն շահագրգռված են, որ իրենց գործընկերը որոշակի դիրքեր ունենա Դաշինքի հետ հարաբերություններում:

      Ռուսաստանն ինչ որ փուլում նույնպես ընդունել է այդ հեռանկարը, սակայն ներկայում սկսում են նոր գործընթացներ, եւ թե ինչպես է նա վերաբերում դրան՝ արդեն կարելի է վստահաբար ասել, որ ոչ այնքան դրական սպասումներով: Սակայն, ժամանակները փոխվում են շատ արագ, եւ հնարավոր է, Ռուսաստանը ստիպված է նորովի ընդունել իրականությունը:

      Խնդրի լուծումն այսպես ասած բազմավեկտոր քաղաքականության հաստատման մեջ նրանում է, որ Արեւմուտքը Հայաստանը դիտարկում է, ելնելով այն աշխարհքաղաքական շահերից, ինչ եւ Ռուսաստանը, այսինքն՝ որպես թուրքական էքսպանսիան զսպելու գործոն:

      Ներկայում արդեն հասկանալի է դառնում, որ Եվրամիությունից Թուրքիայի հեռանալը դառնալու է ՆԱՏՕ-ից այդ երկրի հեռացման սկիզբը: ՆԱՏՕ-ից Թուրքիայի հեռանալու առաջին փուլը դարձավ նրա «եվրոպական նախագծի» լիակատար տապալումը: ԱՄՆ-ն ի վիճակի չէ Թուրքիային երկար ժամանակ պահել ատլանտյան քաղաքականության ուղեծրում, առանց Եվրոպայի մասնակցության:

      Տվյալ պայմաններում, Հայաստանի նախագահը պետք է դադարեցնի ամերիկացիների ու եվրոպացիների հետ նրբանկատ զրույցները եւ պահանջի զենք, որպես Հայաստանի անվտանգության անհրաժեշտ ռեսուրս, որն ընդունում է շատ վտանգավոր եւ որոշակի խաղ, խաղ, որը սակայն չունի բանական այլընտրանք:

      Իգոր Մուրադյան

    11. #71
      Registered User
      Join Date
      May 2011

      Re: Regional geopolitics

      Հայաստանը պետք է պատրաստ լինի Թուրքիայի կողմից Ցեղասպանության ճանաչման օրվան, որպեսզի ներկայացնի իր հստակ պահանջները
      Մերի Մամյան

      13:44, 20 ապրիլի, 2012
      Այսօր լրագրողների հետ հանդիպման ժամանակ Տարածաշրջանային հետազոտությունների կենտրոնի ղեկավար, քաղաքագետ Ռիչարդ Կիրակոսյանը խոսեց Հայոց ցեղասպանության ընդունման քաղաքականության առանձնահակությունների մասին: Քաղաքագետն առանձանցրեց մի քանի հիմնական կետեր.

      Հայաստանի արտաքին քաղաքականությունն այսօր գտնվում է ավելի ուժեղ դիրքերում: Միաժամանակ պետք է անել ավելին դիրքերնհ ամրապնդելու համար:
      Աստիճանաբար դժվարանում է Թուրքիայի մերժման քաղաքականությունը, ավելի քիչ երկրներ են համաձայնվում Թուրքիայի հետ, և Թուրքիայի վարած մերժողական քաղաքականությունը դառնում է անարդյունավետ:
      Ադրբեջանը շատ ավելի է ներգրավվում Հայոց ցեղասպանության մերժաման քաղաքականության մեջ: Մայիսի 1-ին Ադրբեջանը մեկ ասմով ղեկավարելու է ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհուրդը, որի ընթացքում Ադրբեջանի կողմից ակնկալվում են ավելի մեծ հարձակումներ Հայոց ցեղասպանության, ԼՂՀ և ՀՀ արտաքին քաղաքականության վրա:
      Միջազգային հանրությունն ու միջազգային իրավունքը Հայոց ցեղասպանության հարցը կապում են այլ ցեղասպանությունների հետ` ավելի կարևորելով խնդիրը:
      Քաղաքագետը Հայոց ցեղասպանության հարցը դիտարկեց նաև մաթեմատիկայի ոլորտում, որտեղ նա առանձնացրեց երեք էական թիվ` 100, 5 եւ 3: Մոտենում է Ցեղասպանության տարելիցի 100-ամյակը, որի ժամանակ կմեծանան ճնշումները Թուրքիայի վրա: 5 թիվը կապված է առաջիկայում խորհրդարանական ընտրություններին. խորհրդարանն ընտրվում է 5 տարի ժամկետով: Ըստ Կիրակոսյանին՝ հետաքրքրական է, որ ընտրություններին նախորդում և քարոզարշավի ժամանակահատվածում է ընդգրկվում նաև ապրիլի 24-ը: Սակայն այս ընթացքում քաղաքական ուժերը չեն խոսել Հայոց ցեղասպանության և հայ-թուրքական հարաբերությունների մասին: Այսինքն, Ռ. Կիրակոսյանի բնորշմամբ, ընտրությունները վերաբերում են անձերին, ոչ թե քաղաքականությանը: քաղաքագետի խոսքերով՝ 3 թիվը կապվում է այն հանգամանքի հետ, որ արդեն 3-րդ տարին է՝ հայերը Թուրքիայից սպասում են Հայոց ցեղասպանություն մասին հիշատակմանը:

      Սակայն Հայցող ցեղասպանության հարցում առաջ է գալիս նաև մեկ այլ թիվ` 60 միլիարդը: Բանախոսի խոսքով՝ դա այն գումարն է, որը ՄԱԿ-ի հաշվարկներով Թուրքիան պետք է փոխհատուցի Հայաստանին:

      Անդրադառանալով ՀՀ քաղաքականությանը՝ Ռ. Կիրակոսյանը նշեց, որ այստեղ կարևորվում է ԱՄՆ և նախագահ Բարաք Օբամայի դերը: Նա շեշտեց, որ ինքը ԱՄՆ-ի և ոչ թե ՀՀ-ի ժողովրդավարական կուսակցության անդամ է: Նա ԱՄՆ նախագահի աջակիցն է, բայց կարիք չունի, որ Օբաման արտասանի «ցեղասպանություն» բառը, ասի այն, ինչն ինքն արդեն վաղուց գիտի, առավել ևս, որ Հայոց ցեղասպանությունը վերապրած մարդու թոռ է: «Ցեղասպանություն» բառի օգտագործումն արդեն կապվում է ԱՄՆ-ի և ոչ ՀՀ բարոյականության հետ:

      Սակայն այստեղ առաջ է գալիս Հայոց ցեղասպանության ճանաչման հարցը: Քաղաքագետի կարծիքով` կարևոր է հենց Թուրքիայի ներսում Ցեղասպանության ընդունումը, որը առաջ է գնում, բայց շատ դանդաղ: Ռ. Կիրակոսյանի կարծիքով` Հայաստանը պետք է պատրաստ լինի Թուրքիայի կողմից Ցեղասպանության ճանաչման օրվան, որպեսզի ներկայացնի իր կոնկրետ պահանջները: Դրա համար անհրաժեշտ է մշակել լուրջ ռազմավարություն:

      Հայոց ցեղասպանության ճանաչման հարցը Թուրքիայի համար թե փորձություն է, թե հնարավարություն. նա կառերեսվի իր անցյալի հետ, կընդունի այն և կուղղորդվի, թե ինչպիսի երկիր պետք է լինի ապագայում:

      Այժմ Թուրքիան հանդես է գալիս նոր նախաձեռնությամբ` ստեղծել իր սփյուռքը, ինչը նույն քաղաքականությունն է, որ տանում է Ալիևը Բաքվում: Ռ. Կիրակոսյանի բնորոշմամբ` Ալիևը կարծում է, որ իր երկրում ժողովրդավարական նորմերի և մարդու իրավունքների, ինչպես նաև բռնության դեպքերը բացահայտվում են հենց հայկական սփյուռքի միջոցով: Դա մի կողմից բացահայտում է սփյուռքի գործունեության արդյունավետությունը, մյուս կողմից պետք է պատրաստ լինել Ադրբեջանի և Թուրքիայի հարձակումներին:


    12. #72
      Registered User
      Join Date
      May 2011


      The Cutting Edge
      April 28 2012

      Russo-Turkish Divergence: the Security Dimension
      Younkyoo Kim and Stephen Blank April 27th 2012

      GLORIA Center

      Russo-Turkish relations encompass a multi-regional agenda from the
      Balkans to Central Asia, including the Caucasus and the Middle East
      and their bilateral energy relations. Much has been written about the
      strategic convergence of Russo-Turkish relations and contributing
      factors behind it. In contrast to Turkey's strained relations with its
      traditional Western partners, Ankara's ties with Moscow have
      noticeably strengthened in recent years. Turkey's reorientation
      eastward in the past decade is attributable to three factors: the U.S.
      invasion of Iraq, the derailment of Turkish accession talks to join
      the EU, and Turkey's dependence on Russia for its natural gas imports.

      Turkish and Russian interests in Central Asia and the Caucasus during
      1992`2008 converged more than they differed. In 2009 and 2010, Turkish
      officials and experts described their relations with Russia as being
      the best ever and said that bilateral harmony featured prominently in
      the past decade's international relations. Yet Russia and Turkey had
      already begun to diverge after the Georgian war in August 2008. The
      fighting between Russia and Georgia disrupted transportation, energy,
      and other infrastructure networks in the region, adversely affecting
      the interests of Turkey. In regard to Turkey's relations with Russia,
      2011 was a difficult year, and 2012 has not been much better.

      Developments since then across a host of issues give many reasons for
      suggesting the rapid but uneven erosion of those ties. Because this
      erosion is occurring unevenly, enmity will not replace amity
      overnight. Previously, the only major questions that divided them
      seemed to be Moscow's reluctance to brand the PKK (Kurdistan Workers'
      Party) a terrorist organization and Russia's support for the Greek
      Cypriots in their conflict with the Turkish-dominated state of the
      Turkish Republic of Northern Cyprus (TRNC). Yet signs have multiplied
      suggesting that this partnership is declining and that there are
      mounting tensions over the Kurdish issue, Middle East, missile
      defenses, Cyprus, and the Balkans. Furthermore, those difficulties
      will likely increase.


      Russo-Turkish divergence reflects the renewed assertiveness of both
      Russia and Turkey in precisely those areas of regional contestation
      that had hitherto seemed to be in abeyance between them. Turkish
      assertiveness, most notably in regard to Syria, Cyprus, and Israel,
      has been very public and strong, even high-handed in some cases.
      Arguably Ankara's assertiveness owes much to the perception that its
      former policy of `zero problems with neighbors' policy is encountering
      difficulties wherever one looks. This includes Russia, because the
      neighbors are asserting their own prerogatives and interests regarding
      democracy'or the lack of it'in Syria, energy in Cyprus, and a closed
      CIS (Confederation of Independent States) bloc in Russia's case. Yet
      this rising friction also has deeper roots stemming from the
      self-confidence of both states' elites. Turkish leaders claim that
      Turkey is now a major independent actor in its own right in all of its
      various neighborhoods, and it should therefore assert its interests in
      new ways'a view that strikingly resembles Moscow's similar
      assertiveness, which has led to confrontations with Russia's

      Indeed, in 2009, Foreign Minister Ahmet DavutoÄ?lu, the architect of
      Turkish policy, observed that neither Washington nor Moscow could
      establish order in the regions adjoining Turkey, therefore a new order
      must be established in the Middle East, Balkans, and the Caucasus;
      that Turkey wanted to play an active role in creating that order; that
      foreign actors agree to this role; but that `not even half a status
      quo had been established around Turkey so far.' Highlighting Turkey's
      ambitions he even said that Turkey was the most influential country in
      the Caucasus in every respect and that `we will move ahead by solving
      any crisis that exists in our relations. Our mission is to establish
      order.' He subsequently observed that `Istanbul will be a financial
      center, positioning it as the main station for the global economic
      network and transportation routes.' Still more recently, DavutoÄ?lu
      launched a campaign by which anyone migrating abroad from Anatolia
      would be considered part of the Turkish diaspora. Given Russia's
      pretensions to these selfsame roles and tasks'even to the right of
      intervening on behalf of its Russian diaspora and to the same status
      claimed by Turkey as a `system-forming' power'and its overt efforts to
      dominate the Caucasus, a clash with Turkey along several lines was
      probably inevitable.
      Last edited by Vrej1915; 04-30-2012 at 11:01 PM.

    13. #73
      Registered User
      Join Date
      May 2011

      Re: 1

      Thus this deterioration in Russo-Turkish relations owes as much to
      Russia's assertiveness and willingness to make threats against the
      West, including Turkey, as it does to Turkish assertiveness. Moscow
      has threatened NATO members regarding missile defense and has
      displayed several cases of gunboat diplomacy in the Mediterranean
      (discussed below). It has also continually displayed its determination
      to make the CIS into a closed Russian bloc'a trend that would put
      Turkish and European energy supplies at the risk of excessive
      dependence upon Moscow and thwart Ankara's ambitions in the Caucasus,
      if not Central Asia. These recent moves not only suggest the dominance
      of Vladimir Putin's more anti-Western attitude compared to that of
      outgoing President Dmitry Medvedev, but they also show a decided
      continuity in priorities regarding the insistence on a closed bloc in
      the CIS, and a heightened willingness to resort to shows of force if
      not its actual use to achieve its goals.

      The creation of a Russian sphere of influence in the CIS has been
      Moscow's priority policy since 1993 long before Putin. Medvedev
      quickly reaffirmed it in 2008, when in the wake of the Russo-Georgian
      war he announced that he would henceforth base his foreign policy on
      five principles. These included among them that Russia has the right
      to intervene in neighboring states to defend the honor and dignity of
      its citizens and that it has privileged but undefined interests with
      countries in its neighborhood. This then demonstrated that Russia not
      only wants to revise borders or intervene in other countries, it also
      demands a sphere of influence in Eurasia as a whole. Even without
      DavutoÄ?lu's extravagant rhetoric and ambitions, Russian policy, in and
      of itself, would have clashed sooner or later with Turkish interests.
      Thus Russia too has much to answer for here.

      Moscow's moves also suggest that the reset policy is coming to an end.
      If this is indeed the case, it will likely lead to more East-West
      tension in general, which Turkey will not be able to escape. Moscow
      professes a continuing desire to negotiate disputed issues with the
      United States and NATO, and will probably not attack President Obama
      during a difficult election campaign (since Moscow believes a
      Republican victory would lead to still worse outcomes). However, its
      determination to counter the United States and NATO in the Middle East
      and Eurasia and attacks on missile defenses show that once again
      efforts at East-West rapprochement have foundered on regional security
      issues in Eurasia, perhaps the most intractable item on the East-West

      The Middle East

      Moscow and Ankara hold different opinions on the Kurdish issue. Moscow
      continues to stall on recognizing the PKK as a terrorist group as
      Turkey desires, while both the United States and EU recognize it as
      such. Turkish intelligence reports that 80 percent of PKK weapons are
      made in Russia, including sniper rifles, anti-tank mines, and rocket
      launchers. Eighty-eight percent of mines and 85 percent of launchers
      used by the PKK originate in Russia. This does not necessarily mean
      that the PKK is buying weapons from Russia. Instead it could be
      obtaining them through gray or black markets. Yet these facts still
      put Moscow in an embarrassing position given Moscow's refusal to
      recognize the PKK as a terrorist group.

      >From Turkey's standpoint, Moscow's position compares unfavorably with
      that of Washington and Brussels on recognizing the PKK as terrorists
      and in assisting Turkey to deal with it. Indeed, the United States has
      pledged its support for Turkey's stance on the PKK. Washington has
      also provided some technological assistance to Turkey in dealing with
      it, consisting of intelligence, surveillance, and reconnaissance
      data'using assets like the Predator UAV, fixed-wing spy planes, and
      satellites. Turkey has sought to buy six Predator and four armed
      Reaper UAVs from the United States, but Congress has not authorized
      the deal. Instead the U.S. announced in October 2011 its intention to
      sell Turkey three new Super Cobra attack helicopters. Moreover,
      Turkish commentators believe that absent some major crisis in
      U.S.-Turkish relations in 2012, American support for Turkey on this
      issue will continue.

      Differences regarding the PKK, however, are a relatively small issue
      in the Russo-Turkish agenda. Much more important are the issues
      pertaining to Syria and missile defense against Iran. In the 1990s,
      Turkey viewed the Russian-Iranian partnership as a counterweight to
      Turkish influence in the Caucasus and Central Asia; in the early
      2000s, Moscow showed signs of anxiety over the rapid improvement in
      Turkish-Iranian contacts. Turkey was left a bitter impression that an
      old friend of the West was turning away. It certainly looked as though
      Turkey considered Iran a friend and Israel an enemy, although Turkish
      officials vehemently denied these allegations.

      Turkish-Iranian relations are changing. Here too one sees an erosion
      of the congruence of outlooks that previously characterized
      Russo-Turkish relations. Turkey's demands that Syrian President Bashar
      al-Asad step down due to his violent repression of political protests
      clashes with Russia's support for him and staunch opposition to any
      foreign intervention in Syria. Arguably, the longer civil strife there
      continues, the more pressures will build for overt Turkish
      intervention. Indeed, by the end of 2011, not only was Turkey
      providing sanctuary and material assistance to insurgents, but
      DavutoÄ?lu was publicly discussing the possibility of intervention by
      either the Arab League or Turkey'which he considers `members of the
      family' and thus not really intervening external actors. Turkey had
      also imposed its own sanctions on Syria.

    14. #74
      Registered User
      Join Date
      May 2011


      If an intervention occurs, it is as likely as not to be associated
      with or to be in the name of Europe and trigger further Russian ire.
      Secretary of the Russian Security Council Nikolai Patrushev already
      accuses NATO of planning such an intervention from Turkey and using
      Turkish forces either to intervene directly in Syria or at least to
      establish a buffer zone within it. They also claim that NATO, which
      denies it, is discussing setting up a no fly zone in Syria that
      recalls the pretext for intervention in Libya. In the larger context,
      Turkey's converging posture with the West toward the Arab revolutions
      is an important factor drawing Turkey, Europe, and the United States
      closer together while distancing Turkey from Russia and Iran.

      Moscow has reacted sharply to the perceived threat of NATO
      intervention despite NATO's denials of that intention. Apart from
      sending warships in November 2011 to defend Syrian waters against some
      expected NATO `intervention,' Russia's military has also added to the
      hysteria in Moscow about NATO intentions. In October 2011, Chief of
      the General Staff General Nikolai Makarov told the army that the
      events in North Africa and the Middle East were so unpredictable and
      rapid in their development that nobody could foretell their future
      impact upon states. Therefore the army must be prepared for a Libyan
      or similar scenario. Escalating his rhetoric, Makarov then warned in
      November 2011 that tensions in Russia's neighborhood were rising and
      could even escalate to nuclear use: `The possibility of local armed
      conflicts virtually along the entire perimeter of the border has grown
      dramatically. I cannot rule out that, in certain circumstances, local
      and regional armed conflicts cold grow into a large-scale war,
      possibly even with nuclear weapons.'

      Makarov further warned, `We have it all in the doctrine, all the
      circumstances when the use of nuclear weapons is warranted.' For
      Makarov, the cause for such wars in the CIS lies in NATO's advancement
      to the CIS and Russia's borders. This is not a new position. As his
      predecessor General Yuri Baluyevsky said in 2005, while Russia faced
      no direct threat of aggression, `[given] the existence of nuclear
      weapons, any localized armed conflict'let alone a regional
      conflict'could lead the international community to the brink of a
      global war.'

      In January 2012, Moscow sent an armed ship through the NATO blockade
      to Syria to show its defiance of NATO and provide ammunition to the
      Syrian regime, if not also to the terrorists of Hizballah and Hamas,
      which it regularly supports with Russian weapons through Syria.
      Besides these forceful moves to deter NATO, Moscow has blocked UN
      resolutions against Syria and attacked NATO for staging a `political
      provocation' there. These actions, taken together, suggest that it
      sees Washington and NATO'now visibly including Turkey'as particularly
      prone to such interventionist unilateralism on behalf of democracy.
      Therefore they must be strongly deterred by even unilateral and
      forceful Russian action if necessary.

      Thus to the degree that Turkey becomes a consistent advocate of
      democracy in its neighborhood, its relations with Russia will suffer.
      As one Turkish official put it:

      Ankara came to a conclusion that as democracy is spreading around its
      neighborhood, Turkey only benefits from it. Countries like Bulgaria,
      Romania, and Georgia are testament(s) to this reality when we look at
      the great relations Turkey is having with these countries compared
      with the past. Just like the domino theory, we see democracy as an
      unstoppable force of history and we arrived at its doorstep.
      Meanwhile, Turkey is also contending with Iran, Syria's main regional
      protector and ally in the Middle East, and Russia's partner there as
      well. Just as Irano-Russian relations have improved due to their
      congruent stands regarding Syria and the threat of NATO intervention,
      Turkey's relations with Tehran and Moscow have worsened, and not only
      over Syria. This erosion has occurred despite the fact that Turkey
      opposes sanctions on Iranian oil and gas, which it buys. Turkey also
      attempted in 2010 to propose an alternative UN draft resolution with
      Brazil to mitigate the threat of sanctions on Iran and is proposing
      the resumption of talks on Iran's nuclear program, which should be
      held in Turkey.

      Indeed, 30 percent of Turkey's oil comes from Iran and is among Iran's
      top consumers of crude oil, obtaining just over 200,000 BPD. Not
      surprisingly, then, Turkey has indicated that it will not be bound by
      the newly proposed U.S. and European sanctions against Iranian oil.
      Therefore, and also to avoid a Sunni-Shi'i split over Syria and Iraq
      in the Middle East, Turkey has ample reasons to try to maintain its
      relationship with Iran. Although ties with Tehran may have weakened,
      Turkey still has enough credibility there to propose its territory as
      the site of a new attempt to negotiate a peaceful resolution of the
      issues surrounding Iranian nuclearization in talks with the United
      States, Russia, the UK, France, Germany, and Iran. This initiative
      again indicates its desire to stabilize its neighborhood and advance
      Turkey's international standing as an `order creating' power.

      Nevertheless the signs of decreasing amity with Tehran are visible and
      increasing. Turkey already competes strongly with Iran over
      Azerbaijan, which Iran is now openly threatening. Iran's ambassador to
      Russia, Ali Akbar Salehi, recently expressed Iran's desire to be
      Russia's dependable ally. A leading pro-Iranian Russian analyst,
      Radzhab Safarov, Director of the Center for the Study of Modern Iran,
      followed up by saying that `the rapprochement of Tehran and Moscow
      will make it possible to hinder the shortsighted policy of Turkey,
      which is installing American missile defenses.' This issue of missile
      defenses, just like Syria, is already estranging Turkey from both
      Russia and Iran.

      Turkish officials and pundits have long worried about the threat of
      proliferation in the Middle East and the threat posed by long-range
      missiles in the hands of Turkey's neighbors. Turkish pundits like
      Duygu Bazoglu Sezer were warning about the threat posed by
      proliferation from Iran and Iraq by 1995. By 1998 she was writing

      In July 1998, Iran successfully tested the Shahab-3 medium-range
      missile. Iranian officials described the test firing as a defensive
      move aimed at creating a balance in the region, meaning specifically a
      balance that would neutralize the American presence in the Gulf. The
      demonstration of Iran's medium-range missile capability is certainly
      not a welcome development from the perspective of Turkey, especially
      in view of the fact that Iran is strongly suspected'despite strong
      denials'of pursuing nuclear weapons capability. It is interesting
      that, following the firing, Iran took pains to send a message
      virtually to the whole world that none of its neighbors seemed
      troubled by the successful testing of the missile.
      The situation has worsened as Iran's arsenal has grown and the
      presumption of its ambition to field nuclear weapons has grown along
      with that arsenal. As Ian Lesser has observed, Iran's missile
      capability makes it in an operational sense, if not necessarily a
      political one, a Black Sea power. Indeed, Russian Foreign Minister
      Sergei Lavrov has repeatedly argued, `Iran deserves to be an equal
      partner of all regional countries in the resolution of the problems of
      the Near and Middle East.' He has also proposed a similar involvement
      of Iran in Black Sea security issues.

      Accordingly, the strategic consequences of Iran's missiles could
      easily affect not just regional defense agendas but also energy flows
      through and in the Black Sea littoral (particularly if someone strikes
      at Iran to forestall its proliferation and Iran retaliates by playing
      the energy card). Consequently, Turkish defense planners are highly
      sensitive to the threat. In 2008, Turkey apparently decided to buy
      Russian-made S-300 surface-to-air missiles from Ukraine and Belarus
      for testing and training purposes `to simulate threats that may come
      from countries with ex-Soviet systems in their inventories,' i.e.,
      Iran and Syria. At that time, Turkey also announced plans to buy up to
      $4 billion of long-range air and missile defense systems.

      Last, in September 2011, Turkey agreed to host a U.S. radar as part of
      the developing missile defense system in Europe. This decision will
      clearly aggravate relations with Iran since Turkey formally feels that
      Iran's nuclear weapons and missile programs are a threat and that
      Ankara is willing to join with NATO, the United States, and even
      Israel to counter it. Indeed, in November 2011, General Amir Ali
      Hajizadeh, a senior commander in Iran's Revolutionary Guard, declared
      that if Iran were attacked by the United States or Israel, its first
      response would be to target elements of the NATO missile shield in
      Turkey. Similarly, in December 2011, the Iranian media attacked
      Turkey's secular Islamic system as an unsuitable example for countries
      now engulfed in the Arab Spring.

      Turkey may have made this decision because NATO warned that if it
      bought Russian or Chinese air and missile defense systems that were
      incompatible with NATO's systems, it would then operate without NATO's
      intelligence on incoming ballistic missiles. Ankara also agreed that
      the United States would share this system's data and intelligence
      assessments with all allies, including Israel. According to U.S.
      officials, this is `probably the biggest strategic decision between
      the United States and Turkey in the past 15 or 20 years.' Yet it also
      implicates Turkey in Russia's hostile response to these missile
      defenses as announced by President Medvedev on November 23, 2011.
      Medvedev announced the following decisions:

    15. #75
      Registered User
      Join Date
      May 2011

      Re: 3

      First, I am instructing the Defence Ministry to immediately put the
      missile attack early warning radar station in Kaliningrad on combat
      alert. Second, protective cover of Russia's strategic nuclear weapons
      will be reinforced as a priority measure under the program to develop
      our air and space defenses. Third, the new strategic ballistic
      missiles commissioned by the Strategic Missile Forces and the Navy
      will be equipped with advanced missile defense penetration systems and
      new highly effective warheads. Fourth, I have instructed the Armed
      Forces to draw up measures for disabling missile defense system data
      and guidance systems if need be. These measures will be adequate,
      effective, and low-cost. Fifth, if the above measures prove
      insufficient, the Russian Federation will deploy modern offensive
      weapon systems in the west and south of the country, ensuring our
      ability to take out any part of the U.S. missile defense system in
      Europe. One step in this process will be to deploy Iskander missiles
      in Kaliningrad Region. Other measures to counter the European missile
      defense system will be drawn up and implemented as necessary.
      Furthermore, if the situation continues to develop not to Russia's
      favor, we reserve the right to discontinue further disarmament and
      arms control measures. Besides, given the intrinsic link between
      strategic offensive and defensive arms, conditions for our withdrawal
      from the New START Treaty could also arise, and this option is
      enshrined in the treaty.
      Thus Turkey and its allies will become targets of Russia's nuclear and
      conventional missiles. Further, should a new European arms race
      develop'though Russia sells military technology to Turkey and has a
      substantial economic trade and reciprocal investment process with
      it'Turkey will be targeted. Indeed, one of the Iskander-E missiles to
      be deployed by Russia against the NATO missile shield will be deployed
      in Krasnodar on the Black Sea coast. They can reach Turkey in four
      minutes from launch. This will eliminate a major basis for the
      rapprochement between Moscow and Ankara during the past decade. The
      Russian Foreign Ministry even stated publicly that Medvedev's
      countermeasures, cited above, were justified because of the placement
      of a NATO missile defense radar in Turkey.

      Insofar as Russian officials, and not only analysts, see Turkey as
      striving to dominate the Middle East and Syria, which Moscow regards
      as an ally, and to the extent that such an outcome jeopardizes
      Moscow's naval base at Tartus, Russia, might come to see Turkey as a
      rival in the Middle East. Turkey will also become'if it is not
      already'the target of Iranian and Syrian missiles. This fact should
      enhance the value of the missile defense system and continue to bind
      Turkey to NATO and the United States.

      Russia will now mount a threat against Turkey and its NATO allies,
      thus undermining a major basis for the previous decade of partnership.
      In the context of mounting frictions over all the issues outlined
      here, Russia's reply on missile defenses, along with other
      manifestations of Russian policy, almost inevitably means that a cycle
      of recriminations and tension in Russo-Turkish relations will
      intensify. This will lead Turkey to draw closer to its NATO allies and
      to the United States than has been the case for many years. Indeed, in
      December 2011, Turkey authorized the purchase of two F-35 Lightning II
      Fighter aircrafts from the United States.

    Page 5 of 242 FirstFirst ... 23456781555105 ... LastLast

    Thread Information

    Users Browsing this Thread

    There are currently 1 users browsing this thread. (0 members and 1 guests)

    Similar Threads

    1. Do you think Turkey has become a regional Leader?
      By jameson in forum General News
      Replies: 106
      Last Post: 05-10-2016, 07:19 AM
    2. ARF holds regional meeting in French parliament
      By A.R. in forum Armenian News
      Replies: 1
      Last Post: 06-03-2004, 12:47 PM

    Posting Permissions

    • You may not post new threads
    • You may not post replies
    • You may not post attachments
    • You may not edit your posts