• porno
  • jigolo sitesi
    Page 81 of 81 FirstFirst ... 317178798081
    Results 1,201 to 1,213 of 1213

    Thread: Military Forces of the Republic of Armenia

    1. #1201
      Registered User
      Join Date
      May 2011
      Posts
      7,816

      Re: Military Forces of the Republic of Armenia

      Պաշտպանության նախարարը բացահայտել է կարեւորագույնը

      ՀԱԿՈԲ ԲԱԴԱԼՅԱՆ, Մեկնաբան
      Մեկնաբանություն - 21 Մայիսի 2016,


      Պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանը լրագրողների հարցին ի պատասխան, անդրադառնալով այս օրերին Մանվել Գրիգորյանի արցախյան գործունեությանը, ասել է, որ Գրիգորյանը կարեւոր առաքելություն է իրականացնում պաշտպանական բանակի կազմում, իսկ որպես ԵԿՄ նախագահ մեծ դեր ունի սերունդների ռազմա-հայրենասիրական դաստիարակության գործում:

      Սերունդներին պետք է փրկել, եթե նրանց ռազմա-հայրենասիրական գործում դեր է ստանձնել Մանվել Գրիգորյանը: Թեկուզ այն պարզ պատճառով, որ այդ մարդը չունի բավարար ինտելեկտուալ կարողություն՝ սերունդ դաստիարակելու համար: Իսկ 21-րդ դարում սերունդ դաստիարակելու համար պետք է ինտելեկտ: Ընդ որում, անկախ նրանից, թե ինչ գաղափարական ուղղությամբ է դաստիարակությունը:

      Մանվել Գրիգորյանը չունի նվազագույն անհրաժեշտ պայմանը, որպեսզի նրան վստահվի սերնդի դաստիարակություն: Գրիգորյանն իհարկե մեղավոր չէ, որ ինտելեկտուալ այդ կարողությամբ ստանձնել է պատասխանատու գործ: Մեղավորը նրանք են, ովքեր նրան վստահել են այդ գործը, եւ միաժամանակ խրախուսում են այդ գործում:

      Երբ լրագրողները պաշտպանության նախարարի համար մասնավորեցրել են, որ հարցը վերաբերում է Արցախի առաջին պատերազմի հրամանատարներից մեկի՝ Վահան Բադասյանի հայտարարությանը, պաշտպանության նախարարը ասել է, թե չի լսել այդ հայտարարությունը:

      Տարօրինակ է իհարկե, որ Մանվել Գրիգորյանը կատարում է «շատ կարեւոր» առաքելություն Արցախում, նաեւ մեծ առաքելություն է իրականացնում սերունդների դաստիարակության գործում, բայց այդ կարեւորությամբ հանդերձ նրա շուրջ հանրային մեծ աղմուկը չի հասել պաշտպանության նախարարին: Այդ դեպքում հետաքրքիր է, թե ի՞նչն է հասնում նախարարին: Ըստ երեւույթին, նախարարին չէր հասել նաեւ հանրային մեծ աղմուկը տնտեսագիտական համալսարանի հայտնի «սաքուլիկի» պատմության վերաբերյալ, երբ այդ երիտասարդը, որ այժմ Հովիկ Աբրահամյանի գլխավորած կառավարման խորհրդով համալսարանի պրոռեկտորն է, բառացի թույլ էր տվել ոչ միայն անպարկեշտ եւ խուլիգան պահվածք, այլ նաեւ քրեական եզրույթ ունեցող արարք՝ խոչընդոտելով Երեւանի բանակում չծառայած քաղաքապետ Տարոն Մարգարյանի այսպես կոչված թեկնածուականի պաշտպանությունը լուսաբանելու եկած լրագրողների աշխատանքը:

      Սեյրան Օհանյանը պարգեւատրեց նրան՝ բանակի եւ հասարակության կապը խորացնելու համար, ցույց տալով պաշտպանության նախարարի եւ հասարակության կապի հարցում առկա մեղմ ասած շոշափելի խնդիրը:

      Սակայն, գուցե Սեյրան Օհանյանն իսկապես չէր հետաքրքրվել «սաքուլիկով», բայց հազիվ թե պաշտպանության համար պատասխանատու կարեւոր պաշտոնյան իրեն թույլ տար այդ աստիճան անտեղյակ լինել Մանվել Գրիգորյանի շուրջ ստեղծված վիճակին:

      Պարզապես, կարելի է հասկանալ նաեւ Սեյրան Օհանյանին: Մի շարք հանգամանքների պատճառով նա չէր կարող հայտարարել, որ Վահան Բադասյանը հայտարարել է ճշմարտությունը: Միաժամանակ, ի պատիվ Սեյրան Օհանյանի, նա չգնաց այն պարզունակ քարոզչության ճանապարհով, որով այս օրերին անցան զանազան խոսնակներ, պատգամավորներ, այսպես կոչված հրապարակախոսներ եւ այլն, որոնք Մանվել Գրիգորյանին դասեցին սրբերի շարքը, տպավորություն ստեղծելով, որ հաջորդ տարի ճերմակ ձիով ոչ թե Սուրբ Սարգիս զորավարն է գալու, այլ սուրբ Մանվել զորավարը:

      Սեյրան Օհանյանն ընտրեց հնարավոր չեզոք տարբերակը, հայտարարելով, որ չի լսել Բադասյանի հայտարարությունը: Իրականում, դա իհարկե այդ հայտարարության լուռ սատարում էր:

      Միաժամանակ, դա բավական խոսուն վկայություն էր Հայաստանի զինված ուժերի շուրջ առկա մի կարեւորագույն խնդրի, որի լուծումն անմիջական կապ չունի հենց այսօր զինված ուժերի առաջ դրված խնդիրների եւ դրանց լուծման գործի հետ, բայց անմիջականորեն առնչվում է զինուժի ապագային, ապագայում հասունացող խնդիրների, մարտահրավերների, ու նաեւ ընդհուպ աշխարհքաղաքական նշանակության նոր առաքելությունների իրականացման արդյունավետության հետ:

      Դա հայկական զինուժի որակական վերափոխումն ու արդիականացումն է՝ ոչ միայն բուն մարտունակության կամ սպառազինության եւ նյութատեխնիկական հագեցածության տեսանկյունից, այլ մտածողության, բանակային մշակույթի, ռազմական մշակույթի, ռազմական պատվի օրենսգրքի տեսանկյունից:

      Ապրիլյան պատերազմի ռազմական հերոսացումներին, սխրանքներին զուգահեռ տեղի էին ունենում նաեւ այլ երեւույթներ, որոնք արտացոլում էին այդ ուղղությամբ կարեւոր մարտահրավերները: Խոսքը «բարեգործական» այն ակցիաների մասին էր, որոնք տեղի էին ունենում բանակի «հանդեպ»: Հանդեպ, որովհետեւ դրանք ստվերում էին զինուժի եւ բանակի սուբյեկտությունը, զինվորի եւ սպայի դերը:

      Եվ այդ ամենի մեջ՝ ի թիվս բազմաթիվ քննարկումների եւ գնահատականների արժանացած իրողությունների, ակնհայտ էր մի բան, որ այդքան էլ չէր նկատվում՝ դա բարեգործության արժանացող զինվորի ու սպայի մոլորությունն էր, չիմանալը, թե ինչ պետք է անել, ինչպես պետք է անել: Որովհետեւ զինվորի դերը հանրային ու պետական կյանքում սահմանափակվում է միայն կռվելու եւ մեռնելու հերոսությամբ, չունենալով կենսափիլիսոփայական արժեհամակարքային հիմք, երբ զինվորը գիտե, որ ոչ միայն հող է պաշտպանում, որովհետեւ դա իր պարտքն է, այլ թե ինչի՞ համար է այդ հողը պաշտպանում՝ այդ հողի վրա ի՞նչ արժեհամակարգ կառուցելու համար:

      Որովհետեւ բանակի շուրջ բազում են եղել ու կլինեն ճառերը, կենացներն ու պաթոսը, բայց պակասում են պարզ, սակայն հիմնարար բաներ, որոնք պետք է պարփակվեն զինվորի եւ սպայի պատվի կոդեքսի շրջանակում՝ որի հիմքում պատասխանատվությունն է պետության առաջ, որն էլ հիմնված է քաղաքակիրթ աշխարհում եւ անվտանգության միջազգային համակարգում այդ պետության թե գործընկերային, թե մրցունակության տեսանկյունից կենսունակ տեղի եւ դերի արդիական պատկերացումների վրա: Դրանք պետք է զինված ուժերը բարձրացնեն պետականության կարեւորագույն բաղադրիչի մի նոր մակարդակի, եւ այդ մակարդակ բարձրացող բանակն էլ պետք է իր հետեւից բարձրացնի պետականության մնացյալ շերտերը:

      Պատերազմող պետության պարագայում դա թերեւս անխուսափելի մոդել է, անխուսափելի մեխանիզմ, որի շնորհիվ պետք է աստիճանաբար չեզոքացվի ռազմա-հայրենասիրության տարրի մանիպուլյացիոն կիրառումը հանրային-պետական կյանքում, եւ բանակը դառնա արդեն ոչ թե հայրենիքի, այլ պետության պաշտպան, բանակի խնդիրները դիտարկվեն ոչ թե ռազմա-հայրենասիրության, այլ պետականության խնդիրների ու նշաձողերի տեսանկյունից, որտեղ ոչ թե հայն է, այլ հայաստանցին՝ թեկուզ միայն ի հիշատակ Քարամ Սլոյանի անմոռանալի սխրանքի:

      - See more at: http://www.lragir.am/index/arm/0/com....y4LoBajo.dpuf

    2. #1202
      Registered User
      Join Date
      May 2011
      Posts
      7,816

      Re: Military Forces of the Republic of Armenia

      Աղդամը Հայաստան է և վերջ
      http://hetq.am/arm/news/68113/axdamy...e-ev-verj.html
      23 մայիսի, 2016
      Սարո Սարոյան, քաղաքական մեկնաբան

      Մեր հանրությունը, քառօրյա պատերազմը եւ դրան հաջորդած լարվածությունն աչքի առաջ ունենալով, Վիեննայում Հայաստանի եւ Ադրբեջանի նախագահների հանդիպումից հետո փորձում է հասկանալ Հայաստանի բարձրագույն ղեկավարության դիրքորոշումը Արցախի շուրջ ներկայիս զարգացումների ու հնարավոր պատերազմի հարցերում։

      Սերժ Սարգսյանի այն տեսակետը, որ Աղդամը մեր հայրենիքը չէ, իսկ ազատագրված հողերի մեծ մասն էլ Ղարաբաղի կարգավիճակի ամրագրումից հետո պետք է վերադարձվի Ադրբեջանին, հայտնի էր վաղուց։ Սակայն նմանատիպ մտքերի շրջանառությունը մինչ այժմ հանրության մեծամասնության կողմից ընդունվում էր որպես այնպիսի քաղաքականության արտահայտություն, որը նպատակ ուներ Ղարաբաղյան խնդրում տարիներ շարունակ ընթացող բանակցություններում դիվանագիտական ճկունություն հաղորդել հայկական կողմին: Բնական է, որ Ադրբեջանը երբեք չէր համաձայնի զիջումներ կատարել Լեռնային Ղարաբաղի կարգավիճակի հարցում, ուստի հայկական կողմի՝ Արցախի անկախ կարգավիճակի դիմաց մի քանի շրջաններ Ադրբեջանին հանձնելու պատրաստակամությունը շատերի կողմից դիտվում էր որպես ադրբեջանական կողմին անելանելի դրության մեջ գցելու մի ծուղակ, որի արդյունքում կերաշխավորվեր ստատուս-քվոյի պահպանումը։

      Սակայն Երեւան վերադառնալիս օդանավում Սարգսյանի արտահայտած մտքերը ամբողջությամբ ֆիլտրեցին մեր հանրության շրջանում եղած բոլոր թերահավատությունները, կասկածներն ու անհիմն հույսերը՝ ապացուցելով այն մարդկանց համոզմունքը, որ Սերժ Սարգսյանից պետք չէ սպասել ազգային ու պետական շահերի հետեւողական պաշտպանություն։ Պարզ դարձավ, որ երկրի բարձրագույն պաշտոնը զբաղեցնող անձը Արցախի տարածքային ամբողջականության շուրջ ունի այնպիսի համոզմունք, ըստ որի հարյուրավոր հեկտարներ կազմող տարածքները կարելի է թողնել թշնամուն, քանի որ դրանք մեզ համար ունեն միայն հոգեբանական նշանակություն։

      Այսօր ակնհայտ է, որ ուղղակի կապ կա Սերժ Սարգսյանի «այո՛, ես համարում եմ, որ Աղդամը մեր հայրենիքը չէ» խոսքի եւ Քառօրյա պատերազմի արդյունքում 800 հեկտար տարածքը թշնամուն կամավորապես զիջելու հետ։ Եթե Աղդամը եւ նրանից ընդամենը մի քանի կիլոմետր հեռավորության վրա գտնվող Տիգրան Մեծի կառուցած Տիգրանակերտի հնավայրը, որի տարածքը նույնպես Ղարաբաղյան պատերազմի ժամանակ է ազատագրվել, մեր հայրենիքը չեն, ապա ինչու պետք է հայրենիք համարել հարյուրավոր հեկտարներ կազմող ինչ-որ հողակտորներ, որոնք գլխացավանք են պատճառում Հայաստանի ռազմաքաղաքական ներկայիս ղեկավարությանը։ Նման դեպքերում, ըստ նույն այդ ղեկավարության տրամաբանության, կարելի է Հայաստանի Հանրապետության ու Արցախի Հանրապետության «անպետք» բոլոր հողերը հանձնել թշնամուն, կամ բավարարել թուրքերի գայլային ախորժակը՝ նոր զոհեր չունենալու ու զինվորների կյանքերը չզոհաբերելու համար։

      Սերժ Սարգսյանի արտահայտած մտքերը, սակայն, մի էական հարց են առաջադրում։ Ինչպե՞ս է արդարացնում Սարգսյանը Արցախի տարածքային ամբողջականության խախտման ներկա փաստը։ 800 հեկտար տարածքի կորուստը որպես անպետք հողեր եւ մեզ համար հոգեբանական նշանակության առարկա ներկայացնելը ներկա վարչախմբի միայն կողմնակի փաստարկներն են, որոնք կոչված են հիմնավորելու Սարգսյանի ձեւակերպած խնդիրը՝ Ղարաբաղյան խնդրի ռազմական ճանապարհով լուծման մարտահրավերը դիմագրավելիս։ Այդ դեպքում ո՞րն է բուն խնդիրը։ Հենց նշված հարցազրույցի ժամանակ էլ Սերժ Սարգսյանը հստակ մեզ ցուցանեց, թե որն է զինվորականությունից իր բուն պահանջը եւ ինչ է պետք սպասել Սերժ Սարգսյանից՝ Ադրբեջանի կողմից կրկին ռազմական ճանապարհով Ղարաբաղյան խնդրի լուծմանը գնալու դեպքում։

      Սերժ Սարգսյանը, անդրադառնալով դիտարկմանը, որ թե´ հայկական, թե´ ադրբեջանական կողմերը խոսում են հաղթանակի մասին, մասնավորապես ասաց․

      «Իմ կարծիքով՝ հաղթանակը կամ պարտությունը հետեւյալն է՝ թե դու ինչ նպատակ ես դրել եւ արդյոք կարողացե՞լ ես կատարել քո նպատակը: Եւ այստեղ ես չեմ ուզում, որ մենք հետին թվով եզրակացություն անենք, կուրծք ծեծենք եւ ասենք՝ մենք հաղթել ենք: Կարող եք հարցնել պաշտպանության նախարարության ողջ սպայակազմից, ում հետ ես հանդիպել եմ, կարող եք հարցնել մեր անվտանգության խորհրդի բոլոր անդամներին, թե ես ինչպես էի տեսնում իրադարձությունների զարգացումը դեռեւս տարիներ առաջ եւ ինչ տեղի ունեցավ: Ես հստակ խնդիր եմ դրել մեր զինված ուժերին, անվտանգության համակարգին՝ թույլ չտալ մեր ճակատի ճեղքում ու քայքայում, այսինքն՝ ձախողել հակառակորդի ծրագրերը:

      Կարծում եմ՝ բոլորդ էլ համոզվել եք, որ ծրագրերը ձախողվեցին, այսինքն՝ եթե զինված ուժերը, եթե անվտանգության համակարգն, այդ խնդիրը կատարել է, ապա ինչպես ուզում եք, կոչեք: Ուզում եք ասեք՝ մարդիկ արհեստավարժորեն կատարեցին իրենց առջեւ դրված խնդիրը, ուզում եք ասել՝ իրենց կյանքի գնով պաշտպանեցին մեր հողը: Ինչ ուզում եք, ասեք, բայց արդյունքում գալիս ենք, որ նրանք խնդիրը կատարել են:

      Ես համարում եմ, որ մեր զինված ուժերը, այո´, խնդիրը կատարել են: Միշտ կարելի է ժողովրդահաճո, այս պարագայում պիտի ասեմ՝ ամբոխահաճո հայտարարություններ անել եւ ասել՝ այ, եթե ինձ թույլատրեին, ապա ես կհասնեի չգիտեմ որտեղ, այ եթե այս սխալը չանեին, մենք սա կանեինք:

      ․․․Մեզ հավերժ պատերազմ պետք չէ: Մեզ պետք չեն զինված ուժեր, որոնք կգնան արկածախնդրության, միգուցե հաջողության կհասնեն, միգուցե ոչ: Մեզ պետք են զինված ուժեր, ովքեր վստահաբար կկատարեն իրենց առջեւ դրված խնդիրները, եւ այդ խնդիրները կատարվել են: Բոլոր նրանք, ովքեր այս պահին փորձում են ինչ-որ թերություններ տեսնել, խնդիրներ տեսնել, գործին չեն աջակցում, նրանց նպատակը գործին աջակցելը չէ, նրանց նպատակը նախկինում իրենց արած անպատասխանատու հայտարարություններն իրականությանը մոտ բերելն է: Սա շատ ակնհայտ է: Եթե ուզում ես անպայման ասեմ, որ մենք հաղթել ենք, կարող եմ ասել, բայց ամենաճիշտ ձեւակերպումը հետեւյալն է՝ մեր զինված ուժերը իրենց խնդիրը կատարել են, եւ տա Աստված, որ մշտապես կատարեն եւ կատարելու են»։

      Սերժ Սարգսյանի խոսքից ակնհայտ է դառնում, որ Ադրբեջանի հետ ռազմական դիմակայության խնդրում նրա քաղաքական կուրսը հետեւյալն է՝ «թույլ չտալ մեր ճակատի ճեղքում ու քայքայում, այսինքն՝ ձախողել հակառակորդի ծրագրերը»։ Հայկական կողմի թե նպատակը եւ թե խնդիրը ձեւակերպված է։ Եւ ինչպես Սարգսյանն է նշում՝ «եթե ուզում ես անպայման ասեմ, որ մենք հաղթել ենք, կարող եմ ասել, բայց ամենաճիշտ ձեւակերպումը հետեւյալն է՝ մեր զինված ուժերը իրենց խնդիրը կատարել են»։

      Նման նպատակ կարող է առաջ քաշել միայն անվստահ, կաշկանդված, թուլակամ պետական գործիչը։ Հայաստանն ավելի քան քսան տարի ժամանակ ուներ՝ երկրի զինված ուժերը բերելու մարտունակության այնպիսի վիճակի, որ թշնամուն թույլ չտար ոչ միայն ճակատի ճեղքում, այլ հակառակորդի կրակակետերի լռեցում նրա իսկ տարածքում։ Քառօրյա պատերազմը ցույց տվեց, որ մեր բանակը պատրաստ է նման խնդիր լուծել, կա բավարար մասնագիտական ներուժ դրա համար, իսկ հակառակորդն էլ, անգամ անակնկալ հարձակում գործելով, ի վիճակի չէ ընկճել առաջնագծի զինվորներին։ Բայց, այնուամենայնիվ, քաղաքական ղեկավարությանը ռազմական ղեկավարությանը հանձնարարել է միայն՝ «թույլ չտալ մեր ճակատի ճեղքում ու քայքայում»։

      Սերժ Սարգսյանի կողմից խնդրի նման ձեւակերպման արդյունքում է, որ մենք կորցրել ենք 800 հեկտար տարածք։ Այսօր վարչախմբի ողջ մանիպուլյացիան կատարվում է հենց այս ձեւակերպման օգնությամբ։ Ուստի, նման ձեւակերպումն է հանցավոր։ Այդ ձեւակերպման միջոցով կարելի է հազարավոր հեկտարներ կազմող ողջ առաջնագիծը ռազմական գործողությունների արդյունքում կորցնել, անգամ մեծ մարդկային զոհեր ունենալ՝ թույլ չտալու համար «ճակատի ճեղքում ու քայքայում»։ Բայց չէ որ թշնամին այդ դեպքում ջարդված չի լինի, նրա կրակակետերը լռեցված, իսկ մարտունակությունն էլ կոտրված չեն լինի, նրա՝ Արցախի տարածքը գրավելու ցանկությունը ոչնչացված չի լինի, հայկական կողմի՝ Ադրբեջանի հետ ուժի դիրքերից խոսելու կամ բանակցելու հնարավորություն չի լինի եւ այլն։ Կա մի փորձ, որը մենք դեռեւս չենք կարողանում գնահատել։ 22 տարիների խաղաղությունը միայն նրա շնորհիվ էր, որ Ղարաբաղյան պատերազմի ժամանակ մեր զինված ուժերի առաջ ոչ թե խնդիր էր դրվել «թույլ չտալ մեր ճակատի ճեղքում ու քայքայում», այլ միայն՝ «հակառակորդի տարածքում բոլոր կրակակետերի լռեցում ու ոչնչացում»։ Ու այդ խնդիրը գործնականում լուծվել էր ոչ թե «անպետք» հողերը զիջելով, այլ՝ պատմական հայրենիքի հողերը ազատագրելով։

      Այսօր «Աղդամը մեր հայրենիքը չէ» մտածողությունը ցուցանում է դրա կրողների սահմանափակ մտահորիզոնը, արժանապատվության բացակայությունը, փոքրոգությունը, ծառայամտությունը։ 1990-ական թթ․Ղարաբաղյան պատերազմի տարիներին նույն մտածողության կրողները դեմ էին Քարվաճառի, Զանգելանի, Ֆիզուլու ու մյուս շրջանների ազատագրմանը։ Այսօր կատարվել է պետության առաջին դեմքերի ու անգամ սերունդների փոխարինում, սակայն նույն վախկոտ մտածողությունը հետեւողականորեն փորձում է քաղաքական օրակարգում պահել աշխարհում հայի փոքր, թույլ, անզոր ազգ լինելու հավատամքը ու դա շղարշել իբրեւ թե հաշվենկատությամբ կամ իրապաշտությամբ։

      Լեոնիդ Ազգալդյանն այսօր եթե կենդանի լիներ, ապա կասեր՝ «Աղդամը Հայաստան է եւ վերջ»։ Ուստի, 800 հեկտար տարածքների կորստի համար այսօր իսկ պետք է քրեական պատասխանատվության ենթարկվեն բոլոր նրանք, ովքեր կանգնեցրել են մեր բանակի առաջխաղացումը, իսկ հիմա էլ խոսում են այդ տարածքների մեզ համար հոգեբանական նշանակության մասին։ Թշնամու առաջիկա լկտի պահվածքի ու կրկին հարձակման համար հող է նախապատրաստված եւ նոր պատերազմի սանձազերծման ողջ պատասխանատվությունն ընկնում է բոլոր նրանց վրա, ովքեր համոզված են, որ Աղդամը մեր հայրենիքը չէ եւ պետք է վերադարձվի Ադրբեջանին։

    3. #1203
      Registered User
      Join Date
      May 2011
      Posts
      7,816

      Re: Military Forces of the Republic of Armenia

      25.05.2016
      Ադրբեջանում միայն ուրախ են, որ մեր երկրում կան Մանվելի պես դեմքեր

      Karen Hambardzumyan

      Չէ, ինչքան կարելի է հանդուրժել, որ 90-ականներին Արցախում լքված բնակավայրերում տնից տուն անցնող և այնտեղ մնացած հին ապրանքը դուրս բերող, բեռնատարներով ՀՀ ուղարկող մարդն իրեն է վերագրում Արցախյան պատերազմի հաղթանակը, կամ քառօրյա պատերազմում աղքատության ճիրաններում մեծացած ընտանիքների զավակներ են զոհվում, բայց մեր գեներալի փի ար -ով զբաղված լրատվամիջոցները Մանվելի մասին ավելի շատ են խոսում և նրան վերագրում են սխրանքներ, որոնք գործել են մեր զինվորները։


      Հիմա ես չգիետմ ինչ են արել այս մարդիկ քառօրյա պատերազմից առ այսօր, Արցախից ասում են առաջնագծից մի քանի կմ խորության վրա խորոված են արել ու կամուֆլյաժը հագներին ճոռոմ-ճոռոմ կենցաներ են խմել Հայրենիքի մասին, որտեղ չեն մոռացել շեշտել իրենց անփոխարինելի դերը այս պատերազմում։ Հիմա ինձ չի հետաքրքրում ով է Մանվելին քննադատողը, ինչ ռազմական գործիչ է, ինչ է արել, ես մի բան գիտեմ, որ այն ինչ ասվել է նրա մասին իրականություն է։ Հիմա էլ այսպիսի կուտ են տալիս հասարակությանը, թե Մանվելի դեմ դրսից (դրսից ասելով երևի նկատի ունեն Ադրբեջանից) ուղղորդված տեղեկատվական արշավ է սկսվել, կարծես ադրբեջանի համար արցախի սահման պահող հայ զինվորի ընտանիքին ՀՀ-ում կեղեքողն ընկալվում է լուրջ թիրախ, ադրբեջանում միայն ուրախ են, որ մեր երկրում կան Մանվելի պես դեմքեր։

      Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/karen.hamba...31637293910005

    4. #1204
      Registered User Haykakan's Avatar
      Join Date
      Jan 2009
      Posts
      6,181

      Re: Military Forces of the Republic of Armenia

      Yuri Khachaturov to be appointed CSTO Secretary General, Vigen Sargsyan to become DM

      21:40 - 1/October/2016

      On Monday with presidential decree head of president's staff Vigen Sargsyan will be appointed Armenia's Defense Minister while Edward Nalbandyan will be re-appointed in the post of the Foreign Minister. With it the cabinet will be finally formed.

      According to Nyut.am source Seyran Ohanyan will be appointed head of the Armed Forces General Headquarters of Armenia and Yuri Khachaturov will be appointed on October 13 CSTO Secretary General.

      National Security Council Secretary Armen Gevorgyan is expected to be appointed head of president's staff. He will be replaced either by Armen Ashotyan or Arkady Ghukasyan.

      http://nyut.am/?p=128574&l=en
      Hayastan or Bust.

    5. #1205
      Hark
      Join Date
      Dec 2011
      Location
      Alaska USA
      Posts
      2,169

      Re: Military Forces of the Republic of Armenia

      Quote Originally Posted by Haykakan View Post
      Yuri Khachaturov to be appointed CSTO Secretary General, Vigen Sargsyan to become DM

      21:40 - 1/October/2016

      On Monday with presidential decree head of president's staff Vigen Sargsyan will be appointed Armenia's Defense Minister while Edward Nalbandyan will be re-appointed in the post of the Foreign Minister. With it the cabinet will be finally formed.

      According to Nyut.am source Seyran Ohanyan will be appointed head of the Armed Forces General Headquarters of Armenia and Yuri Khachaturov will be appointed on October 13 CSTO Secretary General.

      National Security Council Secretary Armen Gevorgyan is expected to be appointed head of president's staff. He will be replaced either by Armen Ashotyan or Arkady Ghukasyan.

      http://nyut.am/?p=128574&l=en
      Can or will someone explain why Seyran Ohanyan changed posts.
      Thanks.
      HARK

    6. #1206
      Registered User
      Join Date
      May 2011
      Posts
      7,816

      Re: Military Forces of the Republic of Armenia

      Լելե թեփե-ում կորուստների չափերը. 1994-ի արյունալի ձմռանը այս տարածքներում հայկական ուժերը տվել են շուրջ 400 զոհ
      ԹԱԹՈՒԼ ՀԱԿՈԲՅԱՆ - May 14, 2016

      Արցախյան բանակի դիրքային և տարածքային կորուստները հարավային ուղղությամբ 2016-ի ապրիլին

      2016-ի ապրիլ 1-2-ի գիշերը ադրբեջանական զինուժի կողմից գրավված Լելե թեփե բարձունքը կամ բլուրը գտնվում է Հորադիզ գյուղի և Հորադիզ կայարանի միջև՝ դեպի Արաքս գտնվող հատվածում՝ գետից դեպի հյուսիս:

      1994-ի մայիսյան անժամկետ զինադադարով և հաստատված շփման գծով նախկին Ֆիզուլիի շրջանի Հորադիզ գյուղը մնաց Արցախի, իսկ Հորադիզ կայարանը՝ Ադրբեջանի կազմում:

      Լելե թեփե բլուրը կորցնելու մասին պաշտոնապես առաջինը խոսեց Արցախի պաշտպանության նախարարության օպերատիվ բաժնի պետ Վիկտոր Առստամյանը ապրիլյան ասուլիսներից մեկում. «Լելե թեփեն չի կարող համարվել ռազմավարական նշանակություն ունեցող, որովհետև լեռան գագաթի տրամագիծը կազմում է 5 մետր: Ընդհանուր լանդշաֆտի համեմատությամբ նրա բարձրությունը կազմում է 20 մետր: Դիրքերի համակարգի մեջ այն էական, թեկուզ մարտավարական նշանակություն չունի: Խոսք չկա ռազմավարական նշանակություն ունենալու մասին»:

      Ապա Սերժ Սարգսյանը Բլումբերգ-ին տված հարցազրույցում ասաց, որ «հայկական կողմը մարտերի ընթացքում որոշ տարածքներ է կորցրել», «շատ փոքր հատված» շփման գծի հյուսիսում և հարավում, որոնք չունեին «ռազմավարական կարևորություն» հայկական զինված ուժերի համար, որոնք չեն փորձել հետ բերել դրանք՝ «նոր զոհերից խուսափելու համար»:

      Լելե թեփե-ում «շատ փոքր հատված»-ի իրական չափերը

      Մենք, բնականաբար, հնարավորություն չունենք 100 տոկոսով ճշգրիտ ներկայացնել, թե որքան է Արցախյան կողմի դիրքային և տարածքային կորուստը հարավային՝ Լելե թեփե-ի ուղղությամբ, սակայն ծանոթ լինելով տեղանքին, ուսումնասիրելով տարբեր քարտեզներ, համեմատելով հայկական և ադրբեջանական դիրքերը մինչև 2016-ի ապրիլի 1-2-ի գիշերն ու դրանից առաջ եղածը, կարող ենք իրականությանը մոտ պատկեր ունենալ:

      Այսպիսով, Լելե թեփե-ում Արցախյան բանակը կորցրել է 7 դիրք, որոնք միասին կազմում են 1.5-ից մինչև 2 կիլոմետր երկարություն և 500 մետրից մինչև 1 կիլոմետր խորություն:

      Լելե թեփե

      Ասել, որ սա շատ մեծ կորուստ է, արդարացված չէ: Բայց չի կարելի նաև անդադար հայտարարել, թե Լելե թեփեն կարևոր նշանակություն չունի: Շփման գծի այս հատվածը հիմնականում դաշտավայր է, իսկ նման լանդշաֆտի պայմաններում ամեն մի բարձունք ունի կարևոր նշանակություն:

      Ամենից ցավալին ու ողբերգականն այն էր, որ Լելե թեփեի դիրքերում Արցախյան բանակը տվեց մի քանի տասնյակ զոհ և վիրավոր:

      1994-ի հունվարյան ողբերգությունը

      Նախքան 1994-ի մայիսյան զինադադարը, Արցախյան ուժերը գրոհով հասել էին Հորադիզ երկաթուղային կայարան: Այն հայկական ուժերի վերահսկողության տակ էր որոշ ժամանակ: 1994-ի հունվարի առաջին օրերին ադրբեջանական բանակը հարձակում սկսեց երեք ուղղություններով` Մարտակերտ- Քելբաջարի, Աղդամ-Մարտունիի և Հորադիզի հատվածներում: Հակառակորդը հետ բերեց Հորադիզ երկաթուղային կայարանը: Հունվարի առաջին շաբաթվա ընթացքում ադրբեջանական ուժերին հաջողվեց ճեղքել և մոտ 15 կմ խորությամբ եւ 5 կմ լայնությամբ առաջանալ հարավարևելյան` Հադրութի ուղղությամբ: Դրան նպաստեց Իրանի տարածքով ադրբեջանական դիվերսիոն խմբավորման անցումը Արցախյան ուժերի թիկունք:

      Այս հոդվածը պատրաստելու ընթացքում ես, ըստ իմ տրամադրության տակ գտնվող 1991-1994 թթ. պատերազմի զոհերի ցուցակի, հաշվեցի, թե որքան է եղել հայկական զոհերի թիվը Լելե թեփեի կամ Հորադիզի հատվածում 1994-ի արյունալի ձմռան ամիսներին: Հորադիզ կայարանը հետ գրավելու համար կատաղի մարտեր էին ընթանում: Այդ ամիսներին հայկական կողմը տվել է շուրջ 400 զոհ: Արցախյան երկուսուկես տարիների պատերազմի ընթացքում հայկական կողմի զոհերը՝ զինվորական և քաղաքացիական, կազմում է շուրջ 7.000:

      Վարանդա/Ֆիզուլիի շրջանն այսօր

      Ֆիզուլիի շրջանը և համանուն քաղաքը նախկինում կոչվել է Կարյագինո: 1930-ին նախկին Ռուսական կայսրության Ելիզավետպոլի նահանգի Կարյագինո շրջանի (уезд) մի մասի վրա ձևավորվեց նոր վարչական միավոր, որը 1959-ին՝ ի պատիվ բանաստեղծ Մուհամմեդ Ֆիզուլիի, վերանվանվեց Ֆիզուլի:

      Նախքան Ադրբեջանի հռչակումը՝ 1918-ը, Կարյագինոն հիմնականում բնակեցված էր ռուս մոլոկաններով:

      Արցախ-Ադրբեջան շփման գիծը 1994-ի մայիսին հաստատված զինադադարով անցնում է նախկին Խորհրդային Ադրբեջանի Ֆիզուլիի շրջանով:

      Ճշգրիտ դժվար է ասել, թե նախկին Ֆիզուլիի շրջանի որ մասն է մնացել Ադրբեջանին: Երբ նայում ենք քարտեզին, նկատելի է, որ շրջանի կեսից պակասն է գտնվում այսօրվա ԼՂՀ տարածքում: Հաշվի առնելով, որ մինչև 1993-ի օգոստոսի 23-ը (սա այն օրն է, երբ Արցախյան բանակը առանց լուրջ կորուստների մտավ Ֆիզուլի) շրջանի տարածքը 1386 քառակուսի կիլոմետր էր, կարելի է ասել, որ մոտավորապես 600 քառակուսի կիլոմետրն է այսօր գտնվում Արցախի կազմում:

      Արցախի կազմում գտնվող նախկին Ֆիզուլիի տարածը գրեթե բնակեցված չէ, մինչդեռ Ադրբեջանի տարածքում գտնվող Ֆիզուլիի շրջանում կա 22 բնակավայր: Շրջանի ամենամեծ բնակավայրը Հորադիզ քաղաքատիպ ավանն է:

      Տարիներ առաջ Արցախի իշխանությունները Ֆիզուլի քաղաքը և շրջանը, որտեղ մի քանի տասնյակ հայ է բնակվում, վերանվանեցին Վարանդա:

      Ո՞վ է Ֆիզուլին

      Ֆիզուլին 15-րդ դարի նշանավոր պոետներից ու մտածողներից Մոհամմեդ իբն Սուլեյմանի գրական անունն է: Ծնվել է Իրաքի Քերբելա քաղաքում, գրել արաբերեն, պարսկերեն և օսմաներեն:

      Թաթուլ Հակոբյան

    7. #1207
      Registered User arakeretzig's Avatar
      Join Date
      Aug 2010
      Posts
      1,353

      Re: Military Forces of the Republic of Armenia

      An interesting article i thought to share here about our former NSS http://panarmenian.net/m/eng/details/225929

    8. #1208
      Registered User Serjik's Avatar
      Join Date
      Jul 2011
      Posts
      249

      Re: Military Forces of the Republic of Armenia

      Thanks for the link bro AWESOME story, makes me proud to be ARMENIAN!

      Quote Originally Posted by arakeretzig View Post
      An interesting article i thought to share here about our former NSS http://panarmenian.net/m/eng/details/225929

    9. #1209
      Registered User
      Join Date
      May 2011
      Posts
      7,816

      Re: Military Forces of the Republic of Armenia


    10. #1210
      Registered User
      Join Date
      May 2011
      Posts
      7,816

      Re: Military Forces of the Republic of Armenia


    11. #1211
      Registered User
      Join Date
      May 2011
      Posts
      7,816

      Re: Military Forces of the Republic of Armenia


    12. #1212
      Registered User
      Join Date
      May 2011
      Posts
      7,816

      Re: Military Forces of the Republic of Armenia

      Հայկական զինուժը պահեց ամենակարեւորը. Թելը չկտրվեց

      ՀԱԿՈԲ ԲԱԴԱԼՅԱՆ, Մեկնաբան
      Մեկնաբանություն - 09 Մայիսի 2017,


      Հայաստանը շահել է ճակատամարտը, բայց ոչ պատերազմը, կամ՝ Հայաստանը հաղթել է պատերազմում, բայց տանուլ է տվել խաղաղությունը: Այդ, եւ համանման տարբեր ձեւակերպումներ են հնչել երկու տասնամյակի ընթացքում Արցախի առաջին պատերազմի հաղթանակի վերաբերյալ, որի հաղթանակ լինելն անգամ շատ դեպքերում դրվել է հարցականի տակ: Ի վերջո շատ են եղել նաեւ գնահատականներ, որ 1994 թվականի հրադադարը, ի տարբերություն Ադրբեջանի, շատ ավելի հայկական առավելության պարագայում էր, բայց այդուհանդերձ այնպիսի մի իրավիճակում, որ դրանով կասեցվեց Ադրբեջանի հանդեպ առավել համոզիչ եւ ջախջախիչ հաղթանակը, որը թույլ չէր տա Բաքվին մտածել որեւէ ռեւանշի կամ դրա փորձի մասին:
      Դրան զուգահեռ իհարկե կա նաեւ բերվող հակափաստարկը, թե երկու կողմն էլ իրապես ուժասպառ էին ծանր պատերազմից եւ, եթե Ադրբեջանը չուներ որեւէ բան վերականգնելու հույս, հայկական կողմն էլ այդուհանդերձ բավական ուժասպառ էր որեւէ նոր եւ էական ձեռքբբերում արձանագրելու համար:
      Թեւպետ, այդ փաստարկին էլ բերվում է մարտական դաշտային իրավիճակին քաջատեղյակ հրամանատարների կարծիքն առ այն, որ իրականում ադրբեջանցիները բարոյալքված էին եւ նոր ձեռքբերումների համար հայկական զինուժին առանձնապես մեծ ռեսուրս եւ ուժ պետք էլ չէր:
      Մեծ հաշվով, հստակ է մի բան, որ ինչպես ցանկացած պատերազմի, այս դեպքում նաեւ Արցախի առաջին պատերազմի վերաբերյալ ամբողջական պատմական ճշմարտությունը կամ հասու կլինի մի քանի սերունդ անց, կամ ինչն ավելի հավանական է՝ հասու չի լինի երեւի թե երբեք: Հետեւաբար, վիճելի կլինի ցանկացած դրվագի վերաբերյալ որեւէ պնդում, հատկապես հաշվի առնելով մեծ քաղաքականության անխուսափելի ազդեցությունը, որի վերաբերյալ տվյալները հասանելի են ընդհանրապես մարդկանց շատ նեղ շրջանակի համար:
      Առավել եւս, որ հետին թվով իհարկե բավական հեշտ է ազատագրելն ու նվաճելը:
      Այդուհանդերձ, անվիճելի է ընդհանուր հարաբերականության մեջ հայկական կողմի ռազմական հաղթանակը: Դժբախտաբար անվիճելի է նաեւ խաղաղության հաղթանակի բացակայությունը: Համենայն դեպս այն խաղաղության, որ պատկերացնում էր ռազմական հաղթանակն արձանագրող ժողովուրդը՝ թե ազատամարտիկները, թե հետագայում կանոնավոր զինուժի ստորաբաժանումները, թե նրանց թիկունքը պահող հանրության տարբեր շերտեր:
      Եվ եթե ռազմական իրավիճակի վերաբերյալ կա տեղ հարաբերական բանավեճերի՝ ինչ ավելի բան էր հնարավոր, իսկ ինչը՝ ոչ, ապա խաղաղության հաղթանակի մասով թերեւս աներկբա է, որ անկասկած հնարավոր էր ավելին, հնարավոր էր առնվազն շատ ավելի մոտ լինել այդ հաղթանակի վերաբերյալ համաժողովրդական այն պատկերացումներին եւ ակնկալիքներին, որ կար պատերազմի ընթացքում:
      Առավել եւս, որ պատերազմն իր ընթացքով նաեւ դնում էր այդ ամենի կարեւոր հիմքերը, ծանր ու թանկ գնով ձեռք բերվող հաղթանակների տեսքով գցվում էին խաղաղության հաղթանակի հիմքերը՝ բարոյահոգեբանական, արժեհամակարգային, նաեւ աշխարհաքաղաքական եւ քաղաքակրթական:
      Ի վերջո, Արցախի առաջին պատերազմը լոկ ազգային-ազատագրական, ինքնորոշման համար մղվող պատերազմ չէր: Այն ուներ աշխարհքաղաքական նշանակություն, եւ այդ նշանակությամբ հանդերձ՝ աշխարհքաղաքական լեգիտիմություն, քանի որ Հարավային Կոկասի տարածաշրջանը ռուս-թուրքական 100-ամյա քարացած ստատուս-քվոյից վերադարձնում էր դինամիկ զարգացող աշխարհ: Ըստ այդմ, աշխարհքաղաքական լեգիտիմության «ավանս» էր ստանում նաեւ խաղաղության այն հաղթանակը, որ տրամաբանորեն պետք է հաջորդեր ռազմական հաղթանակին:
      Այդ ամենի փոխարեն, սակայն, Հայաստանում հաստատվեց մի համակարգ, որը հանուն իր «աշխարհքաղաքական լեգիտիմության» խաղաղության հաղթանակը սկսեց հակադրել ռազմական հաղթանակին: Սկզբում դա տեղի էր ունենում բացահայտորեն, բաց տեքստով, իսկ հետո արդեն առավել հնարամիտ տարբերակով՝ հերոսական փաթեթավորումով, բայց խորքում մտածողության եւ տրամաբանության նույն հիմքով:
      Հետեւանքը եղավ այն, որ չկա թե իշխող համակարգի «աշխարհքաղաքական լեգիտիմություն»՝ աշխարհում կա պարզապես քաղաքական անմեղսունակության կանխավարկած այդ համակարգի հանդեպ, չկա նաեւ ռազմական հաջողության թիկունքն ամրացնող խաղաղության հաղթանակ՝ բնականոն եւ ստեղծարար տնտեսական ցիկլի, հարաբերությունների, հանրային համակեցության արդիական կանոնների եւ սկզբունքների, քաղաքական մրցակցային կյանքի եւ սահմանադրական արդարադատության վրա խարսխված պետության տեսքով: Այդ թիկունքի բացակայությունն էր պատճառը, որ 2016-ի ապրիլին զինվորն ու սպան կանգնեցին հաղթանակը առաջնագծում եւս մեկ անգամ պաշտպանելու ծանր խնդրի առաջ, որը հաղթահարեցին ոչ թե պետական օրգանիզմի բնական կենսագործունեության, այլ հասարակության ինքնապաշտպանական բնազդի ու եղբայրական գիտակցության բռնկումի օժանդակությամբ:
      Մի բռնկում, որն ի դեպ եւս մեկ անգամ վկայեց, թե ինչ ահռելի էներգետիկ եւ կամային ներուժ է մսխվել խաղաղության հաղթանակը ռազմական հաղթանակին հակադրելու մտակաղապարներով պետական շինարարության փորձի հետեւանքով:
      Այդ իրավիճակում սակայն, երկու տասնամյակ առաջ ձեռք բերված ու մեկ տարի առաջ պահպանված ռազմական հաջողությունը դառնում է շատ ավելի թանկ ու կարեւոր, որովհետեւ գոնե այն կա: Եվ դրա կապակցությամբ առավել թանկ են դառնում մեր բոլորի միմյանց ուղղված շնորհավորանքները, իհարկե առաջին հերթին հայկական զինուժի հասցեին, որն ամենաթանկ գնով պահում է հայկական պետականության այդ թելը՝ ռազմական հաղթանակը, եւ ըստ այդմ պահում նաեւ զարգացման հեռանկարը՝ խաղաղության հաղթանակի հնարավորությունը:

    13. #1213
      Registered User
      Join Date
      May 2011
      Posts
      7,816

      Re: Military Forces of the Republic of Armenia

      Մեր իրական, մոռացված հերոսը, ում սխրանքի շնորհիվ է նաև, որ կա այսօրվա Հայաստանը


      2017-05-24

      http://asekose.am/hy_AM/news/11/2487...hayastane.html





      99 տարի առաջ, այս օրը
      1. Ամեն տարի այս օրերին ես հիշեցնում եմ մոռացված այս հերոսի մասին, ում սխրանքի շնորհիվ է նաև, որ կա այսօրվա Հայաստանը:
      Այս անգամ որոշեցի առավել հանգամանալից ներկայացնել 99 տարի առաջ, այս օրերին տեղի ունեցած իրադարձությունները:
      2. Ազգի ոգին կերտում են ազգի պատմության ու հերոսների միջոցով: Ու եթե որևէ հանրություն ազգային ոգու խնդիր ունի, ուրեմն նրան ո՛չ այն պատմությունն է մատուցվել և ո՛չ էլ այն հերոսները ներկայացվել: Նման դեպքերում, եթե ցանկանում են հաղթահարել այդպիսի վիճակը, ապա նախևառաջ նոր հերոսներ պիտի ներկայացվեն ժողովրդին ընդօրինակման համար: Չվհատվող, աննկուն, ազգային շահը սեփականից վեր դասող հերոսներ:
      Մենք, հայերս, վերը նկարագրված, ոգու խնդիր ունեցող վիճակում ենք, ու մեզ ևս այլ հերոսներ են հարկավոր` նրանց օրինակով սերունդ դաստիարակելու համար: Միայն այդ դեպքում մենք կունենանք մեր հեռավոր, հզոր նախնիներին արժանի սերունդ ու պետություն:
      Մեզ հարկավոր է պատմության փոշու տակից դուրս հանել մոռացված մեր հերոսներին ու ներկայացնել մարդկանց:
      Այդպիսի մոռացված մի հերոսի մասին եմ ուզում պատմել այսօր:
      3. 1918 թվականը դժվարին ու նաև ճակատագրական շրջան էր հայության համար: Թուրքիան մտադիր էր վերջնականպես լուծել հայկական հարցը` վերացնելով հայկական պետությունը:
      Ներխուժելով Արևելյան Հայաստան` թուրքական բանակը երեք մասի էր բաժանվել: Առաջին մասը երկաթուղու ուղղությամբ շարժվում էր հարավ` Արարատյան դաշտի կողմից մոտենալով Երևանին: Զորքի մյուս մասը Երևանի վրա գրոհեց Բաշ-Ապարանի վրայով: Երրորդ մասի խնդիրն էր Լոռու վրայով շարժվել հյուսիս: Ալեքսանդրապոլի անկումից հետո այս հատվածում իսկական շփոթ էր սկսվել: Խուճապը երբեմն վեր էր ածվում իսկական քաոսի: Զգացվում էր պարենի պակաս, համաճարակն իր սև գործն էր անում: Ղարաքիլիսայի մատույցներում խմբվել էին ավելի քան կես միլիոն փախստականներ, հիմնականում` Կարսի և Ալեքսանդրապոլի գավառներից: Թվում էր` օրհասից փրկություն չկա և այլևս ոչինչ չի կարող կանգնեցնել թշնամուն:
      Թուրքական բանակը, չհանդիպելով որևէ դիմադրության, մայիսի 19-ին հայտնվեց Ղարաքիլիսայի մատույցներում
      4.Հայկական զորքերի հրամանատար, գեներալ Թովմաս Նազարբեկյանը պահանջում էր Թիֆլիսի Հայոց ազգային խորհրդից՝ շուտափույթ հաշտություն կնքել թուրքերի հետ: Ուստի, նրա տեղակալ գնդապետ Բեյ-Մամիկոնյանը Դիլիջանում սպաների խորհրդակցություն է հրավիրում եւ ներկայացնում Նազարբեկյանի կարգադրությունը՝ զորքի մի մասը ցրել, մյուս մասը վերածել ոչ մեծ պարտիզանական ջոկատների, իսկ հրետանին տանել Սեւան ու թաղել Չիբուխլու գյուղի մոտ:
      «Փառք եւ պատիվ հայ արյան- վկայում է ականատեսը ու շարունակում,-
      խորհրդակցությանը ներկա սպաներից մեկը՝ հրետանու կապիտան Մոսեսովը (Գուրգեն Տեր-Մովսիսյանցը), այդ պահին անմիջապես ոտքի է կանգնում եւ հայտարարում. «Ես չե՛մ հնազանդի այդ որոշման։ Դա դավաճանություն է։ Ո՛չ ոք իրավունք ունի այդպէս վարվելու Հայոց ճակատագրի հետ։ Ես իմ թնդանոթներով այս իսկ րոպեին կմեկնեմ ճակատը՝ մեռնելու։ Ով տղամարդ է եւ հայու արյուն ունի իր երակներում՝ թո՛ղ իմ ետեւից գա»:
      Այս ասելով` կապիտան Մովսիսյանցը լքում է խորհրդակցության սրահը և իր հրետանավորներին պատրաստում Ղարաքիլիսա մեկնելու:
      Հետո խորհրդակցության սրահը լքում է ճակատամարտերում վիրավորված, պորուչիկ Գարեգին Տեր-Հարությունյանը՝ Նժդեհը:
      Խորհրդակցության մյուս մասնակիցները ևս դուրս են գալիս շենքից:
      Այստեղ նկատենք, որ մի քանի օր առաջ Արամ Մանուկյանը հեռախոսազրույց ունենալով Դիլիջանում գտնվող Ալեքսանդրապոլի Ազգային Խորհրդի նախագահ Հակոբ Տեր- Հակոբյանի հետ, ասել էր՝« Պատրաստվում ենք վճռական ճակատամարտ տալու Սարդարաբադի մոտ: Ի սերԱստծո, գոնե երեք օր պաշտպանեցեք Ղարաքիլիսայի ճակատը, որ թշնամին իր այդ կողմի ուժերը չբերի մեր վրա»:
      5. Շտաբս-կապիտան Պետրոսյանցը այս դեպքից մեկ ամիս անց իր զեկուցագրում նշել է`
      «Մարտկոցն իր գեղանի-հերոս հրամանատարի` շտաբս կապիտան Մովսիսյանցի գլխավորությամբ, ում հավատում էին բոլոր զինվորներն ու սպաները, երգելով, ուրախ կանչերով, բոլորը ձիերի վրա, շարժվեցին առաջ մարդկանց չդադարող ուռաների ու ծնկաչոք կանանց կողմից հնչեցվող բարեմաղթանքների ուղեկցությամբ: Մարտկոցը ողջ գիշեր առանց ընդմիջման շարժվեց առաջ, և մայիսի 24-ի առավոտյան հասանք Ղարաքիլիսա»:
      Նժդեհն ու Բեյ-Մամիկոնյանը կազմակերպում են հայոց ցաքուցրիվ ուժերի դիմադրությունը: Տեղում կազմած աշխարհազորը բաժանելով իր զորքի վրա` Բեյ-Մամիկոնյանը հրամայում է դիրքեր գրավել Ղշլաղ-Դարպաս ուղղությամբ:
      Թուրքական բանակը Ղարաքիլիսայի ճակատում կենտրոնացրել էր 10 000 զինվոր, 70 թնդանոթ և 40 գնդացիր:
      6. Շտաբս-կապիտան Պետրոսյանցը հիշում է`
      «Ամսի 25-ին հեծյալ ոչ մեջ ջոկատով գնացինք դեպի Ղշլաղ և Դարբաս գյուղերի ուղղությամբ: Հասնելով Դարբաս գյուղ, մարտկոցը կանգնեցրինք այդտեղ և առաջ ուղարկվեցին հեծյալ ջոկեր՝ պարզելու համար թուրքերի գտնվելու վայրը:
      Ամենուր խաղաղ էր, միայն Արջուտ գյուղի կողմից էին լսվում հատուկենտ կրակոցներ: Հանկարծ Դարբաս գյուղը և ճանապարհը սկսեցին ռմբակոծվել հրետանային կրակով, և հեծյալ ջոկերը ետ նահանջեցին»:
      Թուրքերը դիրք էին գրավել Արջուտ գյուղում, որտեղից պարզ երևում էր շրջակայքը: Իսկ դիմացը Դարպաս գյուղն էր, որտեղ կապիտան Մովսիսյանցի հրետանին էր:
      Կապիտան Մովսիսյանցը Պետրոսյանցին հրամայում է երկրորդ ջոկատի հետ արագ առաջ ընթանալ և լանջի վրայից գնդակոծելԱրջուտ գյուղը, իսկ ինքը առաջին ջոկատի հետ առաջանում է դեպի ձախ, ուր այն ժամանակ գերեզմաններ էին:
      Կապիտան Պետրոսյանցն արագ բարձրանում է թիվ 752 բարձունքի լանջը, դիրքավորվում և սկսում կրակել Արջուտ գյուղի ուղղությամբ: Բայց հանկարծ այդ բարձունքի վրա երևում են թուրքերը: Պարզվում է, որ մեր պահախումբը գիշերն ինքնակամ լքել էր այդ դիրքը, հրամանատարությանն այդ մասին տեղյակ չպահելով:
      Թուրքերը 200 քայլ հեռավորությունից գնդացրային կրակ են բացում անակնկալի եկած հայերի վրա:
      Պետրոսյանցը հարկադրված ետ է քաշվում ու պաշտպանվում մոտի ձորակում՝ տալով երկու զոհ:
      Կապիտան Մովսիսյանցը, ով բավականին առաջացելէր դեպի ձախ, տեսնելով դա, թնդանոթային կրակ է բացում թուրքերի վրա ու այդ կերպ օգնում Պետրոսյանցին դուրս բերել ջոկատը կրակի տակից: Հասնելով Դարպաս գյուղ, Պետրոսյանցը կրկին բաց դիրք է գրավում ու սկսում կրակ տեղալ թուրքերի վրա, ովքեր ուզում էին իջնել բարձունքից դեպի հայերը՝ նպատակ ունենալով շրջանցել ու կտրել նահանջի ուղին:
      Կապիտան Մովսիսյանցը տեսնելով դա, հրետանավորներին ու հեծյալներին հրամայում է անցնել հարձակման, ինքն էլ առաջ է նետվում նրանց հետ, Պետրոսյանցի մոտ թողնելով մի քանի հրետանավորների, ում հետ Պետրոսյանցը շարունակում է գնդակոծել թշնամու դիրքեըը: Թուրքերը բարձունքում էին և գնդացրային կրակ էին տեղում, հրետանու վահանները հազիվ էին պաշտպանում մեր զինվորներին: Հրետանավորներից ոմանք ընկան, ձիերը խոցվում էին:
      Կապիտան Պետրոսյանցը հիշում է`
      «Հանկարծ տեսանք, թե ինչպես հրամանատար Մովսիսյանցը ընկավ ձիուց, իսկ ձին սլացավ: Նետվեցինք առաջ, բարձրացրինք նրան, բայց մեր հերոս հրամանատարն արդեն չկար. Փամփուշտը խոցելէր նրա որովայնը: Նա հասցրեց ասել՝
      « Չթողնեք ինձ այստեղ և վրեժս լուծեք»:
      7. Պետրոսյանցը շարունակում է`
      «Մեր բոլոր զինվորները, թողնելով հրանոթները և վերցնելով հրացանները, նետվեցին թուրքերի վրա՝ կանչելով՝
      - Չկա հրամանատարը, էլ ինչու ենք ապրում մենք:
      Փամփուշտների հեղեղի տակ ես ստիպված էի ձիով ընթանալ ռազմի դաշտում և աղաչել զինվորներին ետ գալ ու հրանոթները գործարկել»:
      Զինվորները կատարում են իրենց հրամանատարի վերջին պատգամը` վրեժ լուծել թուրքերից:
      Պետրոսյանցը հրետանին դուրս է բերում ճանապարհի վրա ու զինվորներին կոչ անելով վրեժ լուծել հրամանատարի ու մյուս զոհված ընկերների համար, կրակ է տեղում թուրքերի վրա, լռեցնում գնդացիրները և թուրքերին հարկադրում ետ քաշվել :
      Կապիտան Մովսիսյանցի և շատ զինվորների կյանքի գնով հաջողվում է փրկել դրությունը:
      8. Հայկական առանձին հեծյալ բրիգադի պետ Նիկոյալ Ղորղանյանի 1918թ հուլիսի 4-ի թիվ 559 զեկուցագրից, ուղղված Հայկական առանձին կորպուսի հրամանատարին, իմանում ենք՝ « Թուրքերին բաց դիրքից գնդակոծող շտաբս-կապիտան Մովսեսովի անձնուրաց գործողությունները զսպեցին հակառակորդի առաջին ճնշումը, հեծյալ զորամասերը քաջալերվեցին և մեր շարքերը կարողացան պահել հակառակորդին ճակատում:
      Իմ գլխավորած թևից տագնապալի տեղեկություններ ստացվեցին այն մասին, որ թուրքերն ինձ շրջանցել են, սակայն հրաձգային երրորդ գունդն ապահովեց իմ ձախ թևը: Այդ օրը իմ ջոկատին հաջողվեց կասեցնել հակառակորդի ճնշումը: Ջոկատի այդ օրվա կորուստներն էին. սպանվել էր առաջին հրետանային բրիդագի 4-րդ մարտկոցի հրամանատար շտաբս կապիտան Մովսեսովը և 25 զինվոր, վիրավորվել էին 1 սպա և 40 զինվոր:
      9.Ղարաքիլիսայի ճակատամարտը տևում է 4-օր, մայիսի 25-28-ը: Թուրքերի առաջխաղացումը կաշկանդվում է և նրանց հյուսիսային բանակը զրկվում է Երևանի մոտերքում գտնվող զորքին աջակցության հասնելու հնարավորությունից: Եվ հայերին հաջողվում է շահել Սարդարապատի ճակատամարդը ու փրկել երկիրը:
      Եվ երբ օրեր անց Թուրքիան ճանաչում է Հայաստանի Հանրապետությունը, ապա Հաշտության պայմանագիրը ստորագրելիս թուրքերն անկեղծորեն խոստովանում են, որ Հայաստանի ճանաչման գործում մեծ դեր է խաղացել Ղարաքիլիսայի ճակատամարտը ևս:
      10. Շտաբս-կապիտան Պետրոսյանցի վկայությամբ հրամանատարի աճյունը միայն երկու օր անց է հնարավոր լինում հողին հանձնել: Չդադարող կռիվները հնարավորություն չեն ստեղծում դրա համար:
      Ռազմաճակատում անբարենպաստ վիճակ էր ստեղծվել հայերի համար, ու հրետանավորները հրամանատարի մարմինը դժվարությամբ, ձեռքերի վրա են դուրս բերում մարտադաշտից, ապա տեղափոխում Դիլիջան :
      11. Կապիտան Մովսիսյանցի մարմինն ամփոփվում է Դիլիջանի քաղաքային եկեղեցու բակում: Այդ եկեղեցին կոմունիստական կարգերի օրոք ավերվել է և տեղում կինոթատրոն է կառուցվել: Տարեց բնակիչները վկայում են, որ եկեղեցու բակում եղել են գերեզմաններ: Այնպես, որ հերոսի գերեզմանը գտնել հնարավոր չէ:
      12. Ահա և մեր պատմությունը հերոս հայորդու մասին, ով ըմբոստացավ զենքը վայր դնելու որոշման դեմ ու իր խիզախությամբ զինվորներին ու ժողովրդին մարտի տարավ` իր կյանքը նվիրաբերելով հայրենիքին: Եվ ամենևին սխալված չենք լինի, եթե ասենք, որ եթե հայերը համաձայնեին հրամանատարության պահանջին ու զենքերը վայր դնելով՝ հանձնվեին թուրքերի հյուսիսային բանակի ողորմածությանը, ապա գուցե թե չլիներ այսօրվա Հայաստանը: Եվ այդտեղ անգնահատելի է
      կապիտան Գուրգեն Տեր- Մովսիսյանցի սխրանքը:
      Հիշե՛նք մեր հերոսին:
      Արծրուն Պեպանյան
      Արժեհամակարգային «Վերելք» միություն
      ՀԳ. Գուրգեն Տեր- Մովսիսյանցի մասին առավել մանրամասն կպատմվի նրան նվիրված փաստավավերագրական ֆիլմում, որի նկարահանումը սկսել է Արժեհամակարգային «Վերելք» միությունը:

    Page 81 of 81 FirstFirst ... 317178798081

    Thread Information

    Users Browsing this Thread

    There are currently 1 users browsing this thread. (0 members and 1 guests)

    Similar Threads

    1. Western corruption in the Republic of Armenia
      By Tigranakert in forum Armenian Politics
      Replies: 3
      Last Post: 05-29-2011, 09:48 PM
    2. Countries that supply Armenia's armed forces
      By Mos in forum General Armenian Talk
      Replies: 15
      Last Post: 02-11-2011, 04:36 PM
    3. Armenia vs Republic of Ireland
      By womble in forum Sports
      Replies: 5
      Last Post: 09-09-2010, 06:12 PM
    4. Republic of Eastern Armenia
      By Tigranakert in forum Armenian Politics
      Replies: 12
      Last Post: 08-22-2010, 04:37 PM
    5. Armenia's Military
      By Haykakan in forum Armenian News
      Replies: 0
      Last Post: 07-10-2010, 10:15 AM

    Posting Permissions

    • You may not post new threads
    • You may not post replies
    • You may not post attachments
    • You may not edit your posts
    •