• porno
  • jigolo sitesi

  • Armenian Singles
    Page 5 of 8 FirstFirst ... 2345678 LastLast
    Results 61 to 75 of 107

    Thread: Myth of Khojaly "Massacre"

    1. #61
      Registered User
      Join Date
      May 2011
      Posts
      7,677

      Re: Myth of Khojaly "Massacre"

      «Խոջալուն» պաշտոնական Բաքվի շահարկումների քաղաքական կապիտալն է

      17:49, 15 փետրվարի, 2012
      Ադրբեջանում սկսվել է ավանդական հակահայկական քարոզարշավը` կապված Խոջալու բնակավայրի (գյուղ ԼՂՀ տարածքում) 1992թ դեպքերի հետ, երբ վերջինս 1988-90թթ. Ադր.ԽՍՀ-ի կողմից ակտիվորեն բնակեցվում էր, մասնավորապես, Ուզբեկստանի Ֆերգանայի հովտի թուրք-մեսխեթներով: Ընդսմին, պաշտոնական քարոզչությունը չի խորշում ոչ մի միջոցից, նպատակ ունենալով հայկական կողմին ի ցույց դնել որպես ողբերգության մեղավոր և համաշխարհային հանրության գիտակցությանը և սեփական ժողովրդի կարծիքին ներարկել հայատյացության թույնի մի նոր չափաբաժին:

      1992թ. փետրվարի 25-26-ին Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության իշխանությունները կազմակերպեցին մարտական գործողություն` նպատակ ունենալով ապաշրջափակել Խոջալու բնակավայրի մոտակա օդանավակայանը և վնասազերծել հակառակորդի` հենց Խոջալույում գտնվող կրակակետերը, որտեղից 1991թ. գարնանից ի վեր ԼՂՀ բնակավայրերը ադրբեջանական օմօնականների կողմից պարբերաբար ենթարկվում էին հարձակումների, «Ալազան» և «Կրիստալ» տեսակի կայանքների և «Գրադ» տեսակի ռեակտիվ համազարկային կայանքի կանոնավոր հրետակոծումների: Նախքան Խոջալուի կրակակետերի ոչնչացումը սպանվել էին ավելի քան 20 հայազգի խաղաղ բնակիչներ, մոտակա կոլտնտեսային և անհատական հողատարածքներից առևանգվել` հարյուրավոր մարդիկ, քշվել` հազարավոր գլուխ խոշոր և փոքր եղջերավոր անասուններ:

      Շարունակվող շրջափակման, մեծ թվով փախստականների, վառելիքի բացակայության, ձեռնարկությունների հարկադիր պարապուրդի, միջշրջանային ճանապարհների պաշարման և այլ պատճառներով ԼՂՀ-ում, և մասնավորապես, մայրաքաղաք Ստեփանակերտում ստեղծված իրավիճակը գնալով` ավելի էր վատթարանում, սպառվել էին սննդամթերքը, դեղորայքը, վառելիքը, որի հետևանքով օդանավակայանի ապաշրջափակումը և Խոջալույում հակառակորդի կրակակետերի վնասազերծումը հույժ կարևոր քայլ էր Լեռնային Ղարաբաղի բնակչության ֆիզիկական գոյատևման համար, որին Ադրբեջանը փորձում էր դատապարտել կործանման: Խոջալուի ռազմական բազայի չեղոքացման անհրաժեշտությունը, մասնավորապես, թելադրված էր այնտեղ կենդանի ուժի և հարձակողական զենքի կենտրոնացման փաստով:

      Ադրբեջանի իշխանությունները Խոջալու էին տեղափոխել ՕՄՕՆ-ի բազմաքանակ ստորաբաժանումներ, բացի դրանից Խոջալույում հաստատվել էին Ադրբեջանի Ազգային ճակատի մարտիկները: ԼՂՀ ղեկավարությունը պարտավոր էր կասեցնել Ադրբեջանի զինված ուժերի կողմից պատրաստվող` հայկական Ասկերան շրջկենտրոնի, այնուհետև` Ստեփանակերտի գրոհի գործողությունը: Խոջալուի ազատագրման և օդանավակայանի ապաշրջափակման մարտական գործողությունը սկսվեց 1992թ. փետրվարի 25-ին, ժամը 23:30-ին և ավարտվեց փետրվարի 26-ին, ժամը 3-ին:

      ԼՂՀ ինքնապաշտպանական ուժերի ստորաբաժանումները խաղաղ բնակչության համար թողեցին միջանք` մարտական գործողությունների գոտուց անվտանգ հեռանալու համար, ինչի մասին ադրբեջանական կողմը նախօրոք զգուշացվել էր: Միջանցքը ձգվում էր Խոջալուի արևելյան ծայրամասից դեպի հյուսիս-արևելք, Կարկառ գետի հունի երկայնքով և քաղաքի հյուսիսային ծայրամասից դեպի հյուսիս-արևելք: Սակայն ադրբեջանական իշխանությունները ոչինչ չձեռնարկեցին մարտական գործողությունների գոտուց խաղաղ բնակչությանը տարհանելու համար:

      Խոջալուի մարտական գործողության ընթացքում ԼՂՀ ինքնապաշտպանական ուժերը ազատեցին 13 հայ ռազմագերի, այդ թվում` 1 երեխա և 6 կին, որպես ռազմավար վերցրին 2 «Գրադ» mm-21 տեսակի ռեակտիվ համազարկային կայանք, «Ալազան» տեսակի 4 կայանք, մեկ 100մմ հաուբից և 3 միավոր զրահատեխնիկա: ԼՂՀ «Արցախ» փրկարարական ծառայությունը Խոջալույում և նրա մերձակայքում հայտնաբերեց խաղաղ բնակիչների 11 դի: Տարածքը, ուր հետագայում նկարահանվել էին կադրեր` բազմաթիվ սպանվածների մարմիններով, գտնվում է Աղդամ քաղաքից 3կմ և Խոջալուից 11կմ հեռավորության վրա, և մինչև ընդհուպ 1993թ. ամռանը Աղդամի անկումը, գտնվում էր ադրբեջանական կազմավորումների մշտական վերահսկողության տակ, ինչը բացառում է այնտեղ ղարաբաղյան բանակի ստորաբաժանումների մուտքը:

      ԼՂՀ իշխանությունները Խոջալուի կրակակետերի ճնշմանն ուղղված գործողության նախապատրաստման մասին նախօրոք, դեռևս 2 ամիս առաջ, տեղեկացրել էին ադրբեջանական կողմին, ինչը բազում անգամ հաստատվել էր նաև Ադրբեջանի պաշտոնական անձանց կողմից, մասնավորապես, այն ժամանակ նախագահ Այազ Մութալիբովի կողմից: Սակայն խաղաղ բնակիչների շարասյունը, ինչպես վերը նշվել է, գնդակահարվել էր Աղդամի մատույցներում, ԼՂՀ և Ադրբեջանի Աղդամի շրջանի միջև ընկած սահմանին, ինչն ավելի ուշ հաստատել է Մութալիբովը` այդ հանցավոր ակտը կապելով իրեն իշխանությունից հեռացնելուն ուղղված` ընդդիմության փորձերի հետ, տեղի ունեցածի համար ամբողջ պատասխանատվությունը դնելով նրա վրա:

      Հետագայում տարածվեցին ադրբեջանցի օպերատոր Չինգիզ Մուստաֆաևի կողմից նկարահանված կադրեր, ում նաև թույլատրել էին մուտք գործել հայ և ադրբեջանցի զոհված անձանց փոխանակման վայր: Հայտնի է, որ Մուստաֆաևը նկարահանումները իրականացրել է երկու անգամ` երկու օրվա տարբերությամբ: Ֆիլմից երևում է, որ երկրորդ նկարահանման ժամանակ որոշ դիակներ այլանդակվել էին: 1992թ. մարտի 2-ին զանգվածային սպանությունների վայր կատարած երկրորդ թռիչքի ժամանակ լրագրողները նկատել էին, որ գետնին գտնվող դիակների դիրքը և նրանց վնասվածքների ու վերքերի աստիճանը, առաջին զննման հետ համեմատած, ապշեցուցիչ կերպով փոփոխվել է: Եվ դա այն տարածքում, որը մինչ 1993թ. ամառը ամբողջությամբ վերահսկվում էր Ադրբեջանի Ազգային ճակատի կողմից:

      Հենց այս փաստն են ջանադրաբար թաքցնում ադրբեջանական քարոզիչները: Միանգամայն ակնհայտ է, որ մարմինների դիրքը փոփոխվել էր կատարվածի ամբողջ մեղքը հայկական կողմի վրա բարդելու նպատակով, ստեղծելով այն բանի տեսլականը, թե խոջալուեցիները սպանվել են հայկական կողմից արձակված կրակոցներից: Տվյալ հանգամանքը այնքան էր ապշեցրել Մուստաֆաևին, որ նա դրա մասին անձամբ տեղեկացրել է անձամբ նախագահ Մութալիբովին, որն այդ ժամանակ արդեն ակնհայտորեն կռահում էր ողբերգության պատճառները: Մութալիբովը պատասխանեց հիրավի մարգարեական խոսքերով. «Չինգիզ, ոչ մեկին ոչ մի բառ չասես այն մասին, թե նկատել ես, որ ինչ-որ բան այն չէ: Հակառակ դեպքում քեզ կսպանեն»:

      Կասկածելով, թե կատարվածը հայկական կողմի ձեռքի գործն է, Մուստաֆաևը սկսեց անկախ հետաքննություն: Սակայն Մոսկվայի «ДР-Пресс» տեղեկատվական գործակալությանը խոջալուեցիների դեմ տեղի ունեցած հանցանքներին ադրբեջանական կողմի հնարավոր մասնակցության մասին իր տված տեղեկատվությունից հետո, լրագրողը սպանվեց Աղդամից ոչ հեռու, չպարզված հանգամանքներում: Ի դեպ, նույն ճակատագրին արժանացավ նաև դաշտային հրամանատար Ալա Յակուբը, որը անզգուշություն էր ունեցել հայտարարելու, թե «… ինքը կարող էր լույս սփռել Նախիջևանիկի մոտ /Խոջալուի մերձակա հայկական գյուղ/ տեղի ունեցած սպանդի վրա, ինչպես նաև, էական մանրամասներ հայտնել պետական գործիչներին տեղափոխող ուղղաթիռի` վերջերս Ղարաբաղի օդային տարածքում կործանվելու մասին», որի պատճառով էլ 1993թ. ամռանը իշխանության եկած Ադրբեջանի Ազգային ճակատը ձերբակալեց նրան և բանտախցում մահվան հասցրեց… Չեխ լրագրող Դանա Մազալովան, որը ադրբեջանցիների անուշադրության հետևանքով հայտնվել էր մամուլի ներկայացուցիչների երկու խմբերում էլ, որոնց ցուցադրել էին «հայերի կողմից սրբապղծված դիակները», նկատեց վերջիններիս վիճակի էական տարբերություններ:

      Իրադարձություններից անմիջապես հետո լինելով տեղում ` Մազալովան դիակների վրա ոչ մի վայրագության հետքեր չէր տեսել: Իսկ ահա երկու օր անց լրագրողներին ցուցադրվեցին արդեն նկարահանումների համար «պատրաստած»` այլանդակված մարմինները: Խոջալուի կրակակետերի ճնշման մարտական գործողության որոշ մանրամասնություններ առ այսօր պատված են մթության քողով, ինչն էլ ակտիվորեն շահարկում է պաշտոնական Բաքուն` իր քաղաքական նպատակներին հասնելու համար: Ղարաբաղյան հիմնախնդրի համատեքստում «Խոջալուի» թեման շարունակում է մնալ ադրբեջանցիների ներքին և արտաքին տեղեկատվական, ավելի ճիշտ, ապատեղեկատվական քաղաքականության անկյունաքարերից մեկը:

      Այնինչ Խոջալուի իրադարձությունների շուրջ ադրբեջանական որոշ բարձրաստիճան պաշտոնյաների, իրավապաշտպանների, լրագրողների և հենց Խոջալուի բնակիչների կողմից արված արտահայտություններն ու գնահատականները ամբողջովին հերքում են Բաքվի ստահոդ վարկածները: Այսպես, ադրբեջանցի իրավապաշտպան Արիֆ Յունուսովը գրում է.«Քաղաքը և նրա բնակիչները գիտակցաբար զոհ են մատուցվել քաղաքական նպատակին» (ադրբեջանական «Զերկալո» թերթ, 1992թ. հուլիս): Թամերլան Կարաևը, որը ժամանակին Ադրբեջանի Հանրապետության Գերագույն խորհրդի նախագահն էր, վկայում է. «Ողբերգությունն իրականացրել են Ադրբեջանի իշխանությունները», կոնկրետ` «վերևում նստածներից մեկը» (ադրբեջանական «Մուխալիֆաթ» թերթ, 1992թ. ապրիլի 28):

      Ինքը` Հեյդար Ալիևն է խոստովանել, որ Խոջալուի դեպքերի «մեղավորը նաև Ադրբեջանի նախկին ղեկավարությունն է»: Դեռևս 1992թ. ապրիլին նա, համաձայն «Բիլիք-Դունյասը» գործակալության հաղորդագրության, արտահայտեց ցինիզմի հրեշավոր մի միտք. «Արյունահեղությունը մեր օգտին է լինելու: Մեզ պետք չէ միջամտել դեպքերի ընթացքին»: Ավելի ուշ, երբ արդեն իշխանության ղեկին էին Ազգային ճակատի ներկայացուցիչները, իր ձերբակալությունից քիչ առաջ Ադրբեջանի նախկին ազգային անվտանգության նախարար Վագիֆ Հուսեյնովը, ակնարկելով Բաքվի ԱԱՃ-ի որոշ քաղաքական գործիչների, հայտարարեց, որ «1992թ. Բաքվի հունվարյան իրադարձությունները և Խոջալուի իրադարձությունները միևնույն մարդկանց ձեռքի գործն են»: Վերը շարադրված փաստերը միանշանակ վկայում են այն մասին, որ Խոջալուի խաղաղ բնակիչների մահվան մեջ մեղավորը ադրբեջանական կողմն է, որը հրեշավոր հանցանք է գործել սեփական ժողովրդի հանդեպ` քաղաքական ինտրիգների պատճառով և հանուն իշխանական պայքարի: Հատկանշական է, որ տարեցտարի աճում է ադրբեջանական կողմից հայտարարվող` զոհերի թիվը: Խոջալուի կրակակետերի ճնշումից մի քանի օր անց ադրբեջանական պաշտոնատար անձինք հայտնեցին զոհվածների թիվը` 100 սպանված, մեկ շաբաթ անց` 1234. խորհրդարանական հանձնաժողովը «ճշգրտեց» այն` 450. Հեյդար Ալիևի կողմից արձակված` «ադրբեջանցիների ցեղասպանության» վերաբերյալ հրամանագրում արդեն խոսվում էր հազարավոր սպանվածների մասին: Այնինչ, Խոջալուի գործողության իրականացման պահին այդքան խաղաղ բնակիչներ այնտեղ չեն եղել, ինչը, ի դեպ, հավաստում են նաև ադրբեջանական պաշտոնական աղբյուրները: Խոջալուի մոտավորապես 2-2.5 հազար բնակիչների, այսինքն նրանց, ովքեր իրականում ապրում էին բնակավայրում, այլ ոչ թե գրանցված էին այնտեղ` վերջինիս քաղաքի կարգավիճակ տալու նպատակով ծավալված հախուռն շինարարության ընթացքում, մեծ մասը լքել էին բնակավայրը նախօրոք:

    2. #62
      Registered User
      Join Date
      May 2011
      Posts
      7,677

      Re: Myth of Khojaly "Massacre"

      Այսպես, 1993թ. ապրիլի վերջին Պրահայում ԵԱՀԽ համաժողովում ԱՀ ԱԳՆ կողմից տարածվեց թիվ 249 փաստաթուղթը, որը կոչվում էր «Ղարաբաղի վերին հատվածում գտնվող և հայկական զինված ուժերի կողմից գրավված ադրբեջանաբնակ և խառը գյուղերի ցուցակ»: Այդ փաստաթղթի «Խոջալու» անվանման դիմաց գտնվող «բնակչություն» սյունակում նշված էր 855 թիվը: 1992թ. մարտի առաջին տասնօրյակում ադրբեջանցի լրագրողներ Իլյա Բալախանովան և Վուգար Խալիլովը «Մեմորիալ» իրավապաշտպան կենտրոնի գրասենյակ բերեցին խոջալուեցիների մահվան վայրի նկարահանումների մի տեսաերիզ, որը բաքվեցի հեռուստալրագրողներ էին պատրաստել անմիջապես դաշտի վերևում պտտվող ռազմական ուղղաթիռից: Փաստացի գրասենյակում բոլոր գտնվողները համաձայնվեցին, որ տեսաերիզում պատկերված զոհերի թիվը չի գերազանցում 50-60 հոգուց: Հարկ է նաև նշել, որ ԼՂՀ արտաքին գործերի նախարարության կողմից մերկացվել է ադրբեջանական մի շարք կայքերում, այդ թվում` Ադրբեջանում հարգված «Հեյդար Ալիևի հիմնադրամի» կայքէջում դրված կեղծ լուսանկարը, որն իբր թե վկայում է Խոջալույում ադրբեջանցիների զանգվածային սպանությունների մասին: Իրականում սակայն լուսանկարը անմիջական կապ ունի Կոսովոյի իրադարձությունների հետ:

      Բանից անտեղյակ մարդկանց մոլորության մեջ գցելու նպատակով ադրբեջանական քարոզչության կողմից օգտագործվում են նաև այլ բացահայտ կեղծիքներ, մասնավորապես, Թուրքիայում քրդական ջարդերի զոհերի լուսանկարներ: Իր հրաժարականից մեկ ամիս անց Մութալիբովը չեխ լրագրող Դանա Մազալովային տվեց հարցազրույց, որը հրապարակվեց «Նեզավիսիմայա գազետա» թերթում: Խոսելով Խոջալուի մասին, Մութալիբովը նշեց, «Ինչպես պատմում են այն խոջալուեցիները, ովքեր փրկվել են, այդ ամենը կազմակերպվել էր նրա համար, որպեսզի պատճառ լիներ իմ հրաժարականի համար: Ինչ-որ ուժ էր գործում նախագահին վարկաբեկելու համար: Ես չեմ կարծում, թե հայերը, ովքեր շատ հստակ և բանիմացությամբ են վերաբերվում նման իրավիճակներին, կարող էին թույլ տալ, որ ադրբեջանցիները ձեռք բերեն նրանց ֆաշիստական գործողությունների մեջ մերկացնող փաստաթղթեր… Դատողությունների ընդհանուր շղթան այն է, որ միջանցքը, որով մարդիկ կարող էին հեռանալ, հայերի կողմից այնուամենայնիվ թողնվել էր: Այդ դեպքում նրանց ինչի՞ն էր պետք կրակել: Մանավանդ, Աղդամին հարող տարածքում, որտեղ այն ժամանակ կային բավականաչափ ուժեր, որպեսզի դուրս գային և օգնեին մարդկանց»:

      Գրեթե 10 տարի անց Ադրբեջանի նախկին նախագահը հաստատեց իր միտքը «Նովոյե վրեմյա» թերթին տված հարցազրույցում. «Ակնհայտ էր, որ խոջալուեցիների գնդակահարությունը ինչ-որ մեկի կողմից կազմակերպվել էր Ադրբեջանում իշխանափոխություն կատարելու համար»:

      «Մոնիտոր» անկախ թերթի ադրբեջանցի լրագրող Էյնուլա Ֆաթուլաևը 2005թ. փետրվարին 10 օր անցկացրեց ԼՂՀ-ում, ինչի մասին պատմեց իր նյութերում և հարցազրույցներում: Նա նույնիսկ իրեն թույլ տվեց կասկածել Խոջալուի մի խումբ բնակիչների մահվան մասին Բաքվի պաշտոնական վարկածի մեջ, «… Մի քանի տարի առաջ Նաֆթալանում ես հանդիպեցի ժամանակավոր այնտեղ ապրող խոջալուեցի փախստականների հետ, որոնք բացեիբաց խոստովանեցին ինձ… որ դեռևս հարձակումից մի քանի օր առաջ հայերը անընդհատ բարձրախոսներով զգուշացնում էին բնակչությանը` ծրագրվող գործողության մասին, առաջարկում էին քաղաքացիական բնակչությանը` լքել բնակավայրը և շրջափակումից դուրս գալ մարդասիրական միջանցքով, Կարկառ գետի երկայնքով: Իրենց իսկ` խոջալուեցիների խոսքերով, իրենք օգտվել էին այդ միջանցքից և իրոք միջանցքից այն կողմ գտնվող հայ զինվորները կրակ չեն բացել նրանց վրա… Ծանոթանալով աշխարհագրական տեղանքին, ես լիովին համոզված եմ, որ հայկական միջանցքի բացակայության մասին ենթադրությունները անհիմն են: Միջանցքը իրոք կար, հակառակ դեպքում, ամբողջովին շրջափակված և արտաքին աշխարհից մեկուսացված խոջալուեցիները ոչ մի կերպ չէին կարող ճեղքել օղակը և շրջափակումից դուրս գալ: Սակայն հաղթահարելով Կարկառ գետից այն կողմ ընկած տեղանքը, փախստականների շարանը մասնատվել է, և չգիտես ինչու, խոջալուեցիների մի մասն ուղղվել է Նախիջևանիկի կողմը: Երևում է, ԱԱՃ գումարտակները հետամուտ էին ոչ թե խոջալուեցիների ազատագրմանը, այլ դեպի Ա. Մութալիբովի տապալում տանող ճանապարհի մեծ արյան»: Ղարաբաղից Ֆատուլաևի առաջին տեսանյութը «Մոնիտորում» հրապարակվելուց մի քանի օր հետո, 2005թ. մարտի 2-ն, Բաքվում, իր սեփական տան շեմին անհայտ անձի կողմից գնդակահարվեց թերթի խմբագիր Էլմար Հուսեյնովը: Ինքը` Էյնուլա Ֆատուլաևը, դատապարտվեց մի ամբողջ փունջ մեղադրանքների, այդ թվում` պետական դավաճանության համար… ԱՀ պաշտպանության նախկին նախարար Ռահիմ Գազիևը նույնպես հավաստում է, որ Խոջալուում «Մութալիբովի համար թակարդ էր պատրաստված»:

      Դրանով իսկ խոջալուեցիների զանգվածային սպանության կազմակերպիչները հասան միանգամից երկու նպատակի. հեռացրին ԽՍՀՄ փլուզումից հետո ոչ պիտանի դարձած Ա. Մութալիբովին և ստացան անմարդկային մեթոդներով պատերազմ վարելու մեջ հայերին մեղադրելուն ուղղված աղմկահարույց արշավի պատրվակ: Ընդսմին, մի տեսակ երկրորդ պլան մղվեց այն փաստը, որ փետրվարի 13-ից ադրբեջանական բանակը սկսեց «Գրադ»-ից մեթոդաբար ավերել 55-հազարանոց Ստեփանակերտը և հարակից հայկական մյուս բնակավայրերը: Helsinki Watch-ի 1992թ. ապրիլի 28-ի հարցազրույցում Խոջալուի բնակչուհիներից մեկն ասել է. «Հայերը ներկայացրել էին վերջնագիր… որ Խոջալուի բնակիչների համար ավելի լավ կլինի քաղաքից հեռանալ սպիտակ դրոշով: Ալիֆ Հաջիևը (Խոջալուի պաշտպանության ղեկավարը) այդ մասին մեզ հայտնեց փետրվարի 15-ին (գրոհից 10 օր առաջ), բայց դա չվախեցրեց ինձ և մյուսներին: Մենք երբեք չենք հավատացել, որ նրանք կկարողանան գրավել Խոջալուն»:

      Այնուամենայնիվ, այդ նախազգուշացումների արդյունքում Խոջալուի խաղաղ բնակչության մեծ մասը, տեղյակ լինելով պատրաստվող գրոհի մասին, նախապես տեղափոխվեցին անվտանգ վայր: Խոջալուից զանգվածային տարհանումը լայնորեն լուսաբանվում էր ադրբեջանական ռադիոյով և հեռուստատեսությամբ: Ըստ որում, ադրբեջանական մամուլը նպատակաուղղված ձևով բացասական վերաբերմունք էր ձևավորում ավանը լքող խոջալուեցիների նկատմամբ և անընդհատ անարգանքի սյունին գամում նրանց: Նշենք, որ քաղաքի վերածված Խոջալուն առաջին հերթին լքում էին հենց բռնի ուժով այնտեղ վերաբնակեցված մարդիկ, հիմնականում թուրք-մեսխեթները, չնայած նրան, որ վերջիններիս համար անընդհատ խոչընդոտներ էին ստեղծվում: Ավելին, հայկական կողմից արդեն զգուշացված Խոջալուի քաղաքային վարչակազմը բնակչության տարհանման համար օգնություն էր խնդրում, բայց ապարդյուն:

      Այսպես, Խոջալույի քաղաքապետը մոսկովյան «Մեգապոլիս-էքսպրես» թերթին տված հարցազրույցում նշել է, որ «քաղաքի գրավման գործողության մասին տեղեկություններ ստանալուց հետո, ես խնդրեցի Աղդամից ուղղաթիռներ ուղարկել ծերերի, կանանց և երեխաների փոխադրման համար: Մեզ վստահեցնում էին, որ ապաշրջափակման գործողություն է պատրաստվում: Բայց օգնություն այդպես էլ չցուցաբերեցին»: Իսկ Ադրբեջանի ազգային ճակատի Աղդամի բաժանմունքի վարչության անդամ Ռ. Հաջիևը պնդում էր, «Մենք կարող էինք օգնել խոջալուեցիներին, կային և ուժեր, և հնարավորություն: Սակայն հանրապետության ղեկավարները ցանկանում էին ժողովրդին ցույց տալ, որ իրենք ուժ չունեն և նորից օգնության կանչեն ԱՊՀ բանակին, նրա օգնությամբ ճնշելով նաև ընդդիմությանը»: Ինչպես տեսնում ենք, Խոջալուի բնակիչները ուղղակի թողնվել էին բախտի քմահաճույքին, դեռ ավելին,, նրանց վիճակվելու էր դառնալ իշխանական պայքարի զոհեր: Այնուամենայնիվ, մարտական գործողությունից առաջ Խոջալուի քաղաքացիական բնակչության մի մասը լքել էր բնակավայրը, և 1992թ. փետրվարի վերջերին տարբեր աղբյուրների տեղեկությամբ այստեղ մնացել էին 1000-ից մինչև 2500 մարդ, որոնց նշանակալի մասը կազմում էին ադրբեջանական զինված կազմավորումները: «Մեմորիալ» իրավապաշտպան կենտրոնի դիտորդները Խոջալուի ավերածությունների զննման ժամանակ հաստատեցին հրետակոծության, այլ ոչ թե համառ փողոցային մարտերի փաստը, որոնց արդյունքում կարող էին ավելի շատ զոհեր լինել:

      Պետք է նաև նշել, որ համաձայն ԼՂՀ ինքնապաշտպանական ուժերի պահվածքը կարգավորող համապատասխան հրամանի, խստորեն արգելված էին բռնարարքները հակառակ կողմի խաղաղ բնակչության հանդեպ: Խոջալույում մնացած բոլոր խաղաղ բնակիչները տեղափոխվել էին Ստեփանակերտ, իսկ մի երկու օր անց, իրենց կամքի համաձայն, առանց որևէ նախապայմանների առաջադրման` հանձնվել էին ադրբեջանական կողմին: Խոջալուի բնակիչներին Ադրբեջանին կամավոր հանձնելու փաստը, մանրազնին հետաքննությունից հետո, հաստատվեց Մոսկվայի «Մեմորիալ» իրավապաշտպան կենտրոնի միության եզրակացության մեջ, ինչպես նաև այդ մասին վկայություն տրվեց պետերբուրգցի լրագրող Սվետլանա Կուլչիցկայայի վավերագրական ֆիլմում:

      Գործողության ավարտից հետո «Արցախ» հանրապետական փրկարարական ծառայության ջոկատները Խոջալույում և նրա մերձակայքում, բացի զինված ջոկատների զինվորական համազգեստով անդամներից, հայտնաբերել էին 11 քաղաքացիական անձանց դիակներ, այդ թվում մեկ երեխայի և չորս կանանց: Այսպիսով, քողազերծվում են ադրբեջանական կողմի պնդումները, այսպես կոչված, Խոջալուի ադրբեջանական խաղաղ բնակչության զանգվածային ոչնչացման մասին: Այդ մասին են վկայում նաև ադրբեջանական զինվորականների ռադիոբռնումները Աղդամում, որոնք հետագայում հրապարակվել են հենց ադրբեջանական ԶԼՄ-ներում: Մոսկովյան «Մեմորիալ» իրավապաշտպան կենտրոնի զեկուցագրում նշվում է, որ Աղդամում, որտեղ գտնվում էին բոլոր փախստականները, անց է կացվել 181 դիակների (130 արական սեռի, 51 իգական սեռի, այդ թվում նաև 13 երեխաների) պետական դատաբժշկական փորձաքննություն:Փորձագետների եզրակացությունից հետևում է, որ 151 մարդու մահվան պատճառ էր հանդիսացել հրազենային վիրավորումը, 20 մարդունը` բեկորային վիրավորումը, 10 մարդունը` բութ առարկայով հասցված հարվածը:

      ԼՂՀ պաշտոնական մարմինները դիտորդներին հայտնեցին, որ իրենց կողմից Աղդամ են հանձնվել մոտ 130 դիակներ (Խոջալուի և Նախիջևանիկի մոտ բոլոր զոհվածները), որոնցից 96-ը հուղարկավորվել էին Աղդամում, իսկ մնացածներին տարել էին հարազատները: Տարբեր աղբյուրների տվյալների համադրումը, այդ թվում`ադրբեջանական, համոզիչ կերպով ցույց է տալիս, որ ԼՂՀ ինքնապաշտպանական ուժերը չէին ծրագրել և, առավել ևս, ոչ մի գործողություն չէին ձեռնարկել Խոջալու բնակավայրի քաղաքացիական բնակչության զանգվածային ոչնչացման ուղղությամբ: Հարկ է նշել նաև, որ փետրվարի 26-ին Խոջալույում պահվում էին 47 հայազգի ռազմագերիներ, սակայն գործողության ավարտից հետո այնտեղ մնացել էին միայն 13 հոգի (նրանց թվում մեկ երեխա և վեց կին), մնացած 34-ը ադրբեջանցիների կողմից տարվել էին անհայտ ուղղությամբ և չկան տեղեկություններ այն մասին, որ իրոք նրանք հետագայում գտնվել են ադրբեջանական գերեվարության մեջ:

      Ընդհանրացնելով վերը նշվածը, կարելի է արձանագրել, որ Խոջալուի բնակիչները դարձել էին Բաքվի իշխանությունների կեղտոտ խաղերի պատանդները, որոնք այնուհետև այդ ողբերգությունը վերածեցին շահարկային քաղաքական կապիտալի: Խոջալուի բնակիչների նկատմամբ ադրբեջանական իշխանությունների կողմից կատարված դավաճանությունը պաշտոնական Բաքուն փորձում է ներկայացնել որպես հայերի վրեժխնդրություն` Սումգայիթում կազմակերպված արյունալի խրախճանքի համար: Ընդ որում, ամբողջ քարոզչությունն իրականացվում է վառ արտահայտված անվանարկումներով և հայերի դեմ ուղղված էթնիկ անզսպության և ատելության շիկացմամբ:

      «Խոջալու» խաղաքարտը կանոնավոր կերպով խաղարկելով` պաշտոնական Բաքուն փորձում է միջազգային հանրության ուշադրությունը շեղել Սումգայիթում, Բաքվում, Կիրովաբադում, Խանլարում և Ադրբեջանի /որի ողջ տարածքով մեկ փաստորեն բացեիբաց իրականացվում էր հայերի բնաջնջում/ այլ բնակավայրերում, ինչպես նաև ԼՂՀ սահմանամերձ բնակավայրերում, մասնավորապես, Մարաղա գյուղում /ուր 1992թ. ապրիլին ներխուժած ադրբեջանական կանոնավոր բանակի ստորաբաժանումները գազանաբար հաշվեարդար տեսան մոտ 100 խաղաղ բնակիչների նկատմամբ/ կազմակերպված հայկական կոտորածներից: Ցավոք, համաշխարհային հանրության կողմից առ այսօր պատշաճ գնահատականի չեն արժանացել Ադրբեջանի կողմից կատարված այդ հանցագործությունները:

      ԼՂՀ ԱԳՆ

    3. #63
      Registered User
      Join Date
      Aug 2011
      Posts
      14

      Re: Myth of Khojaly "Massacre"

      I know this came out a couple months ago already, but the English version that I saw was very short compared to this. For everyone here who knows Russian, this version of the "Between Hunger & Fire" documentary about what happened around Khojaly is much more detailed and informative than the English one. I think it would be great if it became more widely viewed...

      http://www.youtube.com/watch?v=kvzfp...layer_embedded

    4. #64
      Registered User
      Join Date
      May 2011
      Posts
      7,677

      Re: Myth of Khojaly "Massacre"

      Quote Originally Posted by BakvitsYekatz View Post
      I know this came out a couple months ago already, but the English version that I saw was very short compared to this. For everyone here who knows Russian, this version of the "Between Hunger & Fire" documentary about what happened around Khojaly is much more detailed and informative than the English one. I think it would be great if it became more widely viewed...
      http://www.artsakh.tv/en/programs/show/188
      May God Bless the Holy Memory of Dr Valery Marutian, founder of the Military Medical departement of NKR forces first, and then of the Army, and all his men and women.
      They saved thousands of lives, with virtually bare hands, under constant enemy fire, ofter practicing desperate surgery between first and second lines.
      Eternal gratitude of the Nation.
      Last edited by Vrej1915; 06-01-2012 at 11:58 PM.

    5. #65
      Azatavrear Eddo211's Avatar
      Join Date
      Feb 2009
      Location
      Heading bug set to Artsakh
      Posts
      3,753

      Re: Myth of Khojaly "Massacre"

      God Bless
      B0zkurt Hunter

    6. #66
      banned
      Join Date
      Jul 2011
      Posts
      945

      Re: Myth of Khojaly "Massacre"

      Asvads Hokin Loosavore!

      Getze Hayastan!

    7. #67
      Registered User
      Join Date
      May 2011
      Posts
      7,677

      Re: Myth of Khojaly "Massacre"

      Quote Originally Posted by BakvitsYekatz View Post
      I know this came out a couple months ago already, but the English version that I saw was very short compared to this. For everyone here who knows Russian, this version of the "Between Hunger & Fire" documentary about what happened around Khojaly is much more detailed and informative than the English one. I think it would be great if it became more widely viewed...

      http://www.youtube.com/watch?v=kvzfp...layer_embedded
      At last!
      A very well documented and professional film.
      For any normal observer, the issue is crystal clear, with even no need for a fact finding mission.
      But if anyone is interested, they are welcomed to ask for their Visa from NKR embassies.
      In fact, nothing new for anybody had a clue of the terrain, but nevertheless very important for westerners.

      Remains for me 2 questions of some relative interest:
      A:
      1- Was all this planned from the begining in Popular Front offices in Baku (Etibar Mamedov/Elchibey as direct zakaztchiks?).
      2- Or was this the result of very poor military discipline + mess during panic retreat first (after all, this kind of incident happened more than once during this war, or similar conflicts in the Balkans and in Lebanon, or even Tchetchnya), then exploited by the HQ of the Popular Front.

      Personally, I tend to give them the benefit of the doubt, and opt for the second option, mainly because for a masterminded operation, it was so poorly executed. Since, without any fact finding mission, and any real access to Tork witnesses and archives, it is so easy to dismantel their forgery. (best proof this film) and the materials gathered at http://xocali.net/

      B:
      Are there any survivors left from the guys posted that night at the Shelly post (Oughdassar), that is the guys who basically butchered those Torks Metzkhets? I am sure most ordinary APF militiamen did not knew who they were shooting at (apart may be from the commander, if first version was exact).
      My wild guess is that most if not all, are 'Shehid'-s by now. (In wich case would be very interesting to have foresenic evidence, if the bullets were shot from the front or from the back?? ) Just as the infamous Chengiz Mustafayev... (who was blown up by 'smart' artillery fire well behind the fronlines, in a place out of sight from NKR postions ??? when he had second thougths ...
      For the guys having committed the second and last crime, that is the barbaric scalping of bodies, it may well involve a second team. If not they would have done it first night... unless truth is much simpler: change of plans during chaotic execution??
      Last edited by Vrej1915; 06-02-2012 at 12:51 PM.

    8. #68
      Registered User
      Join Date
      Mar 2009
      Posts
      1,492

      Re: Myth of Khojaly "Massacre"


    9. #69
      Registered User
      Join Date
      May 2011
      Posts
      7,677

      Re: Myth of Khojaly "Massacre"

      ՉԵԽԻԱՆ ՄՏԵԼ Է «ՂԱՐԱԲԱՂԻ ՀԱՄԱՐ ՊԱՏԵՐԱԶՄԻ ՄԵՋ». ԽԱՎԻԱՐԱՅԻՆ ԴԻՎԱՆԱԳԻՏՈՒԹՅՈՒՆԸ ՀԱՂԹՈՒՄ Է

      ՀԱԿՈԲ ԱՍԱՏՐՅԱՆ, Պրահա, «ՕՐԵՐ» ԵՎՐՈՊԱԿԱՆ ԱՄՍԱԳԻՐ

      ՊՐԱՀԱ - Չեխական «Լիդովե Նովինի» թերթն իր այսօրվա համարում այսպիսի վերնագրով հոդվածաշարի տակ անդրադարձել է Խոջալուի ողբերգության 21-ամյակին եւ մի քանի հոդվածներով անդրադարձել թեմայինՙ ներկայացնելով չեխ, հայ եւ ադրբեջանական տեսակետները: Այս թղթածրարը կազմել է պատերազմական գոտիներում աշխատանքի մեծ փորձ ունեցող, լրագրող Պետրա Պրոխազկովան , որը զրուցել է նաեւ Չեխիայում Հայաստանի դեսպան Տիգրան Սեյրանյանի, սենատոր Յարոմիր Շտետինայի հետ: Վերջերս Չեխիայի խորհրդարանի Պատգամավորների պալատի արտաքին հարաբերությունների կոմիտեի ընդունած Խոջալուի ողբերգության բանաձեւի հեղինակ, սոցիալ-դեմոկատ պատգամավոր եւ չեխ-ադրբեջանական բարեկամության խմբի անդամ Յան Համաչեկը խոստացել է մեկնաբանել իրենց ընդունած որոշումը, բայց այդպես էլ ոչ մի մեկնաբանություն չի տվել: Իսկ սենատոր Յարոմիր Շտետինան , պատասխանելով թղթակցի հարցերին, ասել է, թե Խոջալուի հայկական բնակչությանը հնարավոր է, որ ոչ թե հայերն են սպանել, այլ ադրբեջանական առանձին զինմիավորումներ: Նրա կարծիքովՙ կոմիտեն իրավունք չուներ բռնելու պատերազմող կողմերից մեկի կողմը եւ նման որոշում ընդունել: Սենատորի կարծիքով, եթե պատգամավորները խնդրին չեն տիրապետում, առնվազն պետք է լռեն: Նա առաջարկում է, որ ստեղծված իրավիճակում կոմիտեն իր ընդունած որոշումը պետք է ուժը կորցրած ճանաչի: Նման կարծիք է հայտնել նաեւ Հայաստանի դեսպանը:

      Թղթակցի այն հարցին, թե արդյոք այս որոշումը դիվանագիտական կոռուպցիայի արդյունք է, լինի դա ճամփորդությունների կամ թանկարժեք նվերների ձեւով, սենատորը նշել է, որ, իհարկե, որոշ չեխ պատգամավորներ ադրբեջանական կողմի հետ հատուկ հարաբերություններ ունեն, իսկ Համաչեկը նույնիսկ Ալիեւից ստացել է պարգեւատրում: Մի այլ նյութումՙ «Խավիարային դիվանագիտությունը հաղթում է, Ադրբեջանը կաշառում է քաղաքական գործիչներին», հենվելով Եվրոպական անվտանգության ինստիտուտի ESI հրապարակած տվյալների վրաՙ գրվում է, որ Չեխիայի խորհրդարանի շատ անդամներ երկարատեւ հանգստի են մեկնում Կասպից ծովի ափ, որտեղից դատարկաձեռն չեն վերադառնում: Միշտ բերում են իրենց հետ խավիար եւ ոսկյա զարդեր: Նշվում է նաեւ, որ «խավիարային դիվանագիտությունը» սկսվել է 2005 թվականիցՙ Բաքու-Թբիլիսի-Ջեյհան գազատարի շահագործման ծրագրից հետո: Օրինակ, Եվրոխորհրդի այն պատգամավորները, որոնք ընդգրկված են Բաքվի հետ բարեկամության խմբում, տարեկան առնվազն չորս անգամ խավիարի կեսկիլոգրամանոց փաթեթներ են ստանում: Իսկ մեկ կիլոգրամ խավիարն արժե 35 հազար կրոնՙ մոտ 1400 եվրո: Ավելին, Եվրոպայի խորհրդի խորհրդարանական վեհաժողովում վերջերս, երբ քվեարկության է դրվել Ադրբեջանում մարդու իրավունքների խախտումը դատապարտող բանաձեւ, միակ պատգամավորը, որը դեմ է քվեարկել բանաձեւին, եղել է Չեխիայի պատվիրակությունից, որի վրա չի ազդել նույնիսկ չեխական հեղինակավոր «Մարդը կարիքի մեջ» կազմակերպության նամակը:

      Թղթածրարում բերվում է նաեւ Թոմաս դե Վալի գրքից Խոջալուին նվիրված մի հատված, որն, իհարկե, ներկայացնում է ադրբեջանական տեսակետը: Ներկայացվում են նաեւ Ղարաբաղյան պատերազմի ժամանակագրությունը եւ զոհվածների թվերը, որոնք վերցված են ադրբեջանական աղբյուրներից:

      http://www.azg.am/AM/2013022306

    10. #70
      Registered User
      Join Date
      May 2011
      Posts
      7,677

      Re: Myth of Khojaly "Massacre"

      Diplomacy by Distortion: Azeri propaganda shifts to Khojalu in wake of two publicity failures

      Photo: www.xocali.net

      By NAIRA HAYRUMYAN
      ArmeniaNow correspondent


      Traditionally in February, when an anniversary of the Khojalu tragedy is marked, Azerbaijan is using its diplomatic and propaganda machine to invite the world attention to the Armenian “atrocities” during the 1992-1994 war in Karabakh.

      This year, however, this campaign has been particularly vigorous in view of at least two propaganda failures suffered by Baku in the last several months.

      Since August, the Azerbaijani propaganda, in which millions of dollars have been invested, has failed to reap benefits from at least two cases that from seemingly big victories turned into crushing defeats. The first was the case of Azerbaijani officer Ramil Safarov, who had brutally murdered a fellow Armenian student in Hungary in 2004 and was serving a life jail term in Budapest before being extradited and quickly pardoned in Azerbaijan last August. The pardoning of the “national hero” by the Azeri president and other honors given to the axe-murderer upon his return to Azerbaijan enraged not only Armenia, but also most of the civilized world.

      The second defeat was the decision by Mexico City authorities to dismantle the statue to current Azerbaijani President Ilham Aliyev’s late father Heydar Aliyev, which was unveiled a year ago in the central part of the city, and remove it to another place. Mexico said it did not want to tolerate a monument to a dictator in the heart of its capital.

      Now Aliyev needs to offset these losses, and he apparently has invested heavily in the campaign for the international recognition of the 1992 tragedy in the village of Khojalu in Karabakh as “genocide of Azerbaijanis”.

      Armenians deny any deliberate killing of civilians in what was a major military operation that secured a strategic position for Karabakh in the war against Azerbaijan. Yerevan and Stepanakert insist the Azeri population had been properly warned of the planned onslaught and given a corridor to retreat, while the Azerbaijani side is to blame for failure to evacuate civilians. Some evidence also suggests that Аzeri combatants deliberately posed as civilians to attack Armenian positions and also that some Azeri civilians were killed by retreating Azeri forces to put blame on advancing Armenian troops.

      Still, with its “caviar diplomacy” Azerbaijan still occasionally manages to have resolutions on Khojalu passed here and there. The latest of such resolutions was passed by the Committee on Foreign Relations of the Czech Parliament. However, the Czech Foreign Ministry later said it hadn’t been involved in the passage of the resolution.

      Also, the U.S. administration website still has a pro-Azerbaijani petition over Khojalu that has now been signed by 25,000 people. Armenian lobbyist organizations in the United States have demanded that the text be removed from the site as it simply distorted the facts.

      U.S. State Department spokesperson Victoria Nuland, commenting on the issue, said: “The tragic loss of life in the war between Armenia and Azerbaijan reminds us that there cannot be a military solution to the Nagorno-Karabakh conflict. Only a lasting and peaceful settlement can bring about stability, prosperity, and reconciliation in the region. As co-chairs of the Minsk Group, we remain firmly committed to working with the sides towards that.”

      In this regard, questions have been raised in Armenia whether the country’s foreign policy and diplomacy are making enough efforts to stop the aggressive propaganda of Azerbaijan. Diplomats give assurances that a lot is being done, but not everything is being said out loud. This is most likely to be the case, judging from the fact that the Azerbaijani propaganda still has boomeranged in most cases.

      This is also being acknowledged by some Azerbaijani scholars who try to oppose the clumsy practice of the country’s leadership. Among those who have raised their voice of dissent is writer Akram Aylisli, whose latest “Stone Dreams” novel tells about massacres and expulsion of Armenians from Nakhijevan.

      The publication of the book led to persecution of its author in Azerbaijan and now Aylisli thinks of leaving his country. This has also led to reaction from world media to cause another backfire for the Azeri propaganda.

      Meanwhile, these and other Azeri steps are seen by many in Armenia as an attempt to divert world attention from another tragedy, Sumgait, a town in Azerbaijan where Armenian pogroms were committed in late February 1988 as a response to the demand of Karabakh Armenians for unification with Armenia.

      Armenia has accused Azerbaijan of staging a “state crime” by sponsoring the massacres of Armenians in Sumgait, while Baku is apparently using Khojalu as a means to counter the Armenian arguments in the continuing propaganda war.

    11. #71
      Registered User
      Join Date
      May 2011
      Posts
      7,677

      Re: Myth of Khojaly "Massacre"

      Չեխահայ համայնքը տապալել է ազերիների ակցիան` Խոջալուի վերաբերյալ
      21:05 . 25/02
      Չեխահայ համայնքի ներկայացուցիչները տապալել են Խոջալուի վերաբերյալ ադրբեջանական ակցիան: Ադրբեջանի դեսպանությունն ու ադրբեջանա-չեխական միությունը, այսպես ասած, հիշատակի միջոցառում է կազմակերպել՝ նվիրված Խոջալուի դեպքերի 21-րդ տարվան:
      Պրահայի հրապարակի անկյուններից մեկում տեղադրվել է 2 վրան, բաժանվել են Խոջալուի դեպքերի վերաբերյալ ստահոդ քարոզչական նյութեր:
      Ակցիան սկսելուն պես հայ համայքի մի քանի ներկայացուցիչներ սկսել են նույն վայրում անցորդներին բաժանել Խոջալուի իրադարձությունների մասին իրականությունը ներկայացնող "Խոջալու. քարոզչություն ողբերգության միջոցով" խորագրով թռուցիկներ՝ չեխերենով:
      Իրավիճակի վերահսկողությունը կորցրած ադրբեջանցիները ոստիկանություն են կանչել: Իրավապահները, սակայն, փաստել են. հայերի գործողություններում օրինախախտում չկա: Սակայն իրավիճակի սրումից խուսափելու համար հերթապահություն են սահմանել:
      Մինչ այդ, Վիեննայի Հայ առաքելական եկեղեցու համայնքային սրահում նախօրեին կազմակերպվել է հիշատակի միջոցառում` նվիրված սումգայիթյան ջարդերին եւ Արցախյան շարժման սկզբնավորման 25-ամյակին: Ավստրիահայ կազմակերպությունների ներկայացուցիչները լռության երթով քայլել են դեպի Վիեննայի կենտրոնական հրապարակ:

      http://www.yerkirmedia.am/?act=news&lan=hy&id=12597

    12. #72
      Registered User
      Join Date
      May 2011
      Posts
      7,677

      Re: Myth of Khojaly "Massacre"

      Алиевым не привыкать шагать по трупам соплеменников
      http://voskanapat.info/?p=1029

      Каждый год к концу февраля Азербайджан начинает поиски «справедливости Ходжалам» в разных странах мира. Платные функционеры азербайджанской государственной пропаганды ищут «справедливости» в России, Европе, США, Пакистане, Мексике.., а в текущем году добрались и до Южной Африки. Сам поселок Иванян (некогда Ходжалу), а также Акна (некогда Агдам), в котором и имели место факты убийства жителей Ходжалу и последующего осквернения трупов отрядами Народного фронта Азербайджана, в географию «поисков справедливости» не входят. У Баку своя логика. Столь же лживая, сколь преступными были действия Азербайджана в феврале 1992 года. Какую же «справедливость» ищет сегодня Азербайджан вдали от себя?

      25 февраля 1992 года в 23:30 началась военная операция отрядов Армии обороны Нагорно-Карабахской Республики (АО НКР), целью которой было разблокирование единственного в республике аэропорта, спасение населения столицы – Степанакерта – от голодной смерти, восстановление снабжения Арцаха медикаментами и продуктами питания, обеспечение безопасности транспортных коммуникаций в НКР. Поставленные перед АО НКР задачи возможно было решить одним способом: уничтожением и/или вытеснением за пределы Республики Арцах окопавшихся в Ходжалу незаконных вооруженных террористических формирований, «командированных» туда руководством Азербайджана. Отмечу, что данные действия военного и политического руководства Азербайджана являлись прямым нарушением международного права.

      В самом деле, международное право требует оказания помощи и создания необходимых условий для свободного волеизъявления борющегося за реализацию права на самоопределение народа. Между тем, Азербайджан не только не оказал этой помощи, но и пытался, используя военную силу, воспрепятствовать законному праву населения Арцаха. Так, 10 декабря 1991 года, когда в Арцахе проводился всенародный референдум по определению политического статуса края, Азербайджан подверг ракетному обстрелу и автоматно-пулеметному огню большую часть населенных пунктов Карабаха. В тот день в Арцахе погибли 27 мирных жителей, чему были свидетелями многочисленные международные наблюдатели. Тем не менее, население Арцаха практически единогласно – 99,89% - высказалось за провозглашение независимой и суверенной Нагорно-Карабахской Республики – Республики Арцах.

      Раздосадованный произошедшим, Азербайджан, за 70 истекших лет привыкший считать Арцах своей «неотъемлемой частью», резко нарастил количество обстрелов населенных пунктов молодой республики, а также сосредоточил на границах НКР огромное количество войск. Только в Акне Азербайджан сосредоточил свыше 35 тысяч военнослужащих, несколько десятков танков и иной бронетехники, пакетные установки залпового огня БМ-21 «Град» и другое оружие. В Баку было принято окончательное решение об уничтожении изнемогающего беспрестанных ракетных и артиллерийских обстрелов, многолетней осады и голода населения Арцаха. Азербайджан готовил военную операцию по захвату Степанакерта, Аскерана и прилегающих к ним армянских поселений.

      О готовящейся Азербайджаном военной операции в Степанакерте, естественно, знали. Об этом же свидетельствуют и рассказы бывших жителей Ходжалу. Так, в изданной в Баку книге «Разгром Ходжалу» (Насиман Ягублу. Разгром Ходжалу, (на азерб. яз.) Баку, 1992, стр. 74.) командир отряда добровольцев Ходжалу Эльбрус Алиев показал: «В тот день, то есть 25 февраля, мы получили сообщение из Агдама о том, что в 5 часов наши начнут наступление. Мы с нетерпением ждали начала наступления. Но из Агдама ни слуху, ни духу». Подобных свидетельств было немало, в том числе и рассказ мэра Ходжалу.

      Безусловно, политическое и военное руководство Республики Арцах было обязано нейтрализовать засевшие в Ходжалу вооруженные бандформирования Азербайджана: защита населения и обеспечение его физической и продовольственной безопасности является первейшей обязанностью любого государства в мире. Вместе с тем, Степанакерт вынужден был считаться и с огромным скоплением войск Азербайджана в непосредственной близости от Ходжалу, Аскерана, да и Степанакерта. Операцию по ликвидации бандформирований необходимо было провести быстро и эффективно, чтобы не дать врагу времени на ответные меры. Одновременно было необходимо по возможности избежать жертв среди мирного населения поселка. Этого требовали как обыкновенная гуманность, так и естественное нежелание оказаться обвиненным в жестокостях по отношению к минным людям.

      Данная дилемма была решена с ущербом для бойцов Армии обороны НКР. Было принято решение предупредить население Ходжалу о готовящейся операции, что и начало делаться более чем за месяц до начала штурма укреппозиций вооруженных сил Азербайджана в поселке. Одновременно до жителей Ходжалу о наличии свободного направления, по которому они могли безопасно покинуть зону боевых действий. О том, что жители Ходжалу знали о гуманитарном коридоре, а также о том, что большинство из них воспользовалось предоставленной возможностью, существуют десятки показаний бывших ходжалинцев. Однако, спустя день после окончания операции стало известно о нескольких погибших ходжалинцах на территории армянского села Нахиджеваник, а еще через сутки в Степанакерте узнали о значительном количестве убитых в Агдаме жителей Ходжалу.

      Ландшафт и логика пути отступления ходжалинцев в сторону Агдама не предполагали «постой» в Нахиджеванике, находящемся на довольно отдаленном расстоянии от железнодорожного пути и русла реки Кар-Кар, вдоль которых и двигались покинувшие поселок люди. О том, как и почему часть их оказалась на подступах к Нахиджеванику, стало известно лишь после публикации в Баку книги «Ходжалу. Хроника геноцида» (Составитель – Эльмира Ахундова, «Азербайджанское государственное издательство», Баку, 1993, стр. 16). В книге приведены показания одного из членов дислоцированного в Ходжалу азербайджанского бандформирования Сулеймана Аббасова, находящегося в той самой группе, что, вопреки логике и здравому смыслу, свернула с короткого пути и двинулась в сторону Нахиджеваника. «…Мы с частью жителей дошли до села Нахиджеваник, надеясь здесь найти пристанище: до того по рации нам сообщили, что это село отбито у боевиков. Раздались первые выстрелы… Завязался короткий бой, в ходе которого нам удалось пробить этот заслон…».

      Как видим, из Агдама по рации попросту обманули отходящих ходжалинцев и направили их в сторону армянских постов села Нахиджеваник, спровоцировав столкновение с армянскими защитниками села. Ополченцы села Нахиджеваник также были застигнуты врасплох неожиданным изменением маршрута уходящих в сторону Агдама людей. В ходе завязавшегося короткого боя погибли двое и ранены десять находящихся на посту жителей этого армянского села. Потери – семь-десять человек – понесла и противная сторона.

      Подавляющая часть погибших жителей Ходжалу были обнаружены в пригороде города Агдама (Акна), на территории, полностью контролируемой враждующими между собой вооруженными отрядами Народного фронта Азербайджана и правительства этой республики. Почему было совершено это преступление, и какие цели преследовали преступники, мы писали не раз. Точно так же, как и о том, кто и зачем осквернил некоторые трупы убитых жителей Ходжалу.

      Собственно говоря, ответы на все эти вопросы прекрасно известны и руководству, и компетентным органам Азербайджана. Именно поэтому по требованию «общенационального вождя» Азербайджана Гейдара Алиева уголовное дело по факту гибели жителей Ходжалу было прекращено 31 марта 1994 года. Нам же остается добавить, что сегодня сын того самого «общенационального вождя», вовлеченность которого в трагедию при Агдаме не вызывает сомнений, вторично оскверняет трупы погибших соплеменников, превратив их в средство для получения политических дивидендов. Впрочем, этой семейке не привыкать шагать по трупам собственных соплеменников.

      Левон МЕЛИК-ШАХНАЗАРЯН

    13. #73
      Registered User
      Join Date
      Nov 2008
      Location
      Silver Spring, Maryland
      Posts
      1,039

      Re: Myth of Khojaly "Massacre"

      Well I suppose the only adequate response would be to condemn the Azeri dictatorship for its human rights abuses, and showcase massacres by Azeri forces during the war.

    14. #74
      Registered User
      Join Date
      May 2011
      Posts
      7,677

      Re: Myth of Khojaly "Massacre"

      Հայ զինվորը դիակների հետ չի կռվել. Լևոն Մելիք-Շահնազարյան

      26 փետրվարի, 2013
      http://hetq.am/arm/news/23868/hay-zi...hnazaryan.html
      Այսօր լրագրողների հետ հանդիպմանը քաղաքագետ Լևոն Մելիք-Շահնազարյանը, խոսելով Խոջալուի դեպքերի և Ադրբեջանի կողմից իրականացվող քարոզչության մասին, նշեց, որ Ադրբեջանը այսօր բազմաթիվ՝ թե՛ ֆինանսական, թե՛ մարդկային ռեսուրսներ է օգտագործում՝ փորձելով մեղադրել ՀՀ-ին Խոջալուի դեպքերի համար. «Նրանք փորձում են համոզել, ապացուցել միջազգային հանրությանը, որ իրենք ագրեսիա չեն կիրառել և չեն հարձակվել, այլ Հայաստանն է հարձակվել Ադրբեջանի վրա»:

      Քաղաքագետի խոսքերով, Խոջալույում իրականում եղել են զոհեր, բայց ոչ 613 կամ հազարավոր, ինչպես իրենք են ներկայացնում, այլ, ըստ երևույթին, 438 զոհ է եղել, սակայն դա ևս հստակ չէ: Զոհերը հիմնականում բնիկ ադրբեջանցիներ են՝ Անդրկովկասի ևԿովկասի թուրքեր:

      Քաղաքագետը վստահեցրեց, որ տարածքը գտնվել է ադրբեջանցիների վերահսկողության տակ, հայերը պարզապես չէին կարող դա իրականացնել. «Տեղի բնակիչները փորձել են դուրս գալ ռազմական գործողությունների տարածքից Աղդամ հասնելու համար: Բայց ադրբաջանական կողմից կրակոցներ են եղել իրենց բնակիչների վրա: Քանի որ ձմեռ էր, դուրսը շուտ էր մութ: Տեսանելիությունը վատ է եղել»:

      Իսկ ինչ վերաբերում է դիակների դեմքերն այլանդակաված լինելուն, Լ. Մելիք-Շահնազարյանը նշեց, որ հավանաբար հետքերը վերացնելու համար իրենք էլ այլանդակել էին դիակները, հայ զինվորը դիակների հետ չի կռվել:

      Մեր հարցին, թե ինչպիս քարոզչություն է անում հայկական կողմը, քաղաքագետը կարևորեց «Սովի և կրակի միջև» ֆլիմի պատրաստումը, ինչպես նաև հավելեց, որ պետք է կարողանանք քարոզչական ծրագիրը տեղավորել մեր համեստ հնարավորությունների մեջ. «Մի պետություն թանկ զենքեր է ձեռք բերում, իսկ մյուս պետությունը պաշտպանական վահան է կառուցում, որի վրա ջարդվում են բոլոր զենքերը և կարողանում է արդեն հակահարված տալ, դա ավելի էժան է նստում: Այդպես է նաև քարոզչության դեպքում՝ մեզ պետք չէ հորինել, կաշառել, մեզ պետք է, որ մենք իմանանք ճիշտը, ինչը, ցավոք սրտի, չեմ նկատում»,-նշեց Լ.Մելիք-Շահնազարյանը, իսկ ֆիլմի ստեղծումը համարց լուրջ հաջողություն, քանի որ այն ռուսերեն է, արդեն թարգմանվել է անգլերեն, և 10 օրվա ընթացքում արդեն 250 հազար մարդ է դիտել:

      Անդրադառնալով ադրբեջանցիների կողմից իրականացվող հակահայկական քարոզչությանը՝ քաղաքագետը նշեց, որ դա ավելի շատ ատելության սերմանում է հայերի նկատմամբ, քան հակահայկական քարոզչություն. «Դպրոցական տարիքից սկսած ատելություն են սերմանում բնակիչների մոտ հայերի նկատմամբ: Երբ առաջին դասարանից երխաներին Խոջալուում սպանվածների նկարներ են ցույց տալիս՝ առաջացնելով հիվանդ սերունդ»:

      Ելենա Թորոսյան

    15. #75
      Registered User Mher's Avatar
      Join Date
      Jun 2011
      Posts
      2,066

      Re: Myth of Khojaly "Massacre"

      this has been posted before, but its worth it, because nothing pierces through the wall of bullxxxx like a citizen of your own country, telling you are lying, even after you torture him, his family, and destroy everything he knows
      http://www.rferl.org/content/fatulla.../24347732.html
      <<եթե զենք էլ չլինի' ես քարերով կկրվեմ>>

    Page 5 of 8 FirstFirst ... 2345678 LastLast

    Thread Information

    Users Browsing this Thread

    There are currently 1 users browsing this thread. (0 members and 1 guests)

    Similar Threads

    1. The Phrase "Armenian Massacre" ciminalized under Turkish law...
      By Hovik in forum Armenian Genocide News
      Replies: 0
      Last Post: 06-18-2005, 06:22 AM

    Posting Permissions

    • You may not post new threads
    • You may not post replies
    • You may not post attachments
    • You may not edit your posts
    •