• porno
  • jigolo sitesi

  • Armenian Singles
    Page 2 of 3 FirstFirst 123 LastLast
    Results 16 to 30 of 44

    Thread: Nakhitchevan

    1. #16
      Registered User
      Join Date
      May 2011
      Posts
      7,753

      Re: Nakhitchevan

      Военная победа без единого выстрела

      Каждого из нас когда-то постигало это чувство: хваленый-перехваленный фильм вдруг оказывается пресным, архитектурное чудо, о котором читали десятки восторженных отзывов, выглядит как обыкновенное строение. Проблема упирается в разницу нашего восприятия действительного и воображаемого. Наши ожидания, подогретые красочными рассказами (рекламой, описаниями), питаются нашей фантазией и, нередко, нашими желаниями, вследствие чего действительность, как бы прекрасна они ни была, иногда разочаровывает.

      Приступая к рассказу о том, что произошло в начале июня на границе Республики Армении с Азербайджаном, я опасаюсь именно этого разочарования: все знали, что на границе у нас есть серьезные успехи, но каждый воспринимал и преувеличивал эти успехи сквозь призму собственных желаний и фантазий…

      Тем не менее, я уверен, что интеллектуальный уровень наших читателей позволит по достоинству оценить и осознать произошедшее, ибо, как мне уже приходилось писать, в первые дни июня Армянская армия добилась крупнейшего за последние 20 лет военно-стратегического успеха. Именно военного и именно стратегического. А имевшие место в эти дни изменения на границе превзошли самые оптимистичные ожидания.

      Начну с самого начала. Граница между советской еще Арменией и отнятым у армянского народа большевиками Нахиджеваном проходила по гребню гор, и, естественно, носила извилистый характер. При этом со стороны Армянской ССР эти горы были покрыты густыми альпийскими лугами, словно магнит притягивающими потомственных скотоводов-кочевников – закавказских турок. В нескольких местах граница принимала форму полукруга, с опускающимися в Армению дугами. В том месте, о котором идет речь, еще в девяностых годах прошлого века закавказские турки установили на вершинах упомянутых дуг военные посты, лишив армянскую сторону доступа к граниице, линия которой проходила по доминирующим над местностью высотам.

      Сегодня не имеет смысла допытываться, как и при каких условиях это могло произойти, главное, результат: население армянского района было лишено возможности пользоваться своей землей. Получалось странно: формально не нарушая границу Республики Армения, вооруженные силы Азербайджана отсекли от нас огромные территории, которую активно осваивали закавказские турки: пасли там овец и коров, приносили тысячами ульи и даже возделывали землю под зерновые.

      Понятно, что население района, лишенное доступа к своей земле, было недовольно подобным положением вещей, понятно также, что наши военные никогда не забывали о необходимости вернуть землю ее исконному хозяину, армянскому земледельцу. С другой стороны, силовое возвращение контроля над этой землей (задача, которую армянские воины уверенно могли решить) могла обернуться глобальными последствиями. Представляется, что именно данное обстоятельство стало причиной разработки операции по возвращению земли без применения грубой силы. Необходимо было перехитрить врага и заставить его уйти с этой части армянской земли. И эта задача была с честью выполнена!

      Откровенно говоря, для того, чтобы решиться на осуществление подобной боевой задачи, необходимо было важнейшее условие: командиры должны были быть убеждены в железной дисциплине и высокой профессиональной подготовке своих бойцов. Трудно даже представить, что могло бы случиться, если бы наши бойцы проявили неуверенность в своих силах, дали бы слабину. Но наши командиры – от генералов до сержантов – были уверены в своих бойцах, и не ошиблись.

      Попробуем представить: большое количество армянских бойцов просочились между уже известными нам дугами, прошли много километров сквозь простреливаемую с двух сторон территорию, поднялись на заснеженную, доминирующую над всей местностью гору, очерчивающую армянскую государственную границу, и закрепились там. И все это за одну ночь! Ювелирная работа, иначе не скажешь. Наши подразделения и отряды продемонстрировали взаимодействие даже не на грани, а за гранью фантастики. Мало того, что нужно было сохранять – при любых обстоятельствах – полную тишину, надо было еще и постоянно знать, где находится соседнее подразделение, чтобы случайно не выстрелить в сослуживца или соседнюю группу.

      Я разговаривал со многими участниками этой уникальной операции, и каждый раз, словно ненароком, спрашивал: “А вдруг вы бы приняли своих за врагов? Ведь это привело бы к тяжелым последствиям и, в конечном итоге, провалу операции”. И каждый раз получал в ответ недоуменный взгляд: наши командиры все продумали. В свою очередь командиры ссылались на своих командиров, позаботившихся обо всем, вплоть до кажущихся мелочей, и, в первую очередь, о безопасности армянских бойцов. В этом они желали убедиться сами. Не хотел бы, чтобы эти мои слова были приняты как штамп, но там я почувствовал невидимую, но прочную связь между рядовым бойцом и его командирами, вплоть до министра обороны.

      Но вернемся к самой операции. С рассветом вражеские посты неожиданно увидели у себя над головой армянских бойцов. Именно у себя над головой. Как остроумно, но и совершенно правильно заметил Карен Вртанесян, с занятых нами позиций просматривается дно окопов азербайджанских аскеров.


      Понятно, что оказавшаяся в подобной ситуации аскерня поспешила бросить свои позиции и бежать сломя голову в сторону Нахиджевана. “Дуги” рассосались без единого выстрела, аскерни там не осталось, и земля была освобождена. Азербайджанские пастухи и пасечники, запечатленные на фотографиях К. Вртанесяна, вначале ничего не поняли. В течение нескольких часов, а некоторые и дней, они продолжали оставаться там. Лишь поняв, что на много километров вокруг аскерни больше нет, они поспешили убраться восвояси.





      Сегодня многие спрашивают: как много земли было освобождено. Отвечу так: все, что вы видите на фотографиях, любезно представленных сайтом Razm.info, а это - десятки квадратных километров, лишь малая часть возвращенной земли. Кроме фотографии, на которой явственно виднеется древний армянский город Нахиджеван. За кадрами остались десятки и сотни квадратных километров освобожденной земли, на которой уже пасутся стада овеци коров, принадлежащих армянским крестьянам, а нектар с цветов собирают пчелы армянских пасечников. В некоторых местах люди успели уже вспахать благодатную армянскую землю.

      Интересна реакция Азербайджана на эту операцию. Баку несколько дней растерянно молчал, видимо, определялся с информационно-пропагандистской политикой. Необходимо было объясниться: миллиарды долларов, потраченные на военный бюджет, регулярные рапорты о закупленном оружии, реляции и “самых сильных в регионе вооруженных силах”, и вдруг такой конфуз! Но и сказать, собственно говоря, им было нечего: в конце концов, армянские бойцы заняли границу Республики Армения. Без единого выстрела, без единой потери.

      Затем вдруг появились “свидетельства” об ожесточенных боях и даже поднятых в небо вертолетах. Видимо, кому-то на азербайджанской стороне очень уж захотелось преподнести произошедшее не как паническое бегство аскерни, увидевшей у себя над головой армянских бойцов, а в виде отступления “с боями”. На это указывает и тот факт, что даже после опровержения министерством обороны Азербайджана “сведений” об ожесточенных боях на границе Нахиджевана с Арменией, курируемый Ильхамом Алиевым сайт муллы Гапона хаккин.аз продолжал виртуальную войну. Тем не менее, именно на этом сайте появилось быстро загнанное в подвал новостей сведение нахиджеванского журналиста Хакимельдосту Мехдиева о занятии нашими бойцами разделяющей Армению с Нахиджеваном границы. «Раньше эта высота была расположена в нейтральной зоне и там пасли свои стада овец как азербайджанские, так и армянские пастухи. Но теперь армяне перешли в наступление и установили на этой высоте свои посты», - сообщил Х. Мехдиев.

      Азербайджанский журналист умудрился преподнести правду одновременно с ложью. “Эта высота” не находилась в нейтральной зоне, она полностью контролировалась аскерней, не пускавшей туда армян свыше 20 лет. Теперь там только армяне.

      Данный военный успех, как было отмечено в начале статьи, имеет и огромное стратегическое значение. Дело в том, что в пределах видимости и досягаемости наших бойцов оказалась значительная часть территории Нахиджеванской автономии, и теперь, при необходимости, нашим войскам ничего не стоит перекрыть основные коммуникации на всем восточном “побережье” Нахиджевана. Освободив от контроля аскерни огромную площадь страны, Армянская армия “взяла на мушку” еще более обширные территории Нахиджевана. Думается, значение этих изменений понимают все. Во всяком случае, нам посчастливилось увидеть в бинокль держащегося за голову азербайджанского генерала, время от времени, явно боязливо, смотрящего вверх, на новые позиции армянских пограничников.

      И последнее. Поздравляя всех с освобождением частицы родной земли, хочу уверить, что это – навсегда. Наши позиции приобрели поистине неприступный характер, и, по моему убеждению, даже все вооруженные силы Азербайджана, вместе взятые, не имеют никаких шансов на реванш. Речь идет не об обеспечении безопасности района, а о его полной безопасности. Безопасности в такой степени, что там можно устраивать летние лагеря для школьников. Освобожденная армянская земля должна слышать не только “Оровел” армянского пахаря, но и звонкий смех наших детишек. В конце концов, именно в этом заключается главная задача армянского Воина.

      Левон МЕЛИК-ШАХНАЗАРЯН

      http://www.voskanapat.info/?p=8385

    2. #17
      Registered User
      Join Date
      May 2011
      Posts
      7,753

      Re: Nakhitchevan

      Հայաստան-Նախիջևան սահմանը
      Երեքշաբթի, 10 հունիս, 2014
      Թաթուլ Հակոբյան


      Հայաստան-Նախիջևան սահմանի Արարատի հատվածում (Երևանից մոտ 40 կմ հեռավորության վրա) ադրբեջանական դիպուկահարների կրակոցից մի քանի օր առաջ սպանվեցին պայմանագրային զինծառայողներ 26-ամյա Անդրանիկ Եղոյանը և 22-ամյա Բորիս Գասպարյանը: 2013-ի օգոստոսին հայկական կողմը ևս մեկ զոհ տվել էր Հայաստան-Նախիջևան սահմանի հարավային` Մեղրիի հատվածում:

      Ճիշտ է, հայ-ադրբեջանական առաջին կռիվները տանկերի և այլ ծանր զրահատեխնիկայի օգտագործումով սկսվել են հենց հայ-նախիջևանյան հատվածում, սակայն, ընդհանուր առմամբ, ճակատի այդ հատվածը համեմատաբար խաղաղ է եղել: 1990թ. հունվարին պատերազմական իրավիճակ ստեղծվեց Երասխ-Սադարակ հատվածում: Հենց այդ կռիվների ընթացքում զոհվեց Հայաստանի ազգային հերոսներից (հետմահու) Մովսես Գորգիսյանը:

      Արարատյան դաշտավայրից դեպի Վայոց Ձոր մայրուղին անցնում է հենց այս հատվածով: Դեռ 1990-ին հայկական ուժերը վերցրեցին Քյարքի (այսօր` Տիգրանաշեն) ադրբեջանաբնակ գյուղը, որը վարչականորեն պատկանում էր Նախիջևանին, սակայն կղզյակի ձևով գտնվում էր Հայաստանի տարածքում: Մայրուղին անցնում էր հենց այդ գյուղով:

      Արցախյան պատերազմի տարիներին, բացառությամբ Երասխ-Սադարակ փոխադարձ ռմբահարումների, Նախիջևանի և նրա հետ ընդհանուր սահմաններ ունեցող Հայաստանի Սյունիքի, Վայոց Ձորի և Արարատի մարզերի բնակավայրերը զերծ մնացին պատերազմական արհավիրքներից:

      Հայաստան-Նախիջևան սահմանը սկսվում է Երասխում` Արարատյան դաշտավայրում, և ավարտվում Մեղրիի շրջանում: Սահմանը, ի տարբերություն Հայաստան-Ադրբեջան պետական սահմանի և Արցախ-Ադրբեջան սահմանի կամ շփման գծի, Հայաստան-Նախիջևան սահմանում հիմնականում անցնում է լեռնաշղթաներով և լեռների գագաթներով: Պատճառներից մեկը, որ հայ-նախիջևանյան սահմանում չեն եղել ռազմական գործողություններ, հավանաբար հենց աշխարհագրությունն է:

      Բայց կային մի քան այլ պատճառներ ևս: Երբ բռնկվեցին ռազմական գործողությունները Արցախում և Հայաստան-Ադրբեջան սահմանների երկայնքով (հիմնականում Տավուշի մարզում հայկական կողմից և Ղազախի և Թովուզի շրջանում ադրբեջանական կողմից), Նախիջևանը ղեկավարում էր Հեյդար Ալիևը: Վերջինս, ի տարբերություն Ադրբեջանում նախագահող Այազ Մութալիբովի և ապա Աբուլֆազ Էլչիբեյի, փորձում էր Հայաստանի ղեկավարության հետ սեպարատ բանակցությունների ճանապարհով Նախիջևանը զերծ պահել ռազմադաշտի վերածելու վտանգից:

      Այսպես, 1990-1992 թվականների ընթացքում Հայաստան-Նախիջևան սահմանի հայկական և նախիջևանյան հատվածում տեղի են ունեցել բազմաթիվ հանդիպումներ: Առաջին նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը ազգային անվտանգության գծով իր խորհրդական Աշոտ Մանուչարյանին նշանակել էր բանագնաց: Մանուչարյանը բազմաթիվ հեռախոսազրույցներ և հանդիպումներ էր ունեցել Հեյդար Ալիևի հետ: Հայ-նախիջևանյան բանակցություններ էին տեղի ունենում նաև պաշտպանության փոխնախարարների և խորհրդարանների փոխխոսնակների մակարդակով: Հայկական կողմից այդ բանակցություններին մասնակցում էին Վահան Շիրխանյանն ու Արա Սահակյանը (այսօր Հայաստանի դեսպանն է Ղազախստանում): Ճիշտ է, 1993-ի ամռանը Հեյդար Ալիևը իշխանության եկավ Ադրբեջանում և նույն տարվա աշնանը և ձմռանը ռազմական լայնածավալ գործողություններ նախաձեռնեց Արցախում` հիմնականում Քարվաճառի և Հորադիսի ուղղությամբ, սակայն այն տարիներին, երբ նա առաջնորդում էր Նախիջևանը, փորձում էր իր ծննդավայրը զերծ պահել պատերազմական ճակատի վերածելու անկանխատեսելի հեռանկարից:

      Իր հերթին, հայկական կողմը ևս շահագրգռված չէր, որպեսզի լարում ստեղծվի Հայաստան-Նախիջևան հատվածում, քանի որ դա կարող էր Թուրքիայի` պատերազմում ուղղակի ներգրավման առիթ դառնալ: Համաձայն 1921թ. մարտին կնքված ռուս-թուրքական պայմանագրի` Նախիջևանը հատուկ կարգավիճակ է ստացել: Հայաստանի կողմից Նախիջևանի վրա հարձակումը կարող էր ընկալվել որպես հարձակում Թուրքիայի վրա: Ահա այդ պատճառով էր, որ Հայաստանը չափազանց զգույշ էր: Արցախյան պատերազմի և դրան հաջորդած ամբողջ ժամանակահատվածում Թուրքիան ռազմական, տնտեսական և քաղաքական օգնություն է տրամադրել Ադրբեջանին, եղբայրական հանրապետություն ուղարկել զենք ու զինամթերք, ռազմական խորհրդատուներ, կամավորներ, սակայն միևնույն ժամանակ, Թուրքիան զերծ է մնացել Հայաստանի վրա ուղղակի հարձակումից:

      Այն տարիներին և այսօր որոշ վերլուծաբաններ հակված են այն տեսակետին, որ Թուրքիան Հայաստանի վրա չհարձակվեց, քանի որ հայ-թուրքական սահմանին կանգնած էին (այսօր էլ կանգնած են) ռուս սահմանապահներ, իսկ հարձակումը կնշանակեր պատերազմի մեջ ուղղակիորեն ներգրավել նաև Ռուսաստանին:

      Հայաստանի իշխանությունները հայտարարում են, որ իրավիճակը վերահսկում են հայ-նախիջևանյան հատվածում: Նախքան հունիսի 5-ի ողբերգական միջադեպը, երբ հակառակորդի կրակոցից սպանվեցին երկու հայ զինծառայողներ, ադրբեջանական լրատվամիջոցները հաղորդել էին, որ հայկական կողմից բացված կրակոցից Նախիջևանի հատվածում սպանվել է ադրբեջանցի զինծառայող: Համապատասխանո՞ւմ էր իրականությանը այս հաղորդագրությունը: Եթե այո, ապա ադրբեջանական կողմը երկու հայ զինծառայողի սպանելով սահմանի նույն հատվածում, արդյոք պատասխան հարվա՞ծ է հասցնում: Այս հարցերի պատասխանը մենք չունենք:

      Մյուս կողմից, քանի դեռ պատերազմը կամ «ոչ պատերազմ, ոչ խաղաղություն» իրավիճակը շարունակվում է Արցախ-Ադրբեջան, Հայաստան-Ադրբեջան և Հայաստան-Նախիջևան հատվածում, քանի դեռ վերջնական խաղաղության չի հատատվել, ապա նման ողբերգական միջադեպերը անխուսափելի են: 1994 թվականի մայիսյան հրադադարից ի վեր ադրբեջանական կողմից ձեռնարկված գործողությունների հետևանքով հայկական կողմը տվել է մոտ 1000 զոհ: Զոհեր տալիս է նաև Ադրբեջանը: Ադրբեջանական աղբյուրների հաշվարկով` 1994-ի հրադադարից ի վեր նրանց կորուստների թիվը հասնում է 3000-ի:

      Հայկական կողմը հայտարարում է, որ ադրբեջանական կողմից հրադադարի ամեն մի խախտման դեպքում, որը կբերի մարդկային կորուստների, հայկական կողմը անհամաչափ ուժ է կիրառելու: Այսինքն, եթե ադրբեջանցիները սպանում են մեկ հայ զինծառայողի, ապա ի պատասխան, Ադրբեջանը ունենալու է երկու զոհ:

      Եթե այս իրավիճակին նայում ենք մաթեմատիկական հաշվարկի տեսանկյունից, ապա հայկական կողմը հաղթական վիճակում է: Սակայն ամբողջ խնդիրն այն է, որ մարդկային ճակատագիրը անընդունելի է տեղավորել մաթեմատիկական հաշվարկի տրամաբանության մեջ:

      Նշում. կայքում հրապարակվող տեսակետները կարող են չհամընկնել ՍիվիլՆեթի խմբագրության տեսակետին:

    3. #18
      Registered User
      Join Date
      May 2011
      Posts
      7,753

      Re: Nakhitchevan

      Ադրբեջանի կտրուկ ակտիվացումը Նախիջևանի ճակատում սպասելի էր
      23 Հունիսի 2014


      Վերջին շրջանում, ադրբեջանական դիվերսիոն խմբերի ու դիպուկահարների կտրուկ ակտիվացումը ՀՀ հարավ-արևմտյան հատվածում (Նախիջևան) կտրուկ սրել է սահմանագծին տիրող առանց այդ էլ ոչ կայուն իրավիճակը, կրկին ակտիվացնելով ռազմական գործողությունների վերսկսման վերաբերյալ մտահոգությունը:
      Որքան էլ լրատվամիջոցներում նախիջևանյան ճակատի ակտիվացումը որպես անսպասելի փաստ ընկալվի, այնուամենայնիվ պետք է ընդգծել, որ այդ ուղղությամբ աճող վտանգի նախանշանները ուրվագծվել էին դեռևս 2013 թվականի վերջերին, երբ հայտի դարձավ, որ Նախիջևանում տեղակայված Ադրբեջանի զինված ուժերի 5-րդ կորպուսը վերակազմավորվում է՝ ստանալով առանձին համազորային բանակի կարգավիճակ:

      Ադրբեջանական ու թուրքական լրատվամիջոցները, մանավանդ, վերջին շրջանում, ակտիվորեն լուսաբանում են Նախիջևանում իրականացվող զորավարժություններն ու առանձին համազորային բանակին մատակարավող սպառազինությունների հարցը՝ չթաքցնելով այդ գործընթացում Թուրքիայի ակտիվ ներգրավվածությունը:

      Դեռ նախորդ տարի, Ադրբեջանը Նախիջևանի ուղղությամբ, առիթ ունեցել էր մի քանի անգամ ստուգելու հայ-ադրբեջանական սահմանի պաշտպանական հնարավորությունները՝ նախաձեռնելով դիվերսիոն-հետախուզական գործողություններ: Դրանցից մեկի ժամանակ, հայկական կողմը, ադրբեջանական հատուկ ստորաբաժանումներին հետ մղելիս կորուստներ էր ունեցել:

      Նախիջևանում տեղակայված զորքերի ակտիվացումը վտանգավոր է հատկապես երկու առումով: Առաջին, որ Նախիջևանը դառնում է հայ-ադրբեջանական դիմակայության ևս մեկ ակտիվ օջախ, երկրորդ, հաշվի առնելով պաշտոնական Անկարայի հսկայական ազդեցությունը Նախիջևանի վրա, այնտեղ տեղակայված զորքերը կարող են ցանկացած ժամանակ Թուրքիայի համար, տարածաշրջանում իրավիճակը անկայունացնող դերակատարություն ստանձնել:

      Ադրբեջանի համար, Նախիջևանում տեղակայված զորքերի ակտիվացումը առաջին հերթին անհրաժեշտ է Հայաստանի վրա ճնշումն ուժեղացնելու համար, քանի որ Բաքվում կարծում են, որ սահմանային սադրանքներով հնարավոր է Հայաստանին զիջումներ պարտադրել, երկրորդ, սահմանի ողջ երկայնքով, ժամանակ առ ժամանակ իրականացվող տարբեր օպերացիաների միջոցով, Ադրբեջանը փորձում է արդարացնել մեծաքանակ սպառազինության գնումները:

      Միաժամանակ նկատելի է, որ միջազգային հանրությունը, այդ թվում՝ ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահները,առանձնապես խոչընդոտներ չեն ստեղծում Ադրբեջանի համար՝ իրագործելու սեփական տակտիկական լուծումները, իսկ վերջինս անշուշտ օգտվում է միջնորդների լոյալությունից:

      Սահմանին տարբեր մարտական խնդիրներ կատարելիս զինծառայողներ են զոհվում. ավելի քան անհրաժեշտ է առաջնագծում իրականացվող ինժեներական-կահավորման աշխատանքներին մեծ արագություն հաղորդել, միաժամանակ բարձրացնելով մարտական հերթապահություն իրականացնող անձնակազմերի զգոնության մակարդակը: Ավելի քան երբևէ, առաջնային է դառնում զորամասերում մարտական հենակետերում անվտանգության կանոնների պահպանման հարցը, քանզի արձանագրվող մահվան ելքով միջադեպերի մի մասը պայմանավորված է անվտանգության կանոնների խախտմամբ ու սպաների կողմից ոչ պատշաճ վերահսկողության իրականացմամբ:

      Փորձագետ Տիգրան Աբրահամյան

      HayNews.am

    4. #19
      Registered User
      Join Date
      May 2011
      Posts
      7,753

    5. #20
      Registered User
      Join Date
      May 2011
      Posts
      7,753

      Re: Nakhitchevan

      Земля, возвращенная армянскому народу
      http://voskanapat.info/?p=8616

      Voskanapat.info уже писал о достигнутом в начале июня крупном военно-стратегическом успехе Армянской армии. Это была ювелирно проведенная операция, очевидные результаты которой – возвращенные армянскому народу сотни квадратных километров. Без единого выстрела, исключительно умом, решительностью и смекалкой армянских бойцов и офицеров.

      Предыдущие публикации на эту тему вызвали много вопросов, что и стало причиной данной заметки. Для того, чтобы понять значение случившегося, следует знать, что сегодня армянский Воин находится там, где не был со времен Зоравара Андраника, когда он со своим отрядом вошел в древний армянский Нахиджеван, откуда направил Степану Шаумяну знаменитую телеграмму.

      Да, наши бойцы не перешли границу советской Армении с Нахиджеванской автономией, но они вернули армянскому народу родную землю. В выше упомянутой публикации этот кажущийся казус объясняется довольно подробно, поэтому не буду повторяться. Однако добавить кое-что следует.

      В интервью азербайджанскому телеканалу ANS министр обороны этого образования Закир Гасанов пытается успокоить своих соплеменников, мол, “ничего не произошло, армяне пытаются показать, что они что-то делают, а на самом деле установили один – два поста на своей территории”. У З. Гасанова, долгие годы командовавшего внутренними войсками МВД Азербайджана, чувствуется полицейская выучка: он умеет сказать правду и… солгать. На самом деле, правда в его словах заключается в том, что наши войска установили новые посты на своей территории. Впрочем, не только весь Нахиджеван является исконно армянской землей, но и территории далеко за пределами автономии.

      Все остальное, сказанное Гасановым на эту тему, является откровенной ложью жалкого неудачника, рассчитанной на незнание закавказскими турками географии армянского региона. На самом деле новые позиции Армянской армии не только вернули армянскому народу немалые территории, но и взяли под контроль сотни квадратных километров Нахиджеванской автономии. На предлагаемом видео явственно видны как бывшие позиции азербайджанской аскерни (блиндажи и дзоты, откуда они бежали в панике), так и все подъездные пути к ним. Приглядитесь к картинке, показанной на 3:15 и 3:25. Это – окопы и посты, в которых еще несколько часов назад сидели аскеры, контролировавшие нашу землю. Сегодня наши бойцы находятся у них в тылу, вернее, в бывшем тылу, ибо аскерни там больше нет.

      Точно так же в зоне нашего контроля оказались практически все коммуникации на севере и северо-востоке Нахиджеванской автономии. То есть ситуация радикально изменилась: если раньше аскерня, формально не пересекая границу Армении, могла контролировать сотни квадратных километров территории нашей страны, лишив армянских крестьян возможности пользоваться этой землей, то сегодня уже наши бойцы, также не перейдя границу, установили контроль над огромной частью территории Нахиджеванской автономии. Заставив поганую аскерню бежать оттуда сломя голову. И, естественно, вернув армянскому крестьянину Богом данное право обрабатывать свою землю.

      Мы все привыкли гордиться воинской славой наших далеких и близких предков, наших отцов и старших братьев. Но, уверяю, данная операция имеет не меньше оснований для того, чтобы гордиться армянским Воином, чем, например, изгнание азербайджанского аскера из Ковсакана – некоторое время называвшегося Зангилан. Нынешнее поколение армянских бойцов не уступает старшим поколениям ни в мужестве, ни в патриотизме. Мы все можем быть уверены, при необходимости они, точно так же, как и их отцы и старшие братья, с тем же бесшабашным мужеством, способны пойти на врага с неувядаемым в веках боевым кличем армянского Воина: “Зарк! Зарк! Зарк аравел!”

      То, что вы видите на видео, это – “вторая волна” поднимающихся в гору армянских воинов. Передовые отряды уже там, на высоте свыше трех тысяч метров, они уже уверенно контролируют всю огромную территорию, а аскерня уже скатилась вниз. Только несколько азербайджанских пастухов, великодушно отпущенных нашими бойцами, находятся в неведении относительно произошедшего. Спустя еще несколько часов, когда потерявшие головы (или что там у них находится на плечах?) от страха азербайджанские аскеры доберутся до населенных закавказскими турками сел, начнется массовый исход их жителей. И в этом тоже проявилась давно уже замеченная нами привычка закавказских турок проецировать на нас собственное мировоззрение.

      Они прекрасно знают, что азербайджанский аскер, получивший возможность расстрелять армянскую деревню, никогда не упустит “подвернувшийся” случай. Знали, и бежали вслед за своей аскерней, ибо проецировали на нас свое мышление. Именно это паническое бегство аскерни и жителей сел и было преподнесено азербайджанской прессой как “ожесточенные бои”. Сегодня азербайджанские сельчане уже вернулись в деревни, ибо убедились, армянский зинвор сочетает в себе два важнейших качества Воина – отвагу и благородство, и не имеет ничего общего с людоедом-аскером. И это тоже победа армянского Воина, подтвердившего землякам Акрама Айлисли правоту народного писателя.

      Левон МЕЛИК-ШАХНАЗАРЯН

    6. #21
      Azatavrear Eddo211's Avatar
      Join Date
      Feb 2009
      Location
      Heading bug set to Artsakh
      Posts
      3,790

      Re: Nakhitchevan

      We should take the villages....they all running anyway. Our troups are on the footsteps of General Andranik on his horse. our native lands. to build strong holds we must, you know fck them, we take theirs too.
      B0zkurt Hunter

    7. #22
      Registered User
      Join Date
      May 2009
      Posts
      2,967

      Re: Nakhitchevan

      Looks like ideal countryside for 4 legged creatures to help with the humping.

      A donky brigade?
      These are the best form of transport in not easy terrain like in the film clip.

      .
      Politics is not about the pursuit of morality nor what's right or wrong
      Its about self interest at personal and national level often at odds with the above.
      Great politicians pursue the National interest and small politicians personal interests

    8. #23
      Registered User
      Join Date
      May 2011
      Posts
      7,753

      Re: Nakhitchevan

      Նախիջեւանում երկարատեւ հակամարտության հեռանկարը
      Lragir.am
      Մեկնաբանություն - Հինգշաբթի, 03 Հուլիսի 2014,

      Տարածաշրջանային տարբեր հարցերի շուրջ թուրք-իրանական հակամարտությունը ակնհայտորեն ավելի է լարվում։ Մերձավոր Արևելյան զարգացումներին զուգընթաց դրա ուղղակի թե անուղղակի դրսևորումները երևում են նաև Հայաստանի և մասնավորապես՝ Նախիջևանի հիմնախնդրի շուրջ։ Սա պայմանավորված է հատկապես հետխորհրդային շրջանում Նախիջևանի նկատմամբ Իրանի իրականացրած հատուկ քաղաքականությամբ:

      Մինչ Նախիջևանի նկատմամբ Իրանի իրականացրած յուրատեսակ տնտեսական և քաղաքական էքսպանսիային անդրադառնալը, ուշադրություն դարձնենք մի կարևոր հանգամանքի վրա, որը դեռևս հավուր պատշաճի միջպետական փոխհարաբերություններում ուղղակիորեն քննարկման չի դրվել, բայց դարձել է Ադրբեջանի վրա անուղղակի ճնշում գործադրելու բավականին արդյունավետ լծակ։

      Խնդիրն այն է, որ Խորհրդային Միության փլուզումից հետո Ադրբեջանի իշխանությունը իրեն չհամարեց Խորհրդային Ադրբեջանի իրավահաջորդը, այլ ընդհակառակը՝ այդ ժամանակաշրջանն ընդունեց որպես խորհրդային Ռուսաստանի կողմից իրենց հայրենիքի օկուպացում։ Դրան զուգընթաց, նորանկախ Ադրբեջանի իշխանությունները իրենց հայտարարեցին 1918 թվականին ստեղծված Մուսավաթական Ադրբեջանի իրավահաջորդները, որի սահմանները մինչև խորհրդային կարգերի հաստատումը չեն ճգրտվել և չեն ճանաչվել Ազգերի Լիգայի կողմից։

      Ինչ վերաբերում է Նախիջևանին, այդ երկրամասը անգլիական, իսկ ավելի ուշ ամերիկյան պետությունների կողմից հռչակվել էր կողմերի միջև վիճելի տարածք։ Այսինքն, ադրբեջանական իշխանությունները, չընդունելով խորհրդային իրավահաջորդությունը, չեն ընդունում նաև Կարսի պայմանագիրը, ըստ որի Նախիջևանի երկրամասը հանձնվել էր Ադրբեջանի խնամակալությանը, այլ ոչ թե ենթակայությանը։

      Տարիների ընթացքում Ադրբեջանի Խորհրդային իշխանությունները հետևողականորեն խախտեցին Կարսի պայմանագիրը և Նախիջևանին տվեցին դրա սկզբունքներին հակասող կարգավիճակ։ 1990 թվականին ադրբեջանական իշխանությունները, լավ գիտակցելով միջպետական պայմանագրի խախտման ակնհայտությունը, փորձեցին խուսափել դրա պատասխանատվությունից` հրաժարվելով Խորհրդային Ադրբեջանի իրավահաջորդը լինելու հանգամանքից, բայց դրանով հանդերձ ընկան բոլորովին այլ ծուղակի մեջ, քանի որ Նախիջևանի երկրամասը Մուսավաթական Ադրբեջանի մասը չի կազմել։ Իսկ նորանկախ Հայաստանի իշխանությունները, ընդհակառակը՝ իրենց հայտարարել են Խորհրդային Հայաստանի իրավահաջորդները, ընդունում են Կարսի պայմանագիրը և ապագայում կարող են պնդել դրա կետերի իրականացման համար։
      Միայն ավելացնենք, որ խնամակալություն եզրը արմատապես տարբերվում է ենթակայություն եզրից և դա հնարավոր է դնել վերանայման, քանի որ խնամակալությունը ժամանակավոր բնույթ է կրում։

      Փաստորեն, ներկայում Նախիջևանը գտնվում է Ադրբեջանի կազմում առանց որևէ իրավական հիմքի և փաստորեն օկուպացված է։ Միակ խոչընդոտը Թուրքիան է առաջադրում` պնդելով Նախիջևանի վերաբերյալ Մոսկվայի պայմանագրի վրա։ Բնականաբար, այդ պայմանագիրը անդրկովկասյան հանրապետութուններին վերաբերող հոդվածների մասով կորցնում է իր վավերականությունը առանց Կարսի պայմանագրի։ Վերոհիշյալ փաստարկները լավ գիտակցում են և՛ Ռուսաստանը, և՛ Իրանը ու հարկ եղած դեպքում օգտագործում են պաշտոնական Բաքվի վրա ճնշումներ գործադրելու համար։

      Ինչ վերաբերում է Հայաստանի իշխանություններին, ապա այս պարագայում լավագույն վերլուծությունը լռությունն է, քանի որ նրանք արտաքին քաղաքականությամբ զբաղվելու ժամանակ չունեն։

      Եթե փորձենք վերլուծել Նախիջևանի ժողովրդագրական իրավիճակը հետխորհրդային շրջանում, ապա պարզ նշմարվում է, որ Ադրբեջանը և նրա անկլավ հանդիսացող Նախիջևանը բոլորովին տարբեր հետաքրքրություններ ունեն։

      Երկրամասի բնակչությունը գտնվում է սոցիալ-տնտեսական ծանր պայմաններում և մեծ թիվ է կազմում արտագաղթը՝ հատկապես դեպի Հյուսիսային Իրան, Ռուսաստան և Թուրքիայի արևելյան նահանգներ։ Ադրբեջանի ընդդիմադիր մամուլը բազմիցս նշել է, որ Նախիջևանից հեռացողներn այլևս չեն վերադառնալու, քանի որ զարգացման ոչ մի հեռանկարներ այլևս չեն տեսնում։ Կարելի է փաստել, որ այնտեղ ստեղծվել է «իրանական բավական ազդեցիկ կուսակցություն» և հատկապես շիա իսլամի ազդեցության մեծացում, որի լայնածավալ քարոզչության արդյունքում տեղի բնակչության շրջանակներում փորձում են արմատավորել նրանց՝ որպես առանձին էթնոսի առանձնահատկությունները։

      Այս գործընթացները տեղի բնակչության մեջ ձևավորում են Ադրբեջանից անջատվելու, Հայաստանի հետ բաց սահման ունենալու և տարանցիկ առևտրի կենտրոն դառնալու պահանջները, որի արդյունքում, անշուշտ, երկրամասը դուրս կգա այդ ծանր սոցիալ-տնտեսական և մեկուսացված իրավիճակից։ Երկրամասում թուրքական կողմնորոշում ունեն միայն իշխանության որոշ ներկայացուցիչներ, մի խումբ զինվորականներ և վերջինիս հետ առևտուր իրականացնող բնակչության մի փոքրիկ հատվածը։

      Խորհրդային Միության փլուզումից հետո Նախիջևանի գազամատակարարումը վերսկսվեց միայն 2005 թվականին՝ Ադրբեջանի և Իրանի նախագահների պայմանավորվածության արդյունքում։ Էլեկտրաէներգիայի մատակարարումը նույնպես կատարվում է Իրանի կողմից, ինչպես նաև բազմաթիվ այլ ապրանքատեսակների ներկրումը։ Իսկ Թուրքիայի՝ Նախիջևանի հետ ունեցած տնտեսական կապերը սահմանափակվում են միայն երկրամասից հումք արտահանելով։

      Փաստորեն, Նախիջևանը գոյատևում է առաջին հերթին Իրանի և Թուրքիայի հաշվին, իսկ Ադրբեջանի հետ ունեցած առնչությունը սիմվոլիկ բնույթ է կրում։ Այստեղ բոլոր ոլորտներում ակնհայտ է Իրանի ազդեցության մեծացումը։

      Շատերի համար զարմանալիորեն երկրամասի նկատմամբ մեծացել է Չինաստանի հետաքրքրությունը, որն իր ներկայությունը հաստատեց այնտեղ ավտոհավաքման գործարան կառուցելով։ Հետաքրքրական է, որ թե՛ Իրանը և թե՛ Չինաստանը իրենց տնտեսական նախագծերն իրականացնում են Նախիջևանի համար սահմանված ծավալներից մի քանի անգամ ավել քանակությամբ։ Դա, ըստ երևույթին, բացատրվում է վերոհիշյալ երկրների կողմից երկրամասը տարանցիկ առևտրի կենտրոն դարձնելը չբացառելու միտումով։
      Մեր խորին համոզմամբ, միայն ադրբեջանական զորքերի առկայությունը թույլ չի տալիս երկրամասի բնակչությանը հռչակել իր անկախությունը, որը, բնականաբար, ժամանակի խնդիր է։ Եթե սրան ավելացնենք նաև վերջին շրջանում իրանական կողմի՝ երկաթուղին բացելու ակտիվ նախաձեռնությունը, թուրքական զինվորականության ազդեցության ուժեղացումը և վերջին օրերի կրակոցները, ապա երկարատև հակամարտության խճանկարը պատրաստ է։

      Այս խճճված և քողարկված երանգներ կրող հակամարտության մեջ անշուշտ իր վճռական խոսքը պետք է ասի նաև Հայաստանի Հանրապետությունը։ Դա առաջին հերթին բխում է նաև նրա շահերից, բայց նմանատիպ նախաձեռնություն, ինչպես տեսնում ենք, դեռևս չկա և չի էլ նախատեսվում իշխող վերնախավի կողմից։
      Նախիջևան ազգային-քաղաքական նախաձեռնություն

    9. #24
      Azatavrear Eddo211's Avatar
      Join Date
      Feb 2009
      Location
      Heading bug set to Artsakh
      Posts
      3,790

      Re: Nakhitchevan

      Quote Originally Posted by londontsi View Post
      Looks like ideal countryside for 4 legged creatures to help with the humping.

      A donky brigade?
      These are the best form of transport in not easy terrain like in the film clip.

      .
      Yes.....and also helicopter drop offs.
      B0zkurt Hunter

    10. #25
      Registered User
      Join Date
      May 2009
      Posts
      2,967

      Re: Nakhitchevan

      Quote Originally Posted by Eddo211 View Post
      Yes.....and also helicopter drop offs.
      I much rather see the azerbaboon chasing jackasses than helicopters
      Politics is not about the pursuit of morality nor what's right or wrong
      Its about self interest at personal and national level often at odds with the above.
      Great politicians pursue the National interest and small politicians personal interests

    11. #26
      Registered User
      Join Date
      May 2011
      Posts
      7,753

      Re: Nakhitchevan

      Հայաստանին պետք է ոչ թե Թուրքիայի հետ բաց սահմանը, այլ Նախիջևանը

      ՆԱԻՐԱ ՀԱՅՐՈՒՄՅԱՆ, Մեկնաբան
      Քաղաքականություն - Շաբաթ, 05 Հուլիսի 2014,



      Թուրքական Taraf-ը տեղեկություն է տարածել, որ գործող վարչապետ և նախագահի թեկնածու Էրդողանը հրահանգել է սեպտեմբերին բացել հայ-թուրքական սահմանը: Տեղեկությունը սակայն ավելի ուշ հերքվել է: Թե ինչ հնարք էր սա՝ առայժմ հայտնի չէ:

      Դեռևս այս տարվա գարնանը տեղեկություն էր հայտնվել, որ որպես նախընտրական քայլ Էրդողանը մտադիր է բացել Հայաստանի հետ սահմանը: Թուրք վերլուծաբաններն ասում էին, որ հայկական հարցը ոսկոր է Էրդողանի կոկորդին, նա գիտի, որ վաղ թե ուշ հարկ է լինելու ինչ-որ կերպ լուծել հարցը, առավել ևս Հայոց ցեղասպանության 100-ամյակին ընդառաջ: Նա, սակայն, այնպես պետք է անի, որ առավելագույն քաղաքական դիվիդենտներ քաղի:

      Օգոստոսին Թուրքիայում նախագահական ընտրություններ են տեղի ունենալու: Էրդողանին «սպառնում է» Թուրքիայի սահմաններին սուննիական խալիֆայության և Քրդստանի ստեղծումը: Այս երկու կազմավորումները կարող են տարածվել նաև Թուրքիայի տարածքի վրա: Էրդողանն այժմ փորձում է անել ամեն ինչ, որպեսզի պահպանի Թուրքիայի ամբողջականությունը, որովհետև Թուրքիայի մասնատումը կնշանակի իր կարիերայի ավարտը:

      Սակայն դա այդքան էլ հեշտ չէ անել: Եթե Մերձավոր Արևելքում վերաձևվեն սահմանները, դա կնշանակի Լոզանի պայմանագրի ավարտը, որը փոխարինել էր Սևրի պայմանագրին: Չնայած, կարծիք կա, որ Մերձավոր Արևելքում էքսպերիմենտ է իրականացվում՝ այնպիսի վերպետական կազմավորումների ստեղծում, որոնք պետական սահմաններ չունեն: Ասենք, եթե Սիրիայում, Իրաքում և Թուրքիայում քրդական ինքնավարություններ ստեղծվեն լայն իրավունքներով, ապա արդյունքում, առանց սահմանների բաժանման, դրանք կարող են միավորվել համադաշնության մեջ:

      Այսպես թե այնպես, Էրդողանը կդառնա մի պետության նախագահ, որի սահմանները վիճարկվում են բոլոր կողմերից: Ամենածանրակշիռ իրավունքները Հայաստանն ունի, որը Լոզանի պայմանագրով Օսմանյան կայսրության բաժանումից ոչինչ չի ստացել: Էրդողանը կփորձի սահմանի բացմամբ կանխել Հայաստանի, ավելի ճիշտ, հայկական սփյուռքի պահանջները:

      Ի՞նչ կտա Հայաստանին Թուրքիայի «լավությունը»: Առանձնապես ոչ մի լավ բան, որովհետև այդ ճանապարհն ամբողջությամբ վերահսկելու է ռուս-թուրքական դաշինքը, և ցանկացած պահի այն կարող է արգելափակվել: Մոսկվան անհամբերությամբ սպասում է սահմանի բացմանը: Հայաստան ժամանած Ռուսական երկաթուղիների ղեկավար Յակունինը հայտարարել է, որ Կարս-Գյումրի երկաթգիծն արդեն պատրաստ է շահագործման:

      Երևանն այժմ պետք է մտածի ոչ այնքան Թուրքիայի հետ սահմանի, որքան Իրանով ու Նախիջևանով հաղորդուղիների բացման մասին: Քանի որ այդ «բաց սահմանը» նպաստելու է Հայաստանի «փակմանը»: «Նախիջևան» ազգային-քաղաքական նախաձեռնությունը հայտարարություն-վերլուծություն է տարածել, որում խոսվում է ներկայիս Նախիջևանում իրավիճակի մասին, որտեղ ուժեղ են Իրանի դիրքերը և կապ գրեթե չի զգացվում «մայրցամաքային» Ադրբեջանի հետ: Հատկանշական է, որ Հայաստանի ու Նախիջևանի սահմանին իրավիճակը սրվել է այն բանից հետո, երբ իրանցի պաշտոնյաներն առաջարկել են Նախիջևանն ազատ առևտրի գոտի դարձնել: Դա դուր չի եկել թե Ադրբեջանին, թե Թուրքիային, թե Ռուսաստանին, որոնք դրանով կկորցնեն տարածաշրջանային հաղորդուղիների մենաշնորհը:

      Նման իրավիճակում, Հայաստանը պետք է առայժմ հրաժարվի Թուրքիայի հետ սահմանի բացումից, որովհետև դա մեզ ոչինչ չի տա:


      - See more at: http://www.lragir.am/index/arm/0/pol....nEClGV3U.dpuf

    12. #27
      Registered User
      Join Date
      May 2011
      Posts
      7,753

      Re: Nakhitchevan


    13. #28
      Registered User
      Join Date
      May 2011
      Posts
      7,753

      Re: Nakhitchevan

      Նախիջևան. ըստ փորձագետների՝ Թուրքիայի, Ադրբեջանի և Վրաստանի պաշտպանության նախարարների կազմն ու հանդիպման վայրը պատահական չէ
      16.08.14




      Ինչո՞ւ Վրաստանի, Թուրքիայի և Ադրբեջանի պաշտպանության նախարարների հանդիպում, ինչու՞ Նախիջևան՝ որպես հանդիպման վայր, էներգետիկ ծրագրե՞ր, թե՞ ռազմաքաղաքական նախագծեր, և արդյո՞ք օգոստոսի 18-ին նախատեսված այս հանդիպումը պետք է անհանգստացնի Երևանին ու Թեհրանին: Այս մասին Tert.am-ը զրուցեց թուրքագետ, ԵՊՀ Արևելագիտության ֆակուլտետի փոխդեկան Ռուբեն Մելքոնյանի, քաղաքագետ Ռուբեն Մեհրաբյանի և Պատմության ինստիտուտի տնօրեն Աշոտ Մելքոնյանի հետ: Վերջինիս հետ՝ նաև այն համատեքստում, թե վերջին հարյուրամյակում ընդդեմ Հայաստանի ինչ ադրբեջանա-թուրքա-վրացական դաշինքներ ու միավորումներ են տեղ գտել:

      Ըստ թուրքագետ Ռուբեն Մելքոնյանի՝ այս եռյակի համագործակցությունն արդեն տարիների պատմություն ունի, ինչպես գործնական ասպարեզում, այնպես էլ քարոզչական իմաստով , որի նպատակը տարածաշրջանային տարբեր նախագծերից Հայաստանի դուրս մնալու, մեկուսացված լինելու ցուցադրական դրսևորումներն են: Այսինքն՝ այս հանդիպումներով են դա փորձում խորհրդանշել:

      «Այս հանդիպումը ունենալու է 2 նպատակ. առաջինը՝ գործնական, այն է՝ Թուրքիայի նորընտիր նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը ևս մեկ անգամ ցույց է տալու, որ Հարավային Կովկասում իր երկրի քաղաքականությունը մնալու է տարբերակված. Հայաստանի նկատմամբ իր քաղաքականությունը մնալու է թշնամական և դրա փոխարեն՝ սերտ համագործակցություն Ադրբեջանի և Վրաստանի հետ: Եվ մյուս նպատակը՝ քարոզչական բնույթ ունի, որ այս երեք երկրներն իրար հետ համագործակցում են և դրանից դուրս է Հայաստանը: Բայց ասեմ, որ այս հանդիպումը քարոզչական այլ երանգներ էլ կունենա՝ հակահայաստանյան՝ այն իմաստով, որ եթե Հայաստանը գտնվում է ռազմավարական մի դաշինքում,ապա պետք է ցույց տրվի, որ հնարավոր է՝ ձևավորվի մեկ այլ դաշինք, մեկ այլ՝ հարթակ »,- նշեց թուրքագետը:

      Հիշեցնենք, որ Նախիջևանում օգոստոսի 18-ին նախատեսվում է Ադրբեջանի, Թուրքիայի և Վրաստանի պաշտպանության նախարարներ՝ Զաքիր Հասանովի, Իսմեթ Յըլմազի, Իրակլի Ալասանիայի հանդիպումը Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության Գերագույն մեջլիսի նախագահ Վասիֆ Թալիբովի հետ, և նախատեսված են ինչպես նախարարների դեմ առ դեմ հանդիպումներ, այնպես էլ քննարկումներ եռակողմ ձևաչափով, այցելություն զորամասեր, Նախիջևանի մշակութային և պատմական հուշարձաններ և այլ միջոցառումներ։

      Ամեն դեպքում, Ռուբեն Մելքոնյանը այս հանդիպումն ավելի շատ PR համատեքստում է հակված գնահատելու:

      Եվ այստեղ շատ կարևոր հանգամանք է դիտվում հանդիպման վայրը՝ Նախիջևանը, որն ինքին իր մեջ որոշակի քարոզչական երանգ է պարունակում:

      «Ցույց տալու համար, որ Նախիջևանը կարող է դառնալ այն կարևոր հարթակը, որտեղից կարող են ծավալվել հակահայկական նախաձեռնություններ: Եվ դրա մասին է վկայում այն, որ մի քանի անգամ ևս այդ վայրում տարատեսակ հանդիպումներ են եղել: Եվ դրանով ադրբեջանական կողմը փորձում է կարևորել այդ տարածքը: Եվ չմոռանանք, որ ալիևյան կլանը նախիջևանյան կլան է համարվում»,- արձանագրեց Ռուբեն Մելքոնյանը:

      «Ինչ վերաբերում է Իրանին, ապա Իրանի ու Ադրբեջանի հարաբերությունները տարբեր հարցերում բախվում են իրար և խնդրահարույց են, և Ադրբեջանի քայլերը, բնականաբար, անհանգստացնում են այդ երկրին»,- ասաց թուրքագետը՝ ի պատասխան հարցի, թե արդյոք այս հանդիպումը կարող է անհանգստացնել Իրանին ու Հայաստանին:

      Նա այս համատեքստում հիշեցրեց, որ Հայաստանի բարեկամ երկիր Իրանը՝ տարբեր առիթներով և տարբեր հարթակներով իր հակաադրբեջանական պահվածքը ի ցույց է դրել, և կարծում է, որ եթե այդ հանդիպմանը հետևեն ինչ-ինչ հայտարարություններ, ապա համարժեք պատասխաններ կլինեն տարածաշրջանային մյուս երկրներից:

      Հայաստանի ԳԱԱ Պատմության ինստիտուտի տնօրեն Աշոտ Մելքոնյանն էլ, նշեց , որ Վրաստանում իշխանափոխությունից հետո այս երկիրը ավելի փոխլրացնող ու Հայաստանի հետ ավելի հավասարակշռված արտաքին քաղաքականություն է վարում, և առաջարկեց այս հավաքը չկապել սպասվելիք կոալիցիայի հետ:

      «Մի բան, որ ավելի շատ կուզեին անել թուրքերն ու ադրբեջանցիները: Եվ հիշենք, որ Վրաստանը վերջին շրջանում ամենաբարձր մակարդակով արձագանքեց արցախյան ճակատում լարվածության խնդրին և մտահոգություն հայտնեց, որովհետև եթե լայնամասշտաբ պատերազմ սկսվի, դա կարող է տարածվել Վրաստանի վրա»,- արձանագրեց պատմաբանը:

      Աշոտ Մելքոնյանը գրեթե 100 տարվա վաղեմության՝ 1918 թվականի, պատմական իրողությունները ներկայացրեց, երբ թուրքերի ներխուժման ժամանակ նման համագործակցություն կար Անդրկովկասյան սեյմում. վրացիների և մահմեդականների մեջ կար ներքին համաձայնություն, որի իմաստն այն էր, որ արշավող թուրքական բանակի ախորժակը պետք է մարվեր հիմնականում հայկական հողերով:

      «Նման բան 18-ին է եղել, հիմա աշխարհաքաղաքական իրողություններն այլ են, և այս սպասվելիք հանդիպումը գնահատել, որ ինչ-որ ալյանսի հիմք է հանդիսանալու, ապա պետք է ասեմ, որ այդպես չեմ կարծում»,- ասաց Աշոտ Մելքոնյանը:

      Քաղաքական վերլուծաբան Ռուբեն Մեհրաբյանի տեսակետը այլ է. ըստ նրա՝ գլխավոր հարցը, որ միավորում է այդ երեք պետություններին, ընդհանուր էներգետիկ կոմունիկացիաներն են, իսկ ապագայում նաև տրանսպորտային կոմունիկացիաները, և այն, որ էներգետիկ-տրանսպորտային ընդհանուր երթուղու աշխատանքը բխում է 3 երկրների ռազմավարական տնտեսական շահերից:

      «Եվ նրանք ընդհանուր օրակարգ ունեն այս հարցի հետ կապված, ինչն էլ պարբերաբար քննարկելու և թարմացնելու կարիք ունի: Սա հարցի էական կողմն է, իսկ մյուս կողմը քարոզչական է. այն, որ թե՛ Ադրբեջանը և թե՛ Թուրքիան փորձում են նաև իրենց ձայնը լսելի դարձնել, ինչպես տարածաշրջանում, այնպես էլ տարածաշրջանից դուրս: Եվ քանի որ նրանց կապող օղակը Վրաստանն է, որն էլ դրանից ստանում է որոշակի քաղաքական, աշխարհաքաղաքական , տնեսական դիվիդենտներ, ապա նման ֆորմատում Վրաստանի ներկայությունն էլ տրամաբանական է»,- ասաց Ռուբեն Մեհրաբյանը, ով չի կարծում, որ այստեղ գործ ունենք ռազմաքաղաքական դաշինքի հետ, քանի որ գոնե Վրաստանի մասով կարող ենք փաստել, որ այս երկրի շահերը ավելի բազմակողմ են և միայն կապված չեն հարևան թուրքական պետությունների հետ:

      Եթե հանդիպումը էներգետիկ-տրանսպորտային խնդիրներին է նվիրված, ուրեմն ինչո՞ւ են հանդիպում պաշտպանության նախարարները։ Ի պատասխան՝ Ռուբեն Մեհրաբյանն ասաց. «Որովհետև էներգետիկ-տրանսպորտային կոմունիկացիաների անվտանգության հարց կա, իսկ մենք գիտենք, որ դրա գլխավոր սպառնալիքն այսօր հանդիսանում է Ռուսաստանը: Եվ նրանք այդ հարցում համատեղ օրակարգ ունեն»:

      Ինչ վերաբերվում է նրան, թե ինչու Նախիջևան, ապա քաղաքական վերլուծաբանի անձնական կարծիքով՝ դա թուրքական կողմի գաղափարն է, և որ որոշակի քարոզչական «մեսիջ» է պարունակում ուղղված թե՛ Հայաստանին, և թե՛ Իրանին:

      Ռուբեն Մեհրաբյանը հավելեց, որ այո՛, հանդիպումը կնյարդայնացնի Երևանին ու Թեհրանին, բայց նաև կանխատեսեց, որ որոշակի հավասարակշռող քայլեր կլինեն Թբիլիսիի կողմից՝ Հայաստանի ուղղությամբ: Նաև Իրանի, ինչու ոչ, Արևմուտքի կողմից, որն էլ որոշակի կայունացնող և բալանսավորող հայտարարություններ կանի:

    14. #29
      Registered User
      Join Date
      May 2011
      Posts
      7,753

      Re: Nakhitchevan

      Ի՞նչ հանգուցալուծում է լինելու Նախիջեւանում

      ՀԱՅԿԱԶՆ ՂԱՀՐԻՅԱՆ, Գլխավոր խմբագիր
      17 Օգոստոսի 2014,

      Հայտնի է դարձել, որ Թուրքիայի, Ադրբեջանի եւ Վրաստանի պաշտպանության նախարարները օգոստոսի 18-ին հավաքվելու են Նախիջեւանում: Նրանք խորհրդակցություններ են անցկացնելու, ինչպես նաեւ այցելելու են զորամասեր:
      Նախիջեւանը ինքնավար հանրապետություն է Ադրբեջանի կազմում: 1921 թ. Մոսկվայի միջազգային իրավունքի տեսակետից ապօրինի պայմանագրով Թուրքիան ու Ռուսաստանը Նախիջեւանը հանձնել են Ադրբեջանի խնամակալությանը: Նախիջեւանի կարգավիճակը չի կարող փոխվել առանց Թուրքիայի ու Ռուսաստանի համաձայնության, սակայն Հայաստանը եւ Իրանը նույնպես որոշակի «ներկայություն» ունեն այս հարցում, իրավական տեսակետից: Մասնավորապես, մասնագետները գտնում են, որ Հայաստանը կարող է վիճարկել Նախիջեւանի կարգավիճակի հարցը:
      Նախիջեւանում իրավիճակը եղել է համեմատաբար խաղաղ, Արցախյան պատերազմից ի վեր: Պատերազմի ժամանակ այստեղ մարտական գործողություններ չեն եղել, չհաշված լոկալ բնույթի միջադեպերը: Հրադադարի հաստատումից ի վեր նույնպես իրավիճակը հիմնականում խաղաղ է եղել:
      Արցախյան պատերազմի տարիներին, երբ հայկական ուժերն անցել էին հակահարձակման եւ ազատագրում էին հայկական տարածքները, Հայաստանի խորհրդարանում Բաբգեն Արարքցյանը հայտարարեց, որ Նախիջեւանի բնակչությունը զանգվածաբար հեռանում է: Այն ժամանակ շատերը եզրակացրին, որ Նախիջեւանը եւս անցնելու է Հայաստանի վերահսկողության տակ:
      Սակայն դա տեղի չունեցավ, ոմանց կարծիքով՝ Հայաստանի այն ժամանակվա ղեկավարության անվճռականության, ոմանց գնահատմամբ էլ՝ միջազգային պահանջով: Բացի այդ, Ալիեւն այն ժամանակ Նախիջեւանում էր, իսկ Հայաստանի իշխանությունն այս կամ այն կերպ «ներգրավված» էր Ալիեւին Ադրբեջանում իշխանության բերելու ծրագրում:
      Նախիջեւանն, այսպիսով, մնում էր «փակ» բոլոր առումներով: Սակայն, վերջին շրջանի բուռն զարգացումների հետեւանքով Նախիջեւանի խնդիրը «բացվել» է եւ դարձել ակտուալ թե ռազմա-քաղաքական, թե տնտեսական-հաղորդակցական տեսակետներից:
      Ռուսաստանի ներկայիս մեկուսացման ու շրջափակման պայմաններում քննարկվում է Իրանի էներգակիրները Ռուսաստանը շրջանցելով Եվրոպա հասցնելու ծրագիրը: Մյուս կողմից, Ադրբեջանի բուն տարածքը իրանական էներգակիրների տրանզիտի համար չի համարվում հուսալի ճանապարհ, քանի որ այդ տարածքը խոցելի է տարբեր առումներով: Իրանը վերջին շրջանում ակնարկներ է անում Նախիջեւանի եւ Հայաստանի հետ սերտ համագործակցության մասին:
      Իր հերթին, Ռուսաստանը «փակել» է Հայաստանը, որպեսզի թույլ չտա իրանական տրանզիտը Հայաստանի միջոցով, որն ամենակարճ ճանապարհն է: Ռուսաստանը ձգտում է փակել բոլոր այն ճանապարհները, որոնք կխորացնեն իր միջազգային մեկուսացումը եւ էներգակիրների տրանզիտի սահմանափակումները:
      Թուրքիան, որը ձգտում է Հարավային Կովկասում մեծացնել իր ազդեցությունը, գտնում է, որ դրա համար լավագույն ասպարեզը Նախիջեւանն է, որը վեր է ածվել տարածաշրջանային հանգույցի, Հայաստանի «փակվելու» արդյունքում: Բանն այն է, որ Թուրքիային թույլ չեն տալիս մասնակցել Ղարաբաղի թեմայով գործընթացներին, եւ այս տեսակետից Նախիջեւանը նույնպես առանձնահատուկ դեր ունի «հայկական խնդիրների» համալիրում:
      Բացի այդ, Թուրքիան ցանկանում է վճռական դեր ունենալ ապագա հնարավոր տրանզիտի քննարկման հարցում, որն անշուշտ բարձրացնելու է նրա դերը միջազգային քաղաքականության մեջ: Թուրքիան, ինչպես Ռուսաստանը, ձգտում է իր մասով «փակել» Նախիջեւանը եւ շահավետ դիրքերից առեւտուր անել Ռուսաստանի, Իրանի ու Արեւմուտքի հետ:
      Նախիջեւանում Ալիեւը ստեղծել է առանձին բանակ, որից հետո հաճախացել են Թուրքիայի զինվորականների այցերը Նախիջեւան: Ի դեպ, այս տարվա հունիսի սկզբներին, երբ Անկարայում տեղի էր ունենում թյուրքալեզու երկրների ղեկավարների հանդիպումը, Նախիջեւանի հետ սահմանում տեղի ունեցավ դիվերսիա, որի հետեւանքով զոհվեց երկու հայ զինծառայող: Հայկական զինուժը պատասխան գործողություն իրականացրեց եւ զբաղեցրեց նոր դիրքեր, վերահսկողության տակ առնելով մոտ 100 քկմ տարածք: ՀՀ Պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանն այն ժամանակ հայտարարեց, որ տեղեկություններ կան սադրանքին թուրք զինվորականների առնչության կապակցությամբ:
      Այսպիսով, Նախիջեւանի խնդիրը դարձել է համաշխարհային քաղաքականության իսկական հանգույց, որն ինչ որ պահի պետք է հանգուցալուծվի: Ի՞նչ հանգուցալուծում է լինելու:
      - See more at: http://www.lragir.am/index/arm/0/com....HKk7m6c9.dpuf

    15. #30
      Registered User
      Join Date
      May 2011
      Posts
      7,753

      Re: Nakhitchevan

      Московский и Карсский договора и Нахиджеван

      http://voskanapat.info/?p=9216

      Недавняя встреча в Нахиджеване министров обороны Турции, Азербайджана и Грузии возродила интерес к древнему армянскому краю. За последние дни бессчетное количество раз были помянуты Московский и Карсский договора 1921 года, согласно которым Нахиджеван был передан под протекторат (в Московском договоре) и покровительство (в Карсском договоре) Азербайджана. При этом неоправданно мало упоминается волюнтаристский характер этих договоров: достаточно сказать, что Московский договор, предрешивший передачу армянского края под протекторат Азербайджана, заключался без участия представителей Армении и Азербайджана.

      Вновь возникли разговоры о том, якобы, согласно Карсскому договору, Россия и Турция являются гарантами безопасности и статуса Нахиджевана.

      Сегодня уже трудно сказать, кто и когда запустил в оборот эту формулировку, которой нет ни в Московском, ни в Карсском договорах. Иногда говорится о каких-то секретных приложениях к ним, но в договорах не упоминаются и они. Но даже если бы эти секретные приложения (протоколы) существовали на самом деле, то по части Нахиджевана они утратили свою силу еще в 1923 году, когда Азербайджанская СССР изменила статус Нахиджевана. Москва тогда ей не препятствовала, хотя, как мы понимаем, имела эту возможность, и даже, что намного вероятнее, подсказала Баку организовать «Всенахичеванский съезд» и включить край в свой состав. Турция, в свою очередь, промолчала, потеряв, тем самым, право быть «гарантом безопасности и статуса» Нахиджевана, если даже, вопреки известным фактам, оно у него было.

      Однако независимо от того, были или нет секретные приложения (протоколы) к Московскому и/или Карсскому договорам, по части Нахиджевана они давно денонсированы, и политика Армении, как и армянская политологическая мысль, обладают юридическим и моральным правом игнорировать указанные договора по части Нахиджевана. Не случайно Азербайджан торопится уничтожить все следы многотысячелетнего суверенитета армянского народа в Нахиджеванском крае, разрушив все, без исключения, памятники армянской архитектуры. Кстати будет сказать, что одной из важнейших причин гонений на народного писателя Азербайджана Акрама Айлисли стало то, что он, в своей книге «Каменные сны» убедительно показал исконно армянскую принадлежность Нахиджевана.

      Давайте еще раз вспомним соответствующие статьи Московского и Карсского договоров. Статья III Московского договора гласит «Обе договаривающиеся стороны согласны, что Нахичеванская область в границах, указанных в приложении I (С) настоящего Договора, образует автономную территорию под протекторатом Азербайджана, при условии, что Азербайджан не уступит сего протектората третьему государству». Затем следует вопиющее проявление большевистского волюнтаризма.

      Статья XV договора: «Россия обязуется предпринять в отношении Закавказских Республик шаги, необходимые для обязательного признания этими Республиками в договорах, которые будут заключены ими с Турцией, статей настоящего Договора, непосредственно их касающихся».

      Можно только догадываться, к каким «необходимым шагам» прибегла Москва, но в тексте Карсского договора появилась Статья 5: «Правительство Турции и Правительство Советской Армении и Азербейджана соглашаются, что Нахичеванская область в границах, определенных в приложении 3 настоящего договора, образует автономную территорию под покровительством Азербейджана».

      Необходимо обратить внимание еще на один нюанс Карсского договора: в нем отсутствует фраза «при условии, что Азербайджан не уступит сего протектората третьему государству». Логично предположить, что новая, сокращенная формулировка возникла вследствие дипломатических усилий армянской делегации, сохранившей юридическое право (следовательно, не потерявшей надежды на восстановление справедливости, которой их вынудили пренебречь) на возвращение армянского края в состав Армении.

      Сегодня, 93 года спустя, это прекрасно понимают и в Баку, и в Анкаре. Как представляется, именно это понимание двигало Баку, предложившем провести встречу министров обороны Турции, Азербайджана и Грузии именно в Нахиджеване. Предложение устраивало и Турцию, стремящуюся обозначить свое военное присутствие в регионе Закавказья, откуда она была выдворена еще согласно Мудросскому перемирию, статья 11 которого потребовала выдворения турецких войск из Закавказья.

      Следует сказать, что нынешней попытке военного внедрения Турции в Закавказье предшествовал целый ряд договоров и соглашений с Азербайджаном и Грузией. И если по части Азербайджана все выглядит логично и ожидаемо, то, думается, стоит напомнить о военных соглашениях Анкары с Тбилиси, первым из которых было подписание в 1996 году «Соглашения о сотрудничестве в военной сфере». Отметим, что именно с этого времени в Грузии, на правительственном уровне, началась кампания по выводу российской военной базы из Ахалкалака.

      Следующим серьезным документом стал подписанный в 1998 году между министерством обороны Грузии и генеральным штабом Турции «Меморандум о взаимопонимании в вопросах военного сотрудничества». С тех пор и до сегодняшнего дня ежегодно десятки грузинских военнослужащих проходят обучение в военно-учебных заведениях Турции.

      Особое значение для Турции имеет аэропорт, расположенный в населенном закавказскими турками - азербайджанцами Марнеульском районе Грузии. Данный аэропорт был реконструирован в 2000 - 2001 годах на средства Турции, при обязательстве Грузии обеспечивать турецким военным саиолетам бесплатное и внеочередное обслуживание. Для обеспечения этой договоренности в Марнеульском аэропорту была дислоцирована группа турецких военных, служба которых продолжается до настоящего времени.

      Таким образом, встреча министров обороны Грузии, Азербайджана и Турции именно в Нахиджеване, преследовала, на наш взгляд несколько целей, в числе которых следует выделить желание Анкары возродить ситуацию 1921 года, когда она, совместно с Москвой, ииела возможность влиять на определение границ между Арменией, Грузией и Азербайджаном. А для этого Турции необходимо обозначить свое присутствие в Закавказье не только в политическом, но и военном плане. С этой точки зрения встреча министров обороны Турции, Грузии и Азербайджана именно в Нахиджеване выглядит как серьезный посыл, указывающий на планы Анкары.

      Думается, что ответным шагом армянской стороны должно стать развеяние мифа о каких-то гарантиях относительно «безопасности и статуса» Нахиджевана и, что намного важнее, официальное заявление об утрате юридической силы положений Московского и Карсского договоров по части Нахиджевана.

      Левон МЕЛИК-ШАХНАЗАРЯН

    Page 2 of 3 FirstFirst 123 LastLast

    Thread Information

    Users Browsing this Thread

    There are currently 1 users browsing this thread. (0 members and 1 guests)

    Similar Threads

    1. Replies: 3
      Last Post: 06-14-2008, 09:10 AM

    Posting Permissions

    • You may not post new threads
    • You may not post replies
    • You may not post attachments
    • You may not edit your posts
    •