• porno
  • jigolo sitesi
    Page 4 of 42 FirstFirst 123456714 ... LastLast
    Results 46 to 60 of 625

    Thread: Energy in Azerbaijan

    1. #46
      Registered User Mher's Avatar
      Join Date
      Jun 2011

      Re: Energy in Azerbaijan

      OPEC predicts Azerbaijan's oil output at 0.86 mn bpd in 2014

      March 12--Azerbaijan's oil output will slightly decrease by 10,000 barrels per day (bpd) to 0.86 million bpd in 2014, according to OPEC March oil market report.

      The highest level of the country's oil production in 2014, according to the forecasts, will be observed in the fourth quarter -- at 0.89 million bpd. In the first quarter of the year the production will amount to 0.83 million bpd, in the second quarter -- to 0.86 million bpd, in the third quarter -- to 0.88 million bpd.

      In 2013 Azerbaijan's oil production amounted to 0.87 million bpd, according to OPEC estimations.

      Azerbaijan's proven oil reserves amounted to 7 billion barrels as of early 2013, according to BP. Oil production in the country amounted to 0.872 million bpd in 2012.

      The main volume of oil produced in Azerbaijan falls on the Azeri-Chirag-Guneshli offshore fields block. This block produces Azeri Light oil with a sulfur content of 0.15 percent (35 degrees API).

      Participants of the project to develop Azeri-Chirag-Guneshli are: BP (operator -- 35.83 percent), Chevron (11.27 percent), Inpex (10.96 percent), AzACG (11.6 percent), Statoil (8.56 percent), Exxon (8 percent), TPAO (6.75 percent), Itocu (4.3 percent) and ONGC Videsh (2.72 percent).

      __________________________________________________ __________________________________________________ _________________________
      Even if the Azeri news (Trend.az) is telling the truth, at 0.86mbpd, their production would have dropped to 313 million barrels for the 2014, still following (and even underperforming) their expected decline: http://carnegieendowment.org/images/...n_Graph-01.jpg

      Also I must note that there is no sign of a reversal in 2013 as this articles sort of hint at through quoting Azerbaijan who tries to deviate from the basic numbers, which is why they are not releasing 2013 numbers 3 months into 2014.

      Their production since 2010 peak:
      2008: 870,000 Barrels per day
      2009:1,007,000 Barrels per day
      2010:1,035,000 Barrels per day
      2011: 983,000 Barrels per day
      2012 872,000 Barrels per day
      2013 870,000 Barrels per day (OPEC Estimate-according to trend.az)
      2014 860,000 Barrels per day (BP Estimate-according to trend.az)

      Last edited by Mher; 03-14-2014 at 10:34 PM.
      <<եթե զենք էլ չլինի' ես քարերով կկրվեմ>>

    2. #47
      Registered User
      Join Date
      May 2011

      Re: Energy in Azerbaijan

      The Crimean Crisis and the Energy Ramifications for Azerbaijan
      March 26, 2014
      by Eugene Chausovsky

      The Kremlin’s partition of Crimea from Ukraine has put other states along Russia’s “near abroad” on edge. But while most of Russia’s neighbors seem to be worried about becoming Vladimir Putin’s next target, one state, Azerbaijan, stands to benefit, at least over the longer term, from the sudden turn of events.

      The Crimean crisis has revived fears among European Union states over their dependency on Russian natural gas imports, as well as the reliability of Ukraine as a transit state. This, in turn, is giving greater impetus to energy diversification projects across Europe, creating an opportunity for Azerbaijan to capitalize on its role as an alternative energy supplier at the head of the Southern Corridor energy route.

      Azerbaijan already plays an important role as a regional supplier. In 2012, Azerbaijan exported 24 million tons of oil and 7 billion cubic meters (bcm) of natural gas, primarily via the Baku-Tbilisi-Ceyhan and Baku-Tbilisi-Erzerum pipelines, respectively. Azerbaijan also has plans to significantly increase its natural gas exports once the Shah Deniz II gas field comes online in 2017-2018. That will mean an additional 10 (bcm) of Azerbaijani gas heading to Europe.

      While the opening of Shah Deniz II can certainly fill Baku’s coffers, the existing export arrangement falls short of maximizing Azerbaijan’s earnings potential. The pivotal movement for Baku, at least prior to the outbreak of the Crimea crisis, came in June of last year, when a consortium developing the Shah Deniz field ended the long-running competition over export routes by choosing the Trans-Adriatic Pipeline (TAP) project over the more ambitious Nabucco West initiative. Azerbaijan had been genuinely interested in developing Nabucco West, but Russia managed to undermine the project by negotiating lower natural gas prices with several Central European countries along its route, including Bulgaria and Hungary. Russia also got these countries to sign onto its own pipeline project known as South Stream, further compromising the attractiveness of Nabucco West.

      In the end, Azerbaijani officials felt compelled to go with the more modest TAP pipeline, with its 10 bcm pipeline capacity, compared to that of the 23 bcm-capacity Nabucco West. The TAP route, which goes through Turkey and Greece to Italy, avoided Central Europe altogether and the potentially lucrative market it offered to Azerbaijan.

      The rapidly widening rift between Russia and the West over Ukraine has given new life to Azerbaijan's role as an alternative energy supplier. The EU has already frozen negotiations with Russia over South Stream in order to "take into account broader political developments, including the Crimea crisis," EU Energy Commissioner Günther Oettinger said. On March 21, Paolo Scaroni, head of the Italian energy firm ENI, a 20 percent shareholder in South Stream, went even further; “I don't know if South Stream will ever be built.”

      If South Stream does indeed head south, Azerbaijan is well situated to fill the resulting export void. The fracture in EU-Russian relations not only provides greater momentum for TAP, but also larger energy projects down the line, potentially even the revival of some form of the Nabucco project. "If before the EU limited its support to important strategic projects like Nabucco by statements only, now it will have to act in a way to facilitate the materialization of those projects," according to Gulmira Rzayeva, an Azerbaijani energy analyst.

      While new opportunities may be opening, Azerbaijan needs to move carefully. Aggressive action could invite Russian retribution. Moscow has proven that it is willing to disrupt energy supplies in order to advance its interests -- not only in Ukraine, but also in neighboring Georgia during the 2008 war. Yet, if the past is any indicator, Azerbaijani officials are capable of finessing the energy export issue. Baku has already shown that it can find the balancing point amid competing geopolitical interests, as Azerbaijan supplies energy not only to Turkey and the West, but also to Russia and Iran.

      Ultimately, the Ukraine crisis provides both risks and opportunities for Baku. The odds seem much better today than just a month ago that Baku, given its strategic location and energy resources, can emerge in a stronger energy-export position in the coming months and years.

      Editor's note: Eugene Chausovsky is a Eurasia Analyst at Stratfor [www.stratfor.com].

    3. #48
      Registered User
      Join Date
      May 2011

      Re: Energy in Azerbaijan


      Does Declining Oil Revenue Equal Less Security for Azerbaijan?
      By Eric Eissler for ISN
      March 25, 2014

      [Summary: Declining oil revenues and a changing energy marketplace are
      placing Azerbaijan's social and economic development under strain.
      Worse still, observes Eric Eissler, the lost income might curtail the
      country's defense spending at a time when Baku needs it most.]

      To say that Azerbaijan lives in a unique but troubled geopolitical
      location is perhaps an understatement. Flanked by assertive regional
      powers and embroiled in a `frozen' conflict with neighboring Armenia
      (which still occupies 20% of Azerbaijani territory), Baku's diplomatic
      relations are undoubtedly complex. Nevertheless, this former Soviet
      republic has been able to utilize its hydrocarbon wealth to balance
      its regional ties and safeguard its overall security. But the veneer
      might be slowly starting to slip.

      Rising from the Ashes

      Upon gaining independence, Azerbaijan inherited a massive quantity of
      hydrocarbon reserves, estimated in 2012 to stand at 7 billion barrels
      of oil and 0.9 tcm of natural gas Put another way, the country was
      effectively born with a ready-made source of income that could boost
      its social and economic development during a period of great
      uncertainty. In order to better capitalize upon this, Baku established
      the State Oil Fund of Azerbaijan Republic (SOFAZ) in December 2000.
      Since then, the revenues that it has pumped into Azerbaijan have
      formed the backbone of the country's development.

      Indeed, the amount of hydrocarbons-based revenue that SOFAZ has
      injected into the country increased dramatically between 2000 and
      2013. In 2007, for example, the fund invested $686 million back into
      the country. By 2012, however, this figure increased to $11.64
      billion. In total, Azerbaijan has allocated an estimated $49.73
      billion for economic development and regeneration.

      A major benefactor of this investment has been Azerbaijan's armed
      forces. In an address to a military parade in June 2013, President
      Ilham Aliev laid bare the extent of his country's defense expenditure
      when he declared:

      `In 2003, our military budget was $163 million. Last year [2012] this
      figure was $3.6 billion, this year [2013] it has reached $3.7 billion.
      This in itself shows that military buildup is the top priority, great
      funds are allocated from our budget for military buildup.'

      Increased defense expenditure has allowed Azerbaijan to gain the
      military upper hand against Russian-backed Armenia. Baku has invested
      heavily in purchases of combat and transport helicopters, combat
      aircraft and air defenses that can be deployed along the `line of
      contact'. Moreover, by possessing the strongest armed forces among the
      South Caucasus states Azerbaijan has been able to keep Russia out of
      its domestic politics. This, in turn, has enabled Baku to develop
      close ties with the likes of Israel and the United States, thereby
      boosting its international profile in the process. In marked contrast,
      the only recent `positive' in Russo-Azerbaijani relations was Vladimir
      Putin's visit to Baku in 2013 ` the first official Russian delegation
      in seven years .

      Trouble Ahead?

      But the good times are possibly coming to an end, at least for
      Azerbaijan's elite, pro-government forces and the country's military.
      On December 3 2013, Baku gave the country's Tariff Council the green
      light to raise gas and petrol prices. As a result, petrol prices
      increased by up to 33% and natural gas prices almost doubled. This was
      effectively the beginning of the end of cheap gas and petrol prices
      for Azerbaijan's citizens.

      Skyrocketing domestic fuel prices were quickly followed by an
      announcement that SOFAZ will reduce its transfers of oil revenues to
      state coffers in 2014. It has been estimated that SOFAZ's actions will
      lead to a 17-18% reduction in government spending. This, in turn,
      helps to explain why the government has dramatically hiked up the
      price of domestic fuel. Dr. Vugar Bayramov, the Chairman of the Board
      form the Center for Economic and Social Development (CESD) told the

      `The government is attempting to compensate the budget with revenues
      from the non-oil sector. One of the main reasons for increasing the
      petrol tax rate was to compensate for this deficit.'

      But why has Azerbaijan taken such drastic measures? The answer to this
      question lies in declining oil production. Estimates suggest that
      Azerbaijan produced on average 872,000 barrels per day in 2012. By
      contrast, production stood at 1.02 million barrels per day in 2010.
      And while Azerbaijan is increasingly developing its natural gas
      exploration and production capabilities, gas alone will not be able to
      offset declining oil production. That's due in part to a decline in
      gas production from 17.24 bcm per annum in 2010 to 15.6 bcm per annum
      in 2013.

      In addition, Azerbaijan's gas sector also faces a number of additional
      challenges. These include the United States' and the West's growing
      exploitation of unconventional resources such as shale oil and gas, as
      well as the vagaries of the oil and gas markets. While oil is sold on
      the global marketplace, gas tends to be traded regionally and is only
      sold on a global level as Liquefied Natural Gas (LNG). As a result,
      gas sales are not as consistent as oil purchases. Gas prices remain
      very much subject to current regional requirements and their
      respective markets.

      Currently, Azerbaijan's economy is not yet diversified enough to cope
      with such a dramatic fall in oil revenues. This is also reflected by
      the fact that many Azerbaijanis continue to live below the breadline.
      While relative poverty has fallen in recent years, and Gross Domestic
      Product (GDP) per capita has risen from $1,908 in 2002 to $6,220 in
      2012, many citizens living outside of the capital continue to struggle
      making a living. It's also difficult to see how Baku can make
      much-needed investment in education and further training against a
      backdrop of declining oil revenues.

      Around the Neighborhood

      Worse still, declining oil revenues casts further doubt over the
      sustainability of Azerbaijan's defense expenditure at a time when it
      arguably needs it most. Like many other former Soviet states,
      Azerbaijan is undoubtedly viewing the events unfolding in Ukraine with
      a sense of unease. The region as a whole is also likely to be unnerved
      by popular demands in Russia for Putin to go after other `lost'
      territories, such as Belarus and Kazakhstan. Yet, while there is no
      suggestion that Azerbaijan is under immediate threat, the fact Moscow
      has Russian troops based in neighboring Armenia might become too close
      for comfort for Baku in the coming years.

      Yet it could have been so different for Azerbaijan and its citizens.
      While SOFAZ did a good job in terms of transferring the country's oil
      revenues, it has done little in the way of improving economic
      conditions for the generations to come. In 2012, for example, SOFAZ
      made significant purchases of gold, only for the price of gold to fall
      dramatically after the purchase. The same can also be said of its
      investments in Turkish Lira, especially given that this currency
      plummeted to all-time lows against the Dollar and the Euro in the
      opening weeks of 2014.

      Consequently, if Baku wants to continue lavishing its military with
      substantial defense expenditure and improve social and economic
      conditions for the majority of the population, it needs to keep a
      tight rein on long-term planning and asset management. As it currently
      stands, Azerbaijan is unable to meet both requirements. Bearing in
      mind the neighborhood and times that it finds itself in, these are
      lessons that the country needs to learn ` fast.

    4. #49
      Registered User
      Join Date
      May 2011

      Re: Energy in Azerbaijan


      From Estonia to Azerbaijan: American Strategy After Ukraine
      by George Friedman
      Tuesday, 25 March 2014

      As I discussed last week, the fundamental problem that Ukraine poses
      for Russia, beyond a long-term geographical threat, is a crisis in
      internal legitimacy. Russian President Vladimir Putin has spent his
      time in power rebuilding the authority of the Russian state within
      Russia and the authority of Russia within the former Soviet Union.
      The events in Ukraine undermine the second strategy and potentially
      the first. If Putin cannot maintain at least Ukrainian neutrality,
      then the world's perception of him as a master strategist is
      shattered, and the legitimacy and authority he has built for the
      Russian state is, at best, shaken.

      Whatever the origins of the events in Ukraine, the United States is
      now engaged in a confrontation with Russia. The Russians believe that
      the United States was the prime mover behind regime change in
      Ukraine. At the very least, the Russians intend to reverse events in
      Ukraine. At most, the Russians have reached the conclusion that the
      United States intends to undermine Russia's power. They will resist.
      The United States has the option of declining confrontation, engaging
      in meaningless sanctions against individuals and allowing events to
      take their course. Alternatively, the United States can choose to
      engage and confront the Russians.

      A failure to engage at this point would cause countries around
      Russia's periphery, from Estonia to Azerbaijan, to conclude that with
      the United States withdrawn and Europe fragmented, they must reach an
      accommodation with Russia. This will expand Russian power and open
      the door to Russian influence spreading on the European Peninsula
      itself. The United States has fought three wars (World War I, World
      War II and the Cold War) to prevent hegemonic domination of the
      region. Failure to engage would be a reversal of a century-old

      The American dilemma is how to address the strategic context in a
      global setting in which it is less involved in the Middle East and is
      continuing to work toward a "pivot to Asia." Nor can the United
      States simply allow events to take their course. The United States
      needs a strategy that is economical and coherent militarily,
      politically and financially. It has two advantages. Some of the
      countries on Russia's periphery do not want to be dominated by her.
      Russia, in spite of some strengths, is inherently weak and does not
      require U.S. exertion on the order of the two World Wars, the Cold War
      or even the Middle East engagements of the past decade.

      The Russian and U.S. Positions

      I discussed Russian options on Ukraine last week. Putin is now in a
      position where, in order to retain with confidence his domestic
      authority, he must act decisively to reverse the outcome. The problem
      is there is no single decisive action that would reverse events.
      Eventually, the inherent divisions in Ukraine might reverse events.
      However, a direct invasion of eastern Ukraine would simply solidify
      opposition to Russia in Kiev and trigger responses internationally
      that he cannot predict. In the end, it would simply drive home that
      although the Russians once held a dominant position in all of
      Ukraine, they now hold it in less than half. In the long run, this
      option -- like other short-term options -- would not solve the
      Russian conundrum.

      Whatever Putin does in Ukraine, he has two choices. One is simply to
      accept the reversal, which I would argue that he cannot do. The
      second is to take action in places where he might achieve rapid
      diplomatic and political victories against the West -- the Baltics,
      Moldova or the Caucasus -- while encouraging Ukraine's government to
      collapse into gridlock and developing bilateral relations along the
      Estonia-Azerbaijan line. This would prevent a U.S. strategy of
      containment -- a strategy that worked during the Cold War and one
      that the Europeans are incapable of implementing on their own. This
      comes down to the Americans.

      The United States has been developing, almost by default, a strategy
      not of disengagement but of indirect engagement. Between 1989 and
      2008, the U.S. strategy has been the use of U.S. troops as the
      default for dealing with foreign issues. From Panama to Somalia,
      Kosovo, Afghanistan and Iraq, the United States followed a policy of
      direct and early involvement of U.S. military forces. However, this
      was not the U.S. strategy from 1914 to 1989. Then, the strategy was
      to provide political support to allies, followed by economic and
      military aid, followed by advisers and limited forces, and in some
      cases pre-positioned forces. The United States kept its main force in
      reserve for circumstances in which (as in 1917 and 1942 and, to a
      lesser degree, in Korea and Vietnam) allies could not contain the
      potential hegemon. Main force was the last resort.

      This was primarily a strategy of maintaining the balance of power. The
      containment of the Soviet Union involved creating an alliance system
      comprising countries at risk of Soviet attack. Containment was a
      balance of power strategy that did not seek the capitulation of the
      Soviet Union as much as increasing the risks of offensive action
      using allied countries as the first barrier. The threat of full U.S.
      intervention, potentially including nuclear weapons, coupled with the
      alliance structure, constrained Soviet risk-taking.

      Because the current Russian Federation is much weaker than the Soviet
      Union was at its height and because the general geographic principle
      in the region remains the same, a somewhat analogous balance of power
      strategy is likely to emerge after the events in Ukraine. Similar to
      the containment policy of 1945-1989, again in principle if not in
      detail, it would combine economy of force and finance and limit the
      development of Russia as a hegemonic power while exposing the United
      States to limited and controlled risk.

      The coalescence of this strategy is a development I forecast in two
      books, The Next Decade and The Next 100 Years, as a concept I called
      the Intermarium. The Intermarium was a plan pursued after World War I
      by Polish leader Jozef Pilsudski for a federation, under Poland's
      aegis, of Central and Eastern European countries. What is now
      emerging is not the Intermarium, but it is close. And it is now
      transforming from an abstract forecast to a concrete, if still
      emergent, reality.
      Forces Leading to the Alliance's Emergence

      A direct military intervention by the United States in Ukraine is not
      possible. First, Ukraine is a large country, and the force required to
      protect it would outstrip U.S. capabilities. Second, supplying such a
      force would require a logistics system that does not exist and would
      take a long time to build. Finally, such an intervention would be
      inconceivable without a strong alliance system extending to the West
      and around the Black Sea. The United States can supply economic and
      political support, but Ukraine cannot counterbalance Russia and the
      United States cannot escalate to the point of using its own forces.
      Ukraine is a battleground on which Russian forces would have an
      advantage and a U.S. defeat would be possible.

      If the United States chooses to confront Russia with a military
      component, it must be on a stable perimeter and on as broad a front
      as possible to extend Russian resources and decrease the probability
      of Russian attack at any one point out of fear of retaliation
      elsewhere. The ideal mechanism for such a strategy would be NATO,
      which contains almost all of the critical countries save Azerbaijan
      and Georgia. The problem is that NATO is not a functional alliance.
      It was designed to fight the Cold War on a line far to the west of the
      current line. More important, there was unity on the principle that
      the Soviet Union represented an existential threat to Western Europe.

      That consensus is no longer there. Different countries have different
      perceptions of Russia and different concerns. For many, a replay of
      the Cold War, even in the face of Russian actions in Ukraine, is
      worse than accommodation. In addition, the end of the Cold War has
      led to a massive drawdown of forces in Europe. NATO simply lacks the
      force unless there is a massive and sudden buildup. That will not
      occur because of the financial crisis, among other reasons. NATO
      requires unanimity to act, and that unanimity is not there.

      The countries that were at risk from 1945 to 1989 are not the same as
      those at risk today. Many of these countries were part of the Soviet
      Union then, and the rest were Soviet satellites. The old alliance
      system was not built for this confrontation. The Estonia-Azerbaijan
      line has as its primary interest retaining sovereignty in the face of
      Russian power. The rest of Europe is not in jeopardy, and these
      countries are not prepared to commit financial and military efforts
      to a problem they believe can be managed with little risk to them.
      Therefore, any American strategy must bypass NATO or at the very least
      create new structures to organize the region.

      Characteristics of the Alliance

      Each of the various countries involved is unique and has to be
      addressed that way. But these countries share the common danger that
      events in Ukraine could spread and directly affect their national
      security interests, including internal stability. As I observed, the
      Baltics, Moldova and the Caucasus are areas where the Russians could
      seek to compensate for their defeat. Because of this, and also
      because of their intrinsic importance, Poland, Romania and Azerbaijan
      must be the posts around which this alliance is built.

      The Baltic salient, 145 kilometers (90 miles) from St. Petersburg in
      Estonia, would be a target for Russian destabilization. Poland
      borders the Baltics and is the leading figure in the Visegrad
      battlegroup, an organization within the European Union. Poland is
      eager for a closer military relationship with the United States, as
      its national strategy has long been based on third-power guarantees
      against aggressors. The Poles cannot defend themselves and the
      Baltics, given the combat capabilities necessary for the task.

      The Dniester River is 80 kilometers from Odessa, the main port on the
      Black Sea for Ukraine and an important one for Russia. The Prut River
      is about 200 kilometers from Bucharest, the capital of Romania.
      Moldova is between these two rivers. It is a battleground region, at
      least of competing political factions. Romania must be armed and
      supported in protecting Moldova and in organizing southeastern Europe.
      In Western hands, Moldova threatens Odessa, Ukraine's major port also
      used by Russia on the Black Sea. In Russian hands, Moldova threatens

      At the far end of the alliance structure I am envisioning is
      Azerbaijan, on the Caspian Sea bordering Russia and Iran. Should
      Dagestan and Chechnya destabilize, Azerbaijan -- which is Islamic and
      majority Shiite but secular -- would become critical for limiting the
      regional spread of jihadists. Azerbaijan also would support the
      alliance's position in the Black Sea by supporting Georgia and would
      serve as a bridge for relations (and energy) should Western relations
      with Iran continue to improve. To the southwest, the very pro-Russian
      Armenia -- which has a Russian troop presence and a long-term treaty
      with Moscow -- could escalate tensions with Azerbaijan in
      Nagorno-Karabakh. Previously, this was not a pressing issue for the
      United States. Now it is. The security of Georgia and its ports on
      the Black Sea requires Azerbaijan's inclusion in the alliance.

    5. #50
      Registered User
      Join Date
      May 2011

      Re: Energy in Azerbaijan

      Azerbaijan serves a more strategic purpose. Most of the countries in
      the alliance are heavy importers of Russian energy; for instance, 91
      percent of Poland's energy imports and 86 percent of Hungary's come
      from Russia. There is no short-term solution to this problem, but
      Russia needs the revenue from these exports as much as these
      countries need the energy. Developing European shale and importing
      U.S. energy is a long-term solution. A medium-term solution,
      depending on pipeline developments that Russia has tended to block in
      the past, is sending natural gas from Azerbaijan to Europe. Until now,
      this has been a commercial issue, but it has become a strategically
      critical issue. The Caspian region, of which Azerbaijan is the
      lynchpin, is the only major alternative to Russia for energy.
      Therefore, rapid expansion of pipelines to the heart of Europe is as
      essential as providing Azerbaijan with the military capability to
      defend itself (a capability it is prepared to pay for and, unlike
      other allied countries, does not need to be underwritten).

      The key to the pipeline will be Turkey's willingness to permit
      transit. I have not included Turkey as a member of this alliance.
      Its internal politics, complex relations and heavy energy dependence
      on Russia make such participation difficult. I view Turkey in this
      alliance structure as France in the Cold War. It was aligned yet
      independent, militarily self-sufficient yet dependent on the
      effective functioning of others. Turkey, inside or outside of the
      formal structure, will play this role because the future of the Black
      Sea, the Caucasus and southeastern Europe is essential to Ankara.

      These countries, diverse as they are, share a desire not to be
      dominated by the Russians. That commonality is a basis for forging
      them into a functional military alliance. This is not an offensive
      force but a force designed to deter Russian expansion. All of these
      countries need modern military equipment, particularly air defense,
      anti-tank and mobile infantry. In each case, the willingness of the
      United States to supply these weapons, for cash or credit as the
      situation requires, will strengthen pro-U.S. political forces in each
      country and create a wall behind which Western investment can take
      place. And it is an organization that others can join, which unlike
      NATO does not allow each member the right to veto.

      The Practicality of the U.S. Strategy

      There are those who would criticize this alliance for including
      members who do not share all the democratic values of the U.S. State
      Department. This may be true. It is also true that during the Cold
      War the United States was allied with the Shah's Iran, Turkey and
      Greece under dictatorship and Mao's China after 1971. Having
      encouraged Ukrainian independence, the United States -- in trying to
      protect that independence and the independence of other countries in
      the region -- is creating an alliance structure that will include
      countries, such as Azerbaijan, that have been criticized. However, if
      energy does not come from Azerbaijan, it will come from Russia, and
      then the Ukrainian events will dissolve into tragic farce. The State
      Department must grapple with the harsh forces its own policies have
      unleashed. This suggests that the high-mindedness borne of benign
      assumptions now proven to be illusions must make way for realpolitik

      The balance of power strategy allows the United States to use the
      natural inclination of allies to bolster its own position and take
      various steps, of which military intervention is the last, not the
      first. It recognizes that the United States, as nearly 25 percent of
      the world's economy and the global maritime hegemon, cannot evade
      involvement. Its very size and existence involves it. Nor can the
      United States confine itself to gestures like sanctions on 20 people.
      This is not seen as a sign of resolve as much as weakness. It does
      mean that as the United States engages in issues like Ukraine and must
      make strategic decisions, there are alternatives to intervention --
      such as alliances. In this case, a natural alliance structure
      presents itself -- a descendant of NATO but shaped for this crisis,
      much like the alliance I forecast previously.

      In my view, Russian power is limited and has flourished while the
      United States was distracted by its wars in the Middle East and while
      Europe struggled with its economic crisis. That does not mean Russia
      is not dangerous. It has short-term advantages, and its insecurity
      means that it will take risks. Weak and insecure states with
      temporary advantages are dangerous. The United States has an interest
      in acting early because early action is cheaper than acting in the
      last extremity. This is a case of anti-air missiles, attack
      helicopters, communications systems and training, among other things.
      These are things the United States has in abundance. It is not a case
      of deploying divisions, of which it has few. The Poles, Romanians,
      Azerbaijanis and certainly the Turks can defend themselves. They need
      weapons and training, and that will keep Russia contained within its
      cauldron as it plays out a last hand as a great power.

      George Friedman is the Chairman of Stratfor, a company he founded in
      1996 that is now a leader in the field of global intelligence.
      Friedman guides Stratfor's strategic vision and oversees the
      development and training of the company's intelligence unit.

    6. #51
      Registered User Mher's Avatar
      Join Date
      Jun 2011

      Re: Energy in Azerbaijan

      Quote Originally Posted by Vrej1915 View Post
      it has done little in the way of improving economic
      conditions for the generations to come.
      lol is he surprised that the awkward manchild in charge is not suited to run a country? It's hard to believe you can have so much money spilling out of a$$ and you still manage to mess everything up so badly. Let us just sit back and enjoy the circus next door burn down. And that article repeats a lot of the lies of the azeri dictatorship. They're oil was at 7 billion barrels when they started. Its probably around/less than 3 billion now. Also, the Azeri army with fancy weapons is as useful as a 16 year old girl driving a Ferrari. It'll take a longtime for technological advancements to make up for a lack of heart and motivation.

      But overall pretty interesting articles.
      <<եթե զենք էլ չլինի' ես քարերով կկրվեմ>>

    7. #52
      Registered User Haykakan's Avatar
      Join Date
      Jan 2009

      Re: Energy in Azerbaijan

      Mr Friedman along with the rest of the world overestimates the value of Europe and underestimates the value of Asia in the near future.
      Hayastan or Bust.

    8. #53
      Registered User Mher's Avatar
      Join Date
      Jun 2011

      Re: Energy in Azerbaijan

      Azerbaijan’s oil production drops by 4.8% year-on-year

      Baku, Fineko/abc.az. In February oil production in Azerbaijan lowered by 9.2% compared to January 2014. Crude oil production by all producers in Azerbaijan totaled 51.009 million barrels for Jan-Feb of the year against 321.4 million barrels in 2013 and 320.667 million barrels in 2012, 338.467 million barrels in 2011, 379.224 million barrels in 2010, 375.807 million barrels in 2009 and 332.07 million barrels in 2008.

      The State Statistics Committee reports that over Jan-Feb the country produced 6.837 million tons of oil that is by 4.8% less than production for the 2013 same term. Oil stocks as of 1 March 2014 totaled 204,700 tons versus 175,900 tons a month earlier.

      In January it was produced 3.58 million tons and in February – 3.25 million tons.

      In 2013 the country produced 43.08 million tons (+0.2%). Production totaled 3.815 million tons in May (the highest level in 2013). Oil production for the 4th quarter of 2013 reached 10.545 million tons.

      Oil production for the 4 quarter of 2013 reached 10.545 million tons.

      In 2012, the country was produced 42.984 million tons of oil, including 3.9 million in January – last year’s highest production per month. In 2011, the country was produced 45.37 million tons of oil, including 4.104 million tons in March (the best index for 2011). In 2010 oil production amounted to 50.8 million tons of oil, including 4.5 million tons in August (the best index for 2010).

      __________________________________________________ __________________________________________________ _________________________

      Azeri SOCAR oil exports drop 6.5 pct in January-February

      (Reuters) - Azeri state energy company SOCAR cut oil exports by 6.5 percent to 3.727 million tonnes in January-February from 3.984 million tonnes a year ago due to falling oil production, a SOCAR source said.

      The source said SOCAR exported 169,649 tonnes of oil via Russia through the Baku-Novorossiisk pipeline in January-February, down from 251,755 tonnes in the same period last year.

      Exports of oil through the Baku-Supsa pipeline via Georgia increased to 565,129 tonnes from 560,936 tonnes last year, while exports through Baku-Tbilisi-Ceyhan via Georgia and Turkey were 2.992 million tonnes, down from 3.2 million tonnes last year.

      The Azeri government has been concerned about output from the Azeri, Chirag and Guneshli (ACG) oilfields - the biggest oil project in Azerbaijan and one of the largest globally for oil major BP - after production fell in 2012.

      Output from the project rose in 2013. As for this year, BP said in January that production might be slightly lower than in 2013 as the company planned maintenance work at the Central Azeri and West Azeri platforms, halting operations for a couple of weeks.

      It did not say when the work would start.

      Azerbaijan's oil and condensate output fell by 5.2 percent year on year in January to 3.6 million tonnes.

      The State Statistics committee has not yet released figures for output in February.

      For 2013, Azerbaijan has said oil and condensate production rose by 0.4 percent to 43.5 million tonnes after two years of decline.
      __________________________________________________ _____________________________________________
      Based off of official Azerbaijani released data
      (In reality there is a sharper rise and drop)

      Annual Oil Production
      Yr__Ann(mill barr)__(mill barr/day)
      2014___305.97___0.84 (projected based of first quarter production)
      <<եթե զենք էլ չլինի' ես քարերով կկրվեմ>>

    9. #54
      Registered User
      Join Date
      May 2011

      Re: Energy in Azerbaijan

      Ադրբեջանը 40 տոկոսով կրճատել է նավթի տրանզիտը Ռուսաստանի տարածքով

      Ադրբեջանը 7 ամսվա մեջ առաջին անգամ 40.5 տոկոսով կրճատել է Նովոռոսիյսկի նավահանգստով անցնող տարանցիկ նավթի փոխադրումը, որը տարեկան կտրվածքով կազմում է 593.025 տոննա: Bbc-ի հաղորդմամբ՝ այս մասին հայտնել են Ադրբեջանի socar պետական նավթային ընկերությունում:

      2013-ին երկրի արտահանումը Ռուսաստանի տարածքով նվազել է՝ հասնելով մինչև 1.75 մլն տոննայի՝ 2012-ին գրանցված 2.06 տոննայի համեմատ:

      «Տրանսնեվթ» խողովակաշարարերի ռուսական օպերատորի հետ պայմանագրի համաձայն՝ socar-ն այս տարի ռուսաստանի տարածքով 1-1.5 մլն տոննա նավթ է արտահանում:

      2014-ի փետրվարին նոր առանձին պայմանագիր է կնքվել «Տրանսնեվթի» հետ, որի համաձայն՝ նավթը համաշխարհային շուկա հանվում է Նովոռոսիյսկի տարածքով:

    10. #55
      Registered User
      Join Date
      May 2011

      Re: Energy in Azerbaijan

      Բաքուն եւ Անկարան Թբիլիսիին ներքաշում են ռազմական նոր դաշինքի՞, թե՞ հակահայկական նոր արկածախնդրության մեջ

      21 օգոստոսի, 2014
      Ստեփան Սաֆարյան, քաղաքական վերլուծաբան

      Օգոստոսի 19-ին Նախիջեւանում Ադրբեջանի, Թուրքիայի եւ Վրաստանի պաշտպանության նախարարների եռակողմ հանդիպումից հետո Ադրբեջանի պաշտպանության նախարար Զաքիր Հասանովը լրագրողներին հայտնել է, որ առաջիկայում «երեք երկրները համատեղ զորավարժություններ կանցկացնեն, որոնց նպատակը զինված ուժերի մարտունակության բարձրացումն է»:

      Դրա նախօրեին, երբ Նախիջեւան էին ժամանել Վրաստանի ու Թուրքիայի պաշտպանության նախարարներ Իրակլի Ալասանիան եւ Իսմետ Յիլմազը, Հասանովը նախ երկկողմ հանդիպումներ էր ունեցել նրանց հետ: Ապա նախարարները եռակողմ ձեւաչափով քննարկել են «տարածաշրջանում ռազմաքաղաքական իրավիճակը եւ մտքեր փոխանակել անվտանգության ու տարածաշրջանում կայունության վերականգնման հարցերով», ինչպես նաեւ՝ պայմանավորվել մի շարք համատեղ միջոցառումների շուրջ:

      Վրացական կողմի տեղեկացմամբ՝ Հասանով-Ալասանիա հանդիպմանը նախարարները «քննարկել են երկու երկրների միջեւ պաշտպանության ոլորտում համագործակցության հեռանկարները»` ընդգծելով, որ դրանք գնալով խորանում են: Մինչ նախիջեւանյան հանդիպումն էլ` օգոստոսի 18-ին այդ երկրի պաշտպանական գերատեսչության մամլո ծառայությունը, խոսելով Ալասանիայի մեկնարկող պաշտոնական այցի մասին, տեղեկացրել էր, որ նույն օրը նա Հասանովի հետ կքննարկի պաշտպանության ոլորտում երկկողմ համագործակցությանը, մեկ օր անց էլ՝ եռակողմ համագործակցությանy վերաբերող հարցեր: Այդ կապակցությամբ հաղորդագրության մեջ մասնավորապես նշվել էր, թե «հատուկ ուշադրություն է դարձվելու տարածաշրջանի էներգա-հաղորդակցական ենթակառուցվածքների համատեղ պաշտպանությանը»:

      Ինքը՝ Իրակլի Ալասանիան, անմիջապես Նախիջեւան մեկնելուց առաջ Թբիլիսիում հայտարարել էր, որ նախարարների հանդիպման օրը վաղուց է որոշվել. «Եռակողմ հանդիպումը մենք արդեն երկար ժամանակ է, ինչ նախապատրաստում ենք: Եւ անցած տարի վրացական կողմը հանդես եկավ այդպիսի նախաձեռնությամբ: Դա կլինի երեք նախարարների առաջին պաշտոնական հանդիպումը Ադրբեջանում: Այդ հանդիպումները եւ նրանց շրջանակներում ձեւակերպվելիք համաձայնագրերը նվիրված կլինեն ռազմական էսկալացիայի ժամանակ հաղորդակցական ենթակառուցվածքների պաշտպանության պլանավորմանը»:

      Բաքուն, որ մինչ Թբիլիսիի կողմից այսպիսի բարձրաձայնումը ձեռնպահ էր մնում հանդիպման բուն օրակարգը հրապարակայնացնելուց եւ բավարարվում էր սոսկ նախատեսված պաշտոնական հանդիպումների կամ մշակութային միջոցառումների հիշատակումով (օգոստոսի 16-ի դրությամբ), դրանից հետո ինքն էլ երկրորդեց վրացական կողմին:

      Մասնավորապես, Ադրբեջանի պաշտպանության նախարարությունն օգոստոսի 18-ին ազդարարեց, թե «Ադրբեջանի, Թուրքիայի եւ Վրաստանի պաշտպանության նախարարները կքննարկեն ռազմական դրության ժամանակ հաղորդակցական ենթակառուցվածքների պաշտպանության հարցը: Դա նախարարների առաջին հանդիպումն է: Հանդիպմանը նախարարները նաեւ կքննարկեն նավթա- եւ գազամուղների, երկաթուղային հաղորդակցության ուղիների անվտանգության պլանը: Սպասվում է բոլոր ռազմավարական օբյեկտների անվտանգության ամրապնդման միջոցառումների պլանի ստորագրում»:

      Ադրբեջանի ՊՆ հաղորդմամբ՝ երկկողմ ձեւաչափով Յիլմազի հետ Հասանովը «քննարկել է տարածաշրջանում ռազմաքաղաքական իրավիճակը»: Իսկ եռակողմ հանդիպումից հետո Թուրքիայի պաշտպանության նախարարն էլ լրագրողների առջեւ հայտարարել է, թե Թուրքիան, Վրաստանը եւ Ադրբեջանը «եկել են Կովկասում խաղաղությունը, կայունությունը եւ զարգացումը ապահովելու համար փոխադարձ օժանդակությունը շարունակելու միասնական կարծիքի»:

      Յիլմազը նաեւ հավելել է. «Մենք եւս մեկ անգամ ընդգծել ենք Ադրբեջանին ու Վրաստանին մեր աջակցությունը բոլոր բնագավառներում, այդ թվում՝ անկախության ու տարածքային ամբողջականության հարցերում: Մենք կողմնակից ենք մեր տարածաշրջանում հակամարտությունների՝ խաղաղ ճանապարհով տարածքային ամբողջականության շրջանակներում լուծելուն»:

      Այնուհետեւ թուրք նախարարը անցում է կատարել էներգետիկ ծրագրերին ու նշել, թե ողջ աշխարհը ուշադիր հետեւում է Բաքու-Թբիլիսի-Ջեյհան եւ Բաքու-Թբիլիսի-Էրզրում էներգետիկ նախագծերին, ինչպես նաեւ՝ տրանսանատոլիական գազային (TANAP) եւ Բաքու-Թբիլիսի-Ղարս երկաթուղային նախագծի իրականացմանը. «Ամենասկզբում այդ նախագծերը ոմանց անիրագործելի էին թվում: Իսկ այսօր դրանցից երկուսը իրականացվել են, եւս երկուսը գտնվում են իրագործման փուլում»:

      Ադրբեջանի պաշտպանության նախարար Զաքիր Հասանովն էլ, խոսելով հանդիպման ընթացքում ձեռքբերված պայմանավորվածություններից, դրանց թվում ոչ միայն հիշատակել է առաջիկա համատեղ զորավարժությունները, այլեւ այդ ձեւաչափում անցկացվելիք կանոնավոր հանդիպումներն ու այլ միջոցառումներ: Մասնավորապես, երեք նախարարները պայմանավորվել են նման ձեւաչափով հանդիպել տարեկան երկու անգամ, ըստ հերթականության՝ Ադրբեջան, Վրաստան, Թուրքիա, նաեւ կազմակերպել համատեղ սեմինարներ եւ կոնֆերանսներ, ռազմական կրթության եւ ռազմատեխնիկական համագործակցության ոլորտներում ստեղծել եռակողմ ձեւաչափեր: Հասանովը նաեւ հայտարարել է, թե պլանավորվում է փորձագետների հանդիպում համագործակցության հեռանկարային ոլորտները ուսումնասիրելու համար:

      Թերեւս վրացական, ադրբեջանական մամուլում նախիջեւանյան հանդիպման այսպիսի մանրամասներ են տրվել, որոնք համակողմանի վերլուծության կարիք ունեն: Նկատենք, որ մինչեւ հանդիպումը Բաքվում փորձագետները այն համարեցին կոլեկտիվ անվտանգության դաշինք ձեւավորելու դրսեւորում:

      Մասնավորապես` ռազմական փորձագետ Ուզեիր Ջաֆարովը օգոստոսի 18-ին կարծիք հայտնեց, թե երեք երկրների պաշտպանության նախարարների սպասվող հանդիպումը կարելի է մեկնաբանել որպես ՀԱՊԿ անալոգի ստեղծման սկզբնական փուլ. «Անց են կացվում համատեղ ռազմական վարժանքներ, թրեյնինգներ, էներգակիրների անվտանգության շուրջ բանակցություններ են վարվում եւ այլն: Այժմ, աշխարհում ընթացող զարգացումների հետ կապված` այդ պետությունները ցանկանում են ստեղծել ռազմական միասնություն, որը ժամանակի ընթացքում կարող է ներգրավել ՀԱՊԿ մի շարք անդամների»:

      Ջաֆարովը մեկ այլ ուշագրավ բացահայտում-մեկնաբանություն է կատարել, որը, թերեւս, հակասության մեջ է եռակողմ ձեւաչափի՝ վրացական նախաձեռնություն լինելու մասին Իրակլի Ալասանիայի հայտարարության հետ. «Դա Թուրքիայի նախաձեռնությունն է: Եւ նախիջեւանյան հանդիպումից հետո համանման հանդիպումներ կկայանան Թբիլիսիում եւ Ստամբուլում: Միայն ստամբուլյան հանդիպումից հետո պարզ կդառնա նոր ռազմական միավորի ստեղծման մասին: Սկզբնական շրջանում համաձայնագիրը կարող են ստորագրել Թուրքիան, Վրաստանն ու Ադրբեջանը: Սակայն, հեռանկարում այդ կազմակերպությանը կարող են անդամակցել նաեւ մի շարք թյուրքալեզու երկրներ, ներառյալ՝ Ղազախստանը, Ղրղզստանը եւ Տաջիկստանը»:

      Միանշանակ է, որ մինչեւ հանդիպումը ադբեջանցի ռազմական փորձագետը չափազանց լավ իրազեկված է եղել քննարկվելիք հարցերի օրակարգից եւ ձեռք բերվելիք պայմանավորվածություններից: Հետեւաբար, հարկ է հավաքի հետապնդած նպատակների մասին նրա բարձրաձայնումը ընդունել ավելի լուրջ, քան ի գիտությունն է: Ակնհայտորեն, այս զարգացումներին հետեւելու է նաեւ Մոսկվան, քանի որ խոսքը նույնիսկ ՀԱՊԿ-ի դեմոնտաժի մասին է, որի անդամներից Ղազախստանի, Ղրղզստանի ու Տաջիկստանի համար հայտարարվում է «բաց դռների» քաղաքականության մասին:

      Եռակողմ հանդիպման հաջորդ օրը հնչած փորձագիտական ու քաղաքական կարծիքներն էլ այս նույն տրամաբանության մեջ էին: Այսպես, քաղաքագետ Վաֆա Գուլուզադեն նշել է, թե Ադրբեջանը, Վրաստանը եւ Թուրքիան, զարգացնելով ինտեգրացիոն գործընթացները, կարող են Հարավկովկասյան միություն ստեղծել. «Այդ ինտեգրացիոն գործընթացները կարող են վերածվել դաշնակցության, եւ դրա համար բարենպաստ պայմաններ են առկա: Քաղաքականության, տնտեսության եւ անվտանգության բնագավառներում հաստատված կապերը անհրաժեշտություն են դարձնում Հարավկովկասյան միության ստեղծումը: Օրինակի համար, այսօր Ռուսաստանը ստեղծել է Եվրասիական միություն, ինչո՞ւ մենք չստեղծենք: Ադրբեջանի եւ Վրաստանի միջեւ հարաբերությունները նորմալ են, այդ երկրի հետ ոչ մի խնդիր չկա: Կարծում եմ, մենք պետք է զարգացնենք այդ երկրների միջեւ ինտեգրացիոն պրոցեսները եւ միություն ստեղծենք»: Երեք նախարարների հանդիպումը համարելով էապես կարեւոր` Գուլուզադեն նաեւ նշել է, թե «այսօր տարածաշրջանում իրավիճակը շատ անկայուն է, եւ այդ հանդիպումը կայունացնող նշանակություն ունի»:

      Մեկ այլ քաղաքագետ՝ Գաբիլ Հուսեյնլին, այն նույնպես համարել է նոր դաշինք ստեղծելու ուղղությամբ առաջին քայլ: Ընդգծելով երեք երկրների համար ընդհանուր ռիսկերի ու խնդիրների քննարկման հեռանկարը` Հուսեյնլին նկատել է, թե դեռ վաղ է խոսել այս կամ այն դաշինքի ստեղծման մասին, թեպետ այն ապագայում չի բացառվում. «Որովհետեւ Ադրբեջանը, Թուրքիան եւ Վրաստանը շահագրգռված են տարածաշրջանում խաղաղության ու կայունության պահպանմամբ, ինչը նպաստում է այդ երեք երկրների մերձեցմանը»: Նա նաեւ կարեւորել է նույն ձեւաչափով ազգային անվտանգության նախարարների հանդիպումը, որը վստահություն կհաղորդի այդ երկրների հարաբերություններին:

      Ապագայում Ադրբեջանի, Թուրքիայի եւ Վրաստանի միջեւ նոր ռազմական դաշինքի ստեղծումը չի բացառել նաեւ Միլի Մեջլիսի պատգամավոր, պրոֆեսոր Մուսա Հասիմլին: Վերստին կարեւորելով երեք նախարարների այս եւ նախանշված հանդիպումները «տարածաշրջանի ու Եվրոպայի անվտանգության», «անվտանգության ու պաշտպանության ոլորտում համագործակցության խորացման» համար, Հասիմլին նշել է, որ եթե դրանք շարունակական լինեն, ապա բացառված չէ նշված երկրների միջեւ ռազմական նոր դաշինքի ստեղծումը: «Ամեն ինչ կախված է կողմերի միջեւ հետագա համագործակցությունից: Կարծում եմ, որ Ադրբեջանի, Թուրքիայի ու Վրաստանի միջեւ ռազմական ոլորտում համագործակցությունը ընթանում է դեպի նոր դաշինքի ստեղծումը»:

      Այս կարծիքներին հակառակ` Թբիլիսիում չշտապեցին հեռուն գնացող ենթադրություններ անել ռազմական նոր դաշինքի կամ նոր միության ստեղծման կապակցությամբ: Վրացական կողմը երկկողմ ձեւաչափում պաշտպանության բնագավառում, իսկ եռակողմ ձեւաչափում՝ սոսկ էներգետիկ ու տրանսպորտային հաղորդուղիների անվտանգությունը ապահովելու գործում համագործակցության մասին իր հայտարարություններից անդին չանցավ:

      Իհարկե, միամտություն կլինի սպասել, թե Վրաստանի ներկայիս իշխանությունները, որ ի տարբերություն իր նախորդների, գոնե ֆորմալ հռչակել են Ռուսաստանի հետ հարաբերությունները նորմալացնելու նպատակը, տարվեն Ռուսաստանի հետ առճակատումը խորացնող, իր վրա նոր սադրանքներ բերող, ՀԱՊԿ դեմոնտաժի ու նրա անալոգը ստեղծելու թուրք-ադրբեջանական նախաձեռնությամբ, որն այսպիսի հայտարարություններից հետո նույնիսկ մրցակից չես անվանի, այլ՝ ախոյան: Հանրահայտ փաստ է, որ անվտանգության համակարգերից Վրաստանին բացառապես հետաքրքրում է ՆԱՏՕ-ն, ինտեգրացիոն միավորներից էլ՝ Եվրոպական միությունը, եւ դժվար թե նա հույսեր կապի այս կասկածելի դաշինքի կամ միության հետ:

      Առավել եւս, Վրաստանը ժամանակին՝ 2008թ. ռուս-վրացական պատերազմի օրերին տեսել է իր երկու ռազմավարական հարեւանների գործընկերության արժեքը: Պաշտոնական Բաքուն այդ նույն իրադարձությունների կապակցությամբ երկու իրարամերժ դիրքորոշում որդեգրեց: Անմիջապես օգոստոսի 8-ին Ադրբեջանի ԱԳՆ-ն «ճանաչեց» տարածային ամբողջականությունը ցանկացած եղանակով վերականգնելու Վրաստանի իրավունքը: Իսկ դրանից քիչ անց, երբ Ռուսաստանը «հաղթում էր», Բաքուն տեղափոխվեց չեզոքության դիրքեր ու նոյեմբերին Կրեմլի հովանու ներքո Հայաստանի հետ ստորագրեց Մայենդորֆյան հռչակագիրը «հակամարտությունները ռազմական լուծում չունեն» բովանդակությամբ:

      Այդ շրջանում Թբիլիսիին Բաքվի կամ Անկարայի ցուցաբերած ռազմական աջակցության մասին խոսելն ավելորդ է. վրաց-ռուսական պատերազմի լուրը ստանալուց հետո Իլհամ Ալիեւը անգամ Պեկինից մի տեւական շրջան Բաքու չվերադարձավ: Իսկ Անկարան աչալրջորեն էր վերահսկում Բոսֆորի նեղուցը, որպեսզի ամերիկյան ռազմանավերը չհայտնվեն ու երկար չկայանեն Թուրքիայի ու Ռուսաստանի համար «ներքին լճակում»՝ Սեւ ծովում: Նաեւ անմոռանալի է, թե ինչպես Անկարան չափազանց անհստակ խաղ սկսեց Ռուսաստանի հետ, որից պարզ չէր՝ նա օժանդակո՞ւմ է Մոսկվային, թե՞ մրցակցում նրա հետ տարածաշրջանային վակուումը լցնելու հարցում՝ թքած ունենալով Վրաստանի անվտանգության օրհասական մարտահրավերների վրա: Թերեւս, Թբիլիսիում դժվար մոռանան, թե ինչպես էր այդ նույն օրերին Թուրքիայի վարչապետ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը Կրեմլ շտապել ու միջանցքներում սպասում էր, թե ե՞րբ իրեն կընդունեն «տարածաշրջանային կայունության իր պլատֆորմը» քննարկելու համար:

      Հետեւաբար, չնայած հրապարակային ամպագոռգոռ հայտարարություններին, Ադրբեջանից ու Թուրքիայից ունեցած կախվածությանը, Վրաստանը լավ գիտի նման դաշինքի արժեքը, հնարավորություններն ու ներուժը: Այդ երկու երկրներին դաշինքներ պետք են իրենց խնդիրները լուծելու կամ ռեգիոնալ շահերը բավարարելու, այլ ոչ թե Վրաստանին օգնելու համար: Վրաստանը պետք է նաեւ լավ իմանա իր հանդեպ Հայաստանի դիրքորոշման նշանակությունը. անբարյացկամության պարագայում նրա թիկունքը չափազանց բաց կլինի:

      Թբիլիսին պետք է նաեւ գիտակցի, որ հնարավոր ռազմական դաշինքի կամ միության հետ կապված` Բաքվում հաշվարկը կատարում են Վրաստանին ու Հայաստանին բարիկադի տարբեր կողմերում դնելու հեռանկարի վրա: Աշնանից, երբ Վրաստանի եվրաասոցացումը եւ միգուցե Հայաստանի եվրասիականացումը իրողություն դառնան, բացառել չի կարելի երկու երկրների միջեւ տարբեր խնդիրների ի հայտ գալը: Բաքուն անթաքույց հույսեր է փայփայում դրանք օգտագործել Հայաստանին մեկուսացնող իր եւ Անկարայի համատեղ քաղաքականությանը Թբիլիսիին միացնելու ուղղությամբ:

      Չբացառելով միջնաժամկետ ու երկարաժամկետ կտրվածքով ռազմական դաշինք ստեղծելու հարցում Բաքվի կամ Անկարայի շահագրգռությունը, այդուհանդերձ, նախիջեւանյան հավաքի վարագույրից անդին կա մեկ այլ կարճաժամկետ նպատակ, որը սերտորեն կապ ունի Ադրբեջանի օգոստոսյան տապալված ստրատեգիայի հետ:

      Եւ այդ խորապատկերին կարեւոր է, թե որքանո՞վ է Թբիլիսին տեսնում թուրք-ադրբեջանական տանդեմի հակահայկական նոր խաղը՝ իր կարճաժամկետ թիրախով: Իսկ եթե նա դա տեսնում է, ապա ո՞րն է նրա վերաբերմունքը դրան՝ Վրաստանն իր մասնակցությամբ կլեգիտիմացնի՞, արդյոք, այդ նոր խաղը, թե՞ կչեզոքացնի այն:

    11. #56
      Registered User
      Join Date
      May 2011

      Re: Energy in Azerbaijan

      Էներգետիկ եւ տրանսպորտային հաղորդուղիների հակաօդային պաշտպանությունը` Բաքվի օգոստոսյան հետցնցո՞ւմ, թե՞ նոր արկածախնդրության սկզբնափուլ

      21 օգոստոսի, 2014
      Ստեփան Սաֆարյան, քաղաքական վերլուծաբան

      Վերլուծության նախորդ մասում անդրադարձանք նրան, որ վրաց պաշտպանության նախարարը օգոստոսի 18-ին հատարարել էր, թե նախիջեւանյան եռակողմ հանդիպման գաղափարն իրենն է: Մինչդեռ նույն օրը Բաքվի փորձագետները այն վերագրեցին Թուրքիային: Չնայած այդ հակասությանը, միանշանակ է, որ պայմանավորվածությունը եղել է անցած տարի: Պարզ է նաեւ, որ դրա հիմնական շահառուն Անկարան է: Հստակ է նաեւ, որ ավելի վաղ է պլանավորվել Իրակլի Ալասանիայի պաշտոնական այցը Ադրբեջան:

      Այդ ամենի հետ մեկտեղ նկատելի է, որ հանդիպման օրակարգը մեծապես ազդված է օգոստոսյան իրադարձություններից, որի արդյունքում Ադրբեջանն ու Թուրքիան առիթը բաց չեն թողել` քննարկելու Հայաստանի «աննահանջ ագրեսիան ու օկուպացիան»: Անկարան էլ եւս մեկ անգամ ուղղակի իր զորակցությունն է հայտնել Ադրբեջանի ու Վրաստանի «տարածքային ամբողջականության վերականգնմանը» ու Բաքվի հետ առաջ է քաշել «տարածաշրջանային կայունությունը վերականգնելու» նպատակը, որը, դժվար չէ ենթադրել, այդ տանդեմի կողմից հասկացվում է որպես «տարածքների դեօկուպացիա»: Թերեւս, սա կարող ենք նաեւ թուրքական խայծ համարել Բաքվին ու Թբիլիսիին ռազմական նոր դաշինքի մեջ ներքաշելու համար: Այլ հարց է, թե որքանո՞վ Թբիլիսին կհավատա դրան:

      Հնարավոր է, որ Թբիլիսիի համար այնքան էլ ցանկալի չի եղել իր մտահղացած եւ երկար ժամանակ պլանավորված այս հանդիպման՝ Ադրբեջանի օգոստոսյան արկածախնդրությանը հաջորդելու փաստը` գիտակցելով, թե ի՞նչ մեկնաբանությունների տեղիք կտա այն Երեւանում, որի հետ նա ցանկանում է պահպանել ու խորացնել բարիդրացիական հարաբերություններ: Այդ մտահոգությունը նկատելի է վրացական կողմի վարքագծում, ով մինչեւ հանդիպումը առաջինը փորձեց փարատել Երեւանի հնարավոր մտահոգություններն ու հայտնել, որ այն ընդամենը մասնակի խնդրով՝ էներգետիկ-տրանսպորտային հաղորդակցության ուղիների անվտանգության համատեղ ապահովման նպատակներ է հետապնդում:

      Անկարայի ու Բաքվի համար իդեալական էր, որ վրացական կողմն առաջինը բարձրաձայնեց նախիջեւանյան հանդիպման օրակարգը՝ տպավորություն ստեղծելով, թե իբր միանգամայն երրորդ երկիր է մտահոգված այդ ենթակառուցվածքների անվտանգությամբ:

      Հասկանալի է, որ վրացական կողմի առաջնային մտահոգությունը Ռուսաստանն է, ով ամենեւին դրական վերաբերմունք չունի ո'չ Բաքու-Թբիլիսի-Ջեյհան նավթամուղի կամ Բաքու-Թբլիսի-Էրզրում գազամուղի, ո'չ էլ տարեվերջին շահագործման հանձնվելիք Բաքու-Թբիլիսի-Ղարս երկաթգծի ու ընթացքի մեջ գտնվող տրանսանատոլիական գազամուղի հանդեպ: Ի վերջո, Ռուսաստանը ոչ միայն հայտարարություններով է իր վերաբերմունքը արտահայտել դրանց նկատմամբ, այլեւ 2008թ. օգոստոսին՝ նավթամուղին հարող տարբեր հատվածներ ոչ պատահականորեն ռմբակոծելով:

      Մինչդեռ, Անկարայի ու Բաքվի խաղը Հայաստանի դեմ է, որում նրանք փորձում են ներքաշել նաեւ Թբիլիսիին՝ նախեւառաջ նրա միջոցով լեգիտիմացնելով էներգետիկ-հաղորդակցական ենթակառուցվածքներին սպառնացող վտանգը:

      Իսկ այդպիսի սպառնալիք անգամ օգոստոսյան էսկալացիայի ժամանակ չի ստեղծել հայկական կողմը` ի դժբախտություն Բաքվի ու Անկարայի, որոնք շատ կցանկանային, որ դա լիներ: Հայաստանում թե Արցախում միանգամայն հեռատեսորեն երբեք չեն խոսել ռազմական որեւէ դիպաշարի դեպքում խողովակաշարերն ու հաղորդակցական ուղիները թիրախի տակ վերցնելու հեռանկարի մասին: Ավելին, Երեւանից անգամ կարծիքներ հնչեցին առ այն, որ դրանք իրենց հերթին Ադրբեջանի արկածախնդրությունը կանխող դերակատարում ունեցան:

      Այն սպառնալիքները, որ փոխանակեցին Երեւանն ու Բաքուն, սկսվեցին նրանից, որ օգոստոսի 7-ին, երբ արդեն տապալվել էր Ադրբեջանի բլիցկրիգի փորձը, Իլհամ Ալիեւը Աղդամի մատույցներից սպառնաց «վերացնել հայոց պետականությունը, եթե Հայաստանը չհրաժարվի իր գործողություններից»: Ադրբեջանի նախագահը հոխորտաց, թե «շփման գծում լիակատար առավելություն ստացած Ադրբեջանի զինված ուժերը», որոնց «ռազմական ու բարոյական առավելությունից սարսափում է թշնամին», «ունակ է ցանկացած պահի լուծել ցանկացած խնդիր» եւ «ոչնչացնել ցանկացած օբյեկտ Լեռնային Ղարաբաղում»:

      Նույն օրը ՀՀ կառավարության նիստում Հայաստանի պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանը հայտարարեց. «Առկա լարվածությունը սաստկացնելուն ուղղված ադրբեջանական կողմի գործողությունների շարունակման դեպքում հայկական զինուժը ստիպված է լինելու իրականացնել համարժեք գործողություններ՝ է́լ ավելի խստացնելու Ադրբեջանի ՊՆ ղեկավարության ռազմական տրամաբանությունից զուրկ եւ անմիտ վրեժխնդրության դրսեւորումների նկատմամբ պատժամիջոցները»:

      Ի պատասխան արտակարգ իրավիճակների նախարար Արմեն Երիցյանի առաջարկի՝ քաղպաշտպանության ծառայության 4 հազար հոգանոց խմբով աջակցել սահմանների պաշտպանությանը, ինչպես դա անում է Ադրբեջանը սահմանամերձ գոտում, ՀՀ Պաշտպանության նախարարն արձագանքեց, թե «Ադրբեջանի արտակարգ իրավիճակների նախարարության քաղպաշտպանության զորքերը վերջին շրջանում հիմնականում պաշտպանում են Մինգեչաուրի ջրամբարը՝ մտավախություն ունենալով, որ հայկական կողմը կարող է այդտեղ գործողություններ իրականացնել»:

      Բաքվում դա մեկանաբանեցին իբրեւ Ադրբեջանի խոշորագույն ՀԷԿ-ի վրա հնարավոր հարձակման սպառնալիք: Անմիջապես հաջորդ օրը Ադրբեջանի ռազմական գերատեսչության տարածած հայտարարության մեջ նոր հոխորտանք հնչեց. «Մեր բանակը, որի հրթիռները ուղղված են Հայաստանի վրա, պատրաստ է հրամանի դեպքում հողին հավասարեցնել անգամ մայրաքաղաք Երեւանը»:

      Բաքուն չափազանց անհանգստացած էր Մինգեչաուրի ՀԷԿ-ի անվան հիշատակումից, թեպետ ՀՀ պաշտպանության նախարարի խոսքը վերաբերում էր Ադրբեջանի ինքնաբուխ մտահոգություններին, այլ ոչ թե պարունակում էր ուղիղ սպառնալիք: Այդուհանդերձ, Ադրբեջանը փորձեց ՀՀ կառավարության նիստում արտաբերվածը աշխարհին ներկայացնել իբրեւ Հայաստանի կողմից հնչեցված սպառնալիք: Փոխադարձ սարսափեցման էստաֆետը վերցրեց Իլհամ Ալիեւը՝ ընդհուպ Սոչիի եռակողմ հանդիպման պահը` թվիթերյան գրառումներով պատերազմ հայտարարելով Հայաստանին ու Արցախին:

      Սերժ Սարգսյանը այդ ամենին արձագանքեց Սոչիի հանդիպումից հետո՝ օգոստոսի 11-ին. «Այո, եւ դա ես առանց որեւէ մտավախության եմ ասում, Ադրբեջանի զինված ուժերը Նախիջևանից կարող են «հասնել» նաեւ Երեւանի սահմաններին, եթե ռազմական գործողություններ սկսվեն: Բայց այդպիսի բաներն անպատիժ երբեք չեն մնում, եւ Ադրբեջանի ղեկավարությունը շատ լավ գիտի, թե ինչ կարողություններ ու հնարավորություններ ունեն հայկական զինված ուժերը: Նրանք շատ լավ գիտեն, որ մենք ունենք բալիստիկ հրթիռներ, որոնց գործողության շառավիղը 300 կմ-ից ավելի է, եւ որոնք շատ կարճ ժամանակում ցանկացած ծաղկուն բնակավայր կարող են վերածել այնպիսի ավերակների, ինչպիսին հիմա Աղդամի ավերակներն են: Ընտրության հարց է: Եթե այդ մարդիկ «իրենց գլխից ձեռք են քաշել», եթե նրանք որոշել են, որ պետք է գնալ ռազմական լայնածավալ գործողությունների եւ, նույնիսկ, կարող են Հայաստանի բնակավայրերը, որոնք սահմանամերձ չեն, ընտրել որպես թիրախ, ապա թող իրենք իրենց պատասխանատվության մասին մտածեն»:

      Բաքվում Սերժ Սարգսյանի այս հայտարարությանն արձագանքեցին ոչ միայն Ադրբեջանի ՊՆ նոր հայտարարությամբ՝ թե Հայաստանի զինված ուժերի տրամադրության տակ եղած «Սկադ» բալիստիկ հրթիռներն այնքան հին են, որ անգամ երկինք չեն բարձանա, այլեւ հակաօդային պաշտպանության համակարգերի զորավարժությամբ:

      Օգոստոսի 13-ին այդ «լայնամասշտաբ զորավարժությունների» նպատակ հայտարարվեց հակաօդային պաշտպանության զորքերը բարձր մարտական պատրաստության բերելու գործողությունների մշակումը, կարեւոր պետական եւ ռազմական օբյեկտների պաշտպանությունը, հարձակման ու պաշտպանության ժամանակ ցամաքային զորքերը դրան միակցելը: Օգոստոսի 15-ին այս տեղակատվությունը լրացվեց նրանով, թե «պլանավորվում է նաեւ աէրոդինամիկ, թեւավոր ու բալիստիկ հրթիռներով համազարկեր արձակել ուսումնական նշանակետերին»:

      Ուշագրավ է, որ Ադրբեջանի պաշտպանության նախարարությունը հայտնեց, որ վարժանքները անց են կացվում 2014թ. մարտական պատրաստվածության պլանի հիման վրա, որը ստորագրել է Զաքիր Հասանովը: Այդ կերպ մի կողմից թաքցվում էր, թե վարժանքները կապ ունեն հայկական կողմի հնչեցրած սպառնալիքների հետ, մյուս կողմից էլ ցույց էր տրվում, թե ադրբեջանական հակաօդային պաշտպանության համակարգը ի զորու է չեզոքացնել Երեւանի օդային սպառնալիքները: Թերեւս, ինֆորմատիվ է այս վարժանքների՝ նախապես պլանավորված լինելու հանգամանքը, որին քիչ անց կանդրադառնանք:

      Օգոստոսի 16-ին Ադրբեջանի ՊՆ-ն հաղորդեց, որ նախարար Զաքիր Հասանովի ղեկավարությամբ Ադրբեջանի հակաօդային պաշտպանության զորավարժությունները, որոնց ժամանակ գործածվել են С-300 ПМУ-2 «Фаворит» и С-125 «Печора-2ТМ» զենիթահրթիռային համակարգերը, ավարտվել են: Վարժանքների սցենարի համաձայն՝ նշված համակարգերը ոչնչացրել են Ադրբեջանի օդային տարածքը խախտած պայմանական հակառակորդին, իսկ հրթիռային համակարգերը հրթիռակոծել են հակառակորդի ցամաքային նշանակետերը, նրա ռազմական տեխնիկան եւ ինժեներական կառույցները:

      Ահա, այս զարգացումներից երկու օր անց էլ կայանում է նախիջեւանյան հանդիպումը՝ այս անգամ «թշնամու հեռահար հարվածներից» էնեգետիկ ու տրանսպորտային հաղորդուղիները պաշտպանելու` հայտարարված օրակարգով:

      Ինչո՞ւ է Բաքու-Անկարա տանդեմին հարկավոր «նավթագազամուղերի սպառնալիքը»

      Անշուշտ, օգոստոսի սկզբին Արցախի ու Հայաստանի սահմանագծին հայկական զինուժի կողմից Ադրբեջանի անուղղակի հարձակման ու առաջխաղացման ստրատեգիայի տապալումից հետո Իլհամ Ալիեւին ու իր պաշտպանության նախարարին ոչինչ չէր մնում, քան զորավարժություններով ուժ եւ մկաններ ցուցադրելը, թվիթերում, Աղդամի մատույցներից թե Բաքվից Երեւանի ու Ստեփանակերտի ուղղությամբ հոխորտանքներ հնչեցնելն ու բռունցքներ թափահարելը, վերջապես՝ «հաղթող» ու «մարտունակ» երեւալը: Այդ կերպ նաեւ փորձ էր արվում բարձրացնել հայկական հատու հակահարվածներից, պատճառված մեծաքանակ կորուստներից ահաբեկված ադրբեջանական հասարակության ոգին:

      Սակայն, այդ ամենից զատ, կարծես թե պարզ է դառնում նաեւ Բաքվի մեկ այլ տապալված հաշվարկ: Ինչպես հայտնի է, օգոստոսյան լարվածությունը հատկապես կիզակետին էր հասել հայ-ադրբեջանական սահմանագծի երկու տիրույթներում` Տավուշ եւ Արցախ: Պատերազմում ընդունված մարտավարական հնարք է` հակառակորդի ուշադրությունը շեղելու նպատակով կեղծ ճակատ բացել մի ուղղությամբ, սակայն գրոհել մեկ այլ ուղղությամբ:

      Տավուշյան «ճակատը», թերեւս, հենց կեղծ թատերաբեմն էր, որտեղ Ադրբեջանը իր զինուժի, զինտեխնիկայի կենտրոնացմամբ պարտադրեց նաեւ հայկական կողմի զինուժի որոշակի կենտրոնացում: Բաքուն նաեւ ակնկալում էր, որ Հայաստանը հարկադված կլինի այդտեղ պահել իր զինուժի եւ տեխնիկայի զգալի մասը, որը նա օժանդակության կարգով չի կարողանա տրամադրել Արցախին, որտեղ էլ Ալիեւ-Հասանով զույգը պլանավորել էր անցնել բլիցկրիգի՝ արագ հարձակվել ու գրանցել առաջխաղացում:

      Սակայն, հենց տավուշյան թատերաբեմում էլ տեսանելի է դառնում մեկ այլ չբարձրաձայնված նպատակ, որը բացահայտելու է գալիս խոշոր տրամաչափի զենքերից մարզի սահմանամերձ բնակավայրերը ռմբակոծելու Բաքվի մարտավարության իմաստը: Իհարկե, օրինաչափ է, որ հակառակորդի կողմից թիրախի տակ էին վերցվում առավել խոցելի աշխարհագրական դիրք ունեցող բնակավայրերը: Սակայն, արձանագրել է պետք, որ ադրբեջանական կանոնավոր սադրանքների ուղղություններից մեկը չափազանց մոտ է Հայաստան-Վրաստան-Ադրբեջան ընդհանուր սահմանագոտուն (Բերդավան-Դովեղ-Բարեկամավան-Կոթի-Ոսկեւան-Ոսկեպար աղեղ): Մյուսը Բերդի տարածաշրջանի հատվածն էր՝ Ներքին Կարմիր Աղբյուր-Այգեպար-Մովսես ուղղությամբ: Այս երկու հատվածներն էլ ամենամոտն են Բաքու-Թբիլիսի-Ջեյհան, Բաքու-Թբիլիսի-Էրզրում նավթագազամուղներին, որոնք միանգամայն հասանելի են հայկական կրակակետերի ու հրետանու համար:

      Ակնհայտորեն, պարբերաբար սադրելով հայկական կողմին, Բաքուն փափագում էր, որ հայկական հակահարվածը կլինի հենց խողովակաշարերի վրա, ինչը թույլ կտար հակամարտության մեջ ներքաշել վրացական, թուրքական կողմերին եւ ընդհանրապես Արեւմուտքին: Պատահական չէ, որ օգոստոսի սկզբին Բաքվում ու Երեւանում իրադարձությունների ծավալմամբ մտահոգ արեւմտյան դիվանագիտական կորպուսից հատկապես Միացյալ Թագավարության ու ԱՄՆ դեսպաններն էին գերակտիվություն ցուցաբերում լարվածության ապաշիկացման ուղղությամբ, բնականաբար, մտահոգված լինելով նաեւ խողովակաշարերի համար:

      Ամենայն հավանականությամբ, եթե հայկական զինուժը տրվեր սադրանքներին, Բաքվի ժամանակացույցով դրան պետք է հաջորդեր Վրաստանի, Ադրբեջանի ու Թուրքիայի պաշտպանության նախարարների պլանավորված հանդիպումը, որի օրակարգը շատ ավելի լեգիտիմ կլիներ եւ ընդհուպ կպահանջեր համատեղ միջոցներ ձեռնարկել ստրատեգիական օբյեկտներին սպառնացող հայկական վտանգից պաշտպանելու նպատակով: Այդ հանդիպումն առնվազն կօրինականացներ Թուրքիայի միջամտությունը շիկացած հակամարտությանը:

      Ուստի, Նախիջեւանի ընտրությունն էլ պատահական չէ (Ալիեւի վարչախմբին սպասարկող վերլուծական կայքերը, անդրադառնալով նախիջեւանյան հանդիպմանը, հայկական արձագանքներին, խորամանկորեն ակնարկում են, որ գուշակել է պետք, թե ինչո՞ւ է հանդիպման վայր ընտրվել Նախիջեւանը): Թերեւս, հենց այնտեղից է, որ Թուրքիան կարող է Բաքվի հետ հարվածներ հասցնել Երեւանին, եւ, եթե հայկական կողմը չտապալեր Բաքվի բլիցկրիգն ու խողովակաշարերի ռմբակոծությամբ մեծացներ ռազմական բախման մասշտաբները, եռակողմ հանդիպումն առնվազն այդ հարցով որոշումը կընդուներ: Վրաստանը չմասնակցեր էլ՝ Թուրքիան ու Ադրբեջանը կանեին իրենց գործը: Ահա թե ինչու հունիսի սկզբից ոչ պատահականորեն ու շատերի համար զամանալի կերպով ակտիվացվեց նաեւ հայ-ադրբեջանական սահմանագծի «նախիջեւանյան ճակատը»:

      Ուստի, Ալիեւի շարունակվող ռազմատենչ հռետորաբանությունը կամ զորավարժությունների շքերթը, այժմ էլ՝ Ադրբեջան-Վրաստան-Թուրքիա զորավարժությունները նավթագազամուղները պաշտպանելու նպատակով, պետք չէ դիտարկել սոսկ որպես օգոստոսյան հետցնցում: Իրավիճակը նման է նրան, երբ թատերական ներկայացումը հանվել է եթերաշրջանից, սակայն նրա մի քանի դերասան համառորեն բեմականացնում են իրենց վերապահված դերը: Սա թույլ է տալիս ասել, որ պաշտոնական Բաքուն դեռեւս լիակատար չի հրաժարվել իր ռազմական արկածախնդիր մտադրություններից եւ շարունակում է իրավիճակի ապակայունացման այնպիսի ուղիներ փնտրել, որոնք հակամարտության մեջ կներքաշեն նաեւ իր հնարավոր դաշնակիցներին, առաջին հերթին՝ Թուրքիային: Վրաստանն այս խաղում նրանց ընդամենը պետք է որպես մտահոգություններն ու օրակարգը լեգիտիմացնող մասնակից:

    12. #57
      Registered User
      Join Date
      May 2011

      Re: Energy in Azerbaijan

      Ի՞նչ եւ ինչո՞ւ պետք է խոսի Երեւանը Թբիլիսիի հետ

      Հայաստանի վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանի հրավերով պաշտոնական այցով այսօր Հայաստան է ժամանել Վրաստանի վարչապետ Իրակլի Ղարիբաշվիլին։ Այցի շրջանակում նախատեսված են Ղարիբաշվիլու հանդիպումները ՀՀ նախագահ Սերժ Սարգսյանի, ՀՀ Ազգային ժողովի նախագահ Գալուստ Սահակյանի, ՀՀ վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանի եւ բարձրաստիճան այլ պաշտոնյաների հետ։

      Անշուշտ, հայ-վրացական օրակարգը քննարկման արժանի բազում խնդիրներ ունի՝ սկսած Վրաստանի եվրաասոցացումից ու Հայաստանի հնարավոր եվրասիականացումից հետո ի հայտ գալիք խնդիրներից, տարանցիկ ապրանքափոխադրումներից ու աբխազական երկաթուղու վերագործարկումից մինչեւ Վրաստանում հայկական մշակութային ժառանգության ու վրացահայության/ջավախահայության իրավունքների հարգման հարցերը: Սակայն, վրաց բարձրաստիճան պաշտոնյայի հետ նախատեսված առանձնազրույցում պաշտոնական Երեւանը պետք է նաեւ ներառի բաց եւ անկեղծ զրույց նախիջեւանյան եռակողմ հանդիպմանն ու թուրքական իղձին՝ ռազմական դաշինքին վերաբերող հարցերով:

      Երեւանը պետք է Թբիլիսիին հայտնի, որ Ադրբեջանի օգոստոսյան տապալված արկածախնդրության խորապատկերին հասկանում է Բաքու-Անկարա տանդեմի հետապնդած անմաքուր խաղի նպատակը: Նաեւ պետք է հավաստիացումներ տրվեն, որ սահմանին իրավիճակի լարվածության ցանկացած դիպաշարի դեպքում Վրաստանի համար կարեւորություն ներկայացնող հաղորդուղիներն ու ենթակառուցվածքները երբեք ռմբակոծությունների թիրախ չեն դառնա: Այս հավաստիացումները պետք է տրվեն նաեւ Հայաստանում արեւմտյան դիվանագիտական կորպուսին՝ նրանց համար եւս բացահայտ դարձնելով Բաքու-Անկարա տանդեմի նոր խաղը: Պետք է հստակ բացատրվի, թե ինչի՞ էր դրդում Ադրբեջանը Հայաստանին՝ մասնավորապես Հայաստան-Ադրբեջան-Վրաստան սահմանագոտում՝ նավթագազամուղներից ամենամոտ հեռավորության տիրույթում, եւ ինչպե՞ս հայկական կողմը չտրվեց սադրանքներին:

      Դրա հետ մեկտեղ, Երեւանը պետք է հետախուզի, թե որքա՞ն հեռուն կարող է գնալ Թբիլիսին եռյակի մեկնարկած ձեւաչափում: Գիտակցելով կամ պարզելով Վրաստանի համար այդ ձեւաչափում «խորանալու» սահմանները, էական է հավաստիացումներ ստանալ, թե տրոյկայի շրջանակներում ի՞նչ թույլ չի տա Թբիլիսին իրեն եւ այլոց: Այս առումով, կարեւոր է ՀՀ ՊՆ փոխնախարար Դավիթ Տոնոյանի շեշտադրումը. «Կարծում եմ, որ հենց Վրաստանի մասնակցությունը կզսպի այս եռակողմ հարաբերությունների հակադրումը Հայաստանի ազգային անվտանգության շահերին»:

      Վրաստանի վարչապետի հետ հանդիպումը պետք է ծառայեցվի ենթադրությունը համոզմունքի վերածելուն. Երեւանը պետք է ոչ թե կարծի, այլ համոզված լինի, որ Թբիլիսին չի ներքաշվի Հայաստանի ու Արցախի դեմ թուրք-ադրբեջանական նոր արկածախնդրության մեջ: Եւ հակառակը՝ Թբիլիսին պետք է համոզված լինի, որ Երեւանը երբեւէ չի վտանգի Վրաստանի ազգային շահերն ու տարածաշրջանային խողովակաշարերի համար սպառնալիք չի ստեղծի, որը փափագում է տեսնել Բաքուն:

      Իսկ Ադրբեջանի այդ ցանկությունը միանգամայն Կրեմլի սրտով է, ով տարիներ շարունակ ատամներ է սեղմել տարածաշրջանը արեւմտականացնող նախագծերի վրա եւ միանգամայն կարող է խրախուսել Ադրբեջանի նոր արկածախնդրությունը դրանց հանդեպ: Սակայն, Երեւանն է, որ որոշիչ դեր է խաղում այդ դիպաշարի կանխման հարցում ՝ եթե չտրվի Բաքվի սադրանքին (ինչպես դա եղավ օգոստոսին), եւ հակառակը, դրա կյանքի կոչման հարցում՝ եթե տրվի սադրանքին: Իսկ վերջինն ամենեւին պետք չէ Երեւանին:

      Այնպես որ, Երեւանը եւ Թբիլիսին կարող են փոխշահավետ պայմանավորվածության գալ միմյանց դեմ չգործելու մասին: Երեւանն ու Ստեփանակերտն էլ չպետք է կորցնեն զգոնությունը. Ադրբեջանը ամբողջովին չի հրաժարվել արկածախնդրությունից եւ տակավին փորձում է հող նախապատրաստել ավելի մեծ մասշտաբի ու ավելի շատ դերակատարների ներգրավվածությամբ նոր լարվածություն սադրելու համար: Ռուս-ադրբեջանական հարաբերությունների առաջիկա դինամիկային հետեւելը առանցքային նշանակություն ունի Հայաստանի համար, քանի որ խողովակաշարերի համար սպառնալիք ստեղծելու հարցում նույնատիպ շահագրգռություններ կարող են ունենալ ե’ւ Բաքուն, եւ́ Մոսկվան: Իհարկե, Մոսկվան շահագրգռված կլինի դրանց իսպառ վտանգմամբ, իսկ Բաքուն՝ ընդամենը թեթեւ փորձով:

      Դեպի այդ նպատակը Ալիեւին դրդում է թե’ օգոստոսյան պարտությունը, ինչի մասին նա ամենալավը գիտի, թե’ այլեւս խրոնիկական դարձած անադեկվատության տիրույթներում նրա հերթական սխալ հաշվարկը: Այս իմաստով պետք չէ բացառել հենց թուրք-ադրբեջանական տանդեմի կազմակերպած սադրանքը խողովակաշարերի դեմ: Հայաստանը վրիպելու իրավունք չունի: Վրաստանը՝ նույնպես:

    13. #58
      Registered User Mher's Avatar
      Join Date
      Jun 2011

      Re: Energy in Azerbaijan

      Azerbaijan sees fall in oil sector's contribution to GDP

      BAKU Fri Oct 17, 2014

      Oct 17 (Reuters) - Oil-rich Azerbaijan has calculated next year's budget based on an oil price of $90 per barrel, down from $100 this year, and predicted a significant fall in the sector's contribution to gross domestic product.

      The draft 2015 budget approved by the government and submitted to parliament on Friday, foresees economic growth of 4.4 percent, up from 3.6 percent expected this year and down from 5.8 percent last year. But the oil sector is expected to decline to 34.9 percent of GDP from 40.4 percent in 2014.

      Brent crude rose above $86 a barrel on Friday, bouncing off near four-year lows. But oil has lost more than a fifth of its value since June and many experts see the downward trend continuing due to weak growth, geopolitical risks and little sign of producers intervening to support prices.

      Economic growth in the former Soviet republic has slowed dramatically since the oil-fuelled boom of 2003-2007, when the economy expanded by an average of 21 percent per year.

      Total oil output grew last year for the first time since 2011.

      Crude oil and condensate production in Azerbaijan fell to 32.1 million tonnes in January-September from 32.8 million tonnes in the same period last year, a source at the State Statistics Committee said this week, driven by declines at fields operated by BP.

      The draft budget see total government revenues of 19.4 billion manats ($24.7 billion), up from 18.4 billion manats expected this year, and spending of 21.1 billion manats, up from 20.1 billion manats in 2014.

      ($=0.784 manats) (Reporting by Nailia Bagirova; Writing by Margarita Antidze; Editing by Robin Pomeroy)

      <<եթե զենք էլ չլինի' ես քարերով կկրվեմ>>

    14. #59
      Azatavrear Eddo211's Avatar
      Join Date
      Feb 2009
      Heading bug set to Artsakh

      Re: Energy in Azerbaijan

      Not so good for Azerbaijan......we should ask them if they need our help
      B0zkurt Hunter

    15. #60
      Registered User Mher's Avatar
      Join Date
      Jun 2011

      Re: Energy in Azerbaijan

      Quote Originally Posted by Eddo211 View Post
      Not so good for Azerbaijan......we should ask them if they need our help
      Another even more important article. Explains why the concept of oil as only 34.9% of the GDP is absolute nonsense, and how in reality oil still account for virtually the entire GDP

      Why oil price fall is bad news for Azerbaijan

      Farid Guliyev, Jacobs University Bremen, Germany August 29, 2014
      August 29, 2014


      Note that this was written when oil had only dropped to about $100/barrel. It's implication are that much more acute now that it's around $85/barrel
      <<եթե զենք էլ չլինի' ես քարերով կկրվեմ>>

    Page 4 of 42 FirstFirst 123456714 ... LastLast

    Thread Information

    Users Browsing this Thread

    There are currently 1 users browsing this thread. (0 members and 1 guests)

    Similar Threads

    1. Energy in Armenia
      By Federate in forum Armenian News
      Replies: 28
      Last Post: 11-23-2015, 03:24 PM
    2. Energy Drinks
      By MrHyeSev in forum General Talk
      Replies: 40
      Last Post: 06-21-2011, 03:33 PM
    3. Replies: 0
      Last Post: 06-21-2008, 05:56 PM
    4. Replies: 2
      Last Post: 05-16-2007, 10:13 PM
    5. Negative Energy-Ill Will?
      By ArmoBarbi in forum General Talk
      Replies: 9
      Last Post: 04-11-2005, 04:23 PM

    Posting Permissions

    • You may not post new threads
    • You may not post replies
    • You may not post attachments
    • You may not edit your posts