• porno
  • jigolo sitesi
    Page 4 of 18 FirstFirst 123456714 ... LastLast
    Results 46 to 60 of 262

    Thread: Syrian Armenian

    1. #46
      Join Date
      Jul 2011

      Re: Syrian Armenian

      If this is going to get out of control then let it! The toorks sitting back enjoying the show! I hope the Kurds wake up, they are next on the menu!

    2. #47
      Registered User
      Join Date
      May 2011

      Re: Syrian Armenian

      Armenian-born soldier killed in Syria

      March 17, 2013 - 19:40 AMT

      PanARMENIAN.Net - An Armenian-born soldier of the Syrian army was
      killed in clashes with the rebels in Damascus.
      As Aleppo Armenians group said in a post on Facebook, Vazgen Isahak
      Taghlian was killed on March 15 during a battle in one of Damascus
      suburbs. The funeral took place in Surp Sarkis Cathedral on March 17.

    3. #48
      Azatavrear Eddo211's Avatar
      Join Date
      Feb 2009
      Heading bug set to Artsakh

      Re: Syrian Armenian

      ++ Rest In Peace ++
      B0zkurt Hunter

    4. #49
      Registered User
      Join Date
      May 2011

      Re: Syrian Armenian


      April 16 2013

      Carly Andrews

      Kidnapped, lost and forgotten: On the 9th of February 2013,
      27-year-old Father Michael Kayal from Aleppo, Syria, was abducted
      by Islamic extremist rebels. Two months later he is still missing,
      yet the world remains silent.

      Monsignor Georges Dankaye, Rector of the Armenian College, Rome, and
      Procurator of the Armenian Catholic Church under the Holy See, reveals
      to us the facts about the kidnapping of Fr. Michael and about the
      terrible reality in which Syrian Christians are living. This reality
      is one of bloodshed, torture and inhumanity at an unthinkable level.

      "Fr. Michael was my student in seminary for two years in Aleppo. He
      was very kind and intelligent," recounts Dankaye, smiling sorrowfully.

      "He loved sport and music, and to sing, especially liturgical songs.

      He was always ready to help."

      The two were also over a year together in the Armenian College in Rome,
      where Michael studied Canon Law at the Pontifical Oriental Institute,
      after which he was ordained a priest on the 2nd of November 2011.

      By the time Fr. Michael returned to Syria, the uprising had already
      begun and violence swept through the land, making every movement one
      of uncertainty for the young priest. But his "spirit, enthusiasm and
      zeal" captured the hearts of both his parish priest and parishioners.

      As the situation worsened, and refugees flooded in from the peripheries
      of Aleppo, Fr. Michael along with three other young priests started
      up a mission with the migrants. "They went every day to the schools
      where the Muslim families were taking refuge and took them food to
      eat, providing both lunch and dinner, and then they brought other aid,
      and doctors as well."

      It seems that Fr. Michael was walking in the steps of the saints -
      a man of servitude and compassion: "I remember one of his phone calls
      to me; he said, 'what I can always do is serve, and nothing can be
      greater than this," recalls Dankaye.

      On the 9th of February, Fr. Michael set out from Aleppo. He was
      scheduled to visit Rome, stopping first in a small city on the way to
      Beirut before arriving in Italy on the 12th of February. He had not
      long been travelling when at one of the many blockades that plague
      the Syrian roads a band of rebels stormed the bus. "There were three
      priests aboard, two in clerics and one Salesian dressed in plain
      clothes. They saw the two priests dressed in clerics and made them
      get down; to the third they said nothing."

      "Half an hour later they had phoned his brother, saying, 'we'll be in
      contact soon to come to an agreement.'" Dankaye continues, "From that
      moment on the only contact was with his brother, never with the Church
      itself; then his brother spoke to the bishop ... and it seems that the
      bishop informed the government." Fr. Michael's family revealed that
      they made a request for one million Syrian lire and for the liberation
      of 15 prisoners. However, after having asked the group which prisoners
      they wanted releasing, the terrorists renounced the request, asking
      only for the money. "This makes us think that it is a small armed group
      rather than the Syrian Liberation Front ... because the liberation of
      15 prisoners would be considered as a good offer." He explains that
      "there are about 2000 of these little groups. They don't organise or
      coordinate among one another; each group has their own objectives,
      their own ideals." Their disorganisation became apparent when, after
      the family had agreed to pay the ransom, the group made no further
      attempt at claiming the ransom money.

      So what is the situation now for Fr. Michael? Is he still alive?

      Dankaye states that "the only information we have is from one phone
      call on the 20th of February; they let him talk to his mother for less
      than half a minute, where he said, 'Mum, I'm OK, but pray for me.'
      Then from that date on, there has been no more contact. We don't know
      anything. It remains a mystery."

      In reference to what the Church is doing to resolve the issue, sadly
      Dankaye tells us that for now, "they cannot do anything for Fr.

      Michael without any contact from him or his kidnappers." Indeed,
      silence cannot be negotiated with. So where does this leave the young
      priest? The harsh reality of the situation is that the future of Fr.

      Michael does not appear to be hopeful.

      Are we witnessing, then, a blatant and merciless persecution of the
      Christian Church in Syria? The answer, of course, is yes. But the
      situation is complex; Dankaye explains that "at the beginning of the
      uprising, the opposition said they wanted to preserve the Christian
      community. They said, 'don't be afraid to go against this system;
      we will treat you well,' but obviously, they didn't get the positive
      reply that they were expecting." According to Dankaye, the opposition
      expected the Christian community to take arms and join their rebellion,
      "but this Christian community in Syria are not a community that knows
      how to use arms or enter into war," he exclaims. "They are normal
      citizens that love their country, and so it's difficult for them
      to take up arms against anyone ... So they weren't involved in the
      manifestations nor in the bearing of arms, and this angered them."

      The result now is that they are not offering any security to the
      Christian community, "they no longer say 'we'll treat you well,'"
      Dankaye states, as he echo's the voice of the opposition. "They say,
      'we'll take vengeance on you. You Christians didn't enter into the
      war, you didn't join the opposition, and now you have to pay for it;
      this is your choice." This is an attack of revenge rather than a
      specifically religious persecution. Dankaye does, however, refer to
      other groups such as the "Jihadists and Nasrats, where we can clearly
      talk of religious persecution." He also mentions the Alawites, and
      says "that a good part of the Sunnis are also pro-government and they
      commit massacres."

      When asked if he saw a way towards peace, Dankaye answered with the
      heartbreaking reply: "Tragically, I don't see it." He refers to the
      "political pride" of the regimes, which "won't let it ever go back,"
      and "even if they wanted to stop it now, they couldn't, because the
      initiative is no longer in their hands." He continues, "Unfortunately,
      I have to say that the very worst that exists in man has been awoken,
      and now it's out of control, and no one can stop it."

      At these piercing words, the soul shudders to think of the fate of the
      Armenian Catholics in Syria. "The Christian community doesn't have any
      way out; it's surrounded," exclaims Dankaye, "it is preparing itself
      for martyrdom ... we don't want it, we don't hope for it; we fear it,
      but that's how it is." He remembers the haunting words of his father
      two weeks earlier: "He told me, 'if you hear of our deaths, do not
      come to our funeral; we would not take you with us.'"

      Dankaye also shares a message that he received from a friend a few days
      ago, which epitomises the shocking gravity of the situation for Syrian
      Christians: "The wolf kills those pups that can't manage by themselves
      so that they are not eaten alive by the rats and ants. It's an act of
      mercy. Don't judge my words too harshly. Talk with your parents. It's
      so that those animals don't get to them first." When parents are
      driven to thoughts of ending the lives of their children, one can only
      imagine the atrocities that await them a few paces outside their doors.

      To the final question as to what Christians round the world could do,
      his reply was: pray. "Remain always in prayer. It is also a moment that
      our Lord lived in Gethsemane. There is the temptation to escape, or to
      cry out to the Lord, 'save us!' But then, if it is his will, we have
      to be ready, as the martyrs were, to face death in faithfulness ...

      it is thus in prayer that we remain welded in faith and strong in
      hope, and moreover, until the last moment, we remain in love, even
      in the face of those who know not what they do."

      We thus call out to all Christians of the world: Pray for Fr.

      Michael; pray for Syria, a bloodstained land ravaged by an inexorable
      surge of evil; pray for the tortured and mutilated men, the violated
      women and girls, the persecuted Christians; pray for the lost ones
      committing these unthinkable atrocities, and most of all pray that
      the world rouses from its silence, and runs to the aid of its brothers
      and sisters.

      Lastly we cry out a desperate appeal to the humanity of Fr. Michael's
      kidnappers: Let him home. Please, let Fr. Michael Kayal home.


    5. #50
      Registered User
      Join Date
      May 2011

      Re: Syrian Armenian

      Gunmen abduct two bishops in northern Syria

      Militants in a rebel-held area of northern Syria have abducted two bishops travelling from the Turkish border back to the city of Aleppo.

      The kidnapping was reported by Syrian state media and confirmed by a member of the official opposition leadership.

      Yohanna Ibrahim is head of the Syriac Orthodox Church in Aleppo and Boulos Yaziji leads the Greek Orthodox Church in the city.

      They are the most senior Christian clerics caught up directly in the war.

      It was not immediately clear who had kidnapped them.

      Christians made up about 10% of the mainly Sunni Muslim country's population before the uprising against President Bashar al-Assad began just over two years ago.

      According to the UN, at least 70,000 people have been killed overall in the civil war and more than one million are now living as refugees in neighbouring countries.

      'Driver killed'
      State TV announced that an "armed terrorist group" had kidnapped the two bishops as they carried out "humanitarian work in Aleppo countryside".

      Abdulahad Steifo, a Syriac member of the opposition Syrian National Coalition, said the men had been kidnapped on the road to Aleppo from the rebel-held Bab al-Hawa crossing, which is close to the Turkish town of Reyhanli.

      Asked who was behind their abduction, he said: "All probabilities are open."

      Christian residents of Aleppo, speaking on on condition of anonymity. told AFP news agency gunmen had killed the bishops' driver.

      In September, Bishop Ibrahim told Reuters news agency hundreds of Christian families had fled Aleppo as rebels and soldiers battled for control of the country's biggest city.

      "In its modern history Aleppo has not seen such critical and painful times," he said.

      "Christians have been attacked and kidnapped in monstrous ways and their relatives have paid big sums for their release," the bishop added.

    6. #51
      Registered User
      Join Date
      May 2011

      Re: Syrian Armenian

      Սիրիայում հայ սպանելու համար Թուրքիան վճարում է 5000 դոլար
      Երեքշաբթի, 23 Ապրիլի 2013

      Հալեպահայ վաղեմի ծանոթներիցս մեկն օրեր առաջ գործերով ժամանել էր Հայաստան: Մի քանի տարի ապրել էր Հայաստանում, սակայն Սիրիայիում հակամարտության սկսելուց հետո վերադարձել էր ընտանիքի մոտ: Նա ուշագրավ դեպքեր պատմեց այս ծանր օրերին հալեպահայերի կյանքից՝ որպես անմիջական ականատես ու հայկական թաղամասի ինքնապաշտպանության մասնակից: Հայաստան եկել էր գործերով եւ շուտով պատրաստվում է վերադառնալ: Սակայն նա խնդրեց իր անունը չհրապարակել որոշ նրբությունների պատճառով, քանի որ պատրաստվում է վերադառնալ: Նրա պատմածը ներկայացնում ենք նույնությամբ:
      Հալեպում հայերը բնակվում են հիմնականում 3-4 թաղամասերում: Հալեպահայության գրեթե 80 %-ը կենտրոնացած է Նոր Գյուղում, իսկ մնացածը՝ Սուլեյմանիեում՝ արաբ քրիստոնյաների հետ, Վիլաներում եւ Շեյխ Տահայում, որտեղ խառը բնակվում են քրիստոնյաների եւ մուսուլմանների հետ: Վերջին օրերի դրությամբ հայաբնակ շրջանները հանգիստ են, ջեյշ հառը (ընդդիմադիր Սիրիայի ազատ բանակը) ցանկանում է մտնել հայերի թաղերը, բայց հայ տղերքը, բանակը (կառավարական զորքերը) պահում են: Մի անգամ կարողացան 2-3 օրով մտնել, բայց դուրս մղվեցին: Թաղամասը (Նոր գյուղը) հաճախ կրակի տակ է գտնվում, երբեմն հրթիռակոծվում է, քանի որ այնտեղ են գտնվում կառավարական զորքերի զինվորները: Արդյունքում տուժում են մարդիկ, հայկական եկեղեցիները, դպրոցները, շենքերը:
      Հայերը հիմնականում կռվում են կառավարական զորքերի կողքին, իսկ բանակի ղեկավարությունն էլ շատ գոհ է հայերից: Պատճառն այն է, որ հայերը վախենում են, որ իշխանության կարող են գալ իսլամիստները, ինչպես Եգիպտոսում, եւ արդյունքում հայ համայնքը եւ հայկական մշակութային շինությունները կարող են խիստ տուժել:
      Այս ամենին մասնակից է նաեւ Թուրքիան, որը ցանկանում է երկրորդ ցեղասպանությունը սարքել Հալեպում: Մի անգամ մի ուրիշ հայ տղայի հետ գնացինք Հալեպից դուրս մթերք, վառելիք բերելու, մեզ զգուշացրին, որ Հալեպից դուրս գանք արաբ քրիստոնյայի կամ մուսուլմանի հաուիեյով (անձը հաստատող փաստաթուղթ): Կարողացանք գտնել ինձ մի քիչ նման արաբ քրիստոնյայի ու նրա փաստաթղթով շարժվեցինք: Հալեպի հարեւան գյուղերից մեկն ուղեւորվելիս ավտոմեքենան մի քանի անգամ կանգնեցնում ու ստուգում են ապստամբները, քանի որ այդ շրջանները նրանց վերահսկողության տակ են գտնվում: Ճանապարհին մի քանի անգամ կանգնեցրել ու հարցրել են՝ մեքենայում բանակի զինծառայող կա՞, հայ կա՞: Իրենք բնականաբար ոչ էին պատասխանում: Մի քանի անգամ նույն հարցը ստանալուց հետո հարցրեցինք, թե ինչու են բոլոր տեղերում նույն հարցը տալիս: Ապստամբ զինվորականներից մեկը պատասխանել է, որ Թուրքիայից իրենց խոստացել են բանակի զինվոր սպանելու դեպքում վճարել 1000 դոլար, իսկ հայ սպանելու դեպքում՝ 5000 դոլար:
      Հայկական թաղամասը գտնվում է դիպուկահարների նշանառության տակ: Այդ պատճառով մի շարք կենտրոնական փողոցներ փակ են: Ճեմարան դպրոցի փողոցը փակ է, որտեղ սովորում են 7-10-րդ դասարանի աշակերտները: Կարեն Էփե ճեմարանը, Սահակյան դպրոցը, Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ եկեղեցին չեն գործում: Դեպի ներքեւ արդեն 8 ամիս փակ է հսկայական մի փողոց, որտեղ կենտրոնացած են առեւտրականները: Պահ է գալիս, երբ բանակը գտնում է սնայպերներին: Առաջին անգամ, որ բռնել էին սնայպերին, գնացինք ու տեսանք, որ ավստրիացի աղջիկ է, նախկին բիաթլոնիստ, հարցրեցինք քո նպատակը որն է, ասաց, որ ամսական 50 հազար դոլար են վճարում գումարած ավել գումար ամեն սպանածի համար: Մինչ բռնելը նա հասցրել էր սպանել հայ երիտասարդներից մեկին:
      Մի քանի օր առաջ վտանգավոր վիճակ էր ստեղծվել, երբ ապստամբ խմբավորումները մտել էին քրդաբնակ Շեյխ Մախսուդ թաղամաս, որը գտնվում է հայկական թաղամասի հարեւանությամբ ու բարձր դիրք ունի: Սկզբից քրդերը հայերի նման պահում էին իրենց թաղերը, կառավարությունն ասել էր դուք պահեք ձեր թաղերը, մենք էլ ամեն ինչով կօգնենք, բայց քրդերի մեջ հակասություններ կային, մի մասը համաձայն էին, որ թաղերը հանձնեին: Մի քսան օր առաջ որոշ գումարի դիմաց թաղամասը տվեցին ապստամբներին, որը շատ վտանգավոր էր հայկական թաղի համար: Բանակը զգաց, որ չի կարելի այդ թաղը մնա նրանց ձեռքում, մտավ քրդերի թաղը, կռիվներ գնացին, ու հիմա բանակի ձեռքում է գտնվում:
      Զավեշտալի դեպքեր էլ են լինում: Մի գիշեր հայկական թամաղասում պահակություն էինք անում, մեկ էլ երկու հոգի անկանոն կրակելով մոտենում են մեր թաղին: Հայ տղեքը վիրավորում են նրանց: Կրակողներն (ովքեր Աֆղանստանից էին) ասեցին մի հարց տանք՝ դուք մեզ տեսնու՞մ եք: Ասում է՝ մեզ դեղ են տվել ու ասել են, որ խմեք անտեսանելի կդառնաք: Մի ուրիշ օր էլ մեկը սրով էր որոշել հարձակվել հայկական թաղի վրա: Բռնելուց հետո նա էլ ասեց, որ իրեն դեղ են տվել՝ ասելով, որ անտեսանլի կդառնա:
      Ապստամբների շարքերում շատ են արտասահմանցիները: Հիմնականում առաջին գիծ են ուղարկում աֆղաններին ու չեչեններին, կան նաեւ շատ թունիսցիներ, եվրոպացիներ, ֆիլիպինցիներ, եմենցիներ, սաուդցիներ, նիգերացիներ եւ այլն:
      Ապստամբները շատ են ցանկանում մտնել հայկական շրջաններ, քանի որ դա մեծ առավելություն կտա նրանց: Բացի այդ, նրանք վստահ են, որ կառավարական ուժերն այդ դեպքում հողին չեն հավասարեցնի հայկական շինությունները: Ընդհանրապես, իշխանությունները տարբեր թաղամասերի բնակիչներին ասում են՝ «դուք պահեք ձեր թաղամասերը, մենք էլ ամեն ինչով կօգնենք»: Հանձնելու դեպքում կառավարությունը մեկ օր առաջ զգուշացնում է տվյալ թաղամասի բնակիչներին հեռանալ տներից ու գործի է դնում հրետանին ու օդուժը՝ երբեմն հողին հավասարեցնելով ապստամբների վերահսկողության տակ գտնվող ամբողջ թաղամասեր: Եթե ապստամբներին հաջողվում է մտնել մի թաղամաս, ապա կառավարությունը համարում է, որ բնակիչները դավաճանել են:
      Այս ամենում հուսադրող է այն, որ դժվար պահին հայերը միավորվել են անկախ կուսակցական պատկանելությունից: Արտասահմանում գտնվող հայերը գումար, պարենամթերք են ուղարկում, ինչի շնորհիվ հայերը մշտապես ապահովված եմ մեկ ամսվա պաշարով: Հալեպահայերի կեսը հեռացել է երկրից: Նրանց մեծ մասը տեղափոխվել է Հայաստան ու Լիբանան՝ հույսով, որ շուտով ամեն ինչ կավարտվի ու հետ կվերադառնան իրենց տները: Շատերն էլ հրաժարվում են հեռանալ՝ նշելով, որ Սիրիան իրենց երկիրն է, եւ ինչպես լավ օրերին են մնացել, այնպես էլ վատ օրերը կապրեն ու չեն պատրաստվում լքել իրենց տները:

    7. #52
      Registered User ZORAVAR's Avatar
      Join Date
      Aug 2008

      Re: Syrian Armenian

      Turkish terrorist groups in Syria

      "Those who beat their swords into ploughshares will plough for those who didn't"

    8. #53
      Registered User
      Join Date
      May 2011

      Re: Syrian Armenian

      Հալեպի հայաշատ թաղամասում 4-5 ական է պայթել. կան զոհեր եւ վիրավորներ

      Հալեպի հայաշատ Սուլեյմանիե թաղամասում իրար հաջորդած 4-5 ականի պայթյուն է տեղի ունեցել: Մեզ հետ հեռախոսազրույցում տեղեկությունը հաստատեց Բերիո թեմի ազգային առաջնորդարանի մամուլի պատասխանատու Ժիրայր Ռեյիսյանը:
      Պայթյունները տեղի են ունեցել խիտ երթեւեկելի հատվածներում, ըստ նախնական տեղեկության, սպանվել է առնվազն երկու մարդ, կան վիրավորներ:
      Զոհերի ինքնությունն ու ազգային պատկանելությունը դեռեւս ճշտված չէ:

    9. #54
      Registered User
      Join Date
      May 2011

      Re: Syrian Armenian

      Սիրիայի երկնքում գնդակոծված օդանավը վայրէջք է կատարել Կազանում

      Ապրիլ 29, 2013
      Հալեպի Ալ-Սուլեյմանիա շրջանում 4 ականանետային արկերի պայթյունի հետեւանքով վիրավորվել է երկու հայ: Այդ մասին NEWS.am-ի թղթակցի հետ զրույցում նշել է Բերիո թեմի առաջնորդարանի մամուլի քարտուղար Ժիրայր Ռեիսյանը: Նրա խոսքով, ստացած վնասվածքները չեն սպառնում տուժածների կյանքին: Ընդհանուր առմամբ վիրավորվել է 20 մարդ, պաշտոնական տվյալներով զոհվել են երկուսը:

      Միեւնույն ժամանակ Սիրիայի երկնքում գնդակոծված ռուսաստանյան ինքնաթիռի իրավիճակը խճճվել է: «Ապրիլի 29-ին NordWind Airlines ընկերության A-320 ինքնաթիռը, որ իրականացնում էր Շարմ-էլ-Շեյխ-Կազան չվերթը, Սիրիայի երկնքով անցնելով ռազմական գործողություններ է արձանագրել»,- ասվում է ՌԴ Տրանսպորտի նախարարության կայքում:

      Ըստ Մոսկվայի աղբյուրի, Սիրիայի ընդդիմության գրոհայինները «երկիր-երկինք» դասի երկու հրթիռ են արձակել, որոնք պայթել են օդանավի անմիջական մերձակայքում: Ինքնաթիռն արդեն վայրէջք է կատարել Կազանում: Սիրիացի դիսպետչերները, մինչդեռ, պնդում են, որ գնդակոծման մասին որեւէ ահազանգ չեն ստացել:

    10. #55
      Registered User
      Join Date
      May 2011

      Re: Syrian Armenian

      The Armenian Rebel Rebuilding Raqqa

      Syria Deeply
      April 24, 2013

      By Alison Tahmizian Meuse (@alitahmizian)

      `When Jimmy speaks with tribal leaders in Raqqa, they gather around
      him in a circle; this is very significant where he comes from. If he
      survives, he is going to be an important figure in the new Syria.'

      So says Aleppo-based activist and writer Abu Leila about Jimmy
      Shahinian, a young Syrian-Armenian activist who, at the time of our
      interview, was on a brief sojourn in Beirut from his hometown of
      Raqqa. The northern city and province had suffered heavy bombardments
      in recent days, but Jimmy was not in Lebanon to stay. He had `too much
      work' to do back in Raqqa, the first of Syria's 14 provincial capitals
      to fall to rebel control in early March.

      `How will you return to Syria?' I asked him.

      `Al-tareeq al-nizami,' (the legal, regime route) he replied. `Al-nizam
      al-jadeed' (the new governing regime.)

      Christian by religion and Armenian by ethnicity - groups that largely
      shunned or remained silent on the revolt - Jimmy would seem an
      unlikely figure to work alongside Syria's rebels and opposition
      activists in the northern city of Raqqa.

      The 25-year-old IT engineer has been arrested four times since the
      first anti-regime protests broke out in March 2011, the last time at
      the Palestine security branch in Damascus where both of his shoulders
      were dislocated. `They don't like me because I break their narrative
      that all the minorities are with the regime,' he said. `I'm not just
      Christian. I'm Armenian.'

      Despite the constant threat of bombardment - regime forces control the
      airspace above Raqqa and other major cities - Jimmy is concerned with
      the governing of his city, which will prove a long-term
      issue. Throughout Syria, civil infrastructure is in a state of

      `For the past year, the regime had stopped operating trash collection
      in Raqqa because there was no money for the workers and gas was
      expensive,' he said. `The bus system was only picking up employees in
      the morning before work and the rest of the day they didn't operate.'

      Only weeks after rebels took control, the first task of the local
      civilian council was to get the most critical municipal services up
      and running again.

      `Civilians are running government and they have re-launched most of
      the services in the city. They fixed the garbage trucks, provided
      fuel, paid the workers. Now the bus system is running all day, and
      it's free. There are two hospitals that were private and now they are
      public. Not all of the employees are back to work, but we're trying to
      re-launch the most important services,' he told me when we first spoke
      in mid-March.

      These basic functions have returned thanks to funding from Raqqa's
      rich resources; the province is one of the top producers of cotton and
      sugar in Syria, not to mention its vast oil fields.

      But the resources have also proven a source of contention between the
      people and the new sheriffs in town: mostly Islamist groups, with
      Ahrar al-Sham and Jabhat al-Nusra at the forefront.

      When al-Sham entered Raqqa during the rebel takeover, it took control
      of the governmental institutions, including the provincial capital's
      central bank. In March, Jimmy said the rebels were only there to
      provide security; now he has a different view.

      `We found out that Ahrar al-Sham took money from the Raqqa central
      bank and are using it in Homs and Damascus. Some say they will use it
      to buy weapons there,' he said.

      A post to the Facebook page `Raqqa Eyewitness' on April 22 reads:

      `By chance today we met Abu Hamza, the Emir of Ahrar al-Sham. He said
      part of the Raqqa money was sent to Damascus and Homs, and the rest
      will be distributed to the families of Raqqa in the next few days.'

      Whether the group uses the funds for arms or aid, it will undoubtedly
      increase their influence and patronage network. `This money was meant
      for Raqqa,' Jimmy said, admitting that all activists can do is remain
      vigilant and spread the word.

      `We have to provide an alternative'

      Jabhat al-Nusra has also secured a foothold in the northern city, and
      is intent on making further inroads. It could prove a major setback to
      any progress Raqqa has made in its rebuilding efforts.

      Jimmy compared the group to the terrorist Kurdistan Workers' Party, or
      PKK, a group that was able to gain a foothold in northern Syria and
      fight Turkey for three decades. He said the reason for their success
      was that people on the ground became emotionally connected to the
      fighters - which could repeat, in Raqqa, with al-Nusra.

      Al-Nusra's members `are sons of the country. They give food, medicine,
      provide security. And they [appear to be] honest people, so people
      started to trust them and ask them to come to their areas.'

      As al-Nusra's popularity rises, the Free Syrian Army has taken a
      hit. `It always suffers from a lack of weapons, ammunition and
      sometimes even food,' Jimmy said, which could lead residents to seek
      what they perceive to be a more stable leader. `They kidnap rich
      people for money or steal the government cars or factories to sell
      off. They would even steal the communications antennae of the city and
      sell it for scrap metal. Say it's worth $1 million - they sell it for
      $10,000 just because they have no money.

      `Maybe half the FSA guys are good, 25 percent are thieves, and another
      quarter are influenced by the bad ones. As a result, the whole
      battalion gets a bad reputation and the good half end up joining
      Jabhat al-Nusra because they don't want to be associated.'

      The young activist points out that while many battalions are
      affiliated with Nusra, few are part of the elite fighting force.

      `There are so many conditions to be in Jabhat al-Nusra. In Raqqa there
      are about 135 of them who memorized the whole Koran by heart; other
      battalions in Raqqa give their word that they will fight with them,
      but they are not Jabhat al-Nusra. Jabhat al-Nusra has very advanced
      and new weapons - they even have tanks, so many battalions want to
      fight with them for supplies.'

      Nusra, the state, and oil politics

      While Jabhat al-Nusra and its affiliates are ideological on the
      religious front, the business end of the operation is unorthodox.
      `They negotiated with the regime over oil,' according to Jimmy.

      `The regime paid Jabhat al-Nusra so that workers would be allowed to
      repair the pipeline in Deir Ezzor and Raqqa,' he said.

      Such negotiations between the Islamist group and the regime, conducted
      through a middleman, are not unusual, and have included other supplies
      like electricity, according to Jimmy.

      `They don't have any problem negotiating with the regime for
      money. Their program is for the long term - their immediate goals are
      to be accepted by the people, to attract more supporters and fighters,
      and to be more powerful. It is not their main purpose to destroy the
      regime... they can wait,' he said.

      This is tough competition for moderate fighters and activists, but in
      Raqqa the ground is being laid to provide citizens with a viable

      `Either you can fight Jabhat al-Nusra head on and put yourself in a
      fight with them, or you create alternatives,' Jimmy said. `Raqqa has a
      vacuum now, so you need to fill the necessary roles but with moderate

      The Raqqa Local Coordination Committee and the civilian council are
      working to offer the same services that the jihadist group does. They
      are also building a new military brigade limited to Raqqa men.

      `Syrians in Jabhat al-Nusra will never kill a Christian, Assyrian, or
      Kurd, but the people who come from the outside do not know how to deal
      with the local minorities,' he said.

      Armenians, the largest number of defectors

      Jimmy's name automatically sets him apart as an Armenian - now a
      potentially dangerous distinction - but he was set to return to Syria
      with the help of the Raqqa rebels a week after our interview.

      He has helped a number of his fellow Armenians defect from the Syrian

      `Just last week, 17 Armenian soldiers escaped from the army to Raqqa,'
      he said.

      According to Jimmy, there are 360 Armenian soldiers in the Syrian
      army. Of those, 62, or 17 percent, have defected, the minority with
      the largest number of defectors.

      On Jimmy's Facebook page, he writes in the religion slot that `My sect
      is Syrian' - a statement against the rising sectarianism in his
      country. He acknowledges that most minorities will be wary of the `new
      regime' being created in Raqqa and elsewhere. Indeed, most Armenian
      families have fled the Islamist-held provincial capital. The local
      Armenian Church of the Martyrs sits untouched, but empty.

      Jimmy may be a revolutionary, but he is not immune to the traditions
      of his community - one of which is to marry a fellow Armenian. So it
      follows that his fiancé is a Syrian-Armenian woman from the northern
      city of Qamishli, in neighboring Hasakeh province. She is, no
      surprise, pro-revolution.

      Photo Caption: Civilians on cleanup duty in front of the Armenian
      Martyrs' Church.

      Syria Deeply is an independent digital media project led by
      journalists and technologists, exploring a new model of storytelling
      around a global crisis.

    11. #56
      Join Date
      Jul 2011

      Re: Syrian Armenian

      Israel’s geostrategic benefit requires collapse of Assad regime

      It was the hand that animated the puppet, it was the puppets that thought they had control.

      This is all so disturbingly similar


    12. #57
      Registered User
      Join Date
      May 2011

      Re: Syrian Armenian


      12:03 03/05/2013 " SOCIETY

      An ethnic Armenian has been killed in Syria. Raffi Taghlyan was killed
      by sniper fire in the Syrian city of Aleppo on Thursday, lradou.com
      website reports, citing the Diocese of Aleppo (Berio Tem).

      The United Nations says nearly 70,000 people have died during the
      revolt against Syrian President Bashar al-Assad, which began two
      years ago with peaceful protests but turned violent when Assad's
      forces tried to crush the demonstrations. The number of refugees has
      reached 1.5 million.

      Source: Panorama.am

    13. #58
      Join Date
      Jul 2011

      Re: Syrian Armenian

      Israel launches second Syria airstrike in two days - reports


      This is all so disturbingly similar
      Last edited by Vahram; 05-05-2013 at 04:55 PM.

    14. #59
      Join Date
      Jul 2011

      Re: Syrian Armenian


    15. #60
      Registered User
      Join Date
      May 2011

      Re: Syrian Armenian


      Վահրամ Հովյան
      «Նորավանք» ԳԿՀ Հայագիտական կենտրոնի փորձագետ
      Սիրիայում մոլեգնող իրադարձությունները հայկական գիտավերլուծական մտքի համար հետաքրքրություն են ներկայացնում ոչ միայն տարածաշրջանային և աշխարհաքաղաքական փոփոխությունների իմաստով, որոնք իրենց ազդեցությունը կունենան նաև Հայաստանի վրա, այլև Սիրիայի հայ համայնքի անվտանգության նկատառումներով։

      Պաշտոնական տվյալներով՝ մինչև սիրիական ճգնաժամի սկիզբը սիրիահայ համայնքի թվաքանակը կազմում էր մոտ 100 հազ. մարդ։ Ոչ պաշտոնական տվյալներն ավելի համեստ ցուցանիշ էին արձանագրում՝ 60-70 հազ.։

      Անկախ թվաքանակից՝ Սիրիայի հայ համայնքը Սփյուռքի ամենակազմակերպված և կայացած համայնքներից է։ Ընդունված է այն համարել Սփյուռքի մայր համայնք՝ հաշվի առնելով ինչպես նրա վաղ կազմավորվածությունը, այնպես էլ պատմական հայրենիքին աշխարհագրորեն մոտ գտնվելը։ Լինելով Սիրիայի հնագույն էթնիկ խմբերից մեկը՝ հայ համայնքը չէր կարող որևէ դիրքորոշում չունենալ ներկայիս ճգնաժամի հանդեպ։ Նրա դիրքորոշումներն ունեն դրսևորման երկու հարթություն՝ գործնական և տեսական։

      1. Գործնական հարթությունում սիրիահայ համայնքի քաղաքական դիրքորոշումը ներսիրիական հակամարտության նկատմամբ հանգում է դրական չեզոքությանը։

      2. Տեսական հարթությունում խնդիրը վերաբերում է հայ համայնքի քաղաքական համակրանքներին։

      Սիրիահայ համայնքի քաղաքական դիրքորոշումները մերօրյա սիրիական ճգնաժամի պայմաններում որոշակի լույս են սփռում վերջինիս սպառնացող մարտահրավերների վրա։

      Դրական չեզոքություն

      Հայ համայնքի ղեկավար կառույցներն առ այսօր փորձել են զերծ պահել վերջինիս սիրիական հակամարտության մեջ անմիջականորեն ներքաշվելուց։ Սակայն որպես Սիրիայի քաղաքացիներ և այդ երկրի հասարակության մեջ լիովին ինտեգրված հանրույթ հայերը չէին կարող անտարբերություն ցուցաբերել տեղի ունեցող զարգացումների նկատմամբ։ Հետևաբար, լավագույն մոտեցումը դրական չեզոքությունն էր։

      Պաշտոնապես այս մոտեցումն արտահայտվեց Սիրիայի երեք հայկական հարանվանությունների ղեկավարների՝ Հայ Առաքելական եկեղեցու Բերիո թեմի առաջնորդ Շահան եպիսկոպոս Սարգսյանի, Բերիո թեմի Հայ Կաթողիկե եկեղեցու առաջնորդ Պետրոս արքեպիսկոպոս Մարիաթյանի և Սիրիայի հայ ավետարանական համայնքի համայնքապետ, վերապատվելի Հարություն Սելիմյանի համատեղ հայտարարությամբ։

      Դրական չեզոքության առանձնահատկությունն այն է, որ այն ենթադրում է ոչ միայն հրաժարում հակամարտության այս կամ այն կողմին սատարելուց, այլև աջակցություն կոնֆլիկտի հաղթահարմանը և խաղաղության հաստատմանը։ Դատելով հայկական երեք եկեղեցիների համատեղ հայտարարության բովանդակությունից՝ սիրիահայ համայնքի դրական չեզոքությունը մերօրյա սիրիական ճգնաժամի պայմաններում հանգում է հետևյալ 4 կետերին.

      1. Հրաժարում զինված հակամարտության մեջ ներգրավվելուց։ Սիրիահայության համար ակնհայտ է, որ, ներքաշվելով զինված հակամարտության մեջ հոգուտ կողմերից որևէ մեկի, այն իր դեմ է գրգռելու մյուս կողմին՝ հարուցելով վերջինիս թշնամանքն իր նկատմամբ։ Իսկ դա անմիջական սպառնալիքի տակ է դնում հայ համայնքի անվտանգությունը։ Հետևաբար, դեմ լինելով արյունահեղությանն ու ահաբեկությանը՝ հայ համայնքը ներսիրիական այս պատերազմում ո՛չ իշխանություններին, ո՛չ էլ ընդդիմադիրներին չի սատարում1: Արդ, «Սիրիայում ընթացող զինված մարտերի մեջ սիրիահայերին ներքաշելու բոլոր փորձերն անհաջողության են մատնված»2:

      2. Բռնության մերժում։ Սիրիայի հայ համայնքի համար ընդունելի չեն քաղաքական պայքարի բռնի մեթոդները, հատկապես երբ դրանք հանգեցնում են եղբայրասպան պատերազմների և զանգվածային զոհերի ու ավերածությունների։ Նման մոտեցումը նույնպես բխում է սիրիահայության անվտանգության շահերից։ Անգամ անմիջականորեն ներգրավված չլինելով ներսիրիական հակամարտության մեջ՝ սիրիահայությունն անուղղակիորեն կրում է դրա բացասական հետևանքները։ Մշտական բախումների, պայթյունների, ռմբակոծությունների, տիրող անիշխանության ու քաոսի պայմաններում սիրիական ճգնաժամի երկու տարիների ընթացքում հայ համայնքը տվել է մոտ 60 զոհ, բազմաթիվ վիրավորներ, մեծ վնաս է հասցվել սիրիահայության թե՛ մասնավոր (տներ, խանութներ և այլն), թե՛ համայնքային (եկեղեցի, դպրոց և այլն) գույքին։ Հազարավոր հայեր, որոշ տվյալներով՝ համայնքի մոտ մեկ երրորդը, լքել են երկիրը։

      Ուստի, այսօր՝ սիրիական մերօրյա ճգնաժամի պայմաններում, «Հայկական համայնքը կտրականապես դեմ է ցանկացած դաժանության ու արյունահեղության և, անկասկած, կշարունակի դեմ լինել յուրաքանչյուր բռնության և զինված բախումների»3։

      3. Խաղաղության ջատագովություն։ Սիրիահայությունը կողմ է խաղաղությանը և բազմազանությամբ (էթնիկական, կրոնական և այլն) բնորոշվող սիրիական հասարակության բոլոր շերտերի խաղաղ համակեցությանը։ Հետևաբար «...այսօր սիրիահայերը կրկնում են այն խաղաղ գոյակցությունը, որը ձեռք են բերել Սիրիայում տասնյակ տարիների ընթացքում»4:

      4. Երկխոսության և խնդիրները խաղաղ ճանապարհով լուծելու ջատագովություն։ Սիրիական ներքին հակամարտության հաղթահարման միակ բանալին հայ համայքը համարում է երկխոսությունը կամ բանակցությունները։ Սիրիահայությունը գտնում է, որ «Միայն երկխոսության միջոցով է հնարավոր Սիրիայում խաղաղություն ու հաշտություն վերահաստատել, միայն երկխոսությունը կարող է ապահովել բոլոր համայնքների խաղաղ գոյակցությունը՝ հիմնված հանդուրժողականության, հարգանքի և սիրո սկզբունքների վրա»5:

      Սիրիահայության քաղաքական համակրանքի մասին

      Որքան էլ հայ համայնքի ղեկավար կառույցները փորձում են վերջինիս հեռու պահել առճակատման մեջ ներքաշվելուց, պահպանել նրա դրական չեզոքությունը, այնուամենայնիվ, որոշակի քաղաքական կողմնորոշումներից ներկա փուլում հնարավոր չէ լիովին խուսափել։ Իսկ քաղաքական կողմնորոշումն արտահայտվում է հակամարտող կողմերից մեկի նկատմամբ համակրանքով։

      Տեղեկատվական դաշտում տարածում է գտել այն կարծիքը, որ Սիրիայի հայ համայնքն ունի իշխանամետ դիրքորոշում։ Այս տեսակետի հիմքում ընկած է նաև ճգնաժամի վաղ փուլում սիրիահայության կողմից Բաշար ալ Ասադին գործնական աջակցության գործողությունների փաստը։ Սիրիահայությունը 2011թ. ցույցեր կազմակերպեց հօգուտ Սիրիայի իշխող վարչակարգի։

      Որպես սիրիահայության կողմից Բաշար ալ Ասադի վարչակարգին աջակցության դրդապատճառ տեղեկատվական-վերլուծական դաշտում հիշատակվում է այն հանգամանքը, որ Ասադների իշխանության օրոք6 Սիրիան բարյացակամ քաղաքականություն է վարել ազգային և կրոնական փոքրամասնությունների և, մասնավորապես, տեղի հայ համայնքի նկատմամբ։ Այստեղ, բացի երախտագիտության զգացումից դրդված փոխադարձ աջակցության գործոնից, կարևոր են ևս երկու հանգամանք.

      1. Անցյալի բարօրությունը։ Ասադների օրոք Սիրիայի հայ համայնքը ողջ սիրիական հասարակության հետ մեկտեղ ապրում էր կայունության և ապահովության մեջ։ Սիրիահայերն ունեին անվտանգության երաշխիքներ, օգտվում էին քաղաքացիական իրավունքներից և ազատություններից, ինչպես նաև համայնքային կյանքում որոշակի արտոնություններից։ Հայ համայնքը միակն էր Սիրիայի ազգային փոքրամասնություններից, որ ուներ դպրոցներում Հայոց պատմություն և կրոնագիտություն առարկաները մայրենի լեզվով դասավանդելու իրավունք։ Սիրիական իշխանությունների հանդուրժողական քաղաքականությունը հիմք էր նաև հայ համայնքի տնտեսական բարգավաճման և բարեկեցության ապահովման համար, քանի որ այդ հանդուրժողականության արդյունքում վերջինս «...շատ լավ ինտեգրվել է սիրիական հասարակության մեջ»7:

      Այս ամենի հետևանքով հայերը Սիրիայի գործող վարչակարգի պահպանման մեջ են տեսնում այնտեղ իրենց հետագա գոյատևման գխավոր երաշխիքը8:

      2. Հեռանկարի անորոշությունը։ Ասադների վարչակարգի անկման պարագայում սիրիահայությանը սպասում է մշուշոտ ապագայի հեռանկարը, ինչը պայմանավորված է հետևյալ գործոններով.

      • Իսլամիստ արմատականների իշխանության գալու հնարավորությունը։ Բազմաթիվ տեսակետների համաձայն՝ «արաբական գարունը» Մերձավոր Արևելքում արմատական իսլամի վերելքի արդյունք է։ Այս պարագայում «...արաբական աշխարհում տեղի ունեցող զարգացումների հիմնական առանձնահատկությունն այն է, որ երկար տարիներ իշխող ազգայնական կողմնորոշում ունեցող ուժերը տեղը զիջում են իսլամիստական ուժերին, որոնք ծայրահեղ բացասական վերաբերմունք ունեն այս երկրներում բնակվող բոլոր քրիստոնեական համայնքների, այդ թվում նաև հայության նկատմամբ»9։

      Ինչ վերաբերում է Սիրիային, ապա, ըստ փորձագիտական գնահատականների, այստեղ քաղաքական հակամարտությունն աստիճանաբար վեր է ածվում կրոնականի։ Չի բացառվում, որ Սիրիայում էլ Բաշար ալ Ասադի վարչակարգի հնարավոր տապալումից հետո իշխանության կգան իսլամիստ ծայրահեղականները, քանի որ «մեծամասամբ իսլամիստական կողմնորոշում ունեն նաև ներկայումս Սիրիայում իշխող Բաշար Ասադի վարչակարգի դեմ պայքարող ուժերը»10:

      Եվ այդ պարագայում էական սպառնալիքի տակ կդրվի սիրիահայ համայնքի անվտանգությունը, քանի որ, Հայաստան ժամանած մի սիրիահայի բնորոշմամբ՝ «...բոլոր քրիստոնյաները ստիպված կլինեն լքել երկիրը»11:

      • Թուրքական գործոնը։ Սիրիայում հեղափոխական ալիքի ծավալումը զուգորդվեց թուրք-սիրիական հարաբերությունների շարունակական վատթարացմամբ։ Այսօր թուրք-սիրիական հարաբերություններում սկիզբ առած լարվածության աստիճանը թույլ է տալիս ասել, որ այդ երկու երկրները գտնվում են պատերազմի շեմին, ինչի մասին վկայում է թեկուզ թուրք-սիրիական սահմանի մոտ ՆԱՏՕ-ի կողմից Patriot հակաօդային պաշտպանության համակարգերի տեղակայումը։

      Այս համատեքստում ամենաէականն այն է, որ սիրիական ներքին ճգնաժամում Թուրքիան (Սաուդյան Արաբիայի և Կատարի հետ միասին) աջակցում է ապստամբներին։ Այդ աջակցությունը դրսևորվում է հետևյալ հիմնական ձևերով.

      1. Ապստամբների զինում,

      2. նրանց ֆինանսավորում,

      3. նրանց մարզում։

      Համաձայն որոշ տեղեկությունների՝ Ադանայում հիմնվել է Սիրիայի ազատ բանակի կենտրոնատեղին12։

      Ապստամբների հաղթանակը հանգեցնելու է ինչպես Սիրիայում, այնպես էլ տարածաշրջանում Թուրքիայի քաղաքական ազդեցության էլ ավելի մեծացմանը, քանի որ «պաշտոնական Անկարան կարողացավ շատ հմտորեն օգտագործել արաբական աշխարհում տեղի ունեցող գործընթացները, ինչի արդյունքում այս երկրներում իշխանության են գալիս Թուրքիայի հետ ավելի ջերմ հարաբերություններ ունեցող կառավարող վարչակարգեր»13: Իսկ դա հղի է բացասական հետևանքներով ինչպես Հայաստանի, այնպես էլ սիրիահայ համայնքի համար։

      Այսպիսով, Թուրքիայի քաղաքական ազդեցության հնարավոր աճը Մերձավոր Արևելքում ինքնաբերաբար պայմանավորում է հայ համայնքի համակրանքը Բաշար ալ Ասադի նկատմամբ։

      • Մյուս արաբական երկրների փորձը։ Եգիպտոսի և Թունիսի փորձը ցույց տվեց, որ «արաբական գարնան» արդյունքում տապալված վարչակարգերին փոխարինած նոր վարչակարգերը պակաս բռնապետական չեն։ Տեղին է հիշատակել այն դրույթը, համաձայն որի՝ բռնապետության տապալումն ուժի միջոցով հանգեցնում է նոր բռնապետության։ Իսկ դա, ինչպես ցույց է տալիս հատկապես Եգիպտոսի օրինակը, հղի է երկիրը տևական անկայունության մեջ ներքաշելու սպառնալիքով, քանի որ մեկ բռնապետին տապալած ժողովրդական զանգվածները դրանից հետո ստիպված են լինելու պայքարել նոր բռնապետի դեմ։ Սիրիայի պարագայում նույնպես նման հնարավոր հեռանկարը հուշում է, որ Ասադների վարչակարգը, իր բոլոր թերություններով հանդերձ, այնուամենայնիվ, նախընտրելի է տևական անկայունությունից և հուզումներից։

      Այսպիսով, սիրիահայ համայնքն Ասադների վարչակարգի պայմաններում ուներ անվտանգության և համայնքային ինքնավարության որոշակի երաշխիքներ, ինչը գերադասելի է անորոշությունից և մշուշոտ ապագայի հեռանկարից։ Միևնույն ժամանակ, զինված հակամարտության մեջ ներքաշվելը լուրջ սպառնալիք է սիրիահայ համայնքի անվտանգությանը։ Այս հանգամանքներով է պայմանավորված տեսական հարթությունում սիրիահայության համակրանքն իշխող վարչակարգի նկատմամբ և դրական չեզոքությունը՝ գործնական հարթությունում:

      1 Սիրիահայ եկեղեցականները հայտարարել են, որ պատերազմում չեզոք դիրք են գրավում` ոչ իշխանությանը, ոչ ընդդիմադիրներին չեն սատարելու, http://www.aravot.am/2012/09/18/110608/

      2 Սիրիայի հայկական եկեղեցիների առաջնորդները հանդես են եկել համատեղ հայտարարությամբ, http://mardik.am/am/միջազգային/մերձա...մբ

      3 Նույն տեղում։

      4 Նույն տեղում։

      5 Նույն տեղում։

      6 1970թ. Սիրիայում իշխանության եկավ նախագահ Հաֆեզ ալ Ասադը, որի մահից հետո, 2000թ. նրան փոխարինեց որդին՝ Բաշար ալ Ասադը։

      7 Ռուբեն Սաֆրաստյան, Սիրիահայ համայնքը լիովին աջակցում է երկրի ներկայիս իշխանություններին, http://www.panorama.am/am/politics/2...08/safrastyan/

      8 Արաքս Փաշայան, Սիրիահայ համայնքը աջակցում է Բաշար ալ Ասադին, http://www.panorama.am/am/politics/2...02/a-pashayan/

      9 Ռուբեն Սաֆրաստյան, Սիրիահայ համայնքը լիովին աջակցում է երկրի ներկայիս իշխանություններին, http://www.panorama.am/am/politics/2...08/safrastyan/

      10 Նույն տեղում։

      11 Սիրիահայերը մտավախություն ունեն երկրում «Մահմեդական եղբայրության» կառավարման հաստատման մասին, http://www.aravot.am/2012/08/29/103791/

      12 Սիրիահայ համայնքը Սիրիայում չի վերանա, http://www.aravot.am/2012/08/06/98122/

      13 Ռուբեն Սաֆրաստյան, Սիրիահայ համայնքը լիովին աջակցում է երկրի ներկայիս իշխանություններին, http://www.panorama.am/am/politics/2...08/safrastyan/

      «Գլոբուս» վերլուծական հանդես, թիվ 4, 2013

    Page 4 of 18 FirstFirst 123456714 ... LastLast

    Thread Information

    Users Browsing this Thread

    There are currently 1 users browsing this thread. (0 members and 1 guests)

    Similar Threads

    1. Syrian Women Raped At The Turkish Camps
      By retro in forum General News
      Replies: 0
      Last Post: 01-15-2013, 09:02 AM
    2. Latest news concerning the Armenian and Syrian sufferers, January 25, 1916
      By armenianweb in forum Genocide Documents & Letters
      Replies: 0
      Last Post: 02-22-2011, 10:43 PM
    3. American Committee for Armenian and Syrian Relief
      By armenianweb in forum Genocide Documents & Letters
      Replies: 0
      Last Post: 07-17-2009, 10:49 PM
    4. Syrian, Turkish and Armenia History
      By armenianweb in forum Genocide Documents & Letters
      Replies: 0
      Last Post: 07-11-2008, 07:59 AM
    5. Replies: 2
      Last Post: 12-07-2007, 02:16 PM

    Posting Permissions

    • You may not post new threads
    • You may not post replies
    • You may not post attachments
    • You may not edit your posts