Announcement

Collapse

Forum Rules (Everyone Must Read!!!)

1] What you CAN NOT post.

You agree, through your use of this service, that you will not use this forum to post any material which is:
- abusive
- vulgar
- hateful
- harassing
- personal attacks
- obscene

You also may not:
- post images that are too large (max is 500*500px)
- post any copyrighted material unless the copyright is owned by you or cited properly.
- post in UPPER CASE, which is considered yelling
- post messages which insult the Armenians, Armenian culture, traditions, etc
- post racist or other intentionally insensitive material that insults or attacks another culture (including Turks)

The Ankap thread is excluded from the strict rules because that place is more relaxed and you can vent and engage in light insults and humor. Notice it's not a blank ticket, but just a place to vent. If you go into the Ankap thread, you enter at your own risk of being clowned on.
What you PROBABLY SHOULD NOT post...
Do not post information that you will regret putting out in public. This site comes up on Google, is cached, and all of that, so be aware of that as you post. Do not ask the staff to go through and delete things that you regret making available on the web for all to see because we will not do it. Think before you post!


2] Use descriptive subject lines & research your post. This means use the SEARCH.

This reduces the chances of double-posting and it also makes it easier for people to see what they do/don't want to read. Using the search function will identify existing threads on the topic so we do not have multiple threads on the same topic.

3] Keep the focus.

Each forum has a focus on a certain topic. Questions outside the scope of a certain forum will either be moved to the appropriate forum, closed, or simply be deleted. Please post your topic in the most appropriate forum. Users that keep doing this will be warned, then banned.

4] Behave as you would in a public location.

This forum is no different than a public place. Behave yourself and act like a decent human being (i.e. be respectful). If you're unable to do so, you're not welcome here and will be made to leave.

5] Respect the authority of moderators/admins.

Public discussions of moderator/admin actions are not allowed on the forum. It is also prohibited to protest moderator actions in titles, avatars, and signatures. If you don't like something that a moderator did, PM or email the moderator and try your best to resolve the problem or difference in private.

6] Promotion of sites or products is not permitted.

Advertisements are not allowed in this venue. No blatant advertising or solicitations of or for business is prohibited.
This includes, but not limited to, personal resumes and links to products or
services with which the poster is affiliated, whether or not a fee is charged
for the product or service. Spamming, in which a user posts the same message repeatedly, is also prohibited.

7] We retain the right to remove any posts and/or Members for any reason, without prior notice.


- PLEASE READ -

Members are welcome to read posts and though we encourage your active participation in the forum, it is not required. If you do participate by posting, however, we expect that on the whole you contribute something to the forum. This means that the bulk of your posts should not be in "fun" threads (e.g. Ankap, Keep & Kill, This or That, etc.). Further, while occasionally it is appropriate to simply voice your agreement or approval, not all of your posts should be of this variety: "LOL Member213!" "I agree."
If it is evident that a member is simply posting for the sake of posting, they will be removed.


8] These Rules & Guidelines may be amended at any time. (last update September 17, 2009)

If you believe an individual is repeatedly breaking the rules, please report to admin/moderator.
See more
See less

Occupied Half of Artsakh

Collapse
X
 
  • Filter
  • Time
  • Show
Clear All
new posts

  • Occupied Half of Artsakh

    http://www.youtube.com/watch?feature...&v=UkjD9sGnF1Q

  • #2
    Re: Occupied Half of Artsakh

    http://www.youtube.com/watch?feature...v=V5MMQujuBx0#!

    Barsoum village, Chamkhor district.
    Occupied Northern Artzakh.

    Comment


    • #3
      Re: Occupied Half of Artsakh

      Talk is about the famous mines of Occupied Northern Artsakh:

      _________________

      AZERBAIJAN'S PRESIDENT AWARDED FAMILY STAKE IN GOLD FIELDS

      http://hetq.am/eng/news/22663/azerba...ld-fields.html
      21:58, January 24, 2013

      Novruz Allahverdiyev, 40, lives in a mud house in the village of
      Chovdar, a small Soviet-era mining town in rural Azerbaijan. He is one
      of 800,000 displaced persons from the war with Armenia that battered
      his native Nagorno Karabakh region in the early nineties.He and 60
      other families found shelter and a place to farm in the mountainous
      western region of Dashkesan. Like many of the displaced, Allahverdiyev
      is patriotic and the walls of his poor home are plastered with
      pages from an aging calendar featuring portraits of Ilham Aliyev,
      the president of Azerbaijan and his late father.

      Allahverdiyev has faith the president will solve the latest problem
      his family and his community face. A British mining company has taken
      over some of his land and blocked one of two streams his village
      relies on for water. He believes the president will make sure he is
      paid for his losses.

      Villagers in Chovdar now have only one water source since the
      mine blocked the other stream Such faith may be misplaced. What
      Allahverdiyev doesn't know is that the -president and his family own a
      share of the new mine threatening to swallow his town. The UK company
      is actually a front for the first family who stand to add to their
      already enormous wealth, estimated to be in the billions of dollars,
      through the mining operation.

      The New Mine

      According to an October 2011 press release , the Azeri Ministry of
      Environment believes there are 44 tons of gold and 164 tons of silver
      under Chovdar, worth more than US$2.5 billion at current prices.

      AIMROC (Azerbaijan International Mineral Resources Operating Company
      Ltd), a consortium of one UK and three offshore companies, has begun
      building the infrastructure needed to exploit that mineral wealth and
      full-scale mining is scheduled to start later this year. Chovdar is
      one of >six goldfieldsthe government awarded AIMROC and the first to
      start mining operations.

      But while Chovdar locals blame the "ingilis", the Azerbaijani name
      for Englishmen, the truth about the cause of their troubles is quite
      different. AIMROC owns a 70 percent stake in the six mines and the
      Azerbaijani government the remaining 30 percent.

      Chovdar in western Azerbaijan AIMROC is a joint venture of four
      companies: Londex Resources S.A, Willy and Meyris S.A., Fargate Mining
      Corporation, and Globex Ä°nternational LLP. All are shell companies
      and it is not clear if any are backed by mining companies. According
      to Azerbaijani officials, all were set up specifically for the deal. A
      fifth company, MINDECO, is the official project supervisor but has
      no ownership. MINDECO (Mitsui Mineral Development Engineering Co Ltd)
      is a mining engineering company owned by Japanese giant Mitsui Mining
      and Smelting Co. according to its website.

      Comment


      • #4
        Re: Occupied Half of Artsakh

        http://hetq.am/arm/news/22769/samvel...-tesanyut.html

        Comment


        • #5
          Re: Occupied Half of Artsakh

          Ադրբեջանում շինհրապարակում բռնկված հրդեհից զոհեր եւ վիրավորներ կան

          12:41, 31 Հունվար, 2013
          ԵՐԵՎԱՆ, 31 ՀՈՒՆՎԱՐԻ, ԱՐՄԵՆՊՐԵՍ: Ադրբեջանի Շամքիրի շրջանի Սեյֆալի գյուղում շինարարության հրապարակում բանվորների համար նախատեսված կառույցում հրդեհ է տեղի ունեցել, որի հետեւանքով 2 մարդ զոհվել, 4-ն էլ տարբեր աստիճանի այրվածքներ են ստացել: Այս մասին, ինչպես հաղորդում է «Արմենպրես»-ը, հայտնում է azxeber.com լրատվական կայքը` հղում կատարելով Ադրբեջանի արտակարգ իրավիճակների նախարարության մամուլի ծառայության հաղորդագրությանը:

          Շամքիրից 35 կմ հեռավորության վրա գտնվող գյուղում 300 քառ.մ ընդհանուր տարածքով կառույցի` գիշերվա ժամը 03:50-ին հրդեհվելու պատճառը հայտնի չէ: Հրդեհը հանգցվել է, կատարվում է հետաքննություն:

          ____
          talk is about Chamkhor, one of the central districts of occupied Northern Artsakh.

          Comment


          • #6
            Re: Occupied Half of Artsakh

            http://hetq.am/arm/news/22981/qez-ha...rox-hayin.html

            Comment


            • #7
              Re: Occupied Half of Artsakh

              Ֆիդայիները՝ մոլոկանների գյուղում

              Սամվել Ավագյան

              15 մարտի, 2014
              Կրիայի նման դանդաղաշարժ տրակտորը վերջապես մտավ Ռուս Պարիս գյուղ: Գյուղում տիրող տարօրինակ անդորրը զարմացրեց տրակտորով ժամանած երկու հյուրերին՝ Էրքեջի ինքնապաշտպանական ջոկատից Ռուբեն Վիրաբյանին ու Սարգիս Մուրադյանին: Սահմանը հեռու չէ, ամեն օր կրակոցներ են, իսկ Շահումյանի շրջանի մոլոկաններով բնակեցված միակ գյուղում նույնիսկ մուտք ու ելք չեն վերահսկում: Տրակտորն ընթանում էր հավասար շարված տների կողքով՝ ոչ մի շարժում, ոչ մի շունչ, նույնիսկ շուն չէր հաչում: Տղաները գիտեին, որ գյուղը մարդաբնակ է, ուստի սկսեցին զգուշանալ՝ ծուղակ չլինի՞: Սարգիսն ուսից իջեցրեց ավտոմատը, մարտական դիրք ընդունեց, իսկ տրակտորը վարող Ռուբենը գլուխն անընդհատ այս ու այն կողմ էր թեքում: Կանգ առան աղբյուրի մոտ՝ ջուր վերցնելու համար էլ եկել էին:

              Մի երկու օր առաջ ինքնապաշտպանական ջոկատի տղաները հայտնաբերեցին, որ բաքի ջրից հոտ է գալիս, տղաներից մի քանիսը նույնիսկ լուծ ընկան: Ստուգեցին՝ բաքում սատկած կատու էր ընկած: Ձյան ու անձրևի ժամանակ բաքի կափարիչը ժամանակավոր բացում էին, հավանաբար այդ ժամանակ էլ կատուն սողոսկել էր այնտեղ: Ստիպված էին դատարկել, օղիով ախտահարել, ու այս տղաներին ուղարկել էին ամենամոտակա աղբյուրից կրկին ջուր վերցնելու: Իսկ ամենամոտակա աղբյուրը հենց Ռուս Պարիսում էր;

              Ռուբոն ու Սաքոն անշտապ իջան տրակտորից, շլանգը հարմարեցրին բաքի մեջ, ու մարտական դիրք ընտրած՝ սկսեցին ուսումնասիրել շրջապատը: Վերջապես հարևան տան դռնակը բացվեց, տանից դուրս եկավ մոտ 55-60 տարեկան մի կին՝ տիպիկ ռուսական դիմագծերով, թմբլիկ այտերով, մի փոքր գիրուկ: Կինը ռուսերենով զվարթ բարևեց տղաներին, հետաքրքրվեց, թե ինչո՞ւ համար են եկել: Տղաները հարգանքով պատասխանեցին բարևին, բայց մինչ հարցին կպատասխանեին՝ հետաքրքրվեցին, թե ուր ե՞ն գյուղացիները;

              -Ակումբում են երևի, այսօր կոլխոզի նախագահը ժողով է հրավիրել, մեզ մոտ այդպես է՝ ժողովին բոլորը պետք է մասնակցեն,- ասաց կինը:

              Տղաներին այս պատասխանն այնքան էլ համոզիչ չթվաց, սակայն նրանք կնոջը հավաստիացրին, որ եկել են բացառապես ջրի համար՝ կլցնեն ու կգնան: Մորաքույր Դաշան, այդպես էր կնոջ անունը, հետաքրքիր ու զվարճալի զրուցակից դուրս եկավ; Սկսեց հետաքրքրվել սահմանային կյանքով, տղաների որպիսությամբ, ինքն էլ պատրաստակամությամբ պատասխանում էր հարցերին՝ ուշադրություն չդարձնելով հայ տղաների կոտրված ռուսերենի վրա: Նույնիսկ տուն հրավիրեց: Մի փոքր վարանելուց հետո Ռուբոն ու Սաքոն ընդունեցին հրավերը՝ զենքի առկայությունը նրանց վստահություն էր ներշնչում: Տանը ոչ ոք չկար, Դաշան նրանց հյուրասիրեց «մալինայի» մուրաբայով պատրաստված թեյով, ձու ու պանիր դրեց սեղանին: Տղաները այլևս թույլ չտվին, որ իրենց երկրորդ անգամ հրավիրեն սեղանի մոտ՝ վաղուց է, ինչ մուրաբայի ու ձվի երես չէին տեսել, նույնիսկ համն էին մոռացել: Համարյա ամեն օր սնվում էին մակարոնով, ձկան ու տավարի մսի պահածոյով, օգտագործում էին միայն չորացրած հաց, շաքարի մասին ընդհանրապես չէին էլ երազում: Այն ժամանակ Շահումյանի շրջանում շաքարավազն այնպիսի դեֆիցիտ էր, որ երեխաների մոտ դրա պակասից հիվանդություններ էին զարգանում: Ուտելիս տղաները բողոքեցին, որ արդեն զզվել են մսի պահածոներից, ինչը մորաքույր Դաշային զարմացրեց: Պարզվում ՝ մոլոկաների գյուղում էլ անասունների պակաս կա, շաբաթներով մսի երես չեն տեսնում: Անմիջապես պայմանավորվեցին ապրանքափոխանակություն իրականացնել՝ տղաները կբերեն մսի պահածոներ, կտանեն ձու ու թարմ հաց: Ապրանքափոխանակման մասին պայմանավորվածությունը զրուցակիցներին ավելի մերձեցրեց: Նրանք աստիճանաբար անցան քաղաքական հարցերին, հայ ֆիդայինները փորձեցին ճշտել մոլոկանների վերաբերմունքը հայ-ադրբեջանական կոնֆլիկտի վերաբերյալ: Սակայն Դաշան այս հարցում սկսեց ավելի զգուշավոր արտահայտվել:

              - Ավելի լավ է՝ լինի այնպես, ինչպես նախկինում,- ասաց Դաշան:

              Տղաները զարմացած իրար նայեցին;

              - Մի՞թե չեք ուզում հայերի հետ առանձնանալ մահմեդական ադրբեջանցիներից,- հարցրեց Ռուբոն:

              Նրա համոզմամբ՝ քրիստոնյա, այն էլ աղանդավոր համարվող մոլոկանի մոտ դա առնվազն պետք է բնական ցանկություն լինի: Սակայն մորաքույր Դաշան գլուխն օրորեց.

              - Իսկ մեր կաղամբն ում ե՞նք վաճառելու,- հարցրեց նա ամենայն լրջությամբ:

              - Ստեփանակերտում, կամ էլ կբերեք Երևան,-Սաքոն ուրիշ բան չգտավ ասելու:

              Կինը միայն քմծիծաղ տվեց.

              - Ստեփանակերտում սեփական կաղամբը հազիվ են վաճառում, իսկ Կիրովաբադում հսկայական շուկա է, ինչ էլ տանենք՝ կվաճառվի: Մոտ է և հարմար: Այս պատերազմի պատճառով շատ ենք տուժում, շուկա ենք կորցնում, իսկ ձերոնք փակել են բոլոր ճանապարհները: Կարող ե՞ք այնպես անել, որ ճանապարհները բացեն, կարողանանք առևտուր սկսել ադրբեջանցիների հետ, ձեզ համար էլ լավ կլինի- մորաքույր Դաշան ուշադիր նայեց հայ ֆիդայիններին:

              - Ի՞նչ նկատի ունեք՝ «լավ կլինի» ասելով,- սառը հարցրեց Ռուբոն:

              Մորաքույր Դաշան հասկացավ, որ չափն անցել է, սակայն չնահանջեց, ուղղակի ու արագ-արագ ասաց.

              -Դա դուք որոշեք, ինձ քիչ է հետաքրքրում: Ճանապարհը դուք եք վերահսկում, գոնե շաբաթը մեկ թույլ տվեք մի մեքենա անցնի ձեր պոստով, ձեզ համար էլ՝ ամեն ինչ կբերենք, ինչ ցանկանաք: Եթե ուզում եք՝ կարող եք մեր մարդկանց գիշերը բաց թողնել՝ ոչ ոք չի իմանա,- հետո աչքերը կկոցեց ու խորամանկ ձայնով ավելացրեց,- երեկոյան մեր աղջիկները հավաքվում են ակումբում, ձեզ էլ կկանչենք…

              Ֆիդայինները ականջներին չէին հավատում՝ այս կինը ոչ ավելի, ոչ պակաս՝ փորձում է հավաքագրել իրենց: Տղաները վեր կացան: Ջոկատում խոսակցություններ կային այն մասին, որ մոլոկանները ադրբեջանցիների կողմից են, սակայն Ռուբոն ու Սաքոն դրան չէին հավատում: Հիմա այլևս կասկած չունեին՝ իրենց անմիջական թիկունքում վտանգավոր օղակ կա; Նրանք շտապ դուրս եկան տանից՝ նույնիսկ ցտեսություն ու շնորհակալություն չասելով «հյուրասեր» տիկնոջը: Սակայն մորաքույր Դաշան չնեղացավ: Նա էլի վերադարձավ իր զվարթ վիճակին, տղաներին ուղեկցեց մինչև աղբյուր՝ փորձելով վերականգնել նախկին մտերմիկ զրույցի տոնը: Աղբյուրի մոտ մի տղամարդ կար՝ ռուսական շեկ մորուքով, մի փոքր կորացած մեջքով, թեև տեսքից երիտասարդ էր թվում: Նա ևս հետաքրքրությամբ սկսեց զննել հյուրերին՝ առաջին անգամ էր տեսնում զինված, զինվորական համազգեստ հագած ֆիդայինների: Երկրորդ մոլոկանը ևս զվարթ ողջունեց ֆիդայիններին, սակայն այս անգամ սառը պատասխանի արժանացավ: Բաքը դեռ չէր լցվել, տղաները ստիպված էին հանդուրժել նաև այս մի ընկերակցությունը:

              -Դու էլ ե՞ս ադրբեջանցիների կողմից,- հենց այնպես հարցրեց Սաքոն: Նրան նյարդայնացնում էր, որ մոլոկանն անընդհատ պտտվում է տրակտորի շուրջը:

              -Չէ մի, ի՞նչ ադրբեջանցի… շուտով բոլոր ռուսները կմիավորվեն ու ցույց կտան այս թուրք-ադրբեջանցիներին…,- վրա բերեց մոլոկանը:

              -Դե, Վասիլի՝ եթե այդքան սիրում ես հայերին, ուրեմն նրանց հետ առևտուր կանես, մեզ պահածո են խոստանում՝ իսկ դու ի՞նչ ունես,- կատակեց մորաքույր Դաշան;

              Վասիլին երկար չմտածեց՝ վազեց հարևան տուն ու այնտեղից վերադարձավ մի աքլոր ձեռքին:

              -Ահա, խնդրեմ՝ միայն թե ինձ տավարի մսի պահածո ուղարկեք, չեք պատկերացնի, թե ինչքան եմ կարոտել…

              xxxxxxxxxxx

              Այդպես սկսեց ֆիդայինների ու մոլոկանների միջև առևտրային կապը: Ջոկատ վերադառնալով՝ տղաները հրամանատար Արամայիս Մուղդուսյանին զեկուցեցին մորաքույր Դաշայի տարօրինակ առաջարկության մասին: Նրանց թվում էր՝ կարևոր զինվորական գաղտնիք են իմացել: Չմոռացան պարծենալ, որ ռուս աղջիկներից են հրաժարվել՝ հանուն հայրենիքի: Սակայն հրամանատարը միայն քմծիծաղ տվեց: Ասաց, որ մոլոկաններն այդ խնդիրը վաղուց են բարձրացրել, նույնիսկ քննարկել են Շահումյանի ինքնապաշտպանական ուժերի հրամանատարության հետ: Մոլոկանները խոստանում են իրենց օգուտների մի մասը կիսել հայերի հետ՝ եթե հնարավորություն ստանան դուրս գալ շրջափակումից ու անարգել առևտուր անել ադրբեջանցիների հետ:

              -Մեծ հաշվով՝ մերոնք դեմ չեն,- շարունակեց հրամանատարը,- դա մեզ էլ ձեռնտու է: Պարենի պակաս կա շրջանում, ջոկատներին վառելիք չենք կարողանում հասցնել, իսկ այս մոլոկանները մեզ և վառելիք են խոստանում, և պարեն: Խնդիրը ադրբեջանցիների մեջ է՝ նրանց մոլոկանները պետք են միայն մեր թիկունքում լարվածություն ստեղծելու համար: Արդեն հաստատ տեղեկություն կա, որ հավաքագրել են կոլխոզի նախագահին, ու նա էլ մոլոկաններին անընդհատ գրգռում է ընդդեմ հայերի, հողային վեճեր է սկսել հարևան Հայ Պարիս գյուղի հետ:

              -Այդ դեպքում ինչո՞ւ նրան չեն ձերբակալում, եթե պետք է՝ մենք դա կանենք,- ասաց Սաքոն:

              -Չէ, դրա անհրաժեշտությունը չկա: Մոլոկանները վտանգավոր չեն, նույնիսկ ինքնապաշտպանության համար չեն զինվում, ինքներդ էլ դա երևի նկատեցիք: Նրանք այս հողի վրա հաստատվել են 150 տարի առաջ, աշխատասեր, ազնիվ, անշառ ժողովուրդ են, թեև մի քիչ տարօրինակ: Մենք ուզում ենք, որ մոլոկանները մնան, ոչ թե գնան այստեղից: Իսկ դրա համար ճիշտ կլինի, որ շուտ-շուտ այցելեք նրանց, սկսեք ձեր առևտուրը, եթե ուզում եք,- տղաներին դիմեց հրամանատարը:

              Սաքոն ու Ռուբոն սկսեցին մոլոկաններին այցելել շաբաթն առնվազն երկու անգամ: Երևանից բերած պահածոներն ու մակարոնեղենը փոխում էին թարմ գյուղական ապրանքների հետ: Մորաքույր Դաշան այս առևտրում նրանց հիմնական միջնորդն էր, նա երբեմն էլի հյուրասիրում էր տղաներին, բայց այլևս «այլ թեմաներով» զրույցներ չսկսեց, տղաներն էլ առանձնապես առիթ չէին տալիս: Մի անգամ միայն ակնարկեցին ռուս աղջիկների հետ դիսկոտեկա գնալու մասին, սակայն մորաքույր Դաշան ասաց, որ վաղուց է՝ դիսկոտեկ չեն կազմակերպում: Շուտով ֆիդայինները կազմակերպեցին նաև ապրանքափոխանակություն մոլոկանների ու հայկական գյուղերի միջև: Սա էապես մեղմացրեց մոլոկանների դժգոհությունները, նրանք աստիճանաբար հարմարվում էին շրջափակման դաժան պայմաններին:

              Xxxxxxxxx

              1992 թ. հունիսին ադրբեջանական զինյալ ուժերը լայնածավալ գրոհ սկսեցին Արցախի հյուսիսային ուղղությամբ: Նրանց հաջողվեց գրավել Շահումյանի շրջանն ու շարժվել դեպի Մարտակերտ: Մոլոկանների Ռուս Պարիս գյուղն իր աշխարհագրական դիրքի շնորհիվ զերծ մնաց պատերազմական գործողություններից: Սակայն մոլոկանների փորձությունները դեռ առջևում էին: Ադրբեջանցիները չբավարարվեցին Շահումյանի շրջանի հայկական գյուղերը բռնազավթելով: Մոտ երկու տասնյակ ադրբեջանցի ընտանիքներ 1993 թ. ներխուժեցին մոլոկանների գյուղ ու զբաղեցրին գյուղի ժամանակավորապես ազատ տները: Սա մոլոկանների մոտ իսկական խուճապ առաջացրեց՝ 150 տարվա ընթացքում առաջին անգամ այլազգիները հաստատվում էին գյուղում: Ինքնամփոփ, կրոնական կյանքով ապրող, համայնքային սերտ կապերով շաղկապված մոլոկանների համար օտարազգիների մուտքը իսկական պատուհաս էր: Նրանք սկսեցին բողոքներ հղել ադրբեջանական նոր ղեկավարությանը, սակայն՝ անօգուտ: «Չլինի՞ դուք էլ ուզում եք անկախանալ»,- մոլոկաններին հեգնեց ադրբեջանական հրամանատարության ներկայացուցիչը: Դրանից հետո մոլոկաններից շատերը անթաքույց հույսեր էին կապում հայերի վերադարձի հետ, համոզված լինելով, որ միայն այդ դեպքում կկարողանան վերադառնալ իրենց նախկին համայնքային կյանքին: Սակայն 1994 թ. մայիսին կնքված հայ-ադրբեջանական զինադադարն ի դերև հանեց նրանց բոլոր հույսերը: Զինադադարի կնքումից անմիջապես հետո Ռուս Պարիսում հայտնվեցին ևս մոտ 200 ադրբեջանական ընտանիքներ: Նրանք արդեն բռնազավթում են ոչ թե ազատ տները, այլև բնակեցվածները: Գյուղից սկսվեց զանգվածային արտագաղթ՝ մեկ տարվա ընթացքում մոտ 1500 մոլոկաններ հեռացան դեպի Ռուսաստան: Ադրբեջանցիները ձեռք չտվեցին միայն կոլխոզի նախագահին, նրա բարեկամներին ու նրա կողմից հովանավորվող անձանց ու նրանց ունեցվածքին: Մորաքույր Դաշան, չդիմանալով նորահայտ ադրբեջանցիների ապօրինություններին՝ մի օր նրանց երեսին նետում է, թե հայերը երբեք այսպես չեն վարվել, միշտ էլ լավ հարևաններ են եղել: Խեղճ կնոջը ծեծում են բահերով ու նետում փողոց, մի քանի շաբաթ անց նա մահացավ գլխուղեղի արյունազեղումից: Իսկ Վասիլիին պարզապես ձերբակալեցին՝ հայ ֆիդայինների հետ կապեր պահպանելու, առևտրում միջնորդ լինելու համար: Վեց ամիս անց դուրս գալով բանտից՝ Վասիլին իմացավ, որ այլևս ոչ հավ ունի, ոչ հող, ոչ էլ տուն: Մեծ դժվարությամբ կարողացավ կոլխոզի նախագահից պարտք վերցնել ու հեռանալ Ռուսաստան, որտեղ հաշմանդամության կարգ ստացավ: Մի քանի տարի անց նա Ստավրոպոլ քաղաքում պատահաբար հանդիպեց արտագնա աշխատանքի մեկնած Ռուբեն Վիրաբյանին; Ողջագուրվեցին որպես հին ծանոթներ, Վասիլին հայ ֆիդայուն պատմեց գյուղի տխուր վախճանի, իր ձերբակալության, մորաքույր Դաշայի մահվան մասին:

              -Հարևան հայկական գյուղերում բազմաթիվ ազատ տներ մնացին, ադրբեջանցիներն այրում էին այդ տները, բայց եկան լցվեցին Ռուս Պարիս: Ու գիտես ինչո՞ւ՝ որովհետև ամեն ինչ պատրաստի էին ուզում ստանալ, այնպես, որ վերանորոգման վրա ծախս չանեն, որ ամեն ինչ միանգամից ունենան: Նրանք գիտեին, որ մոլոկանները ինքնապաշտպանության միջոցներ չունեն, մենք մեր պաշտպանությունը միայն մեր հավատքի մեջ ենք փնտրում: Ես իմ կորցրած ունեցվածքի վրա չեմ ողբում, ամեն նյութականի վերևում Աստծո հոգին է, իսկ մենք Աստծուն ենք հավատում, ոչ թե նյութականին: Միայն ցավում եմ, որ մեր կոլխոզի նախագահը հավատում էր նրանց, ու իր ձեռքով կործանեց համայնքը,- պատմում էր Վասիլին: Այս տարիների ընթացքում նա ավելի կորացել, ու ավելի ծերացել էր:

              Ռուբոն երկար չմտածեց: Նա Վասիլիի համար Ստավրոպոլի հարևան գյուղերից մեկում մի ոչ մեծ, բայց հարմարավետ տնակ գնեց՝ ոչ մեծ հողակտորով: Վասիլին նորից սկսեց հավեր բուծել, նա ձվերը հանձնում էր գյուղի հայերից մեկին, ով էլ նրան Ստավրոպոլից այլ մթերքներ էր բերում: Վասիլին բոլորին համոզված պատմում էր, որ հայերի հետ ապրանքափոխանակությունը առևտրի ամենաճիշտ ձևն է:

              Comment


              • #8
                Re: Occupied Half of Artsakh

                Մարշալների գյուղում՝ սահմանամերձ Զորականում, ծանրութեթև են անում պաշտոնյաների խոստումները


                Անուշ Մարտիրոսյան
                Հրապարակված է՝ 28.08.2014

                Երևանից ավելի քան 200 կմ, իսկ Ադբեջանի սարերին՝ հանդիպակաց Տավուշի մարզի Զորական գյուղում մարդիկ ծանրութեթև են անում սահմանային լարվածության պայմաններում պաշտոնյաների հնչեցրած խոստումները` սահմանային շրջաններին արտոնություններ տալու վերաբերյալ: Հնարավո՞ր է՝ Կառավարությունը հանկարծ լուծի 600 բնակիչ ունեցող Զորականի խնդիրները։

                «Կառավարութունը՝ կգա՞ն, կխոսցնե՞ն, ասեն՝ ո՞նց եք, ի՞նչ եք, ո՞նց եք ապրում. տենց մեկը չկա, մենք էլ ապրում ենք, էլի՝ անտեր»,- «Ազատության» հետ զրույցում բողոքեցին զորականցիները։

                Տեղացիներն ասում են՝ Զորականը մարշալների գյուղն է: Այստեղ ապրողները ներգաղթել են 1988 թվականին՝ Գանձակից, Չարդախլու գյուղից: Քանի որ Չարդախլուն հայազգի նշանավոր զորահրամանատար Հովհաննես Բաղրամյանի և ԽՍՀՄ զրահատանկային զորքերի գլխավոր մարշալ Համազասպ Բաբաջանյանի ծննդավայրն է եղել, այդ գյուղից ժամանակին տեղահանված ու Զորականում ապաստան գտած մարդիկ զորավարների հիշատակը հավերժացնող հուշակոթող են կառուցել, և զորականցիները, հայացքները հանրահայտ զորավարների նկարներին, տարիներ շարունակ փորձում են հասկանալ, թե ինչո՞ւ են անուշադրության մատնվել: Ինչո՞ւ կառավարությունից որևէ ներկայացուցիչ այդպես էլ չի այցելում այս գյուղ, որտեղ խնդիրները հրատապությունը չեն կորցնում տարիներով։

                «Սաղ դատարկ է, այրված. ոչ ջուր ունենք, ոչ արոտ ունենք, տեսնում ես մեր էս հանդերը՝ սաղ չորացած են, կովերը սաղ սատկում են», - ասացին զորականցիները։

                Գյուղացիներին, կրակահերթերով ժամանակ առ ժամանակ իրենց մասին հիշեցնող ադրբեջանցիներից, բաժանում է մի սար: «Ազատության» հետ զրույցում նրանք փաստում են՝ «կրակը մեր ականջի տակ է»։

                Ինչպես մի շարք գյուղերում, Զորականում էլ հիմնականում տարեց մարդիկ են մնացել։ Ասում են՝ ջահելները գնացել են՝ «իրենց համար մի կտոր հաց ստեղծեն»։

                Զորականցիների մի մասը, սակայն, դեռ հույս ունի, որ պաշտոնյաների խոստումները, սահմանամերձ գյուղերին արտոնություններ տալու վերաբերյալ, իրականություն դառնալու դեպքում կփրկեն իրավիճակը։

                «Մեր երկրից լավ երկիր չկա. որ գիտենան, որ ապրուստը լավ է՝ խմելիքը կա, բերքը կա, ամեն ինչ կա, սաղ էլ կգան իրանց տեղը, գնալ չեն ուրիշ տեղ աշխատանքի։ Մաքուր ջուր չկա, որ երեսները լվանան, բայց մի քիչ լավանա, տես ոնց են հետ գալու»,-ասացին գյուղացիները։

                «Սահմանամերձը նոր մոդա ընգավ»
                Իսկ Լևոն Պողոսյանը ուշադրություն է հրավիրում մի պարզ օրինակի վրա. ավելի քան մեկ տարի առաջ այրվել է տունը, մինչ օրս բազմաթիվ դիմումներ է ուղարկել տարբեր պաշտոնյաների, բայց խնդիրը մնացել է չլուծված։

                «Ես որպես սպորտսմեն դիմել են նախագահին, Ծառուկյանին, նույնիսկ առանձին տերտերին էլ եմ գրել, բայց պատասխան չկա։ 30 հազար դրամ մարզպետարանը փող է տվել մի տարի առաջ ու վերջ՝ մի տարի մի ամիս է արդեն։ Հիմա գյուղապետարանի նախկին հավաբնում եմ ապրում», - ասաց Պողոսյանը։

                Հարցին, թե դուք գրո՞ւմ էք, որ սահամանամերձ գյուղի բնակիչ եք ու ձեզ չե՞ն օգնում, Պողոսյանը պատասխանեց. - «Ես սահմանամերձը չեմ գրում, սահմանամերձը նոր մոդա ընկգավ»։

                10-ը օր առաջ պատգամավորներն այցելել էին սահմանամերձ գյուղեր և Կառավարությանը ներկայացրել առաջարկ՝ սահմանամերձ համայնքների բնակիչներին կոմունալ վարձերից և ոռոգման ջրի վճարումներից ազատելու, դպրոցականներին անվճար դասագրքեր տրամադրելու, նաև նոր ծնված երեխաների նպաստի չափն ավելացնելու ինչպես նաև մի շարք այլ արտոնություններ տրամադրելու համար: Սակայն, քաղաքական հայտարարությունների ֆոնին, ուշագրավ է, որ Կառավարության այսօրվա նիստում հարցին այդպես էլ որևէ անդրադարձ չեղավ:

                Comment


                • #9
                  Re: Occupied Half of Artsakh

                  http://en.academic.ru/pictures/enwik...ethnic_map.png

                  Comment


                  • #10
                    Re: Occupied Half of Artsakh

                    SCIENTIFIC PUBLICATION ABOUT VILLAGE VARTASHEN AND UDIS, ARMENIANS, JEWS AND TATARS LIVING THERE

                    18/08/2015 ย" ANALYSIS

                    In the 14th issue for the year 1892 of the project "The Collection
                    of Materials to Describe the Terrain and Tribes in the Caucasus,"
                    Vartashen school inspector M. Bezhanov published an article dedicated
                    to the history and life of the Udi village Vartashen (in territory
                    of modern Azerbaijan Republic).

                    The village Vartashen is situated 35 versts to the north from the town
                    Nukha on almost 2,500 feet height at the bottom of the southern slope
                    of the Caucasus ridge, whose spurs border the village from the East
                    and West, while a plain spreads in the South. Vartashen consists of
                    Vartashen proper and Kishlakh-Vartashen 2 versts to the south from
                    it, the author writes. (1 verst= 1.067 km) According to a legend,
                    Vartashen was founded by a priest, Udi poet Vartan, and the name
                    Vartashen means "Vartan's village."

                    Another legend claims the name of the village origins from the words
                    "Vardis" ("rose" in Persian - ed.) and "shen" ("village" in Armenian -
                    ed.), that is, "village of roses." "Many roses are still growing in
                    the surroundings," the author notes. Numerous ancient kurgans and
                    cemeteries both inside and around the village stand to evidence the
                    old age of the village.

                    According to Bezhanov, Vartashen was inhabited by Udis (Orthodox and
                    Gregorian), Armenians, Tatars and Jews. The Udis lived in the village
                    Vartashen and Nij. They spoke a mountain language, which adapted many
                    Tatarian words. The Udis, who have lived in the Caucasus since the
                    ancient times and used to have a certain Aghvanian kingdom some time,
                    according to a legend, "settled in various places in Asia." Earlier,
                    they inhabited all the villages in Nukhin uyezd, and even quite
                    recently, there lived old people in different villages, who spoke the
                    Udi language. The Udis adopted Christianity very long time ago, with
                    the ruins of ancient Christian churches preserved in almost all the
                    "Tatarian villages" on the Nukhin uyezd evidencing it.

                    The multitribal composition of the village was reflected in the
                    structure of the village administration, which included the leader,
                    three assistants to the leader, three candidates for them and four
                    "chovushs," that is, village watchmen. The assistants were elected
                    from the Orthodox adherents, Jews and Tatars, one from each. The
                    representatives from all the tribes took part in the election of the
                    leader. The village court consisted of five people, one from Orthodox
                    adherents, one from the Tatars, one from the Jews and two from the
                    Gregorian adherents. All the writing was done in Armenian by a scribe.

                    Bezhanov's research includes noteworthy information about the division
                    of labor in the village. The Udis and Tatars were engaged in farming,
                    sericulture, gardening, horticulture, cattle breeding, and partly,
                    trade. The Armenians were engaged in trade, and the Jews in trade
                    and cultivation of tobacco.

                    Every local had a garden, a land lot for farming, chaltyk (rice)
                    growing and haymaking (by lot). The Jews did not have land; the rich
                    were engaged in trade and the poor in cultivation of tobacco by sowing
                    makhorka (a coarse, strong type of tobacco) on other peoples' lands.

                    Vartashen also had its own education centers - two schools, public,
                    district, and Armenian ecclesiastical. The public school was founded
                    in 1860 by the author's father, Stepan Bezhanov. In 1876, S.

                    Bezhanov's pupil, Kotev, took his office. In 1880, the author's
                    brother, Georgi Bezhanov was appointed as the school teacher from The
                    Community to Recover the Orthodox Christianity in the Caucasus, and
                    worked there until it closed down in 1883. After the closure of the
                    Public school, the district administration funded the establishment
                    of a two-year school in 1887.

                    Referring to the architecture, the author points out that the
                    structures became better every year, getting a European look. He
                    stresses that one of the best buildings in the village, an Orthodox
                    church built in 1822 close to an Armenian church, was quite
                    dilapidated. The Jews had two synagogues.

                    "The Collection of Materials to Describe the Terrain and Tribes in the
                    Caucasus" is a large-scale publication of narrative sources carried
                    out by the management of the Caucasus Educational Okrug in 1881-1908.

                    It includes researches and description of the history, life, and
                    ethnographic characteristics of the peoples inhabiting the Caucasus
                    region of the Russian Empire.

                    Related: Scientific publication recounts historical data about C15th
                    Armenian village Kusapat in Artsakh

                    Scientific edition of Russian Empire: Nakhijevan was prominent Armenian
                    city founded in C16 BC

                    19th century scientific edition of Russian Empire compiled historical
                    data about ancient Erivan

                    http://www.panorama.am/en/analytics/.../18/vartashen/

                    ----------

                    NB: Vartashen is out of the borders of Medz Hayk, on the left side of the Kur river.

                    Comment

                    Working...
                    X