Forum Rules (Everyone Must Read!!!)

1] What you CAN NOT post.

You agree, through your use of this service, that you will not use this forum to post any material which is:
- abusive
- vulgar
- hateful
- harassing
- personal attacks
- obscene

You also may not:
- post images that are too large (max is 500*500px)
- post any copyrighted material unless the copyright is owned by you or cited properly.
- post in UPPER CASE, which is considered yelling
- post messages which insult the Armenians, Armenian culture, traditions, etc
- post racist or other intentionally insensitive material that insults or attacks another culture (including Turks)

The Ankap thread is excluded from the strict rules because that place is more relaxed and you can vent and engage in light insults and humor. Notice it's not a blank ticket, but just a place to vent. If you go into the Ankap thread, you enter at your own risk of being clowned on.
What you PROBABLY SHOULD NOT post...
Do not post information that you will regret putting out in public. This site comes up on Google, is cached, and all of that, so be aware of that as you post. Do not ask the staff to go through and delete things that you regret making available on the web for all to see because we will not do it. Think before you post!

2] Use descriptive subject lines & research your post. This means use the SEARCH.

This reduces the chances of double-posting and it also makes it easier for people to see what they do/don't want to read. Using the search function will identify existing threads on the topic so we do not have multiple threads on the same topic.

3] Keep the focus.

Each forum has a focus on a certain topic. Questions outside the scope of a certain forum will either be moved to the appropriate forum, closed, or simply be deleted. Please post your topic in the most appropriate forum. Users that keep doing this will be warned, then banned.

4] Behave as you would in a public location.

This forum is no different than a public place. Behave yourself and act like a decent human being (i.e. be respectful). If you're unable to do so, you're not welcome here and will be made to leave.

5] Respect the authority of moderators/admins.

Public discussions of moderator/admin actions are not allowed on the forum. It is also prohibited to protest moderator actions in titles, avatars, and signatures. If you don't like something that a moderator did, PM or email the moderator and try your best to resolve the problem or difference in private.

6] Promotion of sites or products is not permitted.

Advertisements are not allowed in this venue. No blatant advertising or solicitations of or for business is prohibited.
This includes, but not limited to, personal resumes and links to products or
services with which the poster is affiliated, whether or not a fee is charged
for the product or service. Spamming, in which a user posts the same message repeatedly, is also prohibited.

7] We retain the right to remove any posts and/or Members for any reason, without prior notice.


Members are welcome to read posts and though we encourage your active participation in the forum, it is not required. If you do participate by posting, however, we expect that on the whole you contribute something to the forum. This means that the bulk of your posts should not be in "fun" threads (e.g. Ankap, Keep & Kill, This or That, etc.). Further, while occasionally it is appropriate to simply voice your agreement or approval, not all of your posts should be of this variety: "LOL Member213!" "I agree."
If it is evident that a member is simply posting for the sake of posting, they will be removed.

8] These Rules & Guidelines may be amended at any time. (last update September 17, 2009)

If you believe an individual is repeatedly breaking the rules, please report to admin/moderator.
See more
See less

Nagorno-Karabagh: Military Balance Between Armenia & Azerbaijan

  • Filter
  • Time
  • Show
Clear All
new posts

  • Nagorno-Karabagh: Military Balance Between Armenia & Azerbaijan

    The following is an interesting and informative article that appeared a few months ago in the "Moscow Defense Brief" journal. Written by its chief-editor Mikhail Barabanov. I believe the subject deserves a thread of its own.

    Moscow Defense Brief serves as a comprehensive and reliable source of public information and unbiased analysis on all aspects of Russia's policy and activities in the security and defense spheres. The magazine is an important resource for foreign governments, policy makers, industrialists, political and economic experts, and researchers interested in Russian and/or CIS affairs.

    It is not only independent and professional but also quite critical military publication. They have been busting the overly enthusiastic patriotic drum-rollers in the Russia’s ministry of defense for years, criticizing state integration policy in the military industrial complex and exposing incompetent military acquisitions programs, rampant corruption, and military budget black holes. They typically reveal so much hidden data and provide such an indepth analysis that I suspect this is #1 Russian publication on the US military intelligence list.

    The website is :

    I am certain you will find many interesting articles in it.



    Nagorno-Karabakh: Shift in the Military Balance

    Karabagh Army tanks during a military parade

    Azeri army: The 3 variants of Israeli made IMI LYNX multiple rocket systems mounted on Russian made KAMAZ trucks

    While the international media focuses on the confrontations in Abkhazia and South Ossetia and Georgia’s rapid rearmament, the forgotten dispute over Nagorno-Karabakh continues to smolder. Indeed, it seems only a matter of time before the conflict between Azerbaijan on the one hand, and Armenia and Nagorno-Karabakh on the other, bursts into flames again.

    Back in 1988, the demands of the autonomous oblast of Nagorno-Karabakh, inhabited mainly by Armenians, to secede from Azerbaijan and join Armenia, was the first of the interethnic conflicts that would shake the USSR and lead to a crisis of Gorbachev’s policy of perestroika. After the final extinction of the USSR toward the end of 1991, Armenia and Azerbaijan fought tooth and nail for the disputed region, deploying all manner of armaments of the Transcaucasus Military District of the Soviet Armed Forces that were either «privatized» or gifted from Moscow.

    Thanks to the higher level of combat readiness of their armed formations, the Armenians maintained the high ground in this battle. Towards the spring of 1994, the Armenians not only kept control over almost all of Nagorno-Karabakh, but also managed to capture a wide «buffer zone.» Most importantly, the Armenians took almost all of the territory that separated Nagorno-Karabakh from Armenia itself, in effect «engulfing» the territory in question. In May 1994 the war concluded through the mediation of CIS leaders with the signing of the Bishkek truce, which enshrined the status quo. This signified the complete victory of the Armenians and the undisputable defeat of Azerbaijan.

    The Armenian armed forces continue to control over 8% of the territory of the former Azeri Soviet Socialist Republic. The so-called Nagorno-Karabakh Republic is not recognized by any other country, but it rules over this territory with a rather powerful army. In theory, the NKR exists independently of Armenia. However, this independence is clearly a fiction, the republic is de facto a part of Armenia, and the armed forces of the NKR are merely the extension of the Armenian armed forces.

    It is perhaps indicative that Robert Kocharian, President of Armenia from 1998–2008, was earlier the President of the NKR. Like other unrecognized republics in the post-Soviet area, the NKR has become a kind of «black hole» in terms of international law, and with respect to the Treaty on Conventional Armed Forces in Europe (CFE) in particular. Armenia lost eight thousand lives in the conflict. Azerbaijan lost 25 thousand, and took in 417 thousand refugees from territories occupied by Armenian forces.

    Since then, a kind of brittle truce has endured in the South Caucasus for 14 years, punctuated occasionally by military incidents. In spite of the truce, the standoff between Armenia/NKR and Azerbaijan is comparable to the front lines during the First World War. For Azerbaijan, the issue of «restoring its territorial integrity» is a key issue of domestic and foreign policy. Azeri politicians have been promising to «defeat the Armenians» and to «take back Karabakh» for years, but in the past few years they have actually accumulated the resources necessary to accomplish this task, thanks to the large revenues accruing from sales of Caspian oil.

    Indeed, the Azeri economy has grown rapidly since 2000, outpacing all other post-Soviet republics, reaching a record of 29.3% growth in 2007 and 15% in the first quarter of 2008. Government expenditures have increased by a factor of ten over 2002-2008. The sharp growth of oil revenues to the budget has allowed Azerbaijan to increase its defense expenditures by a factor of nine since 2004: from 144 million USD in 2003 to 1.2 billion USD in 2008, which accounts for about 4% of Azerbaijan’s GDP. Moreover, according to a recent announcement of President Aliyev, total defense expenditures for 2008 will reach $2 billion. This figure is comparable to the entire state budget of Armenia, which is projected at 2.5 billion USD for 2008. While Aliyev may be exaggerating Azerbaijan’s defense expenditures, the general tendency is clear enough.

    High levels of defense spending have supported a broad program for the modernization and reequipping of the Azeri armed forces, which is beginning to affect the balance of forces between Azerbaijan and Armenia.

    The armed forces of Azerbaijan originated as informal groups of anti-Armenian fighters in 1989–1991, but they assumed the character of regular forces of the National Army of Azerbaijan after December 1991, with the dissolution of the Soviet Union. From 1991–1993 Azerbaijan acquired most of the armaments of the 4th Army of the Soviet Transcaucasus Military District, including three motorized rifle divisions (23rd, 60th, and 295th) and the 75th motorized rifle division in Nakhichevan, and half of the armaments of the 104th airborne division in Ganja.

    Moreover, Baku received part of the Caspian navy with its entire coastal infrastructure, including some aviation and air defense assets. By mid-1993 Azerbaijan possessed 458 tanks, 1264 armored vehicles, 395 artillery and mortar launchers, 63 multiple launch rocket systems (MLRS), up to 100 air defense systems, 53 military and 52 training aircraft, 18 combat and 15 transport helicopters, and up to 30 ships and cutters. Azerbaijan acquired over 100 thousand pieces of small arms and over 11 thousand carloads of ammunition.

    A significant proportion of these armaments was lost during the Karabakh war. According to published sources, 186 tanks, 119 armored vehicles, and 59 artillery systems were completely destroyed, and a significant amount of equipment was damaged and could not be returned to service, including 43 tanks, 114 armored vehicles, and 51 main guns. The Azeris lost much of their armor on territory captured by the Armenians, who proceeded to repair the equipment and put it back into service. The Armenians also took down 20 Azeri aircraft and 21 helicopters.

    For their part, the Azeris captured 23 T-72 tanks, 14 armored vehicles, and nine main guns. To make up for their losses, the Azeris had already begun during the war to purchase arms from Ukraine, including 150 T-55 tanks, eight MiG-21 fighters, and two Su-17 fighter-bombers.

    After the signing of the truce in 1994, Azerbaijan still had enough armaments to equip its army. Indeed, some of its armor had to be scrapped to comply with the CFE Treaty. No significant procurement had been made for almost a whole decade, until oil revenues began to take hold. And when Azerbaijan began once again to procure armaments, it sought relatively modern, heavy weapons from the former USSR, notably Ukraine, which became the main source of weapons to Transcaucasus, including the powerful 300 mm 9K58 Smerch MLRS with a range of 70 km.

    From 2007, Azerbaijan also began to acquire arms from Russia. In particular, Azerbaijan was the first to place an order for the new Russian BTR-90, signing a contract with the Arzamas Machine Building Plant for delivery in 2008 of a few BTR-90s and 70 BTR-80A. One of the conditions of the agreement reached in 2002 over the status of the Gabalina radar station was the provision of military assistance to modernize Azerbaijan’s air force and air defense systems, the training of Azeri military in Russia, and repair services for military equipment.

    As for NATO, in spite of Azerbaijan’s fairly active assertions of its intentions to join the alliance, to meet NATO standards and the like, cooperation with Western countries has been limited to relatively modest military assistance and training. Turkey has provided the greatest amount of aid, reaching a total of 170 million USD in 2005. Azerbaijan has also purchased small arms and modern communications equipment from American and Israeli firms on a purely commercial basis.

    Azerbaijan is now putting the emphasis on acquiring new aviation equipment for its air force. in 2005, it signed a contract with Ukraine for the delivery of 12 MiG-29 fighters, two MiG-29UB aircraft, and 12 L-39 training aircraft. It bought 12 Su-25 assault planes (probably Czech) and one Su-27UB from Georgia. Negotiations with Ukraine for the acquisition of Su-27 fighters and Su-25 assault planes have also been reported, along with modernization in Ukraine of Azeri Mi-24 combat helicopters by the South African ATE company’s Super Hind Mk-III program. Azerbaijan is reportedly looking to acquire 24 of the new Chinese FC-1 light fighters. It is also purchasing UAVs from Israel, all of which attests to the clear intention of the Azeri military leadership to achieve air superiority as a top priority.

    In late 2005, Azerbaijan established a Ministry of Defense Industry, endowed with significant resources. In 2007, the ministry announced the launch of series production of 29 weapons systems along with parts and ammunition. The state defense procurement order for 2008 included the creation of 80 new types of military items and the production of 444. The national budget for 2008 allocated 66 million manat to the Ministry of Defense Industry. New production will be established primarily in cooperation with Western states.

    By 2008, the Azeri armed forces have overtaken the Armenian once in terms of active personnel (73 thousand) and armament. However, this numerical superiority is compensated by the army of the unrecognized NKR, which has about the same amount of arms as the official land forces of either Armenia or Azerbaijan. Moreover, over the past 14 years the Armenians have worked constantly to improve and fortify their line of defense in Nagorno-Karabakh, reaching from the Mrav heights to the Araks river. Furthermore, Armenia is part of the Russian-led CIS Collective Security Treaty Organization (CSTO), and about four thousand Russian troops are deployed in Armenia, mostly at the 102nd base in Gyumri.

    Nevertheless, the rapid growth of Azeri defense expenditures, driving the strong rearmament of the Azeri armed forces, is putting into question the ability of the Armenians to maintain the military balance with Azerbaijan. This is particularly pertinent with respect to Azerbaijan’s buildup of its air force and projected acquisitions of modern and high-precision weaponry. Official figures probably understate the volume of Armenian defense spending, but several Azeri estimates put the actual defense spending of Armenia and the NKR for 2008 at about 800 million USD, which seems likely. But the overall trend is clearly in Azerbaijan’s favor, and it seems that Armenia will not be able to sustain an arms race with Azerbaijan’s oil-fueled economy. And this could lead to the destabilization of the frozen conflict between these two states.

    Table 1. Main Economic Indicators for Armenia and Azerbaijan
    Table 2. Defense Budgets of Armenia and Azerbaijan, mln USD
    Table 3. Reported deliveries of military equipment to Azerbaijan 2000 – 2007
    Table 4. Actual military balance between Azerbaijan and Armenia in early 2008

    You can find the article and tables here:

  • burjuin
    Nagorno-Karabakh Defense Army

    Leave a comment:

  • burjuin
    Սահմանապահները. դիմանկարներ

    Leave a comment:

  • londontsi

    Police in action without identification badges



    Leave a comment:

  • burjuin
    Սահմանապահները. դիմանկարներ -

    Leave a comment:

  • burjuin
    Nagorno-Karabakh Defense Army

    Leave a comment:

  • Hakob
    Our Army, our pride and hope. It’s the only thing that gives us future.
    God bless our servicemen and women. Give us pease and prosperity.

    Leave a comment:

  • burjuin
    Nagorno-Karabakh Defense Army

    Leave a comment:

  • burjuin

    Ապրիլի 14-ին նշվեց ՀՀ պաշտպանության նախարարության մարշալ Արմենակ Խանփերյանցի անվան ռազմական ավիացիոն համալսարանի կազմավորման 25-րդ տարեդարձը: Ավիացիայի, ՀՕՊ եւ կապի մասնագետների այս դարբնոցն իր քառորդդարյա պատմության ընթացքում բազում դժվարություններով է անցել՝ նախ ծնվելով եւ թրծվելով պատերազմական թոհուբոհում, այնուհետեւ ձեւավորման ոչ դյուրին ճամփա անցնելով: Սակայն այսօր արդեն համալսարանը վստահորեն կանգնած է մեր հանրապետության լավագույն բուհերի շարքում եւ մրցութային տեղերի համար հավակնող դիմորդների բարձր ցուցանիշ է արձանագրում: Ռուհը նաեւ գիտահետազոտական աշխատանքներ է իրականացնում՝ սպայական ու դասախոսական կազմի ուժերով եւ կուրսանտների ներգրավմամբ:

    Համալսարանի կազմավորման 25-ամյակի հանդիսավոր արարողությանը զորամասում ներկա էին ՀՀ պաշտպանության նախարարի պաշտոնակատար Վիգեն Սարգսյանը, ՀՀ ՊՆ, ԶՈՒ եւ ԶՈՒ ԳՇ վարչության պետեր, համալսարանի նախկին շրջանավարտներ, դասախոսական և սպայական, ինչպես նաև կուրսանտական կազմը:

    ՀՀ պաշտպանության նախարարի պաշտոնակատար Վիգեն Սարգսյանը, ներկաներին շնորհավորելով պաշտպանական համակարգի կարևորագույն կրթական հաստատություններից մեկի` ռազմաավիացիոն համալսարանի հիմնադրման 25-րդ տարեդարձի առթիվ, բարձր գնահատեց համալսարանի դերը ոչ միայն որպես զինվորական մասնագետների պատրաստման դարբնոցի, այլև որպես ռազմական ավիացիայի գիտատեխնիկական ուղեկցման դերն ստանձնած կառույցի: «Այսօր ես ցանկանում եմ շնորհակալություն հայտնել իրենց գործի նվիրյալներին, ովքեր համալսարանի հիմնադրման առաջին իսկ օրվանից կանգնած են եղել այս հաստատության և Հայաստանում ռազմական ավիացիայի հիմնադրման սրբազան գործի ակունքներում: Ցանկանում եմ հատկապես նշել 25 տարի առաջ այս օրերին իրենց պաշտոններում նշանակված և անցած 25 տարին մեր ավիացիայի կայացման գործում բացառիկ ներդրում ունեցած ԶՈՒ գլխավոր շտաբի պետի տեղեկալ, գեներալ-լեյտենանտ Ստեփան Գալստյանի և համալսարանի պետ, գեներալ-մայոր Դանիել Բալայանի վաստակը: Ուզում եմ շեշտել, որ միայն նրանց, նրանց գործընկերների, նրանց պես նվիրյալների աշխատանքով է, որ մենք այսօր գործ ունենք ոչ թե պարզապես կրթական հաստատության, այլ նորարարական կենտրոնի, գիտահենք համալսարանի իրողության հետ»: Վիգեն Սարգսյանն իր խոսքում շեշտեց ռազմական կրթության առանցքային նշանակությունը պաշտպանական համակարգում: «Դրա վկայությունն ու մեր առաջին մեծ հաջողությունն է Դիլիջանում գործող Մոնթե Մելքոնյանի անվան ռազմամարզական վարժարանը, որտեղ արդեն իսկ՝ ընդունելության քննաշրջանից ամիսներ առաջ, ուսանելու ցանկություն են հայտնել շուրջ 600 դպրոցականներ: Մենք ռազմական կրթությունը դարձնելու ենք մրցակցային, ներգրավված մեր տնտեսության բոլոր ուղղություններում»:

    Վիգեն Սարգսյանի խոսքով՝ հաջորդ կարևոր քայլը ռազմական համալսարանի նյութատեխնիկական բազայի բարելավմանն ուղղված աշխատանքներն են լինելու, որ արդեն իսկ ընթացքի մեջ են:

    Մարշալ Արմենակ Խանփերյանցի անվան ռազմական ավիացիոն համալսարանի պետ, առաջին կարգի օդաչու-հրահանգիչ, գեներալ-մայոր Դանիել Բալայանն իր խոսքում նախ շնորհակալությամբ հիշեց համալսարանի երախտավորներին՝ առաջին օդաչու-ուսուցիչներին, թիկունքի անձնակազմին, որոնք ջանք ու եռանդ չխնայեցին կուրսանտների ուսուցման և պատրաստման գործում: Կարևորեց այն սերտ համագործակցությունը, որ ստեղծված է ՊՆ վարչությունների եւ ՀՀ տարբեր բուհերի հետ: «Այժմ ռազմական ավիացիոն համալսարանում պատրաստվում են կուրսանտներ 12 նեղ մասնագիտությամբ: Սա համահավաք գործընթաց է, որին մասնակից են նաև ՀՀ ԶՈՒ Կ եւ ԱԿՀ, ՀՕՊ և Ավիացիայի վարչությունները: Համագործակցում ենք Վ. Սարգսյանի անվ. ռազմական համալսարանի, ԵՊՀ, ՀՊՄՀ և լեզվաբանական համալսարանների հետ»:

    ԵՊՀ ռեկտոր, ՀՀ բուհական համակարգի ռեկտորների խորհրդի նախագահ Արամ Սիմոնյանն իր խոսքում մասնավորապես նշեց. «Ռազմական ավիացիոն համալսարանն այսօր մեր երկրի պաշտպանության համար անհրաժեշտ մասնագետների կարևորագույն դարբնոցներից է: Կարճ ժամանակահատվածում համալսարանի կրթական ծրագրերի քանակական և որակական աճը, դիմորդների հոսքի ավելացումը, շրջանավարտների հմտությունների շարունակական բարելավումը վկայում են այս բուհում կրթության և հետազոտության կազմակերպման բարձր մակարդակի, վարչական ու դասախոսական կազմի արհեստավարժության և առհասարակ բուհի բարձր համբավի մասին»: ԵՊՀ ռեկտորը հոբելյանի կապակցությամբ ռազմաավիացիոն կրթօջախի ղեկավարությանը հանձնեց ԵՊՀ ոսկեզօծ մեդալը:

    Այնուհետև տեղի ունեցավ պարգևատրման արարողությունը: Պաշտպանության նախարարի հրամանով ռազմաավիացիոն համալսարանի ղեկավար կազմի մի շարք անդամներ ու դասախոսներ պարգևատրվեցին ՊՆ գերատեսչական մեդալներով, արժեքավոր նվերներով և պատվոգրերով:

    Այդ օրը հանդիսավորությամբ շահագործման հանձնվեց ռազմական ավիացիոն համալսարանի նորակառույց զորանոցի շենքը:


    Ռազմաավիացիոն այս կրթօջախը ստեղծվեց ԴՕՍԱԱՖ-ի աերոակումբի հիմքի վրա, որի հիմնադիրը, այն ժամանակ դեռ գնդապետ, այժմ՝ գեներալ-մայոր Դանիել Բալայանն էր: «1990-ականների սկզբին, ազգային բանակի ռազմաօդային ուժերի կազմավորմանը զուգահեռ, կենսական նշանակության խնդիրներից մեկը դարձավ առկա ավիացիոն տեխնիկային հմտորեն տիրապետող, մասնագիտական լիարժեք կրթություն ստացած սպայական կազմի պատրաստումը: Այդ նպատակով ՊՆ ենթակայությանը հանձնված հանրապետական աերոակումբը և Արզնիի օդանավակայանը 1993թ. ապրիլի մեկից վերակազմավորվեցին՝ որպես ՀՀ ՊՆ ուսումնաավիացիոն կենտրոն,- պատմում է Դանիել Բալայանը: -Այդ ընթացքում իմ ղեկավարած հանրապետական աերոակումբը հագեցած էր ուսումնական հաստատության համար անհրաժեշտ ամեն ինչով: Մինչև Խորհրդային Միության փլուզումը, մենք ուսումնառության համար ամեն տարի շուրջ 15 կուրսանտ էինք ուղարկում միութենական տարբեր ավիացիոն ուսումնական հաստատություններ: 1990-91թթ. սկսած` մեր կուրսանտների առջև պայման էր դրվում. եթե ուզում էին շարունակել ուսումը, պետք է տվյալ երկրի, օրինակ, Ուկրաինայի, Ռուսաստանի քաղաքացիություն ընդունեին: Նրանց զգալի մասը վերադառնում էր: Սկսեցի մտածել, որ արդեն գործող այս կազմակերպությունն ավելի ամուր հիմքերի վրա դնելու պահը հասունացել է: Միշտ երազել եմ, որ Հայաստանում օդաչուական ուսումնարան լինի: Համախոհներիս հետ անմիջապես գործի անցա, չնայած, որ մեծ էր շրջապատի թերահավատությունն այս նախաձեռնության հանդեպ. «Երկիրը քանդվում է, իսկ այս մարդը ինչե՜ր է ծրագրում»: Երբ հրամանը եղավ, մենք դեռ մտածում էինք պահպանել այն, ինչ այդ պահին ունեինք: Հաջողվեց: Քայլ առ քայլ հասանք մեր նպատակին: Մեր առաջին շրջանավարտներն այժմ զորամասի հրամանատարներ են, գնդապետներ, պատասխանատու պաշտոններ են զբաղեցնում զինված ուժերում»:

    1994թ. հաստատությունն ստացավ միջին մասնագիտական ռազմական ավիացիոն թռիչքատեխնիկական ուսումնարանի կարգավիճակ: «Նույն թվի ապրիլ ամսից սկսեցինք թռիչքային պատրաստությունը՝ սկզբում ՄԻ-2 ուղղաթիռով, հետո՝ ՅԱԿ-52 ինքնաթիռով: Ավիացիոն ուսումնական հաստատությունը համարվում է գործող այն պահից, երբ նրա առաջին կուրսանտն ինքնուրույն թռիչք է իրականացնում: Հունիս ամսին մեր սաներից մեկը՝ այժմ էսկադրիլիայի հրամանատարի տեղակալ, մայոր Պապիկյանը, կատարեց առաջին թռիչքը: Իսկ ինքնաթիռով առաջին ինքնուրույն թռիչքը հուլիս ամսին իրականացրեց մեր մյուս կուրսանտը՝ այժմ ԶՈՒ Ավիացիայի վարչության շտաբի պետի պաշտոնն զբաղեցնող գնդապետ Գագիկ Ասլանյանը»:

    Հիշում է գնդապետ Գագիկ Ասլանյանը. «Առաջին թռիչքս շատ վառ է տպավորվել. 1995թ. ապրիլի 12-ին՝ Տիեզերագնացության և ավիացիայի օրը, հրահանգչի օգնությամբ ԷԼ-29 ինքնաթիռով թռիչք կատարեցի: Իսկ հուլիսի 12-ին արդեն ինքնուրույն թռիչք իրականացրի: Շատ լավ եմ հիշում, թե ինչպես իմ հրահանգիչը՝ Բորիս Բաբայանը, արցունքն աչքերին շնորհավորեց. «Երբեք չկասկածես ուժերիդ»,- ասաց: Տղաները ինձ սկսեցին ձեռքերի վրա օդ նետել, հետո գլխիվայր մոտեցրին ինքնաթիռի առջևի անիվին: Համբուրեցի անիվը՝ սա ավիատորների՝ ապահով վայրէջքի համար ինքնաթիռին մատուցվող «շնորհակալությունն» է:

    Մեր ուսանողական տարիները դժվարին էին, բայց ես միշտ սիրով եմ հիշում իմ կյանքի այդ ժամանակահատվածը: Այժմ մեր ռազմաավիացիոն համալսարանի ուսանողներին պատմում եմ, թե ինչ դժվարին պայմաններում էր անցնում մեր ուսումը, որ հիմա պայմաններն անհամեմատ լավ են, ու կրկնում եմ գնդապետ Բաբայանի խոսքերը. «Երբեք ու ոչ մի պարագայում չկասկածեք ձեր ուժերին»»:

    2001թ. մայիսին ուսումնարանը դարձավ բարձրագույն ուսումնական հաստատություն` ՊՆ ռազմական ավիացիոն ինստիտուտ: 2005թ., ի նշանավորումն Հայրենական մեծ պատերազմում տարած հաղթանակի 60-ամյակի, այն անվանակոչվեց մարշալ Արմենակ Խանփերյանցի անվամբ: Իսկ 2016-ին ռուհը համալսարանի կարգավիճակ ստացավ:

    Ռազմական կրթօջախը տարիների ընթացքում նորոգվել և ապահովվել է ուսումնական ժամանակակից վարժասարքերով, լինգաֆոնային և համակարգչային տեխնիկայով: Ներկայիս ուսումնամեթոդական և լաբորատոր բազան այսօր բացի ավիատորներից, նաև կապի և հակաօդային պաշտպանության մասնագետներ պատրաստելու հնարավորություն է տալիս:

    Համալսարանում գործում է 4 ֆակուլտետ. ավիացիոն, կապի և հակաօդային պաշտպանության ֆակուլտետներում իրականացվում է կուրսանտների մասնագիտական, իսկ հանրակրթական առարկաների ֆակուլտետում` հումանիտար և ընդհանուր պատրաստություն:

    Երկրորդ կուրսից ֆակուլտետի կուրսանտների տեսական գիտելիքները ամրապնդվում են գործնականում: Մի-8 ուղղաթիռի և ԷԼ-29 ռազմաուսումնական ինքնաթիռի վարժասարքերը, որոնք ստեղծվել են համալսարանի ղեկավարության և ավիացիոն ֆակուլտետի սպայական անձնակազմի ջանքերով, կուրսանտներին հնարավորություն են տալիս ինքնուրույն թռիչք իրականացնել, կողմնորոշվել տեղանքում, հստակորեն համագործակցել վերգետնյա ծառայությունների հետ: Գործնական պարապմունքների ընթացքում օդաչու կուրսանտները օդ են բարձրանում նախ հրահանգչի ուղեկցությամբ, իսկ հետագայում՝ արդեն միայնակ: Ֆակուլտետում պատրաստվում են նաև ինքնաթիռների և ուղղաթիռների տեխնիկական շահագործումն ապահովող ինժեներ-մեխանիկներ, ռադիոտեխնիկներ և էլեկտրամեխանիկներ:

    Կապի ֆակուլտետում գործում է 4 ամբիոն: Կուրսանտները դասախոսների ղեկավարությամբ լաբորատոր աշխատանքների միջոցով զարգացնում են գործնական հմտությունները: Բացի այդ, նրանք յուրացնում են կապի միջոցների կիրառման, հաղորդակցություններ ընդունելու և հաղորդելու կարգը: Ֆակուլտետում մեծ ուշադրություն է դարձվում անգլերենի և համակարգչային հիմունքների ուսուցման խնդիրներին:

    Ռազմական հաջող գործողությունների իրականացումը որոշ դեպքերում անհնար է առանց օդային հուսալի պաշտպանության: Պատահական չէ, որ 2005 թվականին ռազմաավիացիոն համալսարանում կազմավորվեց նաև հակաօդային պաշտպանության ֆակուլտետը: Այստեղ կադրեր են պատրաստվում հետևյալ մասնագիտությունների գծով` միջին և փոքր հեռահարության զենիթային համալիրների, մոտակա գործողության զենիթային համալիրների, ռադիոտեղորոշման համալիրների շահագործում: Ընդ որում, կուրսանտները հնարավորություն ունեն մասնագիտական հմտություններն ու կարողությունները հղկել՝ առանց բուհի տարածքը լքելու:

    Ռազմաուսումնական հաստատության պետ, գեներալ-մայոր Դանիել Բալայանի դերը բանակաշինության գործում անգնահատելի է: Հաստատության կազմավորումից մինչև օրս նա նաև գիտական խորհրդի նախագահն է: Գեներալի համոզմամբ՝ ռուհում կարևոր է երկու սկզբունք` մարդկային վերաբերմունք կուրսանտների հանդեպ և փոխվստահություն կուրսանտների և դասախոսական կազմի միջև: Այստեղ միայն բարձր առաջադիմություն ունեցող ուսանողներն են կարողանում ավարտին հասցնել ուսումը:

    Ուսման ավարտին, ԶՈՒ ռազմաավիացիոն զորամասերը համալրելուց հետո, ռուհի շրջանավարտներին է վերապահված մեր երկրի օդային սահմաններն անառիկ պահելու, զորքերի կապի ապահովման և հակաօդային պաշտպանության պատասխանատուների կարևոր հանձնառությունը: Նրանք իրենց արհեստավարժությունն ապացուցեցին ինչպես Արցախյան ազատամարտի ամենաթեժ տարիներին, այնպես էլ քառօրյա պատերազմի օրերին:

    Leave a comment:

  • Vrej1915
    Originally posted by londontsi View Post
    Has anybody come across any congatulation from world leaders other than Put-in.
    Ինչու Սերժ Սարգսյանին չեն շնորհավորում, այդ թվում Տիգրան Սարգսյանը. Ժողովուրդ

    • Ներքին կյանք - 20 Ապրիլի 2018

    «Ժողովուրդ» թերթը գրում է. «Սերժ Սարգսյանն արդեն երեք օր է՝ ստանձնել է ՀՀ վարչապետի պաշտոնը` նոր Սահմանադրությամբ դառնալով պետության փաստացի ղեկավարը, երեկ էլ անցկացրեց կառավարության առաջին նիստը, բայց արի ու տես, որ օտարերկրյա պաշտոնյաները չեն շտապում նրան շնորհավորելու հարցում:

    «Ժողովուրդ» օրաթերթը պարզեց, որ այս ընթացքում նա շնորհավորանքներ է ստացել ՌԴ նախագահ Պուտինից ու վարչապետ Մեդվեդեւից, Ղազախստանի նախագահ Նազարբաեւից, Վրաստանի վարչապետ Կվիրիկաշվիլուց եւ վերջ: Ասել է, թե Ս.Սարգսյանին չեն շնորհավորել ԱՊՀ եւ ԵԱՏՄ մյուս երկրների ղեկավարները:

    Ս.Սարգսյանին այս ընթացքում որեւէ մեկը չի շնորհավորել նաեւ ԵՄ անդամ պետություններից, ոչ էլ ԱՄՆ-ից. ընդհակառակը, եղել են նախազգուշական հայտարարություններ՝ ցուցարարների դեմ բռնի գործողությունների չդիմելու մասին: Եւ վերջապես, հատկանշական է փաստը, որ Ս. Սարգսյանին չի շնորհավորել ԵՏՄ հանձնաժողովի կոլեգիայի նախագահ, ՀՀ նախկին վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը:

    Հետաքրքիր է` Տիգրան Սարգսյանն ինչո՞ւ չի շնորհավորել՝ մոռացե՞լ է, թե՞ փոխել է իր քաղաքական էլիտան ու արդեն արհամարհում է Սերժ Սարգսյանին»:

    Leave a comment: