Announcement

Collapse

Forum Rules (Everyone Must Read!!!)

1] What you CAN NOT post.

You agree, through your use of this service, that you will not use this forum to post any material which is:
- abusive
- vulgar
- hateful
- harassing
- personal attacks
- obscene

You also may not:
- post images that are too large (max is 500*500px)
- post any copyrighted material unless the copyright is owned by you or cited properly.
- post in UPPER CASE, which is considered yelling
- post messages which insult the Armenians, Armenian culture, traditions, etc
- post racist or other intentionally insensitive material that insults or attacks another culture (including Turks)

The Ankap thread is excluded from the strict rules because that place is more relaxed and you can vent and engage in light insults and humor. Notice it's not a blank ticket, but just a place to vent. If you go into the Ankap thread, you enter at your own risk of being clowned on.
What you PROBABLY SHOULD NOT post...
Do not post information that you will regret putting out in public. This site comes up on Google, is cached, and all of that, so be aware of that as you post. Do not ask the staff to go through and delete things that you regret making available on the web for all to see because we will not do it. Think before you post!


2] Use descriptive subject lines & research your post. This means use the SEARCH.

This reduces the chances of double-posting and it also makes it easier for people to see what they do/don't want to read. Using the search function will identify existing threads on the topic so we do not have multiple threads on the same topic.

3] Keep the focus.

Each forum has a focus on a certain topic. Questions outside the scope of a certain forum will either be moved to the appropriate forum, closed, or simply be deleted. Please post your topic in the most appropriate forum. Users that keep doing this will be warned, then banned.

4] Behave as you would in a public location.

This forum is no different than a public place. Behave yourself and act like a decent human being (i.e. be respectful). If you're unable to do so, you're not welcome here and will be made to leave.

5] Respect the authority of moderators/admins.

Public discussions of moderator/admin actions are not allowed on the forum. It is also prohibited to protest moderator actions in titles, avatars, and signatures. If you don't like something that a moderator did, PM or email the moderator and try your best to resolve the problem or difference in private.

6] Promotion of sites or products is not permitted.

Advertisements are not allowed in this venue. No blatant advertising or solicitations of or for business is prohibited.
This includes, but not limited to, personal resumes and links to products or
services with which the poster is affiliated, whether or not a fee is charged
for the product or service. Spamming, in which a user posts the same message repeatedly, is also prohibited.

7] We retain the right to remove any posts and/or Members for any reason, without prior notice.


- PLEASE READ -

Members are welcome to read posts and though we encourage your active participation in the forum, it is not required. If you do participate by posting, however, we expect that on the whole you contribute something to the forum. This means that the bulk of your posts should not be in "fun" threads (e.g. Ankap, Keep & Kill, This or That, etc.). Further, while occasionally it is appropriate to simply voice your agreement or approval, not all of your posts should be of this variety: "LOL Member213!" "I agree."
If it is evident that a member is simply posting for the sake of posting, they will be removed.


8] These Rules & Guidelines may be amended at any time. (last update September 17, 2009)

If you believe an individual is repeatedly breaking the rules, please report to admin/moderator.
See more
See less

Politics in Hayastan

Collapse
X
  • Filter
  • Time
  • Show
Clear All
new posts

  • Haykakan
    started a topic Politics in Hayastan

    Politics in Hayastan

    I made this thread so we can discuss political happening in Armenia. Im gona start it of with a good example of Armenian democracy in action. Note that what goes on in other countries including the USA is actually far worst and that i am not doing this to make Hayastan look bad but to point out some obvious problems and perhaps discuss some possible solutions.

    ELECTION CANDIDATE QUITS ARMENIAN PARLIAMENT RACE AFTER ASSAULT

    Armenia - A 2012 parliamentary election banner at the Central
    Election Commission in Yerevan

    http://www.azatutyun.am/content/article/24542435.html
    09.04.2012

    Irina Hovhannisyan,
    Ruzanna Stepanian

    An independent election candidate has pulled out of the Armenian
    parliamentary race after being injured in a reported attack which his
    family blames on his main rival backed by President Serzh Sarkisian's
    Republican Party of Armenia (HHK).

    Meruzhan Mkhoyan's relatives confirmed on Monday that he withdrew
    his candidacy from a single-mandate constituency in the southern
    Armavir region because of the assault. "They were telling us, 'Drop
    out or we'll hurt your kids," his wife told RFE/RL's Armenian service
    (Azatutyun.am), referring to local loyalists of HHK candidate and
    businessman Aleksan Petrosian.

    According to his family, Mkhoyan was kidnapped from his house in the
    regional capital Armavir and driven to a nearby village cemetery by a
    group of men early on Friday. The incident is said to have degenerated
    into a mass brawl after the candidate's friends and male relatives
    rushed to his aid moments later.

    Law-enforcement authorities have so far given few details of the
    incident. They only said on Friday afternoon that two young men were
    seriously injured in the melee and that criminal investigation is
    underway. Nobody was arrested as of Monday evening.

    It emerged that Mkhoyan and his cousin Mushegh were also taken to
    an Armavir hospital later on Friday. Doctors there said the election
    candidate suffered a concussion.

    Mkhoyan, who is not known to have engaged in political activities
    before, withdrew from the race on Saturday. According to a district
    election commission in Armavir, he gave no reason for the move.

    Mkhoyan was at home on Monday but refused to comment on the incident,
    leaving it to his wife and other relatives to answer journalists'
    questions. The relatives insisted that Petrosian's loyalists attacked
    him in order to force him to stop challenging the HHK candidate in
    the May 6 election. Petrosian's campaign aides denied the allegations,
    however.

    The HHK leadership in Yerevan also denied any connection with the
    Armavir violence. "I don't think that was done for the Republican
    Party," HHK spokesman Eduard Sharmazanov told RFE/RL's Armenian service
    (Azatutyun.am). "But if anyone breached the law in any way, they must
    be strictly punished regardless of their party affiliation."

    "Everyone must realize that paying [the ruling party] a lip service
    will not work anymore," he said. "Everyone must know that for the
    Republican Party the most important objective is the conduct of free,
    fair and democratic elections."

    Sharmazanov added that the incident must not call into question the
    seriousness of the Armenian authorities' pledges to make the May 6
    parliamentary elections the most democratic in the country's history.

    Armenia's leading opposition groups will likely dismiss these
    assurances. Earlier this year they joined forces to demand that the
    elections be held only under the party-list basis. Wealthy candidates
    traditionally doing well in single-mandate constituencies have long
    been accused by them of vote buying and intimidation.

    The HHK majority in the outgoing National Assembly rejected the
    opposition demands. The vast majority of 33 candidates fielded
    by President Sarkisian's party in single-seat districts are
    government-linked businessmen like Petrosian. The latter owns one of
    Armenia's leading alcoholic beverage firms.

  • Vrej1915
    replied
    Այսօր Հաց բերող-ի մահվան օրն է

    16.03.2019



    Սասնա Ծռեր համահայկական կուսակցության Քարտուղարությունը հայտարարություն է տարածել Հաց Բերող Արթուր Սարգսյանի մահվան 2-րդ տարելիցի առթիվ, որում մասնավորապես ասվում է.

    Սասնա Ծռերի ապստամբության ժամանակ չորս կողմից տեղացող կրակահերթերի տակ ոստիկանական շղթան ճեղքելով նրանց հաց հասցրած Արթուր Սարգսյանին ճանաչեցինք, սիրեցինք և ընդունեցինք որպես մեր ժամանակների հերոս ու խորհրդանիշ:


    Որովհետև Արթուրը մարմնավորում էր այն բոլոր հատկանիշները, որ անհրաժեշտ էին մարդու, քաղաքացու և ազգի ազատագրման ու արժանապատիվ կյանքի հասնելու համար:

    Առաջին հայացքով կարող ենք թվարկել դրանցից մի քանիսը՝ հայրենակցի և Հայրենիքի հանդեպ անսահման սեր, դրանից բխող՝ աստվածային բարություն, անսասան ու վճռական կամք և վճռական մենակի հոգեբանություն, նպատակասլացություն և նպատակն իրագործելու համար անհրաժեշտ բազմակողմանի գիտելիքներ: Եվ, մեղք գործած չլինելու համար անմիջապես հավելենք, որ Արթուրը մի ամբողջ տիեզերք էր և անհնար է բառերով նկարագրել նրան:

    Այդ պատճառով հացի մշակույթ ստեղծած և այն որպես մարմնական, մտավոր ու հոգևոր կյանքի խորհրդանիշ պաշտող ազգի մարդիկ նրա հանդեպ իրենց սերն ու երախտիքն արտահայտելու համար նրան կնքեցին Հաց Բերող պատվանմամբ:

    Հաց Բերող, ասել է թե՝ մարմնին կյանք ու մտքին լույս բերող և հոգին քնից արթնացնող հավատար:Մարդիկ ոչ միայն տեսան ու հասկացան, որ հնարավոր է, ոչ միայն համոզվեցին, որ իրենք կարող են և պարտավոր են, այլև ըմբռնեցին, թե հանուն ինչի և ինչպես պետք է ապրի մարդը, հայը, քաղաքացին:

    Հաց Բերողն ուղեկցող փարոս դարձավ հուսահատությունից և անարժանապատիվ գոյությունից դեպի մարդավայել ապրելն ու արարելը տանող դժվարին ճանապարհին:

    Հաց Բերողն ըստ էության լույս սփռեց մեր ազգային առաքելության պատկերի վրա՝ ցույց տալով Արարատյան մարդու կերպարն ու նրա համամարդկային անելիքը:

    Արագածի վրա կախված կանթեղը, որ շատերիս աչքին անտես էր դարձել, կրկին երևաց:

    Այսօր Հաց Բերող Արթուր Սարգսյանի հիշատակի օրն է: Երկու տարի առաջ ցեղասպան ու ոճրագործ նախկին ռեժիմը տանջամահ արեց նրան:

    Ռեժիմը չներեց նրան և վրեժխնդիր եղավ, որովհետև նա մարդկային և ազգային բոլոր չափումներում, այդ թվում՝ բարոյական, իրավական և քաղաքական, հնարավոր կասկածներից մաքրազերծեց Սասնա Ծռերի ապստամբության լեգիտիմությունը և վերահաստատեց բռնապետության, առավել ևս՝ գաղութային բռնապետության, դեմ ապստամբելու հայի և քաղաքացու իրավունքն ու պարտականությունը:

    Ցավոք սրտի, նրա մահվան մեղավորները՝ նախկին ռեժիմի պարագլուխ Սերժ Սարգսյանի գլխավորությամբ, դեռևս ազատության մեջ են: Ի դեմս կյանքի ստվերոտ ու գաղջ ծալքերում, այդ թվում՝ իրավապահ համակարգում, դեռևս ծվարած իր մնացորդների, նախկին ռեժիմի ներկայացուցիչները շարունակում են պաշտոնավարել և իրենց ապահովագրել արդար հատուցումից:

    Այդուհանդերձ, համոզված ենք, որ արդար հատուցումը վաղ թե ուշ լինելու է:

    Ցավ ի սիրտ կարոտով, բայց նաև՝ քո պատգամած առաքելությամբ գոտեպնդված ու պարտավորված՝ հիշում ենք քեզ, սիրելի Հաց Բերող, մեր սիրելի Արթուր և քո բերած լույսի ջահը միշտ վառ կպահենք մեր մտքերում ու հոգիներում:

    Leave a comment:


  • Vrej1915
    replied
    Սերժ Սարգսյանը ակտիվի հետ զիջումների մասին զրույց է ունեցել, իսկ արդեն առավոտյան եղել է ՊՊԾ գնդի գրավումը. Բադասյան

    Նիկոլայ Ավետիսյան 06/02/2019


    Երեկ ԼՂՀ ՊԲ նախկին հրամանատար, Արցախի հերոս Սամվել Բաբայանը Ազատության հետ զրույցում հայտարարեց, որ 2017 թվականին Սերժ Սարգսյանը ամբողջ արցախյան վերնախավին մի դահլիճում էր հավաքել եւ խոսել զիջումների մասին:

    2016 թվականի հուլիսի 16-ի, լույս 17-ի գիշերը Սերժ Սարգսյանը ակտիվի հետ զրույց է ունեցել, իսկ արդեն առավոտվա ժամը 6-ի կողմերը եղել է ՊՊԾ գնդի գրավումը,- այս մասին ՀԺ-ի հետ զրույցում ասաց Արցախի ռազմական-քաղաքական գործիչ Վահան Բադասյանը:

    - Պարոն Բադասյան, Սամվել Բաբայանը հայտարարել է, որ 2017 թվականին Սերժ Սարգսյանը, հանդիպելով արցախյան ողջ էլիտայի հետ, խոսել է զիջումների մասին: Տեղյա՞կ եք այդ մասին, գիտե՞ք, թե այդ հանդիպման ժամանակ ինչ է քննարկվել:

    - Այսօր Արցախում բուն է դրել հակահեղափոխությունը: Դա ոչ թե հակահեղափոխություն անելու համար, այլ նրա համար, որ ՀՀ նոր իշխանություններին դեմ են: Որովհետեւ իրենք հին համակարգի մարդիկ են եւ նրանք հին համակարգի կամակատար շարունակությունն են: Եւ երբ չկա հին համակարգը, իրենք արդեն հոգեվարքի մեջ են եւ կապ չունի՝ ինչ են ասում, միայն թե դեմ լինեն: Իրենք առանց հին համակարգի գոյություն ունենալ չեն կարող: Նախկինում կապ չուներ, թե Սերժ Սարգսյանն ինչ կասեր, եթե նրանց անգամ մայր ու հայր հայհոյեր, իրենք ձայն չէին հանի: Ինչ ասում էր, իրենք համաձայնվում էին եւ համաձայնվեցին նաեւ Արցախի հողերի զիջման տարբերակում:

    Այո, ճիշտ է ասել Սամվել Բաբայանը, եղել են առանձնազրույցներ, թաքուն զրույցներ, որտեղ Սերժ Սարգսյանը հավաքել է իր համար հուսալի, գաղտնապահ ակտիվին եւ քննարկել է տարածքների զիջման հարցը: Այդ մարդկանցից ոմանք ինձ մոտ արտահայտվել են, որ տարածքների զիջման համար կոնկրետ քննարկում է եղել: Եթե ուզում եք ճիշտն իմանալ, դա եղել է այն օրը, որ ես, Արա Պապյանն ու Հայկ Մարտիրոսյանը համացանցում` ուղիղ եթերով հողերի չհանձնման վերաբերյալ ընդունեցինք Շուշիի հռչակագիրը: Հետո իմացա, որ այդ նույն գիշերը Սերժ Սարգսյանը այդ ակտիվի հետ Արցախում քննարկում էր զիջումների հարցը:

    Իսկ այդ գիշերը` արդեն լուսադեմին, Սասնա ծռեր խմբավորումը կատարեց ապստամբություն` նույն թեմայով: Գրավեցին ՊՊԾ գունդը: Դա եղել է 2016 թվականի նույն օրը:

    Այսինքն 2016 թվականի հուլիսի 16-ի, լույս 17-ի գիշերը Սերժ Սարգսյանը ակտիվի հետ զրույց է ունեցել, իսկ արդեն առավոտվա ժամը 6-ի կողմերը եղել է ՊՊԾ գնդի գրավումը: Սրանք բոլորը եղել են իրարից անկախ: Ոչ մեկը ոչ մեկից տեղյակ չէր, ես ձեզ սա պատմական փաստ եմ ասում: Միայն մենք էինք հայտարարել նախօրոք, որ ես, Արա Պապյանը եւ Հայկ Մարտիրոսյանը Շուշիում հռչակագիր ենք ընդունելու:

    - Իսկ ովքե՞ր են մասնակցել այդ զիջումների մասին քննարկմանը:

    - Արցախի բարձրաստիճան պաշտոնյաները, նախկին պաշտոնյաները, արցախյան շարժման ակտիվիստներ: Ըստ Սերժ Սարգսյանի՝ դրանք այն մարդիկ են` հեղինակություն ունեցող, ովքեր պիտի ընդունեին որոշում գաղտնի զիջելու վերաբերյալ, հայտնեին ժողովրդին եւ լռեցնեին նրանց: Դա իրենց տեսակետն ու վարկածն էր: Եւ այնտեղ իսկապես խայտառակ թեմայի մասին էր խոսվում` զիջելու վերաբերյալ:

    Իմ համար զավեշտալին այն է, որ այդ մարդկանց մի մասը այնտեղ ներկա գտնվելով, ինչպես Սամվել Բաբայանն է ասում՝ այսօր բլբլում են, թե ինչո՞ւ եք հանձնում հողերը: Բայց Նիկոլ Փաշինյանը, նոր կառավարությունը չունի հստակ հայտարարություն այդ մասին: Ընդհակառակը Փաշինյանը հայտարարել է, որ հողերի հանձնման վերաբերյալ կոնկրետ օրը, թիվը ծրագրել են իրենք:

    Ես կուզեի անդրադառնալ նաեւ Փաշինյանի կատարած սխալներին: Ես ինքս, լինելով նրա կողմնակիցը, ցավով նշում եմ, որ կան որոշ սխալներ, որից օգտվում է նախկին ռեժիմի շարունակությունը` հատկապես Արցախում եւ օգտվելով առիթից շահարկում են այս թեման:

    Փաշինյանի սխալն այն է, որ նա քաղաքական գնահատական չտվեց նախորդ իշխանությունների կատարած քաղաքական ներքին եւ արտաքին գործընթացներին: Ներքին հարցում պետք է գնահատական տար, որ բոլորն էլ թե՛ հանձնել են տնտեսական լծակները, թե՛ քանդել են արտադրական եւ արդյունաբերական կենտրոնները, անգործունեության են մատնել ժողովրդին՝ նրանց գաղթական սարքելով: Սրանց պետք է հռչակագրի նման մի ձեւով գնահատական տրվի:

    Արտաքին հարաբերություններում նախորդ իշխանությունները օտարել են երկրի տնտեսության համար նշանակություն ունեցող կարեւոր լծակները, օտարներին են հանձնել եւ օֆշորային ձեւով շահագործել են ընդերքը, ինքնիշխանությունն են հանձնել: Այս բոլորին պետք է Փաշինյանը քաղաքական գնահատական տար, տեսնեինք՝ այդ հանցավոր շարունակությունները Արցախում ի՞նչ պիտի ասեին, գլուխը կախ կհրաժարվեին իրենց պաշտոնից եւ կգնային իրենց հոգեւոր հայրերի կողքը:

    - Այդ հանդիպման ժամանակ 5 շրջանների զիջումների մասի՞ն է խոսվել:

    - Իհարկե, գաղտնիք չէ Մադրիդյան սկզբունքը:

    - Ի՞նչը խանգարեց նրանց, որ մինչ իշխանափոխությունը չկարողացան այդ զիջումներն անել:

    - Ես կարծում եմ, որ ՊՊԾ գնդի գրավումը, ժողովրդի ընդվզումը: Սերժ Սարգսյանը փոքր ինչ ժամանակ փորձեց շահել, որպեսզի 2018 թվականին Հայաստանի վարչապետ դառնալուց հետո վերջնականապես հանձնի հողերը:

    Leave a comment:


  • Vrej1915
    replied
    Հ.Յ.Դ. Բիւրոն՝ օրհներգի փոփոխութեան բանավէճի մասին

    Lragir.am

    05.02.2019


    Հ.Յ.Դ. Հանրային կապերու գրասենեակի թղթակիցը հետեւեալ հարցումով դիմած է Հ.Յ.Դ. Բիւրոյի ներկայացուցիչ Յակոբ Տէր Խաչատուրեանին. Ի՞նչ է Հ.Յ.Դ. Բիւրոյի տեսակէտը Հայաստանի Հանրապետութեան օրհներգը փոխելու շուրջ աւելի քան մէկ շաբաթէ ի վեր ընթացող հրապարակային բանավէճի մասին։

    Հ.Յ.Դ. Բիւրոյի ներկայացուցիչը տուած է հետեւեալ պատասխանը.-

    Հ.Յ.Դ. Բիւրոյի ընկերներ, անցնող օրերուն հրապարակաւ անդրադարձած են այս հարցին՝ պատասխանելով լրագրողներու հարցումներուն։

    Կրկնելու գնով ըսեմ. Հ.Յ.Դ. Բիւրոն Հայ Յեղափոխական Դաշնակցութեան համաշխարհային կառոյցին անունով կը յայտնէ իր յուսախաբութիւնն ու դժգոհութիւնը այն մասին, որ ՀՀ Ազգային Ժողովի եօթերորդ գումարման առաջին նստաշրջանի բացումէն օրեր անց, Ազգային Ժողովի մեծամասնութեան որոշ ներկայացուցիչներ արտախորհրդարանական՝ ընկերային ցանցերու վրայ եւ կամ հարցազրոյցներու ընթացքին կատարուած յայտարարություններով ՀՀ օրհներգը փոխելու հարցը դարձուցին հանրային քննարկումի առարկայ։

    Հաւանաբար հանրային հարթակներու վրայ այս քննարկումին անդրադառնալու անհրաժեշտութիւն չ՚ըլլար, եթէ ըստ էութեան արդէն իսկ փակուող Սփիւռքի նախարարութեան կողմէ փորձ չկատարուէր այս տխրահռչակ բանավէճին մէջ ներքաշելու տարբեր շրջանակներ եւս։

    Դատապարտելով ազգային-պետական արժէքներ կամ խորհրդանիշներ վարկաբեկելու, արժեզրկելու որեւէ փորձ՝ կոչ կ՚ընենք չ՚ենթարկուիլ ամէն ինչ փոխելու և վերատեսութեան ենթարկելու անառողջ գայթակղութեան։ Այսպիսի հաւակնութիւնները ինքնահաստատման լաւագույն ձեւը չեն։

    Անհրաժեշտ կը գտնենք յստակ արձանագրել, որ պետական խորհրդանիշերու փոփոխութեան վերաբերեալ անհարկի քննարկումները որեւէ իրաւաքաղաքական հիմք չունին: Հայաստանի դրօշը, օրհներգն ու զինանշանը մեր պետականութեան յարութեան եւ անկախութեան պատգամները նուիրականացնող սրբութիւններ են. այդ խորհրդանիշները կարելի չէ փոխել գեղագիտական նախասիրություններու եւ ճաշակի վրայ հիմնուած։

    Մեր հայրենիքը ունի իսկապէս լուրջ մարտահրաւէրներ, որոնք յաղթահարելու կոչուած է արտահերթ ընտրութիւններով ձեւաւորուած այս Ազգային Ժողովը եւ կառավարութիւնը:

    Leave a comment:


  • Vrej1915
    replied
    Օդում կախված $0.5 միլիարդ կա. եկեք՝ տեղը ցույց տամ. Սա Հայաստան է և վերջ


    ԼՐԱՏՎԱԿԱՆ ՌԱԴԻՈ FM106.5

    Leave a comment:


  • Hakob
    replied
    Դավադրություն Փաշինյանի ու Հայաստանի դեմ
    • 18:30
    • 2019-01-31
    • Դիտումներ՝ 24097

    Մենք գործ ունենք մի մեծ դավադրության հետ:

    Ռոբասերժական քարոզչամեքենան, առաջնային պլան մղելով Ղարաբաղյան հակամարտության խաղաղ կարգավորման հիմնախնդիրը, փորձում է փակուղու առջև կանգնեցնել Փաշինյանին ու նրա կառավարությանը:

    Նպատակը հետևյալն է. հող հանձնելու և պարտվողականության թեմաները մեդիայում ակտիվ շրջանառելու միջոցով հունից հանել Փաշինյանին, այսինքն՝ մանիպուլյացիոն մեխանիզմների գործակցությամբ ստեղծել այնպիսի մի իրավիճակ, երբ Փաշինյանին այլևս այլ ելք չի մնա, քան հակամարտության խաղաղ կարգավորման վերաբերյալ կտրուկ հայտարարություններ անելը:

    Տապալված ռեժիմի վերահսկողության տակ գտնվող լրատվամիջոցներն ու վերլուծաբան կոչվածները կարծես թե կարողանում են այս ուղղությամբ որոշակի հաջողություններ արձանագրել: Ամբողջ օրը հող հանձնելու թեմայի պարզունակ շահարկումը իսկապես ապակողմնորոշում է մեդիագրագիտություն չունեցող որոշակի զանգվածների: Արդյունքում Ղարաբաղյան հակամարտության վերաբերյալ ապակառուցողական ու իռացիոնալ քննարկումներ են սանձազերծվում, որոնք էլ ավելի են խճճում առանց այն էլ խճճված իրավիճակը:

    Ղարաբաղյան հիմնախնդիրը չափազանց բարդ ու անլուծելի թվացող հակամարտություն է: Ձևավորված հարաբերական անդորրը խաբուսիկ է ու խարխուլ հիմքերի վրա կառուցված: Այսինքն՝ հակամարտությունը մշտապես ծխում է ու ընդամենը մի փոքրիկ կայծը կարող է փոխակերպվել լայնածավալ հրդեհի: Խնդիրն էլ հենց այդտեղ է թաքնված. Փաշինյանի ամեն մի անզգույշ հայտարարությունը կարող է ստանձնել հրդեհի փոխակերպված կայծի դերակատարությունը:

    Որքան էլ զարմանալի թվա, բայց Ռոբերտ Քոչարյանի ու նրան հավատարիմ մնացած շրջանակի երազանքն էլ հենց դա է, այն է՝ Փաշինյանը ձախողվի բանակցություններում ու, հայտնվելով փակուղու մեջ, ներքաշվի պարտադրված պատերազմի մեջ։

    Սա ոչ այլ ինչ է, եթե ոչ հակապետական գործունեություն: Այսինքն՝ Քոչարյանն ու նրա կողմնակիցները թքած ունեն Արցախի ու հայ ժողովրդի անվտանգության վրա, նրանք պատրաստ են զոհաբերել այդ երկու արժեքները, միայն թե Փաշինյանը ձախողվի:

    Մեծ հաշվով, տապալված ռեժիմի ներկայացուցիչները խաղադրույք են դրել բանակցություններում Փաշինյանի հավանական պարտության վրա, քանի որ դա դիտարկվում է իշխանության վերադառնալու ամենակարճ ճանապարհը: Փաստորեն այդ մարդիկ մի կողմ են դրել այն իրողությունը, որ Փաշինյանի պարտությունը հենց Հայաստանի ու Արցախի պարտությունն է:

    Շարմազանովներն ու աշոտյանները Նիկոլ Փաշինյանին մեղադրում են 7 օկուպացված/ազատագրված տարածքները Ադրբեջանին վերադարձնելու պատրաստակամության մեջ:

    Այնպիսի տպավորություն կա, որ այդ մարդիկ պարզապես մանկամիտներ են, քանի որ 10 տարի գտնվելով իշխանության մեջ, նրանք գլխի չեն ընկել, որ նախկին նախագահ Սերժ Սարգսյանն ու արտգործնախարար Էդվարդ Նալբանդյանը մշտապես բանակցել են նաև հենց այդ տարածքների վերադարձի խնդրի շուրջ: Եվ բանակցել են ոչ թե այն պատճառով, որ ազգի դավաճաններ են, այլ պարզապես Ղարաբաղյան հիմնախնդրի խաղաղ կարգավորման ընթացակարգի էությունն է այդպիսին:

    Մի՞թե սա նորություն է հանրապետականների համար: Վստահաբար ո՛չ: Բայց, եթե նրանք սկզբունքորեն դեմ են այդ փոխզիջմանը, ապա ինչու այսքան ժամանակ չեն ըմբոստացել իրենց կուսակցական հոր՝ Սերժ Սարգսյանի ու Ռոբերտ Քոչարյանի դեմ: Չէ՞ որ վերջիններս այդ բանակցությունների ճարտարապետներն են:

    Եվ վերջապես, արդյո՞ք Հայաստանի Երրորդ Հանրապետության պատմության մեջ եղել են այնպիսի իշխանություններ, որոնք չեն բանակցել փոխզիջման շուրջ: Իհարկե չեն եղել ու չեն էլ լինի: Հնարավոր է և հակամարտությունը տասնամյակներ շարունակվի, և 7 շրջանները այդպես էլ փոխզիջման առարկա չդառնան, բայց Հայաստանում երբևէ չի լինի այնպիսի վարչակազմ, որը բացահայտ կերպով կհայտարարի, թե հող չի տալու: Իսկ եթե այդպիսի արկածախնդիրներ գտնվեն, ապա նրանք հաստատապես չոր ապտակ կստանան ՄԱԿ-ի կողմից:

    Հանրապետականներն ու քոչարյանականները այսքանը չգիտե՞ն, իհարկե գիտեն, պարզապես նրանք նողկալի երեսպաշտներ են: Եթե երեսպաշտներ չլինեին, ապա Սերժ Սարգսյանի վարչապետ ընտրվելու ժամանակ նրան կհարցնեին, թե՝ պարոն վարչապետի թեկնածու, ինչու՞ եք Կազանում պատրաստակամություն հայտնել գնալ փոխզիջումների:

    Հող հանձնելու-չհանձնելու կործանարար դիսկուրսը պետք է չեզոքացվի, քանի որ դրա հետևանքները կարող են աղետալի նշանակություն ունենալ գաղափարական միջավայրի ու քաղաքական համակարգի ձևավորման վրա:

    Հանրությանը հորդորում ենք զերծ մնալ Ղարաբաղյան հակամարտության վերաբերյալ քարոզչական ու մանիպուլյացիոն նյութերը տարածելու ու քննարկման առարկա դարձնելու գայթակղությունից:

    Արցախը ամուր է, ինչպես երբևէ, ու ոչ ոք չի կարող որևէ ոտնձգություն գործել նրա անկախության ու ինքնիշխանության նկատմամբ:

    Leave a comment:


  • Hakob
    replied
    https://m.youtube.com/watch?

    Leave a comment:


  • Vrej1915
    replied
    Պետական կառավարման ոլորտը քաղաքական ստաժիրովկայի վայր չէ

    Lragir.am

    27.01.2019 | Հարցազրույց


    Lragir.am-ի զրուցակիցն է ֆիզմաթ գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Վլադիմիր Հարությունյանը

    Պարոն Հարությունյան, Հայաստանում ձևավորվել է լեգիտիմության ու համաժողովրդական վստահության տեսակետից նախադեպը չունեցող իշխանություն: Ինչպիսին են, ձեր ընկալմամբ, սպասելիքները այս նոր իշխանությունից:

    Այդ կապակցությամբ ձեզ մի իրական պատմություն պատմեմ: Հանրահայտ փաստ է, որ 1988-ի երկրաշարժի ժամանակ Լենինականում նորակառույց բարձրահարկերը վայրկյանների ընթացքում փլատակների վերածվելու հիմնական պատճառը շինանյութի զանգվածային գողությունն էր և շինարարական նորմերի կոպիտ խախտումը: Իմ ծանոթներից մեկը, որը երկրաշարժի պատճառով կորուստներ էր ունեցել, նախկին ընտանիքի փրկված հատվածով և նոր կազմած ընտանիքով մի երեք տարի հետո որոշեց մի նոր տուն կառուցել` բնականաբար ամուր, կայուն և աղետի վտանգից էլ ապահով: Նա մի շինարարական բրիգադ վարձեց, որը կազմված էր բացառապես այն շինարարներից, որոնք նախորդ թվերի շինարարության հետ ոչ մի առնչություն չէին ունեցել: Ձեռքից մաքուր, ազնիվ մարդիկ են,- ասում էր ծանոթս: Բայց շատ շուտ պարզվեց, որ այս ձեռքից մաքուր ու ազնիվ մարդիկ որպես շինարար ոչինչ են` ինչպես ասում են՝ քարը քարին ուղիղ դնել չէին բաշարում: Ծանոթս սրանց մի քանի անգամ զգուշացրեց, թե եթե գործից չեք հասկանում, կամ թարգեք, կամ գոնե ում որ պետք է հարցրեք, սովորեք: Սրանք ամեն անգամ, թե հարց չկա, ամեն ինչ կարգին կլինի, բայց գործը փաստորեն առաջ չէր գնում: Վերջը էս ծանոթիս համբերությունը հատեց և մի գեղեցիկ օր ելավ սրանց կապած տախտակամածի վրա, ոտքով տվեց-քանդեց սրանց շարած պատը, շուռ եկավ ու սրանցից երկուսին էլ տախտակամածից ներքև գցեց: Դեհ, հավաքվեք ու էստեղից Սրանք մի քիչ հեռացան ու հեռվից սկսեցին գոռալ թե՝ իհարկե, ձեզ ազնիվ, մաքուր աշխատող պետք չէ, դուք գողերի ու թալանչիների եք սովոր: Էս ծանոթս սկսեց ծիծաղել: Սրանք մի պահ զարմացած կանգ առան: Այ ղամմազ,- դիմեց ծանոթս սրանց,- վաղը եթե շենքը նորից փլվեց ու ընտանիքով նորից հայտնվեցի փլատակների տակ, տարբերությունը որն է, ցեմենտն ու ավազը գողանալու պատճառով է շենքը քանդվել, թե շինարարի անճարակության պատճառով:

    Այսպիսին է իմ այսօրվա ընկալումն ու գնահատականը նոր ձևավորված իշխանության նկատմամբ:

    Այլաբանությունն հասկանալի է, իսկ ավելի պարզ:

    Ավելի պարզն այն է, որ պետականության ուժեղացման, պահպանման կամ թուլացման ու կորստյան առումով, բացասական արդյունքի դեպքում բացարձակապես միևնույն է, թե կատաստրոֆիկ ելքը վրա հասավ մի խումբ դավաճանների, պետությունը թալանողների, թե պետական կառավարման հարցերում անտեղյակ ու անկարող մի խումբ անձանց ոչ ադեկվատ գործունեության պատճառով: Այսինքն քաղաքական ասպարեզում բացահայտ դավաճանությունն ու անտեղյակ անկարողությունը վերջնական արդյունքի տեսակետից միմյանց միանգամայն համարժեք են: Պետական կառավարման ոլորտը, այն էլ պատերազմող պետության համար, քաղաքական ստաժիրովկայի վայր չէ: Այստեղ գալիս են արդեն պատրաստի և քանիցս ամենախիստ ու դաժան փորձաքննություն անցած ծրագրով: Եթե դրանք չկան, ուրեմն քո պահանջարքն էլ տվյալ տեղում չկա:

    Ենթադրենք այդպես է, բայց չէ որ տվյալ կազմով ձևավորված իշխանությունը արդեն կատարված փաստ է:

    Աշխարհի ոչ մի երկրում էլ իշխանությունը չի ձևավորվում մի ինչ-որ ստերիլ ցուցակով: Պարզապես այն երկրում, որտեղ ընտրություններից հետո ժողովուրդը չի ասում, թե ահա ձեզ ընտրել ենք, դե այնպես արեք, որ մենք լավ ապրենք, այլ շարունակում է վերահսկել իր ձևավորած իշխանության գործունեությունը, իշխանությունը մշտապես զգաստ է, անկարողը հեռանում է, տեղը գալիս է իրենից ունակը և լինում է ցանկալի արդյունք: Այդ անկարող, անտեղյակ, որոշ դեպքերում նաև նախկինից եկած օդիոզ կերպարներին կարգի հրավիրելն ու իրենց իսկական տեղը ցույց տալը դա նույնպես ժողովրդի գործն է: Հակառակ դեպքում լինում է այն, ինչ որ եղել է մեզանում մինչ օրս:

    Ինչպես եք վերաբերվում նրան, որ կան դժգոհություններ, որ լյուստրացիա չարվեց:

    Այդ հարցին անդրադառնալուց առաջ ես հարց տամ. Մեզանից որևիցե մեկը հաշվել է, թե քանի հայ մարդ և քանի եղանակներով ու ձևերով այսօր բացահայտ պատերազմ է վարում հայկական պետության դեմ, խարխլում հայկական պետականությունը: Ճշտեմ` ոչ թե հայաստանյան իշխանությունների դեմ, այլ հենց հայկական պետականության դեմ: Մեկը եթերով, մյուսը մամուլով, մեկը տղա բերելով, մյուսը թուրքի հետ ախպերանալով, մեկը բանտից, մյուսը բեմից, մեկը Երևանից, մյուսը Մոսկվայից: Նախ դրանց պետք է բոլորին բացահայտել, ի հայտ բերել և պետության շահերից բխող քայլեր ձեռնարկել այդ սողացող բացահայտ ավերիչ վտանգը կանխելու և չեզոքացնելու համար: Այո, ասում են թե Նիկոլը լյուստրացիա չարեց: Բայց կյանքը ինքը կատարեց ամենահզոր և ամենամանրամասն լյուստրացիան: Ում համար գաղտնիք է այսօր, ում համար տեսանելի չէ հայկական իստեբլիշմենտի նույնիսկ ամենաշարքային ներկայացուցչի դեմքն ու կերպարը, նրա իրական վերաբերմունքը Հայաստան պետության նկատմամբ:

    Leave a comment:


  • Vrej1915
    replied
    Ինչի է ընդունակ Հայաստանի նոր քաղաքական դասակարգը

    ՄԱՆՎԵԼ ՍԱՐԳՍՅԱՆ, ՌԱՀՀԿ տնօրեն

    19.01.2019 | Մեկնաբանություն



    Հայաստանի տապալված քրեաօլիգարխիկ վարչակարգի կադրային կազմի` քաղաքական ասպարեզից հեռանալը այդ դաշտն ազատեց հասարակական-քաղաքական այն նոր խավի ներհոսքի համար, որը համախմբվել էր թավշյա հեղափոխության ալիքի վրա: Ներկայացուցչական եւ գործադիր իշխանությունները նոր կադրային համալրում ստացան: Ազգային ժողովի արտահերթ ընտրությունները գծագրեցին այդ նոր կադրային համալրման անձնակազմը: Խորհրդարանի առաջին նիստն ի հայտ բերեց պատգամավորական անձնակազմի ընդունակությունների հակասականության փաստը: Բոլոր երեք խմբակցությունների պատգամավորների ելույթներն ու վարքագիծը կտրուկ քննադատության ենթարկվեցին հանրության կողմից: Չափից ավելի մեծ անվստահություն կա նաեւ կառավարության առանցքային դեմքերի նկատմամբ: Համարվում է, որ պատասխանատու մի շարք պաշտոններ զբաղեցնում են մասնագիտական փորձ չունեցող եւ անհայտ գործիչներ:

    Նոր կադրային կազմը ստիպված է աշխատել նախկին իրավաքաղաքական համակարգի պայմաններում: Ընդ որում` նոր վարչապետը մերժում է նախկին իշխանությունների կառավարչական գործելակերպը: Հետեւաբար` հրատապ է դառնում այն հարցը, թե ինչպես են ընկալում նոր կադրերը պետական կառավարման արդի ձեւերի արմատավորման առանցքային խնդիրները: Տիրապետո՞ւմ են արդյոք պահանջվող յուրահատկություններին ու որակներին:

    Իրավիճակը բարդանում է նրանով, որ նոր իշխանությունները քրեաօլիգարխիկ վարչակարգից ժառանգություն մնացած տեղեկատվության զանգվածային միջոցների կողմից մանրադիտակային հսկողության եւ կոշտ ճնշման տակ են: Խուսանավումների դաշտը նոր կադրերի համար խիստ նեղ է: Հեղափոխական գործընթացների շրջանում հասարակությանը տրված բարձրագոչ խոստումները տեղ չեն թողնում նույնիսկ ամենահամեստ մանիպուլյացիաների համար: Մեծ նշանակություն ունի նաեւ նոր իշխանություններից հասարակության ակնկալիքների բնույթը. այդ ակնկալիքները միշտ չէ, որ ողջամիտ են:

    Հայաստանի հասարակությունը շարունակում է դեռ շատ առումներով գտնվել նախկին վարչակարգի կողմից պարտադրված արժեքների ու ավանդույթների ճիրաններում: Մասնավորապես` քաղաքացիների մի զգալի հատվածի համար հետաքրքիր չեն օրինականության գործողություններն այն դեպքերում, երբ հարցը վերաբերում է նախկին վարչակարգի ներկայացուցիչների նկատմամբ նոր իշխանությունների հարաբերություններին: Նրանց ավելի շատ հետաքրքրում է ուժեղ իշխանությունը` յուրովի ըմբռնմամբ:

    Կարո՞ղ են արդյոք նոր կադրերը կողմնորոշվել նոր իրավիճակի բոլոր այդ կտրուկ փոփոխություններում: Շատ քչերը կարող են նրանց օգնել` այսօր այնքան էլ շատ չեն այն մարդիկ, որոնք լավ են հասկանում, թե ինչի եւ ում հետ գործ ունեն:

    Պետական կառավարման համակարգի նախկին կադրային կազմը միանգամայն ճանաչելի էր: Գործող կլեպտոկրատական վարչակարգն ինքն էր թելադրում կադրերի ընտրության սանդղակը: Իշխանության ճամբարն իրեն գնահատում էր իբրեւ ինքնանգին երեւույթ` երկիրը նրա համար սեփական բարեկեցության ապահովման պաշարամիջոցների շտեմարան էր: Երկու տասնամյակ շարունակ տեղի էր ունենում հայկական պետության գոյության հետպատերազմական շրջանի պայմաններին համապատասխանող կադրերի բնական ընտրություն: Այդ կադրերի քաղաքական հաղթարշավի սկիզբը կարելի է հարաբերակցել 1997 թվականին, երբ հայրենիքի պաշտպանների դրոշի ներքո յուրացվեց այն տարիներին տակավին աննշան Հայաստանի հանրապետական կուսակցությունը: Այն ժամանակ պաշտպանների կորպուսն ազդարարեց, որ ստանձնում է երկրի պատասխանատվությունը: Այդ կորպուսը կարելի է անվանել ռազմական օլիգարխիա:

    Հենց վերջիններս երկրի քաղաքական կյանքում արմատավորեցին Ղարաբաղյան շարժման ալիքի վրա կազմավորված եւ 1990 թվականից կառավարող Հայոց համազգային շարժում կուսակցությանը քաղաքականությունից դուրս մղելու գործընթացը: Այդ կառավարող կուսակցության կադրային կազմը շատ արագ ցույց տվեց հետպատերազմական համախտանիշների հաղթահարման հարցում իր անգործունակությունը եւ 1998 թվականին ինքնահեռացվեց երկրի քաղաքական կյանքից: Հայաստանի քաղաքական համակարգի փոխակերպման եւ իշխանության կադրային կազմի յուրահատկությունների ու որակների ձեւավորման հետագա ողջ գործընթացը միայն այդ զարգացումների տրամաբանական շարունակությունն էր: Այսօր արդեն, հետին թվով, կարելի է վստահորեն բնութագրել այդ կադրերի յուրահատկություններն ու որակները:

    Տվյալ հոգեբանական տեսակն իր սաղմնային վիճակում ուներ միանգամայն բանական սկիզբ` պատերազմի հերոսների փառքը յուրացնելու ձգտում: Հետպատերազմական ժամանակի համախտանիշներից մեկը դարձել էր քաղաքականորեն ակտիվ գործիչների համատարած հակվածությունը իրենց հերոսական որակների կրող ճանաչելու գործունեությամբ: Հերոսի կերպարը հավասարազոր էր համարվում համապարփակ ինդուլգենցիայի, որի միջոցով հնարավոր է արդարացնել ցանկացած իր արարքը` լինի դա իշխանության իր իրավունքի հաստատման ձգտում, թե` հանցագործության իրավունքի:

    Այդպիսի գործիչների, ըստ էության` պոլիտիկանություն անող կրիմինալի` իշխանության հաստատվելու դեպքում նման գործելակերպը բավականաչափ արդյունավետ էր: Պետություն կազմակերպելու եւ կառավարելու սեփական ունակություններում ցանկացած անզոր իշխանության անվստահությունը հասարակությանն ու անզոր իշխանությանը ստիպում է այդ իրավունքը պատվիրակել պոլիտիկանություն անող կրիմինալին`ինքնահաստատման գռեհիկ կամքով օժտված եւ մեր դեմ խաղ չկա սկզբունքով ապրող մարդկանց:

    Այսպիսով՝ հանցագործներն ակամա դառնում են պահանջարկված, ու երբեք բաց չեն թողնում իրենց հնարավորությունը: Ուստի անձնուրաց գործիչների կողքին տրամաբանորեն հայտնվում էին հերոսների փառքը յուրացրած հանցագործները: Թվալ կատեգորիան հեշտությամբ գերազանցում էր լինել կատեգորիային: Հետպատերազմյան տարիներն ավելի շատ հնարավորություններ մատուցեցին հերոսի լուսապսակին տիրանալու համար, քան պատերազմը: Դրա համար պահանջվում էր միայն ունենալ իշխանական լծակներ՝ վերաձեւելու փառքը: Դա պատերազմի խեղկատակների աստեղային ժամն էր:

    Հենց այս երեւույթին էր Հայաստանը բախվում անկախ պետականության ողջ ընթացքում: Հերոսի փառքը յուրացնողները յուրացնում էին պետական իշխանության լծակները, ազգային հարստությունը եւ արդյունքում՝ նաեւ հասարակության ազատ կամքը: Հասարակությունը դուրս էր մղվում սեփական ճակատագրի վրա ազդելու հնարավորությունից: Կամքի տեւական ճնշումն առաջ էր բերում հասարակության մեջ անզորության յուրահատուկ զգացում: Բայց սոցիալական եւ քաղաքական իրականության հանդեպ անզորության զգացումն առանձնահատուկ կատեգորիա է: Այն սահմանում է մարդու եւ հասարակության բարոյական գնահատականների աքսիոմատիկ հիմքը: Որոշակի պայմաններում նման գնահատականներն առաջին գիծ են մղում անձի պատրաստակամությունը՝ ցանկացած ուժի մեջ գտնելու պաշտպան, որը կարող է նրան ազատել: 2016-ի ապրիլյան պատերազմն ամեն ինչ իր տեղը դրեց. բռնավթիչների գաղափարական պղպջակը պայթեց, իսկ հասարակությունը գիտակցեց, թե իրականում ով կարող է լինել իր պաշտպանը:

    Հասարակության նման հոգեբանական տրամադրվածության արդյունքը մենք տեսանք ապրիլի-մայիս ամիսներին: Այս անգամ բռնազավթիչների ճամբարը դուրս մղվեց պետական ​​կառավարման համակարգից: Խոշոր սեփականատերերի ու գործարարների դերում նրանք տեղավորվեցին հասարակության խորքում: Հիմա ժամանակ առ ժամանակ խոսում են իրենց իրավունքների մասին, որոնցից նախկինում զրկում էին մնացածներին: Երբեմն խոսում են հասարակության պահանջները փոխհատուցելու պատրաստակամության մասին: Նրանց հետ ամեն ինչ պարզ է: Պարզ չէ միայն, թե հոգեբանական որ տեսակին են պատկանում դրության ներկայիս տերերը եւ ինչի են նրանք ընդունակ: Առաջ ասում էին, որ բուրժուազիան տապալվում է պրոլետարիատի կողմից: Իսկ ի՞նչ են իրենց համարում ներկաները:

    Հետագա հոդվածներում մենք կփորձենք հետեւել Հայաստանի հասարակական-քաղաքական գործընթացների զարգացմանը

    Leave a comment:


  • Hakob
    replied
    Բայց երբ ռուսական գործոնը շարունակում է մնալ ազդեցիկ, դոմինանտ, և նույնիսկ հեղափոխության ճանապարհով իշխանության եկած երկրի ղեկավարը, լինելով իրատես և հասկանալով, թե որքան վտանգավոր կարող են լինել կտրուկ շրջադարձերը արտաքին քաղաքականութան մեջ՝ Ռուսաստանի հետ հարաբերությունները վերանայելու հարց չի բարձրացնում, այս իրավիճակում նրա համար դժվար չի՞ լինի մի կողմից պահպանել ռազմավարական գործընկերությունը Ռուսաստանի հետ, մյուս կողմից՝ գործակցել Արևմուտքի հետ, ստանալ Եվրամիության, Միացյալ Նահանգների օգնությունը:

    Կարճ պատասխանն այն է, որ, իհարկե, դա լուրջ մարտահրավեր է նրա համար: Բայց հետաքրքիրն այն է, որ դա մարտահրավեր է նաև Պուտինի համար: Ինչպես Փաշինյանի համար է դժվար գործ ունենալ Ռուսաստանի հետ, նույն կերպ էլ Պուտինի համար է դժվար հասկանալ՝ ի՞նչ տեսակի մարդ է Փաշինյանը, ինչպե՞ս կարելի է գործակցել Հայաստանի պրագմատիկ կառավարության հետ: Բայց ո՛չ Մոսկվան, ո՛չ էլ Երևանը չեն ուզում, որ հարաբերություններում առկա ճգնաժամը խորանա, և փորձում են ճկունություն դրսևորել: Կարծում եմ՝ Փաշինյանը պրագմատիստ է, իրապաշտ, իսկ երբեմն չափից ավելի պրագմատիկ է: Կան որոշակի սկզբունքներ, ինչպիսիք են երկրի անկախությունն ու ինքնիշխանությունը, որոնք պիտի ամրապնդվեն, որովհետև դրանք թուլացել են, նվազել նախորդ իշխանությունների կողմից տարիներ շարունակ կատարված զիջումների պատճառով: Դա շատ նուրբ, հավասարակշռող մոտեցում է պահանջում: Հետևաբար, Հայաստանի կառավարությունը պետք է ձգտի հավասարակշռման տարածաշրջանային ազդեցիկ խաղացողների միջև: Դա վերաբերում է նաև Ռուսաստանի և Արևմուտքի, Իրանի և Արևմուտքի և նույնիսկ հարևանների միջև հավասարակշռմանը: Բայց մենք եզակի հնարավորություն ունենք ստանալու մեկ կարևոր առավելություն, որը չունի հարևան երկրներից և ոչ մեկը: Դա կայունությունն է: Թուրքիան հեղափոխական գործընթացների մեջ է ու սպանում է ինքն իրեն, ձերբակալում, բանտ է նետում լրագրողներին, ակտիվիստներին, այլախոհներին: Դա նման է պարանոյայի: Իրանը նոր խնդիրներ ունի Թրամփի և Արևմուտքի հետ և անկայուն է տնտեսական առումով: Ադրբեջանը, որտեղ իշխում է հորից որդուն փոխանցվող դինաստիան, ի բնե անկայուն պետություն է: Վրաստանը հետընտրական փուլում է, խնդիրներ ունի բարեփոխումների հարցում և Եվրամիության հետ: Էլ չեմ ասում Ռուսաստանի հետ նրա խնդիրների մասին: Այսպիսով, այս երկիրն էլ է անկայուն: Եվ միայն Հայաստանն է, որ հասել է կայունության որոշակի մակարդակի, որին դժվար է հասնել: Բայց հիմա ավելի դժվար է այն կորցնել:

    Հայաստանում տեղի ունեցած խորհրդարանական ընտրություններին Արևմուտքի դրական արձագանքից հետո պե՞տք է արդյոք սպասենք ավելի գործնական քայլերի թե՛ Եվրամիության և թե՛ Միացյալ Նահանգների կողմից:

    Շատ լավ հարց է, բայց ավելի լավ է, որ նմանատիպ հարցերին իրենք՝ արևմտյան գործընկերները պատասխանեն, որովհետև ես չգիտեմ նրանց մտադրությունները: Բայց ես կարող եմ ասել, որ եթե նայենք Հայաստան-Միացյալ Նահանգներ հարաբերություններին՝ Թրամփի անկանխատեսելի բնավորության և իր վարչակազմի պաշտոնյաների, օրինակ՝ Հայաստան այցելած Ջոն Բոլթոնի և Ռուդի Ջուլիանիի պատճառով ռիսկերն ու վտանգները շատ են: Թերևս սա լավ ժամանակաշրջան է Հայաստանի համար՝ շատ չմերձենալու Ամերիկայի ներկայիս կառավարության հետ: Բայց ավելի կարևոր է ֆիզիկան, Հայաստանի աշխարհաքաղաքականության բնույթը: Ցանկացած գործողությանը լինում է արձագանք: Ցանկացած ազդեցություն առաջացնում է համաչափ հակազդեցություն: Հայաստանը ռուսական ուղեծրում գրավիտացիոն դիրք է զբաղեցնում: Գրավիտացիան ձգում է մեզ դեպի Ռուսաստան: Եվ սա նշանակում է, որ հավասարակշռումը Հայաստանի արտաքին հարաբերություններում անհրաժեշտություն է, որպեսզի նվազեցնենք ռիսկերը, սահմանափակենք այն վնասները, որ ստանում ենք արևին՝ Ռուսաստանին չափից ավելի մոտ լինելու պատճառով: Մենք պետք է ավելի լավ խուսանավենք Արևմուտքի և Ռուսաստանի միջև և կարողանանք խաղալ նրանց հակասությունների վրա: Մենք կարող ենք հանդես գալ որպես կապող կամուրջ ԵԱՏՄ-ի և Եվրամիության, Ռուսաստանի և Իրանի միջև: Որպես փոքր պետություն՝ Հայաստանը պետք է ավելի խելացի ու զարգացած ռազմավարություն ունենա, որպեսզի ոչ միայն գոյատևի, այլև զարգանա: Չեմ ասում՝ լինի չեզոք Շվեյցարիայի պես: Բայց կարողանա օգտագործել տարբեր աշխարհաքաղաքական խաղացողների տարբեր ազգային շահերը՝ իր շահերն առաջ տանելու համար:

    Ձեր կարծիքով՝ Հայաստանի ժողովրդավարական այս առաջընթացը որքանո՞վ է բարձրացրել Հայաստանի միջազգային հեղինակությունը: Եվ ինչպե՞ս կարձագանքի այս գործընթացներին Վաշինգտոնը: Թրամփի վարչակազմը կշարունակի առաջնորդվել իր գերռեալիստական քաղաքականությամբ՝ հետապնդելով բացառապես պրագմատիկ շահեր, թե՞, այնուամենայնիվ, գաղափարական մոտեցումներ էլ կլինեն, և այս կառավարությունը նախորդ վարչակազմերի պես նաև կփորձի աջակցել ժողովրդավարական զարգացմանը այլ երկրներում և մասնավորապես Հայաստանում:

    Հայաստանն այժմ դիտվում է որպես շատ ավելի ժողովրդավարական երկիր և տեսականորեն ավելի հետաքրքիր է Արևմուտքի համար: Բայց կարծում եմ՝ Արևմուտքի համար չափից ավելի ուշ է: Ժողովրդավարական դարձող Հայաստանը կարող էր ավելի կարևոր լինել Արևմուտքի 10 տարի առաջ: Այսօր Եվրոպական միության միասնականությունը վտանգի տակ է Բրեքզիթի, միգրացիայի, ներքին այլ խնդիրների պատճառով: Եվրոպական նախագծին սպառնում են Հունգարիան, Լեհաստանը: Միացյալ Նահանգներն այսօր անկանխատեսելի է՝ Սպիտակ տանը նստող անկանխատեսելի նախագահի պատճառով: Երկուսի ուշադրությունն էլ շեղում են այլ խնդիրներ, և երկուսի հետաքրքրությունն էլ նվազել է այլ տարածաշրջաններում ժողովրդավարացման գործընթացների նկատմամբ: Սա նշանակում է, որ Հայաստանն իր ժողովրդավարական նվաճումները պետք է փոխակերպի ավելի ուժեղ և ամուր պետական հաստատությունների՝ ինստիտուտների: Ժողովրդավարությունն այլևս բավարար չէ՝ հետաքրքրություն առաջացնելու համար: Բարեբախտաբար, Հայաստանը երկու շատ լավ դիվանագետ է ուղարկել Վաշինգտոն՝ ԱՄՆ-ում Հայաստանի դեսպան Վարուժան Ներսիսյանին և փոխդեսպան Արա Մակարյանին, և քայլեր է անում Հայաստան-ԱՄՆ հարաբերությունները կայունացնելու և ամրապնդելու ուղղությամբ:

    Բայց Հայաստանն իրականում ավելի շատ պիտի նայի դեպի Չինաստան և ավելի քիչ՝ դեպի ավանդական ուղղությունը՝ Արևմուտք: Չինաստանը Հայաստանին առաջարկում է արտաքին քաղաքականության երրորդ ուղղությունը, աշխարհաքաղաքական այլընտրանքների աթոռակի երրորդ ոտքը: Հայաստանի և Չինաստանի կապերի սերտացումը, երկկողմ հարաբերությունների զարգացումն ավելի ընդունելի է Ռուսաստանի համար, քան Արևմուտքի հետ հարաբերությունների խորացումը: Մենք կարող ենք օգտագործել չինական ուղղությունը ճիշտ այնպես, ինչպես Նիքսոնն արեց՝ ակտիվացնելով Միացյալ Նահանգների և Չինաստանի հարաբերությունները՝ ընդդեմ Սովետական միության: Չինական այլընտրանքը կարող է մեծ օգուտ տալ Հայաստանի պաշպանության և անվտանգության ամրապնդմանը և տնտեսական ներդրումներ բերել Հայաստան: Այս տեսանկյունից շատ վտանգավոր և մտահոգիչ է Ռուսաստանի արտգործնախարար Սերգեյ Լավրովի վերջին հայտարարությունն այն մասին, որ Հայաստանն ու Ռուսաստանը շուտով կստորագրեն պայմանագիր, որն արգելում է Հայաստանում գործող բիոլաբորատորիաներում օտարերկրյա զինվորականների ներկայությունը: Ըստ իս՝ խնդիրն այստեղ ոչ թե ՆԱՏՕ-ն կամ ամերիկացիներն են, այլ այն, որ սա շատ վտանգավոր է Հայաստանի համար, քանի որ այն սահմանափակում է Չինաստանի հետ մեր հարաբերությունները խորացնելու հնարավորությունները: Այլ խոսքերով՝ եթե մենք օտարերկրյա զինվորականների ներկայության կարիք ունենք, ապա դա պետք է լինի Չինաստանը, ոչ թե ՆԱՏՕ-ն: Ռուսաստանը նմանատիպ հայտարարություններով փորձում է սահմանափակել Հայաստանի խուսանավման հնարավորությունները, որովհետև դա կհանգեցնի շատ վտանգավոր քննության Հայաստանի կառավարության համար: Եթե Ռուսաստանն այսօր պահանջում է Հայաստանից, որ օտարերկրյա զինվորականներ չլինեն, պահանջում է փակել այդ բիոլաբորատորիաները, ապա ո՞րը կլինի հաջորդ պահանջը: Նրանք կպահանջեն փակել Ռուսաստանի հետ սահմա՞նը: Կպահանջեն, որ դեմ հանդես գանք Արևմուտքի՞ն: Սա կարող է շատ լուրջ փորձություն լինել Հայաստանի կառավարության համար: Ինչ-որ պահի Հայաստանը պետք է ոտքի կանգնի ու ասի ոչ Ռուսաստանին և պաշտպանի իր շահերը: Այլապես Ռուսաստանը կշարունակի փորձության ենթարկել Հայաստանի կառավարությանը:

    Ինչո՞վ եք բացատրում խորհրդարանական ընտրություններից հետո Ռուսաստանի կողմից գործադրված այս ճնշումը Հայաստանի կառավարության նկատմամբ՝ կապված բիոլաբորատորիաների, տարածաշրջանում Միացյալ Նահանգների ակտիվության, ռուսական գազի գնի հետ:

    Դա ամենևին էլ անակնկալ չէ: Ռուսաստանը դրանով ուզում է հիշեցնել Հայաստանի կառավարությանը, որ Հայաստանը ընտրության մեծ հնարավորություններ չունի: Ես չեմ քննադատում Ռուսաստանին այն բանի համար, որ նրանք անում են այն, ինչ իրենց տեսանկյունից շահավետ է Ռուսաստանի համար: Խնդիրը Հայաստանի թուլության մեջ է: Եթե Հայաստանը չդիմանա այս քննությանը և հանձնվի՝ հետագայում կկորցնենք նաև մեր արժեքը: Ռուսաստանը, ինչպես Թուրքիան, հարգում է միայն ուժը, ոչ թե թուլությունը: Ուստի շուտով պիտի հասնենք մի կետի, երբ ստիպված կլինենք այլ կերպ արձագանքել Ռուսաստանի նմանատիպ քայլերին: Ոչ թե պիտի Պուտինին համոզենք, որ մենք Ռուսաստանի բարեկամն ենք և հավատարիմ դաշնակիցը, և Ռուսաստանը անհանգստանալու կարիք չունի, միգուցե չափից ավելի հաճախ ենք կրկնում դա, այլ պիտի գծենք մեր սեփական կարմիր գիծը և ասենք՝ մենք անկախ, ինքնիշխան պետություն ենք, վերաբերվեք մեզ՝ որպես դաշնակցի, ոչ թե որպես վասալ պետության: Եթե հիշենք վերջին 15-20 տարիների զարգացումները՝ Ռուսաստանը հարգել է Հայաստանին միայն այն ժամանակ, երբ հայկական կողմը Ռուսաստանին ասել է՝ ոչ: Օրինակ, 2008 թվականին՝ ռուս-վրացական պատերազմից հետո, Ռուսաստանի այն ժամանակվա նախագահ Դմիտրի Մեդվեդևը եկավ Երևան և փորձեց ճնշում գործադրել Հայաստանի կառավարության վրա, որպեսզի վերջինս ճանաչի Աբխազիայի և Հարավային Օսիայի անկախությունը: Հայկական կողմը շատ խելացի վարվեց: Նա չմերժեց Ռուսաստանին, ասաց՝ այո, բայց ավելացրեց նախապայման՝ նշելով, որ Հայաստանը կճանաչի այդ շրջանների անկախությունը, եթե Ռուսատանը, նախ, ճանաչի Լեռնային Ղարաբաղի անկախությունը: Հայաստանի պես երկրները երբեմն պիտի ճկունություն դրսևորեն, բլեֆ անեն: Իրականում Ռուսաստանի դիրքերը Հարավային Կովկասում ուժեղ չեն: Մենք Ռուսաստանի միակ գործընկերն ենք այս ռեգիոնում և մենք կարող ենք ու պիտի պահանջենք ավելին Ռուսաստանի հետ հարաբերություններից:

    Կարո՞ղ ենք ասել, որ այսօր՝ 2018 թվականի ավարտին, ավելի ուժեղ դիրքերում ենք անվտանգության առումով և մասնավորապես Արցախի հարցում, հակամարտության կարգավորման դիվանագիտական գործընթացում:

    Ընդհանուր առմամբ՝ այո: Իմ միակ վերապահումն ու անհանգստությունը կապված է այն հանգամանքի հետ, որ նախկինում Արցախի և Հայաստանի միջև հակասությունները, երկպառակությունները այսքան խորը չէին եղել: Տեսակետների, ընկալումների միջև տարբերությունները միշտ էլ եղել են, բայց մենք երբեք չենք տեսել, որ երկպառակություններն այսքան ակնհայտ լինեն, հրապարակային ու այսքան խորը: Այս տեսանկյունից՝ մենք առերեսվում ենք նոր մարտահրավերի: Ընդհանրապես, անշուշտ, մեր դիրքերն ավելի ամուր են, բայց չափից ավելի երկար ժամանակ է, ինչ Հայաստանի աշխարհաքաղաքական ուժեղ դիրքերը հիմնված են մեր թշնամիների սխալների, ոչ թե մեր սեփական հաղթանակների վրա: Սա պետք է փոխվի: Մենք պիտի մեր ձեռքբերումներն ու հաջողությունները գրանցենք, ոչ թե միայն օգտվենք հակառակորդների սխալներից:

    Բայց նոր կառավարությունը, Ձեր կարծիքով, ունի՞ իր ռազմավարությունը, թե ինչպե՞ս է ընդհանրապես պատկերացնում Արցախի հիմնախնդրի վերջնական կարգավորումը, հանգուցալուծումը, թե՞ այսօր շատ վաղ է դրա մասին խոսել:

    Ես չեմ կասկածում պաշտպանության նախարար Դավիթ Տոնոյանի և արտգործնախարար Զոհրաբ Մնացականյանի պրոֆեսիոնալիզմին, բայց նրանք նոր կառավարության երկու նախարարներն են, որոնց մասին մենք գիտենք: Մենք չգիտենք, թե ովքեր կլինեն նոր կաբինետի մյուս անդամները, և քանի որ նոր կառավարությունը դեռևս չի ձևավորել, բնականաբար, չենք տեսել նաև կառավարության նոր ծրագիրը: Ուստի առայժմ չեմ կարող պատասխանել այդ հարցին:

    Leave a comment:

Working...
X