Re: Syrian Armenian
The Armenian Rebel Rebuilding Raqqa
Syria Deeply
April 24, 2013
By Alison Tahmizian Meuse (@alitahmizian)
`When Jimmy speaks with tribal leaders in Raqqa, they gather around
him in a circle; this is very significant where he comes from. If he
survives, he is going to be an important figure in the new Syria.'
So says Aleppo-based activist and writer Abu Leila about Jimmy
Shahinian, a young Syrian-Armenian activist who, at the time of our
interview, was on a brief sojourn in Beirut from his hometown of
Raqqa. The northern city and province had suffered heavy bombardments
in recent days, but Jimmy was not in Lebanon to stay. He had `too much
work' to do back in Raqqa, the first of Syria's 14 provincial capitals
to fall to rebel control in early March.
`How will you return to Syria?' I asked him.
`Al-tareeq al-nizami,' (the legal, regime route) he replied. `Al-nizam
al-jadeed' (the new governing regime.)
Christian by religion and Armenian by ethnicity - groups that largely
shunned or remained silent on the revolt - Jimmy would seem an
unlikely figure to work alongside Syria's rebels and opposition
activists in the northern city of Raqqa.
The 25-year-old IT engineer has been arrested four times since the
first anti-regime protests broke out in March 2011, the last time at
the Palestine security branch in Damascus where both of his shoulders
were dislocated. `They don't like me because I break their narrative
that all the minorities are with the regime,' he said. `I'm not just
Christian. I'm Armenian.'
Despite the constant threat of bombardment - regime forces control the
airspace above Raqqa and other major cities - Jimmy is concerned with
the governing of his city, which will prove a long-term
issue. Throughout Syria, civil infrastructure is in a state of
disarray.
`For the past year, the regime had stopped operating trash collection
in Raqqa because there was no money for the workers and gas was
expensive,' he said. `The bus system was only picking up employees in
the morning before work and the rest of the day they didn't operate.'
Only weeks after rebels took control, the first task of the local
civilian council was to get the most critical municipal services up
and running again.
`Civilians are running government and they have re-launched most of
the services in the city. They fixed the garbage trucks, provided
fuel, paid the workers. Now the bus system is running all day, and
it's free. There are two hospitals that were private and now they are
public. Not all of the employees are back to work, but we're trying to
re-launch the most important services,' he told me when we first spoke
in mid-March.
These basic functions have returned thanks to funding from Raqqa's
rich resources; the province is one of the top producers of cotton and
sugar in Syria, not to mention its vast oil fields.
But the resources have also proven a source of contention between the
people and the new sheriffs in town: mostly Islamist groups, with
Ahrar al-Sham and Jabhat al-Nusra at the forefront.
When al-Sham entered Raqqa during the rebel takeover, it took control
of the governmental institutions, including the provincial capital's
central bank. In March, Jimmy said the rebels were only there to
provide security; now he has a different view.
`We found out that Ahrar al-Sham took money from the Raqqa central
bank and are using it in Homs and Damascus. Some say they will use it
to buy weapons there,' he said.
A post to the Facebook page `Raqqa Eyewitness' on April 22 reads:
`By chance today we met Abu Hamza, the Emir of Ahrar al-Sham. He said
part of the Raqqa money was sent to Damascus and Homs, and the rest
will be distributed to the families of Raqqa in the next few days.'
Whether the group uses the funds for arms or aid, it will undoubtedly
increase their influence and patronage network. `This money was meant
for Raqqa,' Jimmy said, admitting that all activists can do is remain
vigilant and spread the word.
`We have to provide an alternative'
Jabhat al-Nusra has also secured a foothold in the northern city, and
is intent on making further inroads. It could prove a major setback to
any progress Raqqa has made in its rebuilding efforts.
Jimmy compared the group to the terrorist Kurdistan Workers' Party, or
PKK, a group that was able to gain a foothold in northern Syria and
fight Turkey for three decades. He said the reason for their success
was that people on the ground became emotionally connected to the
fighters - which could repeat, in Raqqa, with al-Nusra.
Al-Nusra's members `are sons of the country. They give food, medicine,
provide security. And they [appear to be] honest people, so people
started to trust them and ask them to come to their areas.'
As al-Nusra's popularity rises, the Free Syrian Army has taken a
hit. `It always suffers from a lack of weapons, ammunition and
sometimes even food,' Jimmy said, which could lead residents to seek
what they perceive to be a more stable leader. `They kidnap rich
people for money or steal the government cars or factories to sell
off. They would even steal the communications antennae of the city and
sell it for scrap metal. Say it's worth $1 million - they sell it for
$10,000 just because they have no money.
`Maybe half the FSA guys are good, 25 percent are thieves, and another
quarter are influenced by the bad ones. As a result, the whole
battalion gets a bad reputation and the good half end up joining
Jabhat al-Nusra because they don't want to be associated.'
The young activist points out that while many battalions are
affiliated with Nusra, few are part of the elite fighting force.
`There are so many conditions to be in Jabhat al-Nusra. In Raqqa there
are about 135 of them who memorized the whole Koran by heart; other
battalions in Raqqa give their word that they will fight with them,
but they are not Jabhat al-Nusra. Jabhat al-Nusra has very advanced
and new weapons - they even have tanks, so many battalions want to
fight with them for supplies.'
Nusra, the state, and oil politics
While Jabhat al-Nusra and its affiliates are ideological on the
religious front, the business end of the operation is unorthodox.
`They negotiated with the regime over oil,' according to Jimmy.
`The regime paid Jabhat al-Nusra so that workers would be allowed to
repair the pipeline in Deir Ezzor and Raqqa,' he said.
Such negotiations between the Islamist group and the regime, conducted
through a middleman, are not unusual, and have included other supplies
like electricity, according to Jimmy.
`They don't have any problem negotiating with the regime for
money. Their program is for the long term - their immediate goals are
to be accepted by the people, to attract more supporters and fighters,
and to be more powerful. It is not their main purpose to destroy the
regime... they can wait,' he said.
This is tough competition for moderate fighters and activists, but in
Raqqa the ground is being laid to provide citizens with a viable
substitute.
`Either you can fight Jabhat al-Nusra head on and put yourself in a
fight with them, or you create alternatives,' Jimmy said. `Raqqa has a
vacuum now, so you need to fill the necessary roles but with moderate
approach.'
The Raqqa Local Coordination Committee and the civilian council are
working to offer the same services that the jihadist group does. They
are also building a new military brigade limited to Raqqa men.
`Syrians in Jabhat al-Nusra will never kill a Christian, Assyrian, or
Kurd, but the people who come from the outside do not know how to deal
with the local minorities,' he said.
Armenians, the largest number of defectors
Jimmy's name automatically sets him apart as an Armenian - now a
potentially dangerous distinction - but he was set to return to Syria
with the help of the Raqqa rebels a week after our interview.
He has helped a number of his fellow Armenians defect from the Syrian
Army.
`Just last week, 17 Armenian soldiers escaped from the army to Raqqa,'
he said.
According to Jimmy, there are 360 Armenian soldiers in the Syrian
army. Of those, 62, or 17 percent, have defected, the minority with
the largest number of defectors.
On Jimmy's Facebook page, he writes in the religion slot that `My sect
is Syrian' - a statement against the rising sectarianism in his
country. He acknowledges that most minorities will be wary of the `new
regime' being created in Raqqa and elsewhere. Indeed, most Armenian
families have fled the Islamist-held provincial capital. The local
Armenian Church of the Martyrs sits untouched, but empty.
Jimmy may be a revolutionary, but he is not immune to the traditions
of his community - one of which is to marry a fellow Armenian. So it
follows that his fiancé is a Syrian-Armenian woman from the northern
city of Qamishli, in neighboring Hasakeh province. She is, no
surprise, pro-revolution.
Photo Caption: Civilians on cleanup duty in front of the Armenian
Martyrs' Church.
Syria Deeply is an independent digital media project led by
journalists and technologists, exploring a new model of storytelling
around a global crisis.
-
Re: Syrian Armenian
Սիրիայի երկնքում գնդակոծված օդանավը վայրէջք է կատարել Կազանում
Ապրիլ 29, 2013
Հալեպի Ալ-Սուլեյմանիա շրջանում 4 ականանետային արկերի պայթյունի հետեւանքով վիրավորվել է երկու հայ: Այդ մասին NEWS.am-ի թղթակցի հետ զրույցում նշել է Բերիո թեմի առաջնորդարանի մամուլի քարտուղար Ժիրայր Ռեիսյանը: Նրա խոսքով, ստացած վնասվածքները չեն սպառնում տուժածների կյանքին: Ընդհանուր առմամբ վիրավորվել է 20 մարդ, պաշտոնական տվյալներով զոհվել են երկուսը:
Միեւնույն ժամանակ Սիրիայի երկնքում գնդակոծված ռուսաստանյան ինքնաթիռի իրավիճակը խճճվել է: «Ապրիլի 29-ին NordWind Airlines ընկերության A-320 ինքնաթիռը, որ իրականացնում էր Շարմ-էլ-Շեյխ-Կազան չվերթը, Սիրիայի երկնքով անցնելով ռազմական գործողություններ է արձանագրել»,- ասվում է ՌԴ Տրանսպորտի նախարարության կայքում:
Ըստ Մոսկվայի աղբյուրի, Սիրիայի ընդդիմության գրոհայինները «երկիր-երկինք» դասի երկու հրթիռ են արձակել, որոնք պայթել են օդանավի անմիջական մերձակայքում: Ինքնաթիռն արդեն վայրէջք է կատարել Կազանում: Սիրիացի դիսպետչերները, մինչդեռ, պնդում են, որ գնդակոծման մասին որեւէ ահազանգ չեն ստացել:Leave a comment:
-
Re: Syrian Armenian
Հալեպի հայաշատ թաղամասում 4-5 ական է պայթել. կան զոհեր եւ վիրավորներ
29/04
Հալեպի հայաշատ Սուլեյմանիե թաղամասում իրար հաջորդած 4-5 ականի պայթյուն է տեղի ունեցել: Մեզ հետ հեռախոսազրույցում տեղեկությունը հաստատեց Բերիո թեմի ազգային առաջնորդարանի մամուլի պատասխանատու Ժիրայր Ռեյիսյանը:
Պայթյունները տեղի են ունեցել խիտ երթեւեկելի հատվածներում, ըստ նախնական տեղեկության, սպանվել է առնվազն երկու մարդ, կան վիրավորներ:
Զոհերի ինքնությունն ու ազգային պատկանելությունը դեռեւս ճշտված չէ:Leave a comment:
-
Re: Syrian Armenian
Սիրիայում հայ սպանելու համար Թուրքիան վճարում է 5000 դոլար
Երեքշաբթի, 23 Ապրիլի 2013
Հալեպահայ վաղեմի ծանոթներիցս մեկն օրեր առաջ գործերով ժամանել էր Հայաստան: Մի քանի տարի ապրել էր Հայաստանում, սակայն Սիրիայիում հակամարտության սկսելուց հետո վերադարձել էր ընտանիքի մոտ: Նա ուշագրավ դեպքեր պատմեց այս ծանր օրերին հալեպահայերի կյանքից՝ որպես անմիջական ականատես ու հայկական թաղամասի ինքնապաշտպանության մասնակից: Հայաստան եկել էր գործերով եւ շուտով պատրաստվում է վերադառնալ: Սակայն նա խնդրեց իր անունը չհրապարակել որոշ նրբությունների պատճառով, քանի որ պատրաստվում է վերադառնալ: Նրա պատմածը ներկայացնում ենք նույնությամբ:
Հալեպում հայերը բնակվում են հիմնականում 3-4 թաղամասերում: Հալեպահայության գրեթե 80 %-ը կենտրոնացած է Նոր Գյուղում, իսկ մնացածը՝ Սուլեյմանիեում՝ արաբ քրիստոնյաների հետ, Վիլաներում եւ Շեյխ Տահայում, որտեղ խառը բնակվում են քրիստոնյաների եւ մուսուլմանների հետ: Վերջին օրերի դրությամբ հայաբնակ շրջանները հանգիստ են, ջեյշ հառը (ընդդիմադիր Սիրիայի ազատ բանակը) ցանկանում է մտնել հայերի թաղերը, բայց հայ տղերքը, բանակը (կառավարական զորքերը) պահում են: Մի անգամ կարողացան 2-3 օրով մտնել, բայց դուրս մղվեցին: Թաղամասը (Նոր գյուղը) հաճախ կրակի տակ է գտնվում, երբեմն հրթիռակոծվում է, քանի որ այնտեղ են գտնվում կառավարական զորքերի զինվորները: Արդյունքում տուժում են մարդիկ, հայկական եկեղեցիները, դպրոցները, շենքերը:
Հայերը հիմնականում կռվում են կառավարական զորքերի կողքին, իսկ բանակի ղեկավարությունն էլ շատ գոհ է հայերից: Պատճառն այն է, որ հայերը վախենում են, որ իշխանության կարող են գալ իսլամիստները, ինչպես Եգիպտոսում, եւ արդյունքում հայ համայնքը եւ հայկական մշակութային շինությունները կարող են խիստ տուժել:
Այս ամենին մասնակից է նաեւ Թուրքիան, որը ցանկանում է երկրորդ ցեղասպանությունը սարքել Հալեպում: Մի անգամ մի ուրիշ հայ տղայի հետ գնացինք Հալեպից դուրս մթերք, վառելիք բերելու, մեզ զգուշացրին, որ Հալեպից դուրս գանք արաբ քրիստոնյայի կամ մուսուլմանի հաուիեյով (անձը հաստատող փաստաթուղթ): Կարողացանք գտնել ինձ մի քիչ նման արաբ քրիստոնյայի ու նրա փաստաթղթով շարժվեցինք: Հալեպի հարեւան գյուղերից մեկն ուղեւորվելիս ավտոմեքենան մի քանի անգամ կանգնեցնում ու ստուգում են ապստամբները, քանի որ այդ շրջանները նրանց վերահսկողության տակ են գտնվում: Ճանապարհին մի քանի անգամ կանգնեցրել ու հարցրել են՝ մեքենայում բանակի զինծառայող կա՞, հայ կա՞: Իրենք բնականաբար ոչ էին պատասխանում: Մի քանի անգամ նույն հարցը ստանալուց հետո հարցրեցինք, թե ինչու են բոլոր տեղերում նույն հարցը տալիս: Ապստամբ զինվորականներից մեկը պատասխանել է, որ Թուրքիայից իրենց խոստացել են բանակի զինվոր սպանելու դեպքում վճարել 1000 դոլար, իսկ հայ սպանելու դեպքում՝ 5000 դոլար:
Հայկական թաղամասը գտնվում է դիպուկահարների նշանառության տակ: Այդ պատճառով մի շարք կենտրոնական փողոցներ փակ են: Ճեմարան դպրոցի փողոցը փակ է, որտեղ սովորում են 7-10-րդ դասարանի աշակերտները: Կարեն Էփե ճեմարանը, Սահակյան դպրոցը, Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ եկեղեցին չեն գործում: Դեպի ներքեւ արդեն 8 ամիս փակ է հսկայական մի փողոց, որտեղ կենտրոնացած են առեւտրականները: Պահ է գալիս, երբ բանակը գտնում է սնայպերներին: Առաջին անգամ, որ բռնել էին սնայպերին, գնացինք ու տեսանք, որ ավստրիացի աղջիկ է, նախկին բիաթլոնիստ, հարցրեցինք քո նպատակը որն է, ասաց, որ ամսական 50 հազար դոլար են վճարում գումարած ավել գումար ամեն սպանածի համար: Մինչ բռնելը նա հասցրել էր սպանել հայ երիտասարդներից մեկին:
Մի քանի օր առաջ վտանգավոր վիճակ էր ստեղծվել, երբ ապստամբ խմբավորումները մտել էին քրդաբնակ Շեյխ Մախսուդ թաղամաս, որը գտնվում է հայկական թաղամասի հարեւանությամբ ու բարձր դիրք ունի: Սկզբից քրդերը հայերի նման պահում էին իրենց թաղերը, կառավարությունն ասել էր դուք պահեք ձեր թաղերը, մենք էլ ամեն ինչով կօգնենք, բայց քրդերի մեջ հակասություններ կային, մի մասը համաձայն էին, որ թաղերը հանձնեին: Մի քսան օր առաջ որոշ գումարի դիմաց թաղամասը տվեցին ապստամբներին, որը շատ վտանգավոր էր հայկական թաղի համար: Բանակը զգաց, որ չի կարելի այդ թաղը մնա նրանց ձեռքում, մտավ քրդերի թաղը, կռիվներ գնացին, ու հիմա բանակի ձեռքում է գտնվում:
Զավեշտալի դեպքեր էլ են լինում: Մի գիշեր հայկական թամաղասում պահակություն էինք անում, մեկ էլ երկու հոգի անկանոն կրակելով մոտենում են մեր թաղին: Հայ տղեքը վիրավորում են նրանց: Կրակողներն (ովքեր Աֆղանստանից էին) ասեցին մի հարց տանք՝ դուք մեզ տեսնու՞մ եք: Ասում է՝ մեզ դեղ են տվել ու ասել են, որ խմեք անտեսանելի կդառնաք: Մի ուրիշ օր էլ մեկը սրով էր որոշել հարձակվել հայկական թաղի վրա: Բռնելուց հետո նա էլ ասեց, որ իրեն դեղ են տվել՝ ասելով, որ անտեսանլի կդառնա:
Ապստամբների շարքերում շատ են արտասահմանցիները: Հիմնականում առաջին գիծ են ուղարկում աֆղաններին ու չեչեններին, կան նաեւ շատ թունիսցիներ, եվրոպացիներ, ֆիլիպինցիներ, եմենցիներ, սաուդցիներ, նիգերացիներ եւ այլն:
Ապստամբները շատ են ցանկանում մտնել հայկական շրջաններ, քանի որ դա մեծ առավելություն կտա նրանց: Բացի այդ, նրանք վստահ են, որ կառավարական ուժերն այդ դեպքում հողին չեն հավասարեցնի հայկական շինությունները: Ընդհանրապես, իշխանությունները տարբեր թաղամասերի բնակիչներին ասում են՝ «դուք պահեք ձեր թաղամասերը, մենք էլ ամեն ինչով կօգնենք»: Հանձնելու դեպքում կառավարությունը մեկ օր առաջ զգուշացնում է տվյալ թաղամասի բնակիչներին հեռանալ տներից ու գործի է դնում հրետանին ու օդուժը՝ երբեմն հողին հավասարեցնելով ապստամբների վերահսկողության տակ գտնվող ամբողջ թաղամասեր: Եթե ապստամբներին հաջողվում է մտնել մի թաղամաս, ապա կառավարությունը համարում է, որ բնակիչները դավաճանել են:
Այս ամենում հուսադրող է այն, որ դժվար պահին հայերը միավորվել են անկախ կուսակցական պատկանելությունից: Արտասահմանում գտնվող հայերը գումար, պարենամթերք են ուղարկում, ինչի շնորհիվ հայերը մշտապես ապահովված եմ մեկ ամսվա պաշարով: Հալեպահայերի կեսը հեռացել է երկրից: Նրանց մեծ մասը տեղափոխվել է Հայաստան ու Լիբանան՝ հույսով, որ շուտով ամեն ինչ կավարտվի ու հետ կվերադառնան իրենց տները: Շատերն էլ հրաժարվում են հեռանալ՝ նշելով, որ Սիրիան իրենց երկիրն է, եւ ինչպես լավ օրերին են մնացել, այնպես էլ վատ օրերը կապրեն ու չեն պատրաստվում լքել իրենց տները:Leave a comment:
-
Re: Syrian Armenian
Gunmen abduct two bishops in northern Syria
BBC
Militants in a rebel-held area of northern Syria have abducted two bishops travelling from the Turkish border back to the city of Aleppo.
The kidnapping was reported by Syrian state media and confirmed by a member of the official opposition leadership.
Yohanna Ibrahim is head of the Syriac Orthodox Church in Aleppo and Boulos Yaziji leads the Greek Orthodox Church in the city.
They are the most senior Christian clerics caught up directly in the war.
It was not immediately clear who had kidnapped them.
Christians made up about 10% of the mainly Sunni Muslim country's population before the uprising against President Bashar al-Assad began just over two years ago.
According to the UN, at least 70,000 people have been killed overall in the civil war and more than one million are now living as refugees in neighbouring countries.
'Driver killed'
State TV announced that an "armed terrorist group" had kidnapped the two bishops as they carried out "humanitarian work in Aleppo countryside".
Abdulahad Steifo, a Syriac member of the opposition Syrian National Coalition, said the men had been kidnapped on the road to Aleppo from the rebel-held Bab al-Hawa crossing, which is close to the Turkish town of Reyhanli.
Asked who was behind their abduction, he said: "All probabilities are open."
Christian residents of Aleppo, speaking on on condition of anonymity. told AFP news agency gunmen had killed the bishops' driver.
In September, Bishop Ibrahim told Reuters news agency hundreds of Christian families had fled Aleppo as rebels and soldiers battled for control of the country's biggest city.
"In its modern history Aleppo has not seen such critical and painful times," he said.
"Christians have been attacked and kidnapped in monstrous ways and their relatives have paid big sums for their release," the bishop added.Leave a comment:
-
Re: Syrian Armenian
ABDUCTED BY BANDITS AND FORGOTTEN BY THE WORLD: THE STORY OF FR MICHAEL KAYAL
Aleteia
April 16 2013
Carly Andrews
Kidnapped, lost and forgotten: On the 9th of February 2013,
27-year-old Father Michael Kayal from Aleppo, Syria, was abducted
by Islamic extremist rebels. Two months later he is still missing,
yet the world remains silent.
Monsignor Georges Dankaye, Rector of the Armenian College, Rome, and
Procurator of the Armenian Catholic Church under the Holy See, reveals
to us the facts about the kidnapping of Fr. Michael and about the
terrible reality in which Syrian Christians are living. This reality
is one of bloodshed, torture and inhumanity at an unthinkable level.
"Fr. Michael was my student in seminary for two years in Aleppo. He
was very kind and intelligent," recounts Dankaye, smiling sorrowfully.
"He loved sport and music, and to sing, especially liturgical songs.
He was always ready to help."
The two were also over a year together in the Armenian College in Rome,
where Michael studied Canon Law at the Pontifical Oriental Institute,
after which he was ordained a priest on the 2nd of November 2011.
By the time Fr. Michael returned to Syria, the uprising had already
begun and violence swept through the land, making every movement one
of uncertainty for the young priest. But his "spirit, enthusiasm and
zeal" captured the hearts of both his parish priest and parishioners.
As the situation worsened, and refugees flooded in from the peripheries
of Aleppo, Fr. Michael along with three other young priests started
up a mission with the migrants. "They went every day to the schools
where the Muslim families were taking refuge and took them food to
eat, providing both lunch and dinner, and then they brought other aid,
and doctors as well."
It seems that Fr. Michael was walking in the steps of the saints -
a man of servitude and compassion: "I remember one of his phone calls
to me; he said, 'what I can always do is serve, and nothing can be
greater than this," recalls Dankaye.
On the 9th of February, Fr. Michael set out from Aleppo. He was
scheduled to visit Rome, stopping first in a small city on the way to
Beirut before arriving in Italy on the 12th of February. He had not
long been travelling when at one of the many blockades that plague
the Syrian roads a band of rebels stormed the bus. "There were three
priests aboard, two in clerics and one Salesian dressed in plain
clothes. They saw the two priests dressed in clerics and made them
get down; to the third they said nothing."
"Half an hour later they had phoned his brother, saying, 'we'll be in
contact soon to come to an agreement.'" Dankaye continues, "From that
moment on the only contact was with his brother, never with the Church
itself; then his brother spoke to the bishop ... and it seems that the
bishop informed the government." Fr. Michael's family revealed that
they made a request for one million Syrian lire and for the liberation
of 15 prisoners. However, after having asked the group which prisoners
they wanted releasing, the terrorists renounced the request, asking
only for the money. "This makes us think that it is a small armed group
rather than the Syrian Liberation Front ... because the liberation of
15 prisoners would be considered as a good offer." He explains that
"there are about 2000 of these little groups. They don't organise or
coordinate among one another; each group has their own objectives,
their own ideals." Their disorganisation became apparent when, after
the family had agreed to pay the ransom, the group made no further
attempt at claiming the ransom money.
So what is the situation now for Fr. Michael? Is he still alive?
Dankaye states that "the only information we have is from one phone
call on the 20th of February; they let him talk to his mother for less
than half a minute, where he said, 'Mum, I'm OK, but pray for me.'
Then from that date on, there has been no more contact. We don't know
anything. It remains a mystery."
In reference to what the Church is doing to resolve the issue, sadly
Dankaye tells us that for now, "they cannot do anything for Fr.
Michael without any contact from him or his kidnappers." Indeed,
silence cannot be negotiated with. So where does this leave the young
priest? The harsh reality of the situation is that the future of Fr.
Michael does not appear to be hopeful.
Are we witnessing, then, a blatant and merciless persecution of the
Christian Church in Syria? The answer, of course, is yes. But the
situation is complex; Dankaye explains that "at the beginning of the
uprising, the opposition said they wanted to preserve the Christian
community. They said, 'don't be afraid to go against this system;
we will treat you well,' but obviously, they didn't get the positive
reply that they were expecting." According to Dankaye, the opposition
expected the Christian community to take arms and join their rebellion,
"but this Christian community in Syria are not a community that knows
how to use arms or enter into war," he exclaims. "They are normal
citizens that love their country, and so it's difficult for them
to take up arms against anyone ... So they weren't involved in the
manifestations nor in the bearing of arms, and this angered them."
The result now is that they are not offering any security to the
Christian community, "they no longer say 'we'll treat you well,'"
Dankaye states, as he echo's the voice of the opposition. "They say,
'we'll take vengeance on you. You Christians didn't enter into the
war, you didn't join the opposition, and now you have to pay for it;
this is your choice." This is an attack of revenge rather than a
specifically religious persecution. Dankaye does, however, refer to
other groups such as the "Jihadists and Nasrats, where we can clearly
talk of religious persecution." He also mentions the Alawites, and
says "that a good part of the Sunnis are also pro-government and they
commit massacres."
When asked if he saw a way towards peace, Dankaye answered with the
heartbreaking reply: "Tragically, I don't see it." He refers to the
"political pride" of the regimes, which "won't let it ever go back,"
and "even if they wanted to stop it now, they couldn't, because the
initiative is no longer in their hands." He continues, "Unfortunately,
I have to say that the very worst that exists in man has been awoken,
and now it's out of control, and no one can stop it."
At these piercing words, the soul shudders to think of the fate of the
Armenian Catholics in Syria. "The Christian community doesn't have any
way out; it's surrounded," exclaims Dankaye, "it is preparing itself
for martyrdom ... we don't want it, we don't hope for it; we fear it,
but that's how it is." He remembers the haunting words of his father
two weeks earlier: "He told me, 'if you hear of our deaths, do not
come to our funeral; we would not take you with us.'"
Dankaye also shares a message that he received from a friend a few days
ago, which epitomises the shocking gravity of the situation for Syrian
Christians: "The wolf kills those pups that can't manage by themselves
so that they are not eaten alive by the rats and ants. It's an act of
mercy. Don't judge my words too harshly. Talk with your parents. It's
so that those animals don't get to them first." When parents are
driven to thoughts of ending the lives of their children, one can only
imagine the atrocities that await them a few paces outside their doors.
To the final question as to what Christians round the world could do,
his reply was: pray. "Remain always in prayer. It is also a moment that
our Lord lived in Gethsemane. There is the temptation to escape, or to
cry out to the Lord, 'save us!' But then, if it is his will, we have
to be ready, as the martyrs were, to face death in faithfulness ...
it is thus in prayer that we remain welded in faith and strong in
hope, and moreover, until the last moment, we remain in love, even
in the face of those who know not what they do."
We thus call out to all Christians of the world: Pray for Fr.
Michael; pray for Syria, a bloodstained land ravaged by an inexorable
surge of evil; pray for the tortured and mutilated men, the violated
women and girls, the persecuted Christians; pray for the lost ones
committing these unthinkable atrocities, and most of all pray that
the world rouses from its silence, and runs to the aid of its brothers
and sisters.
Lastly we cry out a desperate appeal to the humanity of Fr. Michael's
kidnappers: Let him home. Please, let Fr. Michael Kayal home.
Leave a comment:
-
Re: Syrian Armenian
Armenian-born soldier killed in Syria
March 17, 2013 - 19:40 AMT
PanARMENIAN.Net - An Armenian-born soldier of the Syrian army was
killed in clashes with the rebels in Damascus.
As Aleppo Armenians group said in a post on Facebook, Vazgen Isahak
Taghlian was killed on March 15 during a battle in one of Damascus
suburbs. The funeral took place in Surp Sarkis Cathedral on March 17.Leave a comment:
-
Re: Syrian Armenian
If this is going to get out of control then let it! The toorks sitting back enjoying the show! I hope the Kurds wake up, they are next on the menu!Leave a comment:
Leave a comment: