Announcement

Collapse

Forum Rules (Everyone Must Read!!!)

1] What you CAN NOT post.

You agree, through your use of this service, that you will not use this forum to post any material which is:
- abusive
- vulgar
- hateful
- harassing
- personal attacks
- obscene

You also may not:
- post images that are too large (max is 500*500px)
- post any copyrighted material unless the copyright is owned by you or cited properly.
- post in UPPER CASE, which is considered yelling
- post messages which insult the Armenians, Armenian culture, traditions, etc
- post racist or other intentionally insensitive material that insults or attacks another culture (including Turks)

The Ankap thread is excluded from the strict rules because that place is more relaxed and you can vent and engage in light insults and humor. Notice it's not a blank ticket, but just a place to vent. If you go into the Ankap thread, you enter at your own risk of being clowned on.
What you PROBABLY SHOULD NOT post...
Do not post information that you will regret putting out in public. This site comes up on Google, is cached, and all of that, so be aware of that as you post. Do not ask the staff to go through and delete things that you regret making available on the web for all to see because we will not do it. Think before you post!


2] Use descriptive subject lines & research your post. This means use the SEARCH.

This reduces the chances of double-posting and it also makes it easier for people to see what they do/don't want to read. Using the search function will identify existing threads on the topic so we do not have multiple threads on the same topic.

3] Keep the focus.

Each forum has a focus on a certain topic. Questions outside the scope of a certain forum will either be moved to the appropriate forum, closed, or simply be deleted. Please post your topic in the most appropriate forum. Users that keep doing this will be warned, then banned.

4] Behave as you would in a public location.

This forum is no different than a public place. Behave yourself and act like a decent human being (i.e. be respectful). If you're unable to do so, you're not welcome here and will be made to leave.

5] Respect the authority of moderators/admins.

Public discussions of moderator/admin actions are not allowed on the forum. It is also prohibited to protest moderator actions in titles, avatars, and signatures. If you don't like something that a moderator did, PM or email the moderator and try your best to resolve the problem or difference in private.

6] Promotion of sites or products is not permitted.

Advertisements are not allowed in this venue. No blatant advertising or solicitations of or for business is prohibited.
This includes, but not limited to, personal resumes and links to products or
services with which the poster is affiliated, whether or not a fee is charged
for the product or service. Spamming, in which a user posts the same message repeatedly, is also prohibited.

7] We retain the right to remove any posts and/or Members for any reason, without prior notice.


- PLEASE READ -

Members are welcome to read posts and though we encourage your active participation in the forum, it is not required. If you do participate by posting, however, we expect that on the whole you contribute something to the forum. This means that the bulk of your posts should not be in "fun" threads (e.g. Ankap, Keep & Kill, This or That, etc.). Further, while occasionally it is appropriate to simply voice your agreement or approval, not all of your posts should be of this variety: "LOL Member213!" "I agree."
If it is evident that a member is simply posting for the sake of posting, they will be removed.


8] These Rules & Guidelines may be amended at any time. (last update September 17, 2009)

If you believe an individual is repeatedly breaking the rules, please report to admin/moderator.
See more
See less

Regional geopolitics

Collapse
X
 
  • Filter
  • Time
  • Show
Clear All
new posts

  • Vrej1915
    replied

    Leave a comment:


  • Vrej1915
    replied
    Why European strategic autonomy matters - European External Action Service (europa.eu)

    Leave a comment:


  • Azad
    replied
    Good news if true! Does anyone know of this? azeris are crying and pulling their hair all over the net.

    "NK government sources say that Russia will begin the process of granting Russian citizenship to Karabakh residents in the next 1-2 weeks. Rumour was already going around, but now officials (speaking anonymously) are saying it."

    Leave a comment:


  • Azad
    replied
    More rage in Iran over the poem Erdogan recited, lamenting the division of Azerbaijanis by the Aras river. An Iranian parliamentarian, Mahmoud Ahmadi Begash, blamed Erdogan for: working on behalf of the West, being as responsible as Netanyahu for the killing of Fakhrizadeh, facilitating Israel in the South Caucasus, working to divide Iran, killing thousands of Syrians, Armenians, & Greeks just like his ancestors. Iran, he says, should have supported Armenia and that Azerbaijani territory is legally part of Iran.

    https://www.youtube.com/watch?v=TVeJn5b7CdE

    Leave a comment:


  • Vrej1915
    replied

    Leave a comment:


  • Vrej1915
    replied


    Լեռնային Ղարաբաղ. Այսպես կարող է սկսվել հաջորդ պատերազմը Կովկասում (The National Interest, ԱՄՆ)
    • 2020-12-13

    Զենքերը լռեցին, ռուս խաղաղապահները բաժանեցին հայերին ու ադրբեջանցիներին և սկսեցին հսկել հին հայկական վանքերը, որպեսզի դրանք չոչնչացվեն ադրբեջանցի զինվորների և սիրիացի վարձկանների կողմից: Հրադադարի ռեժիմի պահպանման թուրք-ռուսական համատեղ կենտրոնը շուտով կսկսի աշխատել Ադրբեջանի կողմից վերահսկվող Լեռնային Ղարաբաղի հատվածում:

    Միևնույն ժամանակ, Մինսկի խմբի ներքո գտնվող ամերիկացի և ֆրանսիացի դիվանագետները փորձում են վերսկսել դիվանագիտական ​​գործընթացը, որն ընդհատվեց, երբ Թուրքիայի աջակցությամբ ադրբեջանական ուժերը հանկարծակի հարձակվեցին Արցախի վրա (ինչպես հայերն են անվանում, Լեռնային Ղարաբաղի ինքնահռչակ անկախ միավոր):

    Կարող է թվալ, թե պատերազմն ավարտված է, բայց արևմտյան դիվանագետները պետք է զգոն մնան։ Ադրբեջանի կողմից վերահսկվող տարածքով Հայաստանը Լեռնային Ղարաբաղի հայկական հատվածների հետ կապող ցամաքային երթուղու՝ Լաչինի միջանցքի աշխատանքային պայմանները լիովին սահմանված չեն: Երթուղին շարունակում է մնալ վտանգավոր. չնայած ռուս խաղաղապահների առկայությանը՝ դիպուկահարների կողմից գնդակոծվում և առևանգվում են խաղաղ բնակիչներ:

    Լաչինը կարող է գրգռիչ լինել, բայց ոչ հիմնական խնդիր: Նոյեմբերի 10-ի զինադադարը հապճեպորեն կազմված պարզ փաստաթուղթ է: Վերջին դրույթը կարող է սերմանել նոր պատերազմ. Հայաստանի Հանրապետությունը երաշխավորում է տրանսպորտային կապերի անվտանգությունը Ադրբեջանի Հանրապետության արևմտյան շրջանների և Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության միջև` երկու ուղղություններով քաղաքացիների, տրանսպորտային միջոցների և ապրանքների անխոչընդոտ տեղաշարժը կազմակերպելու համար:

    Կա երկու խնդիր. առաջինը՝ Հայաստանի կողմից բաժանված Ադրբեջանի երկու մասերի հաղորդակցության ձևակերպումները: Ենթադրվում է, որ գործը չի սահմանափակվի ճանապարհով կամ երկաթուղով, և Հայաստանի տարածքը հետագայում մասնատվելու է: Սա ոչնչացնում է այն հույսերը, որ հրադադարին արագ կհետևի խաղաղությունը, բայց ինքնին դժվար թե պատերազմի պատրվակ դառնա:

    Երկրորդ խնդիրը կլինի թուրքական բեռնատարների տեղաշարժը, որոնք անցնելու են նոր երթուղով՝ ինչպես Ադրբեջանի ազդեցությունն ուժեղացնելու համար, այնպես էլ ընդլայնելու Թուրքիայի տնտեսական և մշակութային կապերը Կենտրոնական Ասիայի հետ: Եթե ​​ամեն ինչ սովորական հունով ընթանա, ամեն ինչ հարթ կլինի: Բայց եթե, օրինակ, թուրք վարորդը դիպուկահարի կողմից գնդակահարվի, ապա Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը կմեղադրի Հայաստանին և կպահանջի ստեղծել բուֆերային գոտի՝ անվտանգ անցումն ապահովելու համար: Այս սցենարը ոչ մի կերպ հեռու չէ. բավական է հիշել կեղծ դրոշի ներքո տխրահռչակ Ռայխստագի այրումը կամ ահաբեկչական գործողությունները: Թեև Թուրքիայի ներսում շատ հաճախ տարրերը ճգնաժամ են հարուցում, որից հետո Անկարան փորձում է օգտվել:

    Էրդողանն արդեն ձեռք է բերել նոր տարածքներ՝ պահանջելով բուֆերային գոտիներ ստեղծել ահաբեկչության դեմ պայքարի համար, և նա անշուշտ կցանկանա օգտագործել նույն մարտավարությունը: Թուրքական ուժերը արմատավորված են Սիրիայի հյուսիս-արևելքում՝ տալով թուրքական ինքնության քարտեր, պարտադրելով թուրքական կրթություն և կառուցելով թուրքական փոստային բաժանմունքներ:

    Եվ եթե Հյուսիսային Սիրիայում Էրդողանի քայլերը թելադրված էին քրդերի նկատմամբ էթնիկական շովինիզմով, ապա նրա ներկայիս գործողությունները հայերի և քրիստոնեության հանդեպ լի է արհամարհանքով: Դժվար թե պատահականություն լինի, որ նա հարմարեցրեց թուրք-ադրբեջանական հարձակումը Լեռնային Ղարաբաղի վրա, որպեսզի այն համընկնի 1920թ. Թուրքիայի ներխուժման 100-ամյակի հետ:

    Հայաստանում ո՛չ գործող վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը, ոչ էլ ընդդիմադիր որևէ գործիչ համաձայն չեն լինի Թուրքիայի վերջնագրի հետ և չեն հանձնի իրենց երկրի հսկայական տարածքների վերահսկողությունը: Բուֆերային գոտու ցանկացած պահանջարկ ըստ էության կբաժանի Հայաստանը: Բայց հայ զինվորականները չեն կարող համեմատվել Թուրքիայի հետ՝ ո՛չ ռազմական տեխնիկայի առումով, ոչ էլ քանակով: Այս սցենարի միակ անկանխատեսելի գործոնը Ռուսաստանն է, բայց անցած ամսվա իրադարձությունները ցույց են տալիս, որ Էրդողանի ինքնավստահությունը գերազանցում է Ռուսաստանի հանդեպ ունեցած վախին:

    Պարզ ասած, ԱՄՆ-ը շատ հաճախ շաշկի է խաղում, երբ այլ երկրներ շախմատ են խաղում:

    Ժամանակն է, որ Վաշինգտոնը, Փարիզը և միջազգային հանրության այլ ներկայացուցիչներ մտածեն մի քանի քայլ առաջ, կանխատեսեն Կովկասում հաջորդ պատերազմը կամ նույնիսկ կանխեն դա:

    Դիվանագետները կարող են գնահատել տիրող լռությունը, բայց պետք է զգույշ լինել, քանի որ նախորդ նախադեպերն ու ներկա զեկույցները ենթադրում են, որ դա ոչ թե տևական խաղաղության հիմք է, այլ հանդարտություն էլ ավելի մեծ փոթորկից առաջ:



    Պատրաստեց՝ Սոնա Աբրահամյանը

    Leave a comment:


  • Vrej1915
    replied






    Ռուսաստանը նահանջում է, բայց Խորհրդային Միության փլուզումը շարունակվում է. Atlantic Council (ԱՄՆ)
    • 2020-12-13

    Երեք տասնամյակ է, ինչ Խորհրդային Միությունը փլուզվել է, բայց այս գործընթացը դեռ ավարտված չէ: Պաշտոնապես, իհարկե, ԽՍՀՄ-ը դադարեց գոյություն ունենալ 1991 թ.-ից: Բայց իրականում Մոսկվան չի համակերպվել իր կայսրության կորստի հետ և երեսուն տարի պայքարում է վիճարկելու համար պատմության դատավճիռը: Նախկին ԽՍՀՄ հանրապետություններում ռուսական ռևանշիզմի այս պայքարը ազգաշինության դեմ ձևավորել է հետխորհրդային աշխարհի քաղաքական լանդշաֆտը մի ամբողջ սերնդի համար, բայց այժմ կան նշաններ, որ այս միտումը կարող է վճռականորեն շրջվել Կրեմլի դեմ:

    2020 թվականն ապացուցեց, որ աղետ է Վլադիմիր Պուտինի համար, ինչպես նաև նրա երազանքը՝ չարտահայտված կայսրության մասին: Ենթադրվում էր, որ դա կլինի հաղթարշավի և կեցվածքի տարի՝ շեշտը դնելով նացիստական ​​Գերմանիայի դեմ Խորհրդային Միության հաղթանակի 75-ամյակին նվիրված իրադարձությունների վրա: Ի վերջո, Պուտինը տարվա մեծ մասն անցկացրեց հասարակությունից հեռու, և Ռուսաստանն ավելի շատ է տառապում կորոնավիրուսային համաճարակից, քան աշխարհի որևէ մեկ այլ երկիր: Այսպես կոչված, մերձավոր արտերկրում նույնպես ուրախության մի քանի պատճառ կա. հետխորհրդային տարածքում ռուսական շահերը մի շարք անհաջողություններ են ունեցել:

    Կենտրոնական Ասիայում՝ Ղրղըզստանում, անկարգությունները հանգեցրին ռուսամետ կառավարության տապալմանը: Մտավախություն առաջացավ, որ Կրեմլի ազդեցությունը մի տարածաշրջանում, որտեղ Մոսկվան արդեն մրցում է Չինաստանի աճող ներկայության հետ, միայն կնվազի:

    Մոլդովայում կայացած նախագահական ընտրություններում ռուսամետ նախագահը պարտվեց արևմտամետ թեկնածուին: Երկրի նորընտիր նախագահ Մայա Սանդուն հենց այն քաղաքական գործիչն է, որից վախենում է Մոսկվան: Նա Հարվարդի տնտեսագետ է, խոսում է անգլերեն, պաշտպանում է Եվրամիությանն անդամակցելը և արդեն կոչ է արել Ռուսաստանին հետ կանչել իր գրավիչ ուժերը Մերձդնեստրի կրեմլամետ անջատողական անկլավից:

    Բայց ռուսական շահերին առավելագույն կործանարար հարվածը հասցվեց Անդրկովկասում, որտեղ Թուրքիայի աջակցությունը թույլ տվեց Ադրբեջանին վեցշաբաթյա պատերազմում հաղթել Կրեմլի դաշնակից Հայաստանին: Ի վերջո, Պուտինը կարողացավ բանակցություններ վարել խաղաղության համաձայնագրի շուրջ, որը Ռուսաստանին թույլ էր տալիս խաղաղապահ առաքելություն տեղակայել պատերազմական գոտում: Այս ժեստը չնայած թույլ է տալիս Ռուսաստանին փրկել դեմքը, սակայն չի կարող թաքցնել այն փաստը, որ Մոսկվան ստիպված էր համակերպվել տարածաշրջանում մրցակից տերության առկայության հետ, որտեղ անվիճելիորեն իշխում էր ավելի քան մեկ դար: Թուրքիայի մասնակցությունը ադրբեջանա-հայկական պատերազմին հետխորհրդային պատմության մեջ շրջադարձային պահ դարձավ, որը փոխեց ուժերի հավասարակշռությունը Անդրկովկասում և խորտակեց պատրանքները նախկին ԽՍՀՄ սահմաններում ռազմական պայմաններ թելադրելու Ռուսաստանի ունակության մասին:

    Մինչ Ադրբեջանում տեղի ունեցած իրադարձությունները ցնցող էին Ռուսաստանի համար, հարևան Բելառուսում տեղի ունեցած իրադարձություններն էլ ավելի ուժեղ հարվածեցին: Օգոստոսի 9-ին տեղի ունեցած կեղծ նախագահական ընտրություններից հետո բռնկված բողոքի շարժումը կարող է հստակ աշխարհաքաղաքական բնույթ չունենալ, բայց Ռուսաստանի համար ժողովրդավարության պահանջները դեռ անեծք են: Մոսկվան երբեք չի վերականգնվի ԽՍՀՄ փլուզումից և ժողովրդական ցանկացած շարժման մեջ տեսնում է միայն Կրեմլի ավտորիտար մոդելի սպառնալիք:

    Բելառուսի ընդդիմության առաջնորդները դիմավորեցին Ռուսաստանին՝ վստահեցնելով, որ ինքը վախենալու բան չունի, բայց Մոսկվան համոզված է, որ ժողովրդավարական Բելառուսը անխուսափելիորեն կդիմի դեպի Արևմուտք, եթե դրան ֆիզիկապես չխանգարեն: Ուստի Պուտինը դժկամությամբ միջամտեց Բելառուսի բռնապետ Ալեքսանդր Լուկաշենկոյին սատարելու հարցում՝ նրան տրամադրելով անհրաժեշտ միջոցներ և խորհրդականների խումբ, ինչպես նաև հրապարակավ խոստացավ անհրաժեշտության դեպքում օգտագործել Ռուսաստանի անվտանգության ուժերը:

    Այնուամենայնիվ, Պուտինի աջակցությունը Լուկաշենկոյին տխուր անխուսափելիության զգացում է առաջացնում: Կրեմլի քաղաքական գործիչները տեղյակ են, որ աջակցելով ծայրաստիճան ոչ պոպուլյար և ավելի դաժան Լուկաշենկոյի ռեժիմին՝ նրանք միլիոնավոր երբեմնի համակրելի բելառուսներին հանում են Ռուսաստանի դեմ: Այնուամենայնիվ, հետխորհրդային տարածքում ծավալվող սրտերի և մտքերի քաղաքակրթական ճակատամարտում Մոսկվան պարզապես այլընտրանք չունի եվրոպական ժողովրդավարությանը, որն անսահման ավելի գրավիչ է: Արդյունքում Կրեմլը մնաց առանց կենսունակ տարբերակների՝ բացառությամբ ուժի կիրառման:

    Ռուսաստանի՝ Արևմուտքին գրավիչ այլընտրանք ներկայացնելու Ռուսաստանի անկարողությունն առավել ակնհայտ է Ուկրաինայում: ԵՄ-ի հետ Ուկրաինայի առաջարկած Ասոցացման համաձայնագրի շուրջ 2013-ի բանավեճի ժամանակ Մոսկվան նույնիսկ չփորձեց գովազդել Ռուսաստանի հետ սերտ կապերի որևէ օգուտ: Փոխարենը Կրեմլը սանձազերծեց միակողմանի առևտրային պատերազմ և սպառնաց սարսափելի հետևանքներով՝ միևնույն ժամանակ սանձազերծելով ԵՄ-ի դեմ ուղղված անպարկեշտ արշավը՝ մանկապարտեզային մակարդակի հոմոֆոբիայով և նույնասեռ միությունների մասին սարսափելի պատմություններով: Եվ երբ ուկրաինացիները պատրաստվում էին ընդունել հետխորհրդային ողջ դարաշրջանում ամենանշանակալի աշխարհաքաղաքական որոշումը, Ռուսաստանը նրանց առաջարկելու ոչինչ չուներ, բացի սովորական հակաարևմտյան անհեթեթությունից և բարակ շղարշով պատված սպառնալիքներից:

    Այսօրվա Ռուսաստանի վիճակը գաղտնիք չէ Պուտինի համար: Զրկվելով ապագայի հստակ տեսլական առաջարկելու հնարավորությունից՝ նա պայքար սկսեց անցյալի համար: Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասին սովետական ​​վարդագույն կարոտն ու առասպելագործությունը Ռուսաստանի ներսում լավ են գործում, բայց դա ոչ մի կերպ չի համապատասխանում ԽՍՀՄ այլ մասերում ժողովուրդների ձգտումներին, որտեղ ժամանակակից Ռուսաստանի վիրավոր կայսերական հպարտության զգացումը կիսում են քչերը:

    Անցյալ տարվա ընթացքում Մոսկվայի կրած արտաքին քաղաքական պարտությունները տեղավորվում են 1991-ին սկիզբ առած ռուսական նահանջի պատկերի մեջ: Այս ճանապարհի նշանակալից հանգրվանն էին ԵՄ-ին և ՆԱՏՕ-ին Բալթյան երկրների անդամակցությունը և Ուկրաինայի հետխորհրդային երկու հեղափոխությունները: Ադրբեջանա-հայկական վերջին պատերազմը և Բելառուսի շարունակական ազգային զարթոնքը նույնպես արժանի են տեղ զբաղեցնելու այս ցուցակում:

    Այս նահանջը կտևի այնքան ժամանակ, քանի դեռ Մոսկվան չի հրաժարվել հետխորհրդային աշխարհի վերաբերյալ իր կայսերական տեսակետներից: Հենվելով ուժի վրա՝ Ռուսաստանը կարողացավ ստեղծել կրեմլամետ անկլավներ Ուկրաինայում, Վրաստանում և Մոլդովայում, բայց միևնույն ժամանակ օտարեց հետխորհրդային տարածքի տասնյակ միլիոնավոր քաղաքացիների, որոնք այլապես կլինեին նրա բնական դաշնակիցները: Նման հակաարդյունավետ քաղաքականությունը շարունակելը խելագարության գագաթնակետ կլինի: Փոխարենը Ռուսաստանը պետք է հրաժարվի հարկադրանքից՝ հօգուտ համոզելու: Կրեմլը սովոր չէ փոխշահավետ գործընկերային հարաբերություններ կառուցելու, բայց ռուս քաղաքական գործիչները ստիպված կլինեն սովորել, թե ինչպես դա անել, եթե նրանք չեն ցանկանում կրկնել 2020 թվականը:

    Leave a comment:


  • Vrej1915
    replied
    The Syrian mercenaries used as 'cannon fodder' in Nagorno-Karabakh


    By Ed Butler
    BBC Newsimage captionMen reported to be Syrian mercenaries close to the Armenian border in Azerbaijan - from a video posted by Syrian news organisation Jarablus News
    Turkey and Azerbaijan deny that Syrian mercenaries were used in the recent offensive in Nagorno-Karabakh but four Syrians have told the BBC that after enlisting for sentry duties in Azerbaijan, they were unexpectedly thrown into battle on the front line.

    It was back in August of this year that the rumours started to circulate in rebel-held areas of northern Syria: there was well-paid work to be had overseas.

    "I had a friend who told me that there is a very good job you can do, just to be at military checkpoints in Azerbaijan," one man told me.

    "They told us our mission would be to serve as sentries on the border - as peacekeepers. They were offering $2,000 a month! It felt like a fortune for us," said another, whom I will call Qutaiba.

    Both applied for the job through Turkish-backed rebel factions that make up what's known as the Syrian National Army, a force in northern Syria opposed to President Bashar al-Assad.

    In an area where few earn more than $1 a day, the promised salary seemed like a godsend. It's estimated that somewhere between 1,500 and 2,000 men signed up and travelled to Azerbaijan, via Turkey, on Turkish military transport aircraft.

    But the work wasn't what it seemed. The men, many of them with no military experience, were being recruited for war - as they soon discovered when they were taken to the front line and ordered to fight.

    "I didn't expect to survive," Qutaiba says. "It seemed like a 1% chance. Death was all around us."

    Nagorno-Karabakh is a disputed enclave that fell under Armenian control during a bloody conflict that ended in a ceasefire in 1994. Tens of thousands died and hundreds of thousands were displaced, both from the enclave itself and from surrounding territory occupied by Armenian forces. The international community has not recognised the self-declared Republic of Artsakh (the Armenian name for Nagorno-Karabakh) and this year, sensing its growing military superiority, Azerbaijan decided to go on the attack.

    Although Azerbaijan and its ally Turkey deny the use of mercenaries, researchers have amassed a considerable amount of photographic evidence, drawn from videos and photographs the fighters have posted online, which tells a different story.

    The Syrians seem to have been deployed on the southern flank of the Azeri advance, where casualties on both sides were extremely high. The fighters I spoke to came under heavy fire and seemed to have been traumatised by their experiences. They didn't want to be identified, for fear of reprisal from militia commanders, so I have given them different names.

    "My first battle began the day after I arrived," says Ismael.

    "I and about 30 guys were sent to the front line. We walked for about 50m when suddenly a rocket landed near us. I threw myself to the ground. The shelling lasted for 30 minutes non-stop. Those minutes felt like years. It was then I regretted coming to Azerbaijan."

    "We didn't know what to do, how to react," says Samir, who adds that he and many of his fellow recruits had virtually no military experience or training.

    "I saw men dying, and others who just went crazily running. They didn't have any sense of where they were going, because they were basically civilians."
    • Listen to Syria's Soldiers of Fortune, on Crossing Continents, at 11:00 on Thursday 10 December, on BBC Radio 4
    • Or catch up later online

    All of the men say they were given little protective equipment or medical support. Many of their fellow fighters appear to have bled to death from wounds that battlefield medics could easily have treated.
    image captionA video posted online in early October and geolocated to the front line near Horadiz shows a 23-year-old Syrian praying as shells land nearby - he has been identified by researcher Elizabeth Tsurkov as Mustafa Qanti from Hayyan, near Aleppo
    "The hardest moment was when one of my mates was hit," says Ismael, who was himself later hospitalised with shrapnel wounds. "He was 20m away from me when the shell landed. I saw him fall. He was calling to me, screaming. But his spot was exposed to the Armenian machine guns. I couldn't help him. In the end, he just died there."

    Another Syrian says he was paralysed by fear when the shelling started.

    "I remember I just sat on the ground and cried and my injured friends started to cry as well," he says. "One guy got shrapnel in his head. He died right there... Every day I see this. When it comes to me, I sit and cry, even now. I don't know how I survived this war."

    Estimates vary as to the exact death toll among the Syrian fighters. The Syrian Observatory for Human Rights, a UK-based group that monitors the conflict in Syria, puts the figure at more than 500. This compares to reported figures of more than 2,400 on the Armenian side, and nearly 3,000 on Azerbaijan's side, though Azerbaijan doesn't acknowledge that any Syrians were among them.

    "We don't use mercenaries," the country's president, Ilham Aliyev, told the France 24 news network in October.

    "This is our official statement and since the outbreak not a single country presented evidence of that. And moreover we don't need that. We have an army of more than 100,000 fighters and what we are doing now on the ground demonstrates that our army is capable of liberating its lands itself."

    This is an interesting point. Why would Azerbaijan recruit Syrian fighters?
    IMAGE COPYRIGHTJESR PRESSimage captionA video of four Syrians in Azerbaijan listening to a song about a Syrian National Army division was posted online by Syrian news publication Jesr Press
    Military analyst Michael Kofman, head of the Russia programme at the CNA military research centre in Washington DC, says the goal seems to have been to minimise Azeri troop casualties.

    "They took quite a few casualties early on, especially in the south-east, and these mercenaries were essentially used as expendable assault troops to go in the first wave," he says.

    "They calculated quite cynically that if it turned out these offensives were not successful early on, then it was best these casualties would be among mercenaries not Azerbaijani forces.

    'Nobody cares about mercenaries."
    image captionKinan Farzat, who is reported to have died in Nagorno-Karabakh, was a major in the Syrian National Army
    Elizabeth Tsurkov, a fellow at the Centre for Global Policy, also in Washington DC, who has spoken to dozens of Syrians who took part in the conflict, agrees that they were "used as cannon fodder".

    "They're cheap. They can be rushed to the front line with very little preparation, as was the case in Azerbaijan - essentially people to whom you can strap a Kalashnikov and tell, 'Go capture that hill, go capture that forest,'" she says.

    And, she points out, they are desperately poor, "so they are willing to go and risk their lives".

    However, within a few days of the outbreak of the fighting in Nagorno-Karabakh, in late September, hundreds were laying down weapons and refusing to fight. Two of those I spoke to were among them, and one sent a video of the strikers outside the barracks where they were stationed.
    image captionA scene from a video sent to the BBC, said to show Syrians who refused to fight
    "The commanders started to threaten us that they'd put us in jail in Azerbaijan for nine months. Then they told us that even when we got back to Syria, they'd arrest us," says Samir.

    "But there were 500 of us on strike at that point and we did start to have an effect on them. They put together a list of our names. Then five or six days later they came and told us to get ourselves ready: 'You are leaving.'"

    Samir says that none of these men were paid a penny of the $2,000 they had been promised, and many did not get back the personal possessions they had arrived with in Azerbaijan.

    He also claims that on their return to Syria, commanders of a rebel faction summarily killed four men accused of organising the strike. The BBC has been unable to verify this allegation.

    Nagorno-Karabakh is not the first conflict in which Syrian fighters have been recruited to serve recently. Allegedly through Russian and Turkish-backed security firms, Syrians from both the rebel and government-held areas have been fighting in the civil war in Libya for the last year or more - and on different sides.

    A mercenary representing the internationally recognised Libyan government forces, supported by Turkey, told me he'd personally participated in the capture of former pro-Assad Syrian soldiers when driving back Russian-backed forces loyal to Gen Khalifa Haftar.
    IMAGE COPYRIGHTGETTY IMAGESimage captionAn alleged Syrian mercenary captured by forces loyal to Libyan general Khalifa Haftar in Benghazi
    Turkey has acknowledged that Syrian fighters are present in Libya, though has not admitted recruiting them.

    "We are not sending fighters to Libya. We have deep historical and close kinship ties to Libya and we want to see a political solution and in Libya now there is a chance for peace and talks," Turkey's ambassador to London, Umit Yalcin, told me.

    When I mentioned what the Syrian fighters had told me about Turkey's role in recruiting them to fight in Nagorno-Karabakh, he echoed Azerbaijan's official denials. "Of course these claims are baseless and not helpful in terms of achieving justice and peace and stability," he said. "We should focus on the deal for peace and justice in the region."

    He also alleged that Kurdish mercenaries had been fighting on the Armenian side - a claim Armenia has rejected.

    Calling on 11 November for mercenaries in the conflict zone to be withdrawn, UN human rights experts said widespread reports indicated that Turkey had engaged in large-scale recruitment and transfer of Syrian men to Azerbaijan. At the same time, they said they were looking into reports that Armenia had been involved in the deployment of foreign nationals to fight in the conflict.
    image captionA shot apparently of Syrian fighters in a barracks in south-western Azerbaijan - they are wearing the aqua-tinted fatigues of the Azeri border guard service
    Today, a Russian-brokered ceasefire is in operation in Nagorno-Karabakh. Under its terms, Azerbaijan has reclaimed a significant proportion of the land it lost in the 1990s. Military analysts say that it was above all its superiority in the air, using Israeli and Turkish drone technology, that enabled Azerbaijan to achieve the victory it now claims.

    Meanwhile, back in Syria, two of the mercenaries are trying to put the experience behind them.

    "I feel guilty for becoming a mercenary. I feel ashamed," says Samir, even though he refused to fight after just three days on the front line.

    "When people ask me, 'Did I travel?' I say no - even though they know that I went. I feel like I am very small in their eyes… When I got there I did say no to war. I objected to what was happening. But I'm ashamed because I trusted the mercenaries. That's why I feel shame."
    IMAGE COPYRIGHTGETTY IMAGESimage captionMilitary vehicles carrying drones made by an Azeri-Israeli joint venture take part in a rehearsal for a military parade in the capital, Baku
    This month there are unconfirmed reports in Syrian media of a new recruitment drive in government-controlled areas. It's suggested that former pro-Assad soldiers have been signed up, through Russian intermediaries, to guard "oil installations" in Venezuela, on the promise of generous salaries. The BBC has not been able independently to confirm these claims. But Elizabeth Tsurkov says that, if true, it would follow a familiar pattern.

    "The problem is Syria is so destroyed, the economy is so destroyed, that any actor wishing to recruit fighters on the cheap can find them in Syria," she says.

    "You know, this is a population that has suffered immensely - displacement, chemical weapons, starvation, sieges, extermination in prisons - and now Syrians are basically just accepting the logic of an international community that does not value their lives and sees them as pawns."

    I ask Samir what he would say to fellow Syrians tempted by similar offers of work abroad.

    "I'd tell them you'll lose everything, even your dignity. You won't get anything and you might lose your life. Even if you are poor, being desperate here in Syria is way better than going to fight for something far away you don't know anything about."

    Qutaiba, who joined the rebel Free Syrian Army as a student at the start of the revolution, asks those who would judge the Syrians who travelled to Azerbaijan to imagine what it is like being unable to afford milk or nappies for their children.

    "Those who see us as mercenaries, they don't see our poverty and our need. We would do anything to help our children. It's the worst thing to see your child needing milk and you can't provide it. In our place you too would make the same decision."
    You may also be interested in:


    More than 300 people from Kosovo went to join Islamists fighting "holy war" in Syria and Iraq - per capita the highest number in Europe. But not all of them match the popular image of a jihadi, as Helen Nianias discovered when she met a hipsterish young man for coffee in the Kosovan capital, Pristina.

    'How I joined the jihadis by mistake' (2018)

    Leave a comment:


  • Vrej1915
    replied
    Russia to set up naval base in Sudan


    Will Ross

    Africa editor, BBC World Service


    AFPCopyright: AFP

    Details have emerged of an agreement between Khartoum and Moscow for Russia to establish a naval base on Sudan's Red Sea coast.

    The deal, signed last week, will allow Russia to keep up to four navy ships, including nuclear-powered vessels, in Port Sudan for the next 25 years.

    Analysts say the move is part of Russia's attempt to reassert its geopolitical influence.

    It's suffered a series of setbacks this year in its backyard, including the defeat last month of its traditional ally Armenia by Turkey-backed Azerbaijan.

    In 2017, on his first visit to Russia, Sudan's former president, Omar al-Bashir asked President Vladimir Putin to "protect" his country from United States' aggression.

    Mr Bashir has since been ousted from power and is being held in prison in Khartoum.

    Leave a comment:


  • Vrej1915
    replied
    Israel’s Azerbaijan Mistake | The National Interest

    Leave a comment:

Working...
X