Announcement

Collapse

Forum Rules (Everyone Must Read!!!)

1] What you CAN NOT post.

You agree, through your use of this service, that you will not use this forum to post any material which is:
- abusive
- vulgar
- hateful
- harassing
- personal attacks
- obscene

You also may not:
- post images that are too large (max is 500*500px)
- post any copyrighted material unless the copyright is owned by you or cited properly.
- post in UPPER CASE, which is considered yelling
- post messages which insult the Armenians, Armenian culture, traditions, etc
- post racist or other intentionally insensitive material that insults or attacks another culture (including Turks)

The Ankap thread is excluded from the strict rules because that place is more relaxed and you can vent and engage in light insults and humor. Notice it's not a blank ticket, but just a place to vent. If you go into the Ankap thread, you enter at your own risk of being clowned on.
What you PROBABLY SHOULD NOT post...
Do not post information that you will regret putting out in public. This site comes up on Google, is cached, and all of that, so be aware of that as you post. Do not ask the staff to go through and delete things that you regret making available on the web for all to see because we will not do it. Think before you post!


2] Use descriptive subject lines & research your post. This means use the SEARCH.

This reduces the chances of double-posting and it also makes it easier for people to see what they do/don't want to read. Using the search function will identify existing threads on the topic so we do not have multiple threads on the same topic.

3] Keep the focus.

Each forum has a focus on a certain topic. Questions outside the scope of a certain forum will either be moved to the appropriate forum, closed, or simply be deleted. Please post your topic in the most appropriate forum. Users that keep doing this will be warned, then banned.

4] Behave as you would in a public location.

This forum is no different than a public place. Behave yourself and act like a decent human being (i.e. be respectful). If you're unable to do so, you're not welcome here and will be made to leave.

5] Respect the authority of moderators/admins.

Public discussions of moderator/admin actions are not allowed on the forum. It is also prohibited to protest moderator actions in titles, avatars, and signatures. If you don't like something that a moderator did, PM or email the moderator and try your best to resolve the problem or difference in private.

6] Promotion of sites or products is not permitted.

Advertisements are not allowed in this venue. No blatant advertising or solicitations of or for business is prohibited.
This includes, but not limited to, personal resumes and links to products or
services with which the poster is affiliated, whether or not a fee is charged
for the product or service. Spamming, in which a user posts the same message repeatedly, is also prohibited.

7] We retain the right to remove any posts and/or Members for any reason, without prior notice.


- PLEASE READ -

Members are welcome to read posts and though we encourage your active participation in the forum, it is not required. If you do participate by posting, however, we expect that on the whole you contribute something to the forum. This means that the bulk of your posts should not be in "fun" threads (e.g. Ankap, Keep & Kill, This or That, etc.). Further, while occasionally it is appropriate to simply voice your agreement or approval, not all of your posts should be of this variety: "LOL Member213!" "I agree."
If it is evident that a member is simply posting for the sake of posting, they will be removed.


8] These Rules & Guidelines may be amended at any time. (last update September 17, 2009)

If you believe an individual is repeatedly breaking the rules, please report to admin/moderator.
See more
See less

Regional geopolitics

Collapse
X
  • Filter
  • Time
  • Show
Clear All
new posts

  • Vrej1915
    started a topic Regional geopolitics

    Regional geopolitics

    Աշխարհքաղաքական քառանկյուն


    «Թուրքական թեմայի» եվրոպական հարթությունում բավականին կարևոր է Մեծ Բրիտանիայի քաղաքականությունը, որը միտված է Թուրքիայի ու եվրոպական առաջատար պետությունների հարաբերությունների ամրապնդման ու զարգացման ջանքերի շրջափակմանը։ 2010-ի հուլիսին Մեծ Բրիտանիայի վարչապետի` Անկարա կատարած այցը բացահայտորեն «հակաեվրոպական» բնույթ էր կրում, նպատակ ուներ վերացնելու Թուրքիայի ու Մեծ Բրիտանիայի միջև եղած բոլոր խնդիրները, նոր դիրքեր ձեռք բերելու Թուրքիայում ու տարածաշրջանում։ Ըստ ֆրանսիացի փորձագետների, որոնք արտահայտվում են շատ զգույշ ու չափավոր, Մեծ Բրիտանիայի ջանքերը, նախ և առաջ, ուղղված են ոչ թե Ֆրանսիայի, այլ Գերմանիայի, այսինքն` Եվրոպայում Թուրքիայի գլխավոր տնտեսական գործընկերոջ դեմ։ Բալկանյան, ուկրաինական, Սև ծով-կովկասյան, իրանական, արաբական և թուրքական ուղղություններում Գերմանիայի չափազանց ուժեղանալը «փոքր աղետ» է և բրիտանական քաղաքականության ձախողում։ Հատկանշական է Գերմանիայի ԱԳՆ ղեկավար Գ. Վեստերվելի այցը Թուրքիա, որը կայացավ 2010-ի հուլիսի 28-ին` Դ. Կեմերոնի այցից մեկ օր հետո։

    Գերմանիան ուշադրությամբ հետևում է ռազմավարական այդ ուղղությամբ բրիտանական քաղաքականության քայլերին, ինչը վկայում է, որ ո՛չ Ֆրանսիան, ո՛չ Գերմանիան չեն կարող անտեսել Թուրքիայի հավակնությունները։ Մեծ Բրիտանիայի քաղաքականությունը, մեծապես կապված Իրանի և Արևմտյան ընկերակցության միջև «ռազմավարական միջնորդ» դառնալու Լոնդոնի փորձերի լիակատար ձախողման հետ, ուղղված է Իրանի դերը Թուրքիայով «փոխարինելուն», որը, բրիտանացի քաղգործիչների դիտարկմամբ, կարող է դառնալ ընդարձակ տարածաշրջանում բրիտանական ազդեցության ուժեղացման կարևոր գործոն։ Մեծ Բրիտանիայի այդչափ լուրջ ու հետևողական քաղաքականությունը Ֆրանսիային ու Գերմանիային ստիպում է մշտապես դիմելու Թուրքիային տարբեր նախաձեռնություններով ու առաջարկություններով, որոնց նպատակն է այդ երկիրը պահել Եվրոպայի քաղաքականության ուղեծրում։ Դա վկայում է, որ Եվրոպայում կա շատ լուրջ խաղացող, որը շահագրգռված է ոչ միայն ֆրանս-գերմանական տանդեմից, այլև Ռուսաստանից Թուրքիայի խիստ տարանջատմամբ, քանի որ հատկապես Ռուսաստանը Լոնդոնում համարվում է ոչ պակաս վտանգավոր խաղացող Թուրքիայի դեմ, քան Մեծ Բրիտանիայի եվրոպական գործընկերները։ Պետք է նկատի առնել, որ Մեծ Բրիտանիան ավելի սերտ ու պարտավորեցնող կապեր ունի ԱՄՆ-ում, քան նրա եվրոպական գործընկերները, նա նաև գործառական մեծ հնարավորություններ ու շահեր ունի Մերձավոր Արևելքում և Կովկասում, ինչը թույլ է տալիս Թուրքիայի հետ վարել տարածաշրջանային անվտանգության թեմաներով ավելի առարկայական երկխոսություն։ Ֆրանսիացի փորձագետների կարծիքով` ներկայումս ոչ մի կասկած չկա, որ Թուրքիան ներքաշվում է ինչ-որ նոր խաղերի մեջ, ուր Մեծ Բրիտանիան և ԱՄՆ-ը ձգտում են դիրիժոր լինել և թույլ չտալ Թուրքիայում ֆրանսիական, գերմանական և ռուսական շահերի ուժեղացում։

    Սակայն եթե նկատի ունենանք, որ Մեծ Բրիտանիայի նպատակներից մեկը Թուրքիայի և Ռուսաստանի մերձեցում թույլ չտալն է, ապա կարելի է միանգամայն հնարավոր համարել, որ Ֆրանսիան ու Գերմանիան, չնայած եղած հակասություններին, կարող են գտնել փոխշահավետ միավորման ավելի ամուր եզրեր։ Այսպիսով, Եվրոպայում, չնայած տարբեր տերությունների վաղեմի ու ներդաշնակ գործընկերությանը, կա քաղաքականության կառուցման երեք «բևեռ», այդ թվում` Թուրքիայի ուղղությամբ։ Դրանք են` ֆրանս-գերմանական տանդեմը, Մեծ Բրիտանիան, Ռուսաստանը։ Հաշվի առնելով եվրոպական տանդեմի և Ռուսաստանի, ինչպես նաև տանդեմի և Մեծ Բրիտանիայի փոխադարձ շահերը, խաղը դառնում է ավելի բարդ, և սպասվում է հակասությունների սրում։ Այս սյուժեն, այնուամենայնիվ, բարդանալու միտում ունի։ 2010-ին, որոշակի քննարկումից հետո, Ֆրանսիան ու Մեծ Բրիտանիան հասկացան, որ անհրաժեշտ է պայմանագիր կնքել պաշտպանական կարողությունների միավորման մասին, ինչը երկու պետությունների համար ֆինանսական, օպերատիվ և ռազմատեխնիկական բնույթի շատ հարցեր է լուծում։ Նրանք արդեն հասցրել են ցուցադրել շահերի միասնությունը նաև պաշտպանության ոլորտում` զորախաղեր անցկացնելով Եվրոպայում ու Մերձավոր Արևելքում։ Պետք է նկատել, որ ինչ-որ չափով կրկնվում է եվրոպական միացյալ ռազմական ուժեր ստեղծելու մասին Սեն Մալոյի 1999-ի պայմանագրի ստորագրման պատմությունը, երբ Ֆրանսիան ու Մեծ Բրիտանիան, այդ ուժերի ստեղծման հարցերը քննարկելիս, որոշեցին «յոլա գնալ» առանց Գերմանիայի։ Տվյալ պարագայում խոսքը, ըստ էության, այն մասին է, որ Գերմանիան իր տեղն իմանա եվրոպական պաշտպանությունում և քաղաքականության մեջ, ինչը կարող է հանգեցնել Գերմանիայի և Ռուսաստանի մերձեցմանը, այդ թվում նաև` տարածաշրջանային քաղաքականության ոլորտում, այսինքն` ՈՒկրաինայի, Բալկանների ու Կովկասի առնչությամբ։ Անտարակույս, տարածաշրջանային քաղաքականության, եվրոպական և էներգետիկ անվտանգության հարցերի քննարկման ցանկացած սխեմա հանգեցնելու է Թուրքիայի խնդրի քննարկմանը։

    Դրա հետ մեկտեղ, կան այլ, մեր կարծիքով, ավելի սկզբունքային հանգամանքներ` Ռուսաստանի հետ Արևմտյան Եվրոպայի հարաբերություններում «թուրքական թեմայի» տեղն ու դերը քննության առնելիս։ Դա այն է, որ Ֆրանսիան ու Գերմանիան չեն ուզում Ռուսաստանը ներառել Թուրքիայի առնչությամբ համաեվրոպական բանավեճի մեջ։ Ռուսաստանն առանց այդ էլ, փաստորեն, չի մասնակցում այդ բանավեճին, բայց խոսքն այն մասին է, որ Ռուսաստանի մասնակցությունը կարող է այդ բանավեճին հաղորդել նոր և, շատ հավանական է, դրամատիկ բնույթ։ Ռուսաստանը, ձգտելով որոշակի տեղ գրավել Եվրոպայում, կարող էր առաջադրել նոր, Թուրքիայի` որպես «մեծ Եվրոպայի» մասի (որի մեջ մտնում է նաև Ռուսաստանը) ընկալման համար միանգամայն անընդունելի խնդիրներ։ Դա լիովին հնարավոր հեռանկար է և կարող է կարևոր փաստարկ դառնալ ռուսական քաղաքականության մեջ։ Եվրոպացիներն ավելի ու ավելի են հասկանում, որ Ռուսաստանի ու Թուրքիայի մերձեցումն իրենց ոչ մի դրական բան չի խոստանում, ուստի «թուրքական թեմայում» Ռուսաստանը, եվրոպացիների կարծիքով, միայն բացասական տեղ կարող է զբաղեցնել։

    Այսպիսով, «Մեծ եռյակի» հարաբերությունների շուրջ բանավեճում «թուրքական թեմայի» բացակայությունը չի նշանակում, թե նման խնդիր առհասարակ չկա, այլ որ արևմտաեվրոպական տերությունների համար միանգամայն անընդունելի է Ռուսաստանի մասնակցությունը «թուրքական թեմայի» քննարկմանը, իսկ Ռուսաստանը դիտվում է որպես հյուսիսային ու արևելյան ուղղությամբ թուրքական նվաճողամտության տարածման հնարավոր արգելակիչ։

    Ըստ էության, Ռուսաստանի կողմից թուրքական նվաճողամտության սահմանափակումը կարող է իրականացվել որոշակի առճակատման, որոշ վեճերի և տեղային, աննշան, ավելի շուտ թաքնված հակամարտությունների հանկարծակի ծագման, կամ կանխիչ միջոցառումների ձևով։ Եվրոպացիները շատ լավ հասկանում են, որ, չնայած տարածաշրջաններում նոր դիրքերի ձեռքբերման կամ նախկինների վերականգնման Ռուսաստանի որոշակի նպատակներին, Մոսկվան, այնուամենայնիվ, Թուրքիայի դիրքերի հանդեպ ոչ թե հարձակողական կարգավիճակում է, այլ պաշտպանական։ Այսինքն, Ռուսաստանը Եվրոպայի նման պաշտպանության մեջ է և սոսկ աշխատում է կանխել տարածաշրջաններում իր համար վատթար սցենարների զարգացումը։ Ընդ որում, եթե Թուրքիան հավակնություններ ու լուրջ պահանջներ ունի այնպիսի առանցքային տարածաշրջանում, ինչպիսին Մերձավոր Արևելքն է, ապա Ռուսաստանն իրականացնում է խիստ զուսպ ու չափավոր ռազմավարություն, ընդ որում, միայն այնպիսի յուրօրինակ տարածաշրջաններում, ինչպիսիք են Սև ծովը կամ Կովկասը, մասամբ նաև Բալկաններն ու Կենտրոնական Ասիան։ Ֆրանսիացի փորձագետները ռուս-թուրքական ներկա հարաբերությունները գնահատում են որպես մարտավարական գործընկերների և ռազմավարական մրցակիցների փոխհարաբերություններ։

    Հետաքրքրություն են ներկայացնում նաև թուրքական նվաճողամտության ճանապարհին արգելքներ չհարուցելու ԱՄՆ-ի ռազմավարության առնչությամբ մեր առաջադրած վարկածին ֆրանսիացի փորձագետների գնահատականները։ Անդրատլանտյան հարաբերությունների դժվարություններին ու եվրոպական անվտանգության խնդիրներին ծանոթ ֆրանսիացի փորձագետներն այդ վարկածը գնահատել են որպես հնարավոր, բայց ոչ միակը ամերիկա-թուրքական հարաբերություններում։ Նրանց կարծիքով, այդ իրողությունն ավելի շուտ իրադարձությունների անաչառ զարգացման արգասիք է, ոչ թե ամերիկյան որոշակի գործողությունների, երբ ԱՄՆ-ը կարող էր հմտորեն գործել այդ իրավիճակում։

    Փորձագետների համոզմամբ` Ֆրանսիան ու Գերմանիան, ինչպես նաև եվրոպական պետությունների մեծ մասը, այդ թվում նաև` Մեծ Բրիտանիան, առանձնակի հետաքրքրություն չեն դրսևորում Կովկասի խնդիրների նկատմամբ, ներառյալ Վրաստանի խնդիրները և վրաց-ռուսական հարաբերությունները։ Եվրոպական պետությունները համոզվել են Վրաստանում այլ երկրներից «տարբերվող», ժողովրդավարական, իրավական պետություն կառուցելու ապարդյունության մեջ, ինչպես նաև այն բանում, որ Վրաստանը ճիշտ չի ընկալել ու մեկնաբանել Արևմտյան ընկերակցության կողմից աջակցության ցուցաբերման ազդանշանները։ Փորձագետներից մեկի պատկերավոր արտահայտությամբ` Ն. Սարկոզին «ձեռքերը լվացել է» և այլևս «հավես չունի» զբաղվելու վրացական խնդիրներով։ Սև ծովի ավազանում և Կովկասում Ֆրանսիայի ու Գերմանիայի շահերը խիստ սահմանափակ են, ու թեև տարածաշրջանային անվտանգության ներկա մակարդակը չի կարող բավարարել եվրոպացիներին ու նպաստել սեփական բիզնեսի զարգացմանը, նրանք մտադիր չեն այդ տարածաշրջաններում որևէ նախաձեռնություն հանդես բերելու։ Ֆրանսիան և Գերմանիան կովկասյան պետությունների հետ հարաբերությունների զարգացումը դիտարկում են «Արևելյան գործընկերության» ծրագրի և ավելի վաղ հռչակված «Մերձավոր հարևաններ» նախագծի (ըստ որի, Եվրոպան նախընտրում էր տարածաշրջանի աստիճանական ինտեգրումը) պրիզմայով։ Դրան զուգընթաց, կասկած չկա, որ «Արևելյան գործընկերությունը», ԱՄՆ-ի ուղղորդված քաղաքականության պայմաններում, Լեհաստանի ու Շվեդիայի խիստ «միակողմանի» նախաձեռնությունն է։ Ո՛չ Ն. Սարկոզին, ո՛չ Ա. Մերկելը այդ նախագիծը պատշաճ ոգևորությամբ չընդունեցին, բայց շատ տարօրինակ մի հանգամանք է ի հայտ գալիս։ Ո՛չ Ֆրանսիան, ո՛չ Գերմանիան ոչ մի կերպ դեմ չեն այդ նախագծի իրականացմանը, բայց ԱՄՆ-ի շահերի հետ կապված նախնական նախաձեռնության բնույթը որոշ չափով խարխլեց եվրոպական «մեծ տանդեմի» վստահությունը «Արևելյան գործընկերություն» ծրագրի նկատմամբ։ Ներկայումս Ֆրանսիան ու Գերմանիան ձգտում են արագացնել իրենց մասնակցությունը նախագծին, ավելի մեծ ոգևորությամբ են հավանություն տալիս Արևելյան Եվրոպայի պետությունների հետ Եվրամիության մերձեցման մտադրություններին։ Գերմանիան մեծ հետաքրքրությամբ է վերաբերվում Արևելյան Եվրոպայի «ընտելացմանը»։ Այսպես թե այնպես, Ռուսաստանն այդ նախաձեռնությունն այնպես չի ընդունում, ինչպես ՎՈՒԱՄ-ը, բայց, ցանկացած պարագայում, վերաբերվում է դրան եթե ոչ թշնամաբար, ապա մեծ զգուշավորությամբ։ Ֆրանսիան և Գերմանիան շատ լավ են հասկանում Ռուսաստանի տրամադրություններն ու դիրքորոշումը, բայց, այդուամենայնիվ, շարունակում են զարգացնել նախագիծը։ Նրանք ուզում են Ռուսաստանին ցույց տալ իրենց ձգտումը` «Արևելյան գործընկերություն» ծրագրում «խլելու» նախաձեռնությունը, այսինքն, «խլելու» նախաձեռնությունը ԱՄՆ-ից և Եվրոպայում նրա գործընկերներից` նպատակ ունենալով այն ներկայացնելու բնավ ոչ որպես հակառուսական։ Եվրոպացիները հույս ունեն, որ դա ճիշտ կընկալվի ու կմեկնաբանվի Մոսկվայում։ Բացի այդ, Ֆրանսիան ու Գերմանիան կցանկանային ապաքաղաքականացնել նախագիծը և ապագայում թույլ չտալ դրա քաղաքականացում, ընդ որում, նպատակ ունենալով ոչ միայն «խաղաղեցնել» Ռուսաստանը, այլև դիմակայել ԱՄՆ-ի քաղաքականությանը, որը շարունակում է փորձերը Արևելյան Եվրոպայում կազմավորելու Ռուսաստանը Ֆրանսիայից ու Գերմանիայից բաժանող աշխարհաքաղաքական արգելապատնեշ։ Այդ խաղում շատ ակտիվ դեր է կատարում Մեծ Բրիտանիան, որը պետությունների արևելաեվրոպական բլոկը դիտարկում է որպես կարևոր լծակ` Ռուսաստանի հետ «մեծ տանդեմի» համերաշխության քաղաքականության ձախողման ճանապարհին։

    Այս իրավիճակում եվրոպական խաղի առաջարկված սցենարը, ուր Թուրքիան, այսպես թե այնպես, բանավեճի թեմա է լինելու, ավելի ու ավելի օրախնդիր է դառնում, և հենց այդ աշխարհաքաղաքական «քառանկյունում» էլ ապագայում քննարկվելու է «թուրքական թեման»` որպես Եվրոպայի անվտանգության, կայունության և համագործակցության խնդրի կարևոր մաս։ Այդ խաղի որոշակի իրավիճակներում, Թուրքիայի նվաճողամտության ուղղվածության առնչությամբ Մեծ Բրիտանիայի, Ֆրանսիայի ու Գերմանիայի շահերը կարող են համընկնել` չնայած բարդ հակասություններին։ Այսպես թե այնպես, Արևմտյան Եվրոպայի տերությունների, ինչպես նաև ԱՄՆ-ի համար միանգամայն ընդունելի է, եթե Թուրքիան և Ռուսաստանը մեկ կամ մի քանի ուղղություններում բախվեն։ Ընդ որում, պետք է հասկանալ, որ այնպիսի մի թեմա, ինչպիսին Թուրքիայի հավակնություններն են ու նվաճողամտությունը Արևելյան Եվրոպայում, առավել ևս, Կենտրոնաարևելյան Եվրոպայում, դեռևս մշակված չէ, քանի որ դրա համար դեռ շատ քիչ փաստական ու վերլուծական նյութ կա։ Լիովին հնարավոր է, որ Թուրքիայի տնտեսական և քաղաքական կարողությունն այնքան մեծ չէ, որ այդ երկիրը կարողանա հավակնել Արևելյան Եվրոպայում որևէ առաջատար կամ նշանակալի դերի, և թուրքական ներկայությունն այդ ընդարձակ ու զարգացած, գերազանցապես քրիստոնեական տարածաշրջանում այնքան էլ էական չի լինի։ Բայց Արևելյան Եվրոպան, անկասկած, միշտ կլինի շատ կարևոր ու ակտիվ ասպարեզ քաղաքական նախագծերի իրականացման համար, և այստեղ ծավալվող իրադարձությունները, իհարկե, կդառնան Եվրոպայում «ուժի կենտրոնների» հակասության առարկա, ինչը կանդրադառնա Թուրքիայի հանդեպ Եվրոպայի երկրների ու Ռուսաստանի քաղաքական նպատակների ու խնդիրների վրա։

    Եվրոպական քաղաքականության մեջ, Թուրքիայի առումով, տևականորեն նկատվում է մի շատ կայուն հանգամանք, որը, որոշ ճշգրտման դեպքում, կարող է արմատապես փոխել բանավեճն ու մոտեցումները` առհասարակ «թուրքական թեման» քննարկելիս։ Խոսքը համաեվրոպական բանավեճի մասին է, ուր պետությունների մի մասը հանդես է գալիս Եվրամիությանը Թուրքիայի անդամակցության դեմ, մյուս մասը կա՛մ ողջունում է այն, կա՛մ շահարկում։ Այդ բանավեճը հնարավորություն է տալիս արտահայտելու տարբեր շահեր ու քաղաքական նպատակներ։ Դրա հետ մեկտեղ, մշտապես առկա է այն հանգամանքը, որ Ֆրանսիան ու Գերմանիան, ինչպես նաև Եվրամիությանը Թուրքիայի անդամակցության այլ հակառակորդներ, այդ բանավեճի շրջանակներում «պաշտպանական դիրքեր են զբաղեցնում», հիմնականում արդարանալով իրենց բռնած դիրքի համար։ Վերջին տարիներին, ինչը, իհարկե, պայմանավորված է Ն. Սարկոզիի և Ա. Մերկելի իշխանության գալով, Եվրամիությանը Թուրքիայի անդամակցության հակառակորդները պաշտպանությունից անցել են հարձակման, ընդ որում, շատ անհաշտ կերպով։ Դա խթան եղավ Եվրոպայի հասարակական շատ շրջանակների համար, որոնք նախկինում այնքան էլ որոշակիորեն չէին արտահայտում իրենց դիրքորոշումը։ Այս կապակցությամբ, «անդամակցության» հակառակորդներն առաջվանից ավելի են շահագրգռված այդ «անդամակցության» դեմ օրինական փաստարկներ բերելու հարցում, ընդ որում, արդեն ոչ միայն ներքաղաքական (Թուրքիայի ներքին հասարակական ու քաղաքական կյանքին վերաբերող) բնույթի, այլև այդ երկրի արտաքին քաղաքականության խնդիրներին վերաբերող հարցերում։
    Իգոր ՄՈՒՐԱԴՅԱՆ
    http://www.lragir.am/armsrc/comments51048.html

  • Vrej1915
    replied
    Ակնհայտ է, որ հիմա Հայաստանի առաջին դեմքը ավելի խելացի է․ Լևոն Շիրինյան


    AD TV

    Leave a comment:


  • Vrej1915
    replied
    Նիկոլ Փաշինյանի կոչը աշխարհին

    ՀԱԿՈԲ ԲԱԴԱԼՅԱՆ, Մեկնաբան

    25.04.2019


    Աշխարհը պետք է չլռի, անդրադառնալով Թուրքիայի նախագահ Էրդողանի՝ նախօրեին հայերի ցեղասպանության տարելիցի առիթով արված հայտարարություններին, ասել է Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանն իր թվիթերյան գրառման միջոցով: Էրդողանի հայտարարությունները նա որակել է հակամարդկային եւ վիրավորական թե հայ ժողովրդի, թե մարդկության համար:

    Մասնավորապես, Թուրքիայի նախագահը, ժխտելով ցեղասպանության փաստը հերթական անգամ, արել էր նաեւ աննախադեպ կոշտ հայտարարություն այն մասին, իբրեւ թե թուրքական կառավարությունը հարյուր տարի առաջ ստիպված է եղել պետությունը պաշտպանել «հայ հրոսակներից եւ նրանց աջակիցներից», դա համարելով «միակ տրամաբանական քայլ»:

    Էրդողանի աննախադեպ կոշտությունը թերեւս հասկանալի է, եւ դա ամենեւին լավ օրից չէ: Էրդողանը լրջագույն քաղաքական խնդիրներ ունի ոչ միայն արտաքին դաշտում, գործնականում բոլոր ուժային կենտրոնների, ընդհուպ Ռուսաստանի հետ՝ որը համարում էր իր գրպանում, այլ նաեւ երկրի ներսում, ինչի վկայությունը ՏԻՄ ընտրությանը նրա պարտությունն էր թուրքական խոշոր քաղաքներում, հատկապես Ստամբուլում:

    Դա չափազանց խորհրդանշական է այն առումով, որ Էրդողանը հայտարարել էր, թե թույլ չի տա Ստամբուլը վերածել Կոստանդնուպոլսի, ինչին ի պատասխան փաստորեն ստացավ «Կոստանդնուպոլսի ապտակը»: Իսկ ով ով, բայց Թուրքիայի բազմափորձ նախագահն անշուշտ շատ լավ է պատկերացնում քաղաքականության մեջ խորհրդանիշների ուժը, ինչի մեկ այլ խոսուն վկայություն է այն, որ նա որոշել է նախագահի նստավայր կառուցել Ահլաթում՝ հայկական Խլաթում, որը հայկական քաղաքակրթության «հուշարձան»-բնակավայր է: Այն քաղաքակրթության, որի մասին ապրիլի 24-ի տարելիցի առիթով իր առաջին ուղերձում մատնանշել էր ներկայումս «իրողությունների ճանաչման» քաղաքականություն վարող ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփը:

    Այդ իմաստով, նաեւ նշանային տողատակեր է պարունակում Թրամփի 2019 թվականին արած ուղերձը: Այդ ամենը թուրք-ամերիկյան հարաբերության խիստ լարվածության ֆոնին: ԱՄՆ խորացող ճնշումը, ներքին խնդիրները բավական թուլացրել են Էրդողանի դիրքը Ռուսաստանի հետ հարաբերությունում, եւ Էրդողանի հետ հանդիպումներում ավանդաբար սիրալիր, գրեթե խոնարհ հռետորաբանությամբ Պուտինը ապրիլի 8-ին տեղի ունեցած հանդիպմանը աչքի ընկավ բավականին սառը «երանգներով», հայտարարելով, թե միմյանց հասցեին ամենեւին էլ միայն հաճոյախոսություն չէ, որ արել են:

    Դրան զուգահեռ, Թուրքիան անշուշտ ստանում է ճնշման մեկ այլ ուղղություն՝ Ադրբեջանը, որը Հայաստանում թավշյա հեղափոխությունից հետո հայտնվում է բավական անհարմար հարցադրումների առաջ: Արցախի հարցում նոր մոտեցումների եւ իրավունքների շեշտադրումով, զուգահեռ ՀԱՊԿ-ում առաջ բերված բլոկային տրամաբանության վերաբերյալ հարցադրումներով Երեւանը Թուրքիայի «թիկունքում» դնում է եվրասիական անվտանգության համակարգի վերափոխման հարց, ընդ որում Ռուսաստանի լուռ համաձայնությամբ: Զուգահեռ, Հայաստանը անմիջական մարդասիրական առաքելություն է սկսում Մերձավոր Արեւելքում, այնտեղ համայնքային-պատմա-քաղաքակրթական ներկայությունը համալրելով պետական սուբյեկտային ներկայությամբ:

    Հայերի ցեղասպանության տարելիցի առումով Թուրքիայի նախագահի կոշտ, միաժամանակ բավականին նյարդային արձագանքը այդ համատեքստում դրսեւորվում է ավելի շուտ ինքնապաշտպանության տրամաբանությամբ: Կաշխատի՞ դա, թե ոչ:

    Վարչապետ Փաշինյանի բավական կոշտ արձագանքը վկայում է թերեւս այն մասին, որ Երեւանը փորձում է ավելացնել քաղաքական ճնշման մթնոլորտը, կոչ անելով աշխարհին չլռել: Դա այն դեպքում, երբ աշխարհից թերեւս Հայաստանին են ուղղվում գործելու կոչեր, ընդ որում թե այժմ՝ ԱՄՆ նախագահ Թրամփի ուղերձի տողատակում, թե օրինակ 2017 թվականին՝ Ֆրանսիայի նախագահի հայտարարություններում, որ հնչեցին Սերժ Սարգսյանի հետ համատեղ ասուլիսում, երբ Մակրոնը հայտարարեց, որ նրա հետ քննարկել են Ռուսաստանում, Թուրքիայում, Իրանում առկա իրողությունները, եւ գործելու ժամանակն է:

    Սերժ Սարգսյանը գործեց, իհարկե, անելով թերեւս իրենից հասանելիք կարեւոր, ու թերեւս միակ քայլը՝ նա հայտարարեց հայ-թուրքական արձանագրությունները չեղարկելու որոշման մասին, ասելով, որ Հայաստանը 2018-ի գարուն կմտնի առանց այդ արձանագրությունների: Սա ուշագրավ հանգամանք էր, որն առնվազն հարց էր առաջացնում՝ վարչապետի պաշտոնին գնացող Սարգսյանն ինչու՞ էր ուզում հատկապես մինչեւ նախագահի պաշտոնը թողնելը չեղարկել այդ արձանագրությունները, ինչու՞ նա դա չէր կարող կամ չէր ուզում անել վարչապետի պաշտոնում:

    Միեւնույն ժամանակ, նա հայտարարեց, որ նոր իրողություններում պետք է բանակցվի արդեն նոր փաստաթուղթ: Իսկ բանն այն է, որ հայ-թուրքական արձանագրությունները գործնականում ամփոփում էին Կովկասի ռազմա-քաղաքական հարյուրամյա իրավիճակի ամբողջ էությունը եւ արցախյան ճեղքումով խախտված այդ իրավիճակը վերականգնելու թերեւս վերջին փորձն էին, որ Հայաստանի ուսերին դրվեցին Մարտի 1-ով իր ոչ լեգիտիմության ողբերգական գագաթնակետին հասած համակարգի «ձեռքով»:

    Ի՞նչ նոր իրողություններ նկատի ուներ Սարգսյանը իր նախագահության տասնամյակի ավարտին, եւ արդյոք նա որեւէ տարբերակով պատկերացնում էր, որ դրանցում ինքը կարող է լինել քաղաքականությունից դուրս, իսկ Հայաստանի հանրությունը կարող է իսկապես աներեակայելի իրողություն մատուցել աշխարհին, ստեղծելով բոլորովին նոր ռեգիոնալ իրավիճակ:

    Leave a comment:


  • Azad
    replied
    Weird news! What's even weirder is that Newsweek is covering it.

    "TURKEY'S ERDOGAN SENDS TWEET IN ARMENIAN FOR FIRST TIME, BUT IS IT ABOUT HEALING WOUNDS OR INCREASING POWER?"

    https://www.newsweek.com/turkey-ergo...sident-1358435

    Leave a comment:


  • Vrej1915
    replied
    Abdurehim Heyit Chinese video 'disproves Uighur musician's death'

    • 10 February 2019
    BBC Image copyrightCRI Image captionA screenshot of the footage appearing to show Mr Heyit
    Chinese state media have released a video appearing to show a Uighur musician previously reported to have died in a detention camp.

    The video, dated 10 February, features a man said to be Abdurehim Heyit stating that he is in "good health".

    Turkey earlier called on China to close the camps following reports of his death. Up to a million Uighurs are reportedly being detained.

    Some Uighurs have questioned the video's authenticity.

    Nury Turkel, chairman of the US-based Uyghur Human Rights Project, told the BBC that some aspects of the video were "suspicious".

    The Uighurs are a Muslim Turkic-speaking minority based in the north-western Xinjiang region of China, which has come under intense surveillance by Chinese authorities. Their language is close to Turkish and a significant number of Uighurs have fled to Turkey from China in recent years. What is in the video?

    The video was released by China Radio International's Turkish-language service, which said Turkey's criticism of China was unfounded.
    In it, Mr Heyit appears to say he is "in the process of being investigated for allegedly violating national laws". What did Turkey say?

    Its foreign ministry had said that detained Uighurs were being subjected to "torture" in "concentration camps".

    Foreign ministry spokesman Hami Aksoy said the reports of Mr Heyit's death "further strengthened the Turkish public's reaction to the serious human rights violations in Xinjiang".

    "The reintroduction of concentration camps in the 21st Century and the systematic assimilation policy of Chinese authorities against the Uighur Turks is a great embarrassment for humanity," Mr Aksoy said.

    He called on UN Secretary General Antonio Guterres "to take effective steps to end the human tragedy" there.

    China has described the comments as "completely unacceptable". China's hidden camps

    How unusual is the Turkish stance?

    So far few Muslim-majority countries have joined in public international condemnation of the allegations. Analysts say many fear political and economic retaliation from China.

    However Mr Turkel said the release of the video showed that the Chinese government did respond to public pressure.

    "The Chinese government responds to Turkey because of the influence it has in the Muslim world," he said, adding that UN Secretary General Antonio Guterres had been "awfully quiet" on the issue of detentions in Xinjiang.

    "The ball is in the Chinese government's court. They detained Heyit. They detained 10% of the Uighur population. They are trying to tell the world there is no abuse and these are just so-called vocational training centres. It's their responsibility to prove the video is authentic," he said.

    Mr Turkel said the Chinese government was capable of doctoring video because of the "technological advantages it has".
    • "With today's technology it is possible to create a video presentation. It's not that difficult," he said.
    What do we know about Heyit's fate?

    Amnesty International has said it is very concerned about reports of his death.

    He was a celebrated player of the Dutar, a two-stringed instrument that is notoriously hard to master. At one time, he was venerated across China. He studied music in Beijing and later performed with national arts troupes.

    Mr Heyit's detention reportedly stemmed from a song he had performed titled Fathers. It takes its lyrics from a Uighur poem calling on younger generations to respect the sacrifices of those before them.

    But three words in the lyrics - "martyrs of war" - apparently led Chinese authorities to conclude that Mr Heyit presented a terrorist threat. Who are the Uighurs?

    The Uighurs make up about 45% of the population in Xinjiang. Media captionJohn Sudworth reports from Xinjiang, where one million Uighurs have reportedly been detained
    They see themselves as culturally and ethnically close to Central Asian nations.

    In recent decades, large numbers of Han Chinese (China's ethnic majority) have migrated to Xinjiang, and the Uighurs feel their culture and livelihoods are under threat.

    Xinjiang is officially designated as an autonomous region within China, like Tibet to its south.

    Leave a comment:


  • Vrej1915
    replied
    Turkey in a pickle over Syrian olives

    By News from Elsewhere......as found by BBC Monitoring
    • 31 January 2019
    Image copyrightGETTY IMAGES Image captionQuestions are being raised over the origin of Turkey's olive products
    When Turkey launched a military offensive in northern Syria last January and called it Operation Olive Branch, many dismissed the name as part of a propaganda campaign.

    Turkey said it wanted to rid the region of the Syrian Kurdish People's Protection Units. It has long fought Kurdish insurgents at home and views the fighters in Syria as part of the banned Kurdistan Workers' Party (PKK) in Turkey.

    One year on, it appears the name of the operation has also taken on a more literal meaning. 'They have been stealing the olives'

    Kurds in Turkey and the Syrian region of Afrin, which Turkey now controls, have accused Turkish forces of stealing the region's olive crops.

    "After this area fell to the Turkish occupation, thousands of olive trees have been cut down. It has since emerged that they have been stealing the olives," said a commentary in the Turkish Kurdish newspaper Yeni Ozgur Politika last week. Image copyrightGETTY IMAGES Image captionSyrian Kurds marked the first anniversary of Turkey's military operation on 20 January
    The issue has been raised since the start of the olive harvest.

    In September, a former agricultural council leader in Afrin, Salleh Ibo, told a PKK-linked news agency that Turkish forces had confiscated olive groves from people who had fled the area, and were taking the region's harvest back to Turkey.

    "We can say that 80 percent of the olives in Afrin are being taken to Turkey," he said. "They stand to make 80m dollars from the olives they steal this way."

    He said most people in Afrin made their living through olives and olive oil, and that there were about 14m productive trees there.

    One sign of how emotive the issue is can be seen in the name of a Kurdish-led group that has attacked Turkish forces in Afrin. It calls itself the Wrath of Olives. Image copyrightGETTY IMAGES Image captionAfrin is an important agricultural production region in Syria'We want the revenues from Afrin'

    Turkey has acknowledged taking Afrin's olives. It views its actions as justified given its occupation of the area, and says this is being done with the backing of the local authorities that it supports.

    Agriculture Minister Bekir Pakdemirli told parliament in November that 600 tonnes of olives had "entered the country".

    "We do not want revenues to fall into PKK hands," he said. "We want the revenues from Afrin... to come to us. This region in under our hegemony." Pro-government media have also praised Turkey's control of the Afrin olive market.

    Yeni Safak newspaper reported back in November that Turkey's Agricultural Credit Cooperative and local authorities backed by Turkey were working together to sell Afrin's olives internationally.

    "The Afrin olive market, worth 200m dollars a year, is being used for the benefit of the Syrian people," it said. 'The little we earn... will end'

    But some of Turkey's own olive producers have been dismayed by these actions.

    In Kilis province, which borders Syria, the Serhat newspaper said that olive oil from Afrin would reduce the price of local products.

    "The little we earn from olives will come to an end, and agriculture in Kilis will be finished," the newspaper quoted farmers saying.

    Although government officials have said the relatively small amount of olives from Afrin could not significantly affect prices in Turkey, this argument has also been used by some to question the government's actions.

    "Turkey has enough olive oil for its own market and for exports… Turkey produces 16 percent of the world's total olives and eight percent of its olive oil. It doesn't need olive oil from Afrin," said one commentator in the Dunya newspaper.

    "State-supported olive imports from Afrin have damaged morale in the sector," he added.

    Questions have also been raised about the olive oil that Turkey is exporting to Europe.

    Spanish politicians on Tuesday called on their government to make sure Spain and other European countries are not buying oil made from olives "plundered" from Afrin, the El Publico newspaper reported.

    Reporting by Will Armstrong and Tse Yin Lee

    Leave a comment:


  • Hakob
    replied
    https://m.youtube.com/watch?

    Leave a comment:


  • Hakob
    replied
    https://m.youtube.com/watch?

    Leave a comment:


  • Azad
    replied

    Leave a comment:


  • Azad
    replied
    Did Pashinian say that?
    Hakob what you want? The train to hit you in the face to see it?
    When he says "pipeline" is he referring to the Iranian and Russian pipelines to be joined?
    He is talking of azeri pipeline going into Armenia. The azeris will just do it cause they love Armenians?
    The guy has the same mental issues like Sakofxxxxvillie of Georgia. Looks like this one is going to eat his tie as well.
    Other than kicking out the thieves, he has nothing to offer. Not the sharpest knife in the shed. He is just full of himself!


    Leave a comment:

Working...
X