Announcement

Collapse

Forum Rules (Everyone Must Read!!!)

1] What you CAN NOT post.

You agree, through your use of this service, that you will not use this forum to post any material which is:
- abusive
- vulgar
- hateful
- harassing
- personal attacks
- obscene

You also may not:
- post images that are too large (max is 500*500px)
- post any copyrighted material unless the copyright is owned by you or cited properly.
- post in UPPER CASE, which is considered yelling
- post messages which insult the Armenians, Armenian culture, traditions, etc
- post racist or other intentionally insensitive material that insults or attacks another culture (including Turks)

The Ankap thread is excluded from the strict rules because that place is more relaxed and you can vent and engage in light insults and humor. Notice it's not a blank ticket, but just a place to vent. If you go into the Ankap thread, you enter at your own risk of being clowned on.
What you PROBABLY SHOULD NOT post...
Do not post information that you will regret putting out in public. This site comes up on Google, is cached, and all of that, so be aware of that as you post. Do not ask the staff to go through and delete things that you regret making available on the web for all to see because we will not do it. Think before you post!


2] Use descriptive subject lines & research your post. This means use the SEARCH.

This reduces the chances of double-posting and it also makes it easier for people to see what they do/don't want to read. Using the search function will identify existing threads on the topic so we do not have multiple threads on the same topic.

3] Keep the focus.

Each forum has a focus on a certain topic. Questions outside the scope of a certain forum will either be moved to the appropriate forum, closed, or simply be deleted. Please post your topic in the most appropriate forum. Users that keep doing this will be warned, then banned.

4] Behave as you would in a public location.

This forum is no different than a public place. Behave yourself and act like a decent human being (i.e. be respectful). If you're unable to do so, you're not welcome here and will be made to leave.

5] Respect the authority of moderators/admins.

Public discussions of moderator/admin actions are not allowed on the forum. It is also prohibited to protest moderator actions in titles, avatars, and signatures. If you don't like something that a moderator did, PM or email the moderator and try your best to resolve the problem or difference in private.

6] Promotion of sites or products is not permitted.

Advertisements are not allowed in this venue. No blatant advertising or solicitations of or for business is prohibited.
This includes, but not limited to, personal resumes and links to products or
services with which the poster is affiliated, whether or not a fee is charged
for the product or service. Spamming, in which a user posts the same message repeatedly, is also prohibited.

7] We retain the right to remove any posts and/or Members for any reason, without prior notice.


- PLEASE READ -

Members are welcome to read posts and though we encourage your active participation in the forum, it is not required. If you do participate by posting, however, we expect that on the whole you contribute something to the forum. This means that the bulk of your posts should not be in "fun" threads (e.g. Ankap, Keep & Kill, This or That, etc.). Further, while occasionally it is appropriate to simply voice your agreement or approval, not all of your posts should be of this variety: "LOL Member213!" "I agree."
If it is evident that a member is simply posting for the sake of posting, they will be removed.


8] These Rules & Guidelines may be amended at any time. (last update September 17, 2009)

If you believe an individual is repeatedly breaking the rules, please report to admin/moderator.
See more
See less

Russians will manage, what they do best: turn their friends into enemies....

Collapse
X
  • Filter
  • Time
  • Show
Clear All
new posts

  • Որքան Եվրոպան ուժ է տալիս Հայաստանին, այնքան Ռուսաստանը կհասկանա, որ չի կարող հայերի հանդեպ անել այն, ինչ արել են տարիներ շարունակ

    ՍԻՐԱՆՈՒՅՇ ՊԱՊՅԱՆ, Հարցազրուցավար

    07.02.2019

    Մեր զրուցակիցն է քաղաքագետ, Փարիզի քաղաքագիտության կենտրոնի փորձագետ Կայծ Մինասյանը

    Պարոն Մինասյան, ինչպե՞ս եք գնահատում նախօրեին Ֆրանսիայի նախագահ Մակրոնի արած հայտարարությունը ապրիլի 24-ը 1915 թվականի հայերի ցեղասպանության հիշատակի օր հռչակելու իր որոշման մասին։

    Մակրոնի երեկվա որոշումը կապված է մոտ երկու տարի առաջ իր տված նախընտրական խոստման հետ։ Երբ ինքը թեկնածու էր, խոստացավ, որ եթե ընտրվի նախագահ, կճանաչի ապրիլի 24-ը որպես Հայոց ցեղասպանության հիշատակի օր։ Անշուշտ ուղղակի ձևով սա կապված է հայ-ֆրանսիական հարաբերությունների հետ, բայց խորքում եթե ավելի մանրամասն ուսումնասիրենք հարցը, կտեսնենք, որ հիմքում Մակրոնի երկու տարի առաջ տված խոստումն է նաև։ Ակնհայտ է, որ Թուրքիան ու Ադրբեջանը շատ դժգոհ են այս որոշումից։ Եվ չմոռանանք, որ Մակրոնն այսպիսի որոշում կայացրեց, որովհետև ուզում է հանգստացնել ֆրանսահայերին, որ 16 տարի է պահանջում են Հայոց ցեղասպանությունը դատապարտող ևս մեկ օրենք ընդունել: Հայտնի է, որ այս օրենքը չի կարող ընդունելի լինել Սահմանադրական խորհրդի կողմից:

    Գերմանիայում Փաշինյան-Մերկել համատեղ ասուլիսում Մերկելը հայտարարեց, որ բարձր է գնահատում Հայաստանի վարչապետի համարձակ քայլը, բայց պետք է դրան պատասխան հետևի Ադրբեջանից։ Ինչպե՞ս եք գնահատում թե այդ հայտարարությունը, թե ընդհանրապես Փաշինյանի այցը Գերմանիա։

    Անշուշտ, դա շատ դրական էր։ Ընդհանրապես, ասում են, որ Գերմանիայի դիվանագիտությունը շատ դանդաղ է կամ շատ պահպանողական, բայց նախորդ տարի Մերկելը Հայաստանում տեսնելով թավշյա հեղափոխությունը, վստահաբար որոշեց, որ կարելի է Հայաստանի հետ զարգացնել հարաբերություններ, հատկապես որ Իրանի և Եվրոպայի միջև առկա խնդիրները կամաց-կամաց լուծվում են և նոր ծրագրեր են մշակվում։ Հիմա մի ծրագիր կա, որ խողովակաշար պետք է Իրանից անցնի Հայաստան ու Վրաստան, և այդ առումով ավելի լավ է ունենալ ժողովրդավար Հայաստան, քան ավտորիտար։ Քանի որ Մերկելը հանդիպեց Փաշինյանին, իսկ ամսվա վերջին Փաշինյանն այցելելու է Իրան, նաև քանի որ Հայաստանի և Վրաստանի հարաբերությունները բավական լավ են, նշանակում է կամաց-կամաց այդ ծրագիրը ավելի կարևորություն կստանա: Բնականաբար, հենց այս ընթացքի մեջ Մակրոնը պետք է արձանագրեր իր քայլերը հայերի ու Հայաստանի հանդեպ։

    Կարծեք թե թավշյա հեղափոխությունից հետո եվրոպացիները կասկած ունեին, թե ինչ տեսակ հեղափոխություն էր տեղի ունեցածը, ինչպես պետք է հայերը վարվեն Ռուսաստանի հետ, ինչ տեսակ նոր Հայաստան է ստեղծվում։ Բայց հիմա տեսնելով, որ թավշյա հեղափոխությունը հաջողել է, տեսնելով, որ Նիկոլ Փաշինյանը պատասխանատու և վստահելի անձ է, կամաց-կամաց վստահության մթնոլորտ է ձևավորվում, և դա երևում է արդեն գործի մեջ: Հիմա Գերմանիան իր քայլերով ուզում է ցույց տալ, որ Կովկասը խաչմերուկ է և չի պատկանում որևէ մեկին, այդ թվում Ռուսաստանին։ Որքան Եվրոպան ուժ է տալիս Հայաստանին՝ լինի Մերկելը, լինի Մակրոնը կամ ուրիշներ, այնքան լավ է, որ Ռուսաստանը հասկանա, որ չի կարող այլևս անել այն, ինչ արել են տարիներ շարունակ հայերի հանդեպ։ Ռուսները պետք է հասկանան, որ հայ ժողովուրդը հարգանքի կարիք ունի։ Այսինքն, երբ Ֆրանսիան կամ Գերմանիան աջակցում են Հայաստանին, հարգանքով են վերաբերվում Հայաստանին, որոնք նույն պատմությունը չունեն, ինչ Ռուսաստանն ունի Հայաստանի հետ, հարց է ծագում, թե ինչու դաշնակից Ռուսաստանը չի հարգում Հայաստանին։ Ռուսները պետք է ընդունեն, որ իրենց կեցվածքն անբավարար է։ Ուզում եմ նաև ասել, որ Հայաստանի տնտեսական զարգացումը դեպի Եվրոպա չի նշանակում հակառուս լինել։ Ճիշտ հակառակը, և դա պետք է հասկանա Ռուսաստանը: Դա պետք է Ռուսաստանի վերնախավին բացատրեն Հայաստանի ղեկավարները։ Պուտինին պետք է հասկացնել, որ մենք երբեք չենք լինի հակառուս, բայց ուզում ենք, որ հարգեք մեզ։

    Մակրոնը իր ելույթում հայտարարեց, որ Ֆրանսիան շարունակելու է հետևողական պայքարը Թուրքիայի ժխտողական քաղաքականության դեմ։ Նա նշեց, որ Ֆրանսիայի նախագահի ամբողջական պատասխանատվությունը Թուրքիայի նախագահին երկխոսության հրավիրելն է։ Վերջին շրջանում որոշակի պասիվություն չէ՞ր նկատվում այս առումով Մակրոնի և Ֆրանսիայի քաղաքականության մեջ և այս աշխուժությունը ինչով եք պայմանավորում։

    Դա գլխավորապես կապված է Սիրիայի հարցի հետ, որովհետև կամաց-կամաց տեսնում ենք, որ Սիրիայի պատերազմը վերջանում է և փախստականները կամ պետք է վերադառնան, կամ պետք է մնան իրենց տեղերում, բայց չգան Եվրոպա։ Բացի այդ, քանի որ Ֆրանսիան իր դիվանագիտությամբ ամեն ինչ արեց, որ թուրքերը չգրավեն Սիրիայի հյուսիսային շրջանները, հատկապես որ դրան դեմ են նաև ռուսներն ու իրանցիները, ինչ-որ առումով սա խոսում է այն մասին, որ Թուրքիայի գործոնն այնքան ուժեղ չէ։ Երբ Ֆրանսիան Հայոց ցեղասպանության վերաբերյալ նման որոշում է կայացնում, ուզում է ցույց տալ, որ այո, պետք է խոսել, պետք է բանակցել Թուրքիայի հետ, բայց դա չի նշանակում, որ այդ համագործակցությունը պետք է տարանջատի Ֆրանսիան Հայաստանից։

    Մեկ այլ փոքր գործոն էլ կա, որը կապված է Վենեսուելայի հետ։ Ինչպես գիտեք, եվրոպական երկրները, ԱՄՆ-ը, Ֆրանսիան ու Գերմանիան Վենեսուելայի հարցի շուրջ քայլ արեցին Մադուրոյի դեմ, իսկ Թուրքիան պաշտպանում է Մադուրոյին։ Ու հիմա Ցեղասպանության հարցում Ֆրանսիայի դիվանագիտության այս որոշման մեջ կա որոշակի մեսիջ Թուրքիային, որ վերջինս ավելի պատասխանատու կեցվածք ունենա Վենեսուելայի հարցում։ Ի վերջո, Թուրքիան ՆԱՏՕ-ի անդամ է և պետք է հետևի ԱՄՆ-ի ու եվրոպական պետությունների որոշումներին։ Բայց, ինչպես տեսնում ենք, Թուրքիան խաղ է խաղում ինչպես Մերձավոր Արևելքում, այնպես էլ Վենեսուելայի հարցում։

    Փաշինյանը Բեռլինում խոսելով Արցախի խնդրի մասին, հայտարարեց, որ կա բանակցությունների երեք կողմ, և նշեց, որ Արցախը պետք է բանակցային սեղան վերադառնա։ Որքանո՞վ է իրատեսական նման հեռանկարը։

    Շատ հետաքրքիր էին երեկ Մակրոնի հայտարարությունները, և քանի որ մասնակիցների մեծամասնությունը հետևում է Արցախի հարցի զարգացումներին, Մակրոնը 3 կարևոր բան ասաց։ Նախ ասաց, որ Ֆրանսիան պատասխանատվություն չունի այն հարցում, որ Արցախը բանակցությունների սեղանին չի նստում։ Սա նշանակում է, որ Ֆրանսիան դեմ չէ, որ Արցախը վերադառնա բանակցությունների սեղանի շուրջ։ Նա նաև հայտարարեց, որ հայերն ու ազերիներն են պատասխանատու այդ հարցում։ Հիշեցնեմ, որ դեռ մի քանի ամիս առաջ ՌԴ ԱԳ նախարար Սերգեյ Լավրովը հայտարարեց, որ իրենք դեմ չեն ղարաբաղցիների մասնակցությանը, բայց դա կողմերը պետք է որոշեն։ Իսկ երեկ Մակրոնն ասաց, որ ֆրանսիացիները չեն որոշել, որ ղարաբաղցիները պետք է դուրս գան բանակցություններից։ Սա շատ կարևոր է։

    Առաջին անգամ է, որ Ֆրանսիան պաշտոնապես հայտարարեց, որ բոլոր կարևոր կողմերը պետք է մասնակցեն բանակցություններին:

    Երկրորդ, Մակրոնը հայտարարեց, որ Ֆրանսիան պատրաստ է վիզաներ տալ Արցախի այն քաղաքացիներին, որոնք ուզում են այցելել Ֆրանսիա՝ Հայաստանի խողովակով: Երրորդ, Մակրոնը հայտարարեց, որ կարելի է համագործակցել Արցախի Հանրապետության հետ հումանիտար և կրթության ոլորտներում: Առաջին անգամ է, որ Ֆրանսիայի նախագահի կողմից նման հայտարարություններ են արվում:

    Ինչ վերաբերում է Արցախի հարցի շուրջ այսօր ստեղծված իրավիճակին, ապա շուտով կասվի, որ Մյունխենում այս ամիս պետք է տեղի ունենա Մնացականյան-Մամեդյարով հերթական հանդիպումը, որտեղ կշարունակեն երկխոսությունն ու բանակցությունը։ Բայց ինչ-որ առումով Նիկոլ Փաշինյանը, ստանալով թե Ռուսաստանի, թե եվրոպացիների, թե նույնիսկ ԱՄՆ-ի աջակցությունը, հիշեցրեց, որ քանի դեռ ադրբեջանցիները չեն խոսում, թե ինչ փոխզիջման են պատրաստ, Հայաստանը չի խոսելու այդ մասին։ Բացի այդ, Փաշինյանը հայտարարեց, որ իր քաղաքականությունն Արցախի հարցում լրիվ տարբերվում է երեք նախորդ ղեկավարների վարած քաղաքականությունից։ Սա շատ կարևոր արձանագրում էր և շատ լավ էր։ Ես հույս ունեմ, որ իսկապես նոր էջ պետք է բացվի Հայաստանի դիվանագիտության մեջ։ Մենք տեսնում ենք, որ թավշյա հեղափոխությունը անջատում է Հայաստանի անցյալն ու ապագան։ Արդյոք անուղղակիորեն այսպիսի հայտարարությունները նշանակում են, որ պետք է մոռանալ մադրիդյան սկզբունքները, թե ոչ: Հույս ունեմ՝ այո: Բայց Նիկոլ Փաշինյանին պետք է դա հարցնել:

    Comment


    • Իսկապես ապշելու բան

      Lragir.am

      11.02.2019


      Արտակարգ եւ լիազոր դեսպան Արման Նավասարդյանն, ամփոփելով Իրան կատարած իր այցը, նշել է, որ քննարկումների ժամանակ իրանցիներին հետաքրքրել ու նաեւ զարմացրել էր, որ Հայաստանում քննարկում են հողեր հանձնելու հարցը:

      Իրանցիների շահագրգռությունը հասկանալի է՝ նախկինում մերձկասպյան թուրքերի հսկողության տակ գտնվող Իրանի հետ սահմանի 100 կմ-ից ավելի հատվածը ներկայում անցել է հայկական բանակի հսկողության տակ, ինչը Իրանի անվտանգության համար կարեւոր հանգամանք է: Բացի այդ, այսպես կոչված հակամարտության գոտում չկան երրորդ երկրների զինված ուժեր, ինչը Իրանի համար նույնպես խիստ կարեւոր հանգամանք է:

      Պետք է ասել, որ միայն իրանցիները չէ, որ զարմացած են Հայաստանում հողեր հանձնելու քննարկումներից: Այստեղ կա մի կարեւոր հանգամանք՝ արտերկրում ծանոթանում են նման հրապարակումներին ու արդեն չեն տարբերակում՝ ինչ շարժառիթ ունեն նման քննարկումները, ովքեր եւ ինչ նպատակով են դա անում: Դա նրանց հետաքրքիր չէ, արձանագրվում է այն, որ հայերը քննարկում են հողեր հանձնելու հարց:

      Եվ խոշոր հաշվով իսկապես հետաքրքիր չէ: Փաստն այն է, որ հայկական քաղաքական-փորձագիտական-վերլուծաբանական շրջանակներում արդեն երկու տասնամյակ խնդիրը քննարկվում է միայն այդ կտրվածքով: Դա իսկապես ապշելու բան է, թեեւ հնարավոր են տարբեր բացատրություններ: Մինչ այժմ քիչ թե շատ ձեւակերպված է հենց այդ հայեցակարգը, որը կարելի է անվանել Տեր-Պետրոսյանի հայեցակարգ, որը հանգում է ոտքերը վերմակի չափով մեկնելու գետտոյական գոյատեւման փիլիսոփայությանը:

      Դրանից դուրս քաղաքական-քաղաքագիտական շրջանակները չեն ձեւակերպել որեւէ այլ հայեցակարգ, մոտեցումների համալիր, որը կհանգեր ոչ թե հայ-ադրբեջանական հակամարտություն պարզունակ իրավիճակին, այլ առավել խորքային խնդիրների, որոնք վերաբերվում են քաղաքական ազգի՝ իր համար կենսական տարածքների ապահովման եւ դրանք պաշտպանելու անհրաժեշտությանը:

      Արցախյան առաջին պատերազմը կոտրեց ռեգիոնի ռուս-թուրքական հարյուրամյա ստատուս քվոն: Արցախը Ադրբեջանից չէ, որ անջատվել է, Արցախն Ադրբեջանի կազմում չի էլ եղել, Ադրբեջանը շատ մանր հարց է այն խորքային իրավիճակի համեմատ, որը ձեւավորվել է պատերազմի արդյունքում: Հետպատերազմյա այս երկու տասնամյակներին ռուս-թուրքական տանդեմի քաղաքականության ողջ իմաստը, այդ թվում Սիրիայում, ուղղված է այդ թվում հին ստատուս-քվոն վերականգնելուն:

      Հողեր հանձնելու հայկական քննարկումները ոչ այլ ինչ են, քան ռուս-թուրքական այդ քաղաքականության կամա թե ակամա սպասարկում: Այս համատեքստում է օրինակ Սիրիա հայկական զորախումբ ուղարկելու հարցում այդ շրջանակների բարձրացրած աղմուկը:

      Աշխարհը, մասնավորապես ռուս-թուրքական տանդեմը, շատ լավ գիտե արցախյան պատերազմում հայկական հաղթանակի արժեքն ու քաղաքական-քաղաքակրթական ներուժը: Ոմանք դա փորձում են անտեսել, ոմանք՝ հետ պտտել, եւ դա բնական է: Խնդիրը հետեւյալն է՝ մենք ընկալո՞ւմ ենք մեր իրավունքի ուժն ու հնարավորությունները:

      Comment


      • Հայաստանը կարող է կտրուկ շրջադարձ անել, և ռուսական ողջ պաշտպանական համակարգը կփլվի Ռոստովից մինչև Սիրիա

        ՍԻՐԱՆՈՒՅՇ ՊԱՊՅԱՆ, Հարցազրուցավար

        25.02.2019


        Մեր զրուցակիցն է Հայաստանի Քրիստոնեա-ժողովրդավարական կուսակցության նախագահ, քաղաքագետ Լևոն Շիրինյանը

        ՌԴ դեսպան Կոպիրկինը հայտարարել է, որ հայ-ռուսական դաշնակցային հարաբերությունները մեր երկրների և տարածաշրջանային անվտանգության երաշխիքն են։ Նա նաև հիշել է, որ հայերը մեծ դեր են ունեցել Ռուսաստանի զինված ուժերի կայացման գործում։ Ի՞նչն է պատճառը, որ ՌԴ դեսպանը հայերի դերի կարևորության մասին հիշատակում է՝ հաշվի առնելով, որ ռուսների կողմից ճիշտ հակառակ դիրքորոշումներն ենք լսել։ Ինչպե՞ս եք գնահատում դեսպանի այս հայտարարությունը։

        Երբ հայերը գիտակցում են իրենց ազգային շահը, և իրենց շարքերում չեն թողնում 5-րդ շարասյուներ, հոգեկան հիվանդության հասնող ռուսասիրությունը նահանջում է, և ռուսները գնում են զիջումների։ Հիմա Հայաստանը կարող է կտրուկ շրջադարձ անել, և ամբողջ ռուսական պաշտպանական համակարգը կփլվի Ռոստովից մինչև Սիրիա։ Այստեղ մեծ դեր կարող է ունենալ աշխարհում հայկական լոբբին։ Հիմա այդ բոլորը ռուսներն իրենց մտքում գիտեն։ Հայաստանի նոր ղեկավարության տեսակետը՝ արժանապատվորեն դառնալ Ռուսաստանի գործընկեր, շահերի համատեղմամբ, Ռուսաստանին պարտավորեցնում է նահանջել։ Ուրիշ տարբերակ չունեն և չեն էլ կարող ունենալ։ Կոնկրետ դեսպանն այդ մասին ասել է Կարմիր բանակի օրը, այդ նույն բանակի, որը թուրքերի հետ վերջ է տվել Հայաստանի առաջին Հանրապետությանը, իսկ նրա իրավահաջորդ Խորհրդային բանակը ադրբեջանցիների համար 1990-ականներին մեզնից գրավել է Հյուսիսային Արցախն ու Գարդմանքը՝ Կոլցո օպերացիայի շրջանակներում։ Դրա համար սուտ է հայերի մասնակցությունը տոնակատարություններին մի բանակի, որն այդպիսի քայլեր է արել։ Իսկ երբ ասում են՝ թուրքը մեզ կուտեր, պատմությունը եթեներ չունի և վերջ։ Չկա նման բան։ Ես, օրինակ, համոզված եմ, որ հայկական լեգիոնը գերմանական բանակի հետ իջնելու էր և պարեկային ծառայություն էր անելու Հայաստանում։ Հետևաբար, թուրքը Հայաստան չէր մտնելու։ Այդ բոլորը լեգենդներ են, պրոպագանդա, որը մտցրել են հայերի ուղեղի մեջ։ Այսինքն Նժդեհն ու Դրոն ապուշնե՞ր էին, որ հայկական լեգիոն էին ձևավորել։ Հիտլերը շատ մեղմ էր հայ լեգեոնականների նկատմամբ. Նա կարող էր հայերին համակենտրոնացման ճամբարներ նետել, գնդակահարել, բայց տեսնելով, որ նրանք չեն կռվում ռուսների դեմ, ուղարկել է Հոլանդիա պարեկային ծառայության։ Մեր ժողովուրդը պետք է իր պատմությունն իմանա։ Հետևաբար, Կոպիրկինը պետք է ներողություն խնդրի իրենց արածների համար։ 300 հազար հայ է մահացել Ռուսաստանի և Ուկրաինայի ճահիճներում, և հիմա կանգնել փառաբանում են դա։ Հիմա գոնե ռուսները Արցախի հարցով մի զիջում անո՞ւմ են, ճանաչո՞ւմ են Արցախը։ Այդքան մարշալ ենք տվել, մարշալների գյուղն էլ չպաշտպանեցին ռուսները։ Կարմիր բանակի աչքի առաջ ենք կորցրել Չարդախլուն։ Նայում էին, թե ոնց են ավերում խորհրդային մարշալների բնակավայրերը։

        Ըստ էության Ռուսաստանը վերանայո՞ւմ է հայ-ռուսական հարաբերությունները։

        Այո, ընդունում է գործընկերոջ գոյությունը։ Սա թավշյա հեղափոխության նվաճումն է։

        Իսկ հայկական կողմը որքանո՞վ է կարողանում նորովի դիտարկել հայ-ռուսական հարաբերությունները։

        Տեսեք, ՀԱՊԿ-ում ճգնաժամ է, չեն կարողանում անցկացնել իրենց ցանկալի գլխավոր քարտուղարին։ Կանգնել մեզ ասում են՝ քո գեներալին մի փոխի։ Քո ի՞նչ գործն է, դու ո՞վ ես։ Նիկոլ Փաշինյանի կարծր դիրքորոշումը ռուսներին բերում է հայերի հետ հավասար փոխհարաբերության, եթե ոչ դաշնակցի, ապա գործընկերոջ։ Սա մեզ համար կարևոր է։

        Այսինքն ՀԱՊԿ գլխավոր քարտուղարի հարցը չի լուծվում, որովհետև հայկական կողմը չի՞ համաձայնում Զասի թեկնածությանը։

        Այո, ու դա Ռուսաստանին շատ ձեռնտու է։ Հայկական կողմը սկզբունքային դիրք է պահում, և ոչ ոք մեզ չի կարող ասել, թե որ գեներալին ուղարկենք։ Մենք մեր գեներալին հետ ենք կանչում, մյուսին ենք ուղարկում։ Ենթադրենք, Բելառուսի գեներալը Մոսկվա թռչելիս օդանավը պայթել է, մեռել է, պետք է ասեն՝ վերջ, դուք կորցրեցիք այդ պաշտո՞նը։ Մյուս կողմից, ՀԱՊԿ-ը ՆԱՏՕ չի, ՀԱՊԿ-ի տերը Ռուսաստանն է։ Դա մի գործիք է, որի անվան տակ Մոսկվան իր շահերն է առաջ մղում, այնտեղ հավասար գործընկերություն չկա։ Հիմա ռուսներին ձեռնտու է, որ միշտ այդ կառույցի ղեկավարի պաշտոնում ռուս լինի։ Անգամ եթե ՀԱՊԿ գլխավոր քարտուղարը հայ, բելառուս կամ ղազախ լինի, տեղակալը պետք է ռուս լինի, որի ձեռքին է իրական իշխանությունը։ Հիմա Հայաստանի կարծր դիրքորոշումը թույլ է տալիս ռուսներին՝ օգտագործելով Լուկաշենկոյի տհասությունը, բաց պահել այդ նշանակումը և իրենց ձեռքում պահել կառավարումը։ Իսկ սա ի՞նչ է տալիս հայկական կողմին։ Եթե ես լինեի Նիկոլ Փաշինյանի կողքին, կասեի՝ սրա դիմաց ռուսները թող 10 հատ ինքնաթիռ տան, որ մենք մինչև վերջ պահենք մեր դիրքորոշումը։ Փաստորեն մեր դիրքորոշման արդյունքում ռուսներին է մնում ղեկավարումը, բա դրա փոխարեն մեզ ի՞նչ են տալիս։

        Իսկ ընդհանուր առմամբ, այս փուլում Հայաստանի արտաքին քաղաքականության դիվերսիֆիկացման ինչպիսի՞ հնարավորություններ կան։ Հայաստանը որքանո՞վ է կարողանում դիվերսիֆիկացնել իր անվտանգությունը։

        Դիվերսիֆիկացիան շատ լավ է։ Ռուսաստանի հետ մենք հակադրության հարց չունենք, դա վտանգավոր է, նաև փոխարինող չունենք: Ռուսաստանը մեզ համար որպես առաջին գործընկեր է, իսկ Արևմուտքի հետ շատ լավ հարաբերություններ ունենք։ Եղած վիճակը պետք է ամրապնդել։ Բայց սա չպետք է դոգմա դառնա, հավերժ բարեկամներ չպետք է լինեն: Մեր հավերժ բարեկամը հայ ժողովուրդն է, ուրիշ ոչ մեկը չկա և չի կարող լինել: Եթե այս սկզբունքը պահում ես, ճիշտ կարողանում ես կողմնորոշվել:

        Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանն այսօր այցելու է Իրան: Ի՞նչ եք ակնկալում այդ այցից:

        Շատ դրական միտումներ կան. Իրանի նկատմամբ արտաքին ճնշումների ֆոնին մենք կարող ենք փրկօղակ դառնալ հակամարտող կողմերի համար: Դա միջնորդի բացառիկ, աստվածային շնորհ է, որ տրվում է մեզ: Օրինակ, կարող են Ամերիկան ու Իրանը Երևանում հանդիպել, կամ Ռուսաստանն ու Իրանը կարող են Երևանում հանդիպել: Սա բացառիկ անվտանգություն է, լրացուցիչ անվտանգության երաշխիք: Նման դեպքերում տվյալ պետությանը ձեռք չեն տալիս, որ հանդիպման տեղ ունենան: Մյուս կողմից, տնտեսական ոլորտում Հայաստանն արդիականացման կուրս է որդեգրել, որի արդյունքում Հայաստանը կարող է ներդրումների համար պատուհան և հարթակ դառնալ Ռուսաստանի ու Արևմուտքի համար: Այս բոլոր հարցերի դրական լուծման համար Հայաստանի ԱԳ նախարարը պետք է ճկուն լինի և չպետք է կողմնորոշում ունենա, պետք է լինի բացառապես հայաստանակենտրոն:

        Comment


        • Այսօր այդ օրն է. ռուս-թուրքական դարը հայկական արյան վրա

          ՀԱԿՈԲ ԲԱԴԱԼՅԱՆ, Մեկնաբան

          16.03.2019


          1921 թվականի մարտի 16-ին Մոսկվայում ստորագրվեց ռուս-թուրքական պայմանագիրը, որը փաստացի հայկական արյունով եւ հայկական տարածքների հաշվին գրված փաստաթուղթ էր: Այն կանխորոշում էր հայերի հետագա ճակատագիրը, կամ այլ կերպ ասած հայկական սուբյեկտությունն ու հայկական ապագա պետականությունը կանխարգելող փաստաթուղթ էր, որի կնքումից անցել է 98 տարի:

          Ռուսաստանն ու Թուրքիան այսօր էլ հարգում ու պատվում են պայմանագիրը, նշում դրա հոբելյանները, պատրաստվում 100-ամյակին, մեզ՝ հայերիս համար 100-րդ տարելիցին:

          Ինչպե՞ս են նշելու Ռուսաստանն ու Թուրքիան իրենց համար այդ հոբելյանը: Ռուս-թուրքական պայմանագիրը 98 տարի առաջ ձեւավորեց Կովկասի ստատուս-քվոն, հայկական կյանքերի, հայկական պետականության ապագայի, Հայաստանի շահի եւ անվտանգության հաշվին:



          Մեդվեդեւն Էրդողանին է նվիրում Մոսկվայի պայմանագրի նկարը՝ ի հավատարմություն ռուսական կողմի



          Այդ ստատուս-քվոն այժմ գոյություն չունի: Արցախյան շարժմամբ եւ պատերազմի հաղթանակով Հայաստանն ու Արցախը փոխեցին ռուս-թուրքական պայմանագրով հաստատված իրավիճակը: Իհարկե պայմանագրի բոլոր հետեւանքները վերացված չեն, սակայն սկզբունքորեն այն քանդված է, եւ քանդել են հայերը:

          Միաժամանակ սակայն քանդված չէ այդ պայմանագրով սահմանված ռուս-թուրքական դաշինքը, որը շարունակում է կառուցված լինել հայկական շահի ու անվտանգության վրա: Մյուս կողմից, Ռուսաստանն ու Թուրքիան ներկայում դաշնակից չեն: Ի՞նչ են, ամբողջապես պարզ չէ: Նրանց երկուսի համար էլ իրավիճակը բարդ է: Ռուս-թուրքական պայմանագիրը գործնականում սկսել է աշխատել Ռուսաստանի դեմ եւ շատ վաղուց: Այդ իմաստով, Արցախի հաղթանակով հայերը մեծ հաշվով փրկել են Ռուսաստանին:

          Մյուս կողմից սակայն, Ռուսաստանում այդ իրողությունն ավելի շատ ընկալվել է իբրեւ հայերի պարտավորություն, ոչ թե օժանդակություն եւ մեծահոգություն, որը պետք է առաջացնի երախտագիտության եւ պարտքի զգացում: Ռուսաստանում շարունակում են համոզված լինել, որ հայերն են իրենց պարտք, ընդ որում ցմահ: Ըստ այդմ, հայկական հաղթանակները ընդունելով որպես պարտքի վերադարձ, Ռուսաստանը փորձել է դրանք դիտարկել Թուրքիայի հետ հարաբերության մանրադրամ:

          Փոխվե՞լ է արդյոք այդ հարցում որեւէ բան, կամ կարո՞ղ է փոխվել: Ապրիլյան քառօրյայից հետո ինչ որ բան փոխվել է, մարտավարական իմաստով, բայց խնդիրը ռազմավարությունն է, այսինքն մոտեցումների, պատկերացումների փոփոխությունը: Դա կա՞, թե չկա եւ ռուսները շարունակում են համարել, որ հայերն են իրենց պարտք:

          Մյուս կողմից, ռուս-թուրքական դարի ավարտին շրջադարձային իրավիճակում է Ռուսաստանը: Ռուսաստանը գործնականում կանգնած է ընտրության առաջ՝ ու՞մ հանձնվել, Թուրքիային, Չինաստանի՞ն, թե՞ Արեւմուտքին: Ընդ որում, հատկանշական է, որ Թուրքիան ու Չինաստանը չեն սպասում որոշման, նրանք վերցնում են Ռուսաստանը, ամեն մեկը յուրովի:

          Սակայն, դրա փոխարեն Մոսկվան դիմակայության մեջ է Արեւմուտքի հետ, գործնականում միակ սուբյեկտի, որը Ռուսաստանին առաջարկում է դեր, եւ այդ դերը սպասավորի դերը, կամ սուլթանի սիրուհու դերը չէ, այլ ռեգիոնալ խաղացողի դեր, որն իհարկե ցածր է ռուսների հավակնությունից, սակայն մյուս կողմից օգնելու է պահպանել ռուսական պետականությունը կամ պետականությունը պահպանել ռուսական:

          Բայց դրա համար Ռուսաստանը պետք է սկզբունքորեն փոխի իր մոտեցումը Հայաստանի նկատմամբ, որովհետեւ հատման կետը ընտրված է Կովկասը եւ Հայաստանը, մի շարք պատճառներով, եւ Մոսկվան պետք է գա գիտակցման, որ Հայաստանը չէ պարտք, ինքն է պարտք Հայաստանին: Մեծապետականության բարդույթի համար դա չափազանց դժվար գիտակցվող հանգամանք է, առավել եւս, որ այն բավական ծանր ու բարդ գիտակցվող է նաեւ թերարժեքության բարդույթի համար, որով վարակված է հայության մի զգալի մաս:

          Բայց թե հայկական, թե ռուսական պետականության համար փրկօղակը այդ բարդույթի, ըստ այդմ հայերի Ռուսաստանին հավերժ պարտք լինելու վտանգավոր մոլորությունից ազատվելն է: Թավշյա հեղափոխությամբ Հայաստանը գնում է այդ ճանապարհով, աստիճանաբար, դժվար, բայց ազատվելով պատմա-հոգեբանական այդ բարդույթներից եւ կարծրատիպերից: Ռուսաստանը կամ կօգտվի դրանից եւ կգնա այդ ճանապարհով, որով տանում է Հայաստանը, կամ նրանով, որով կտանի օրինակ Զատուլինը: Այդ դեպքում Հայաստանը այլեւս ոչնչով չի կարող օգնել, առավել եւս փրկել իր հաշվին:

          Comment


          • Հայ կոմունիստները խայտառակվեցին ՀՀ-ում ՌԴ դեսպանության առջեւ անցկացվող պրոհայկական ակցիային

            Lragir.am,

            16.03.2019


            Մարտի 16-ին Հայաստանի կոմունիստական կուսակցության ակտիվիստները, որոնք վերջին շրջանում ակտիվացել են ՌԴ դեսպանատան կամ այլ հաստատությունների դիմաց ցույցերին մասնակցելու հարցում, այսօր էլ հավաքվել են խանգարելու ցույցը, որի մասնակիցները պահանջում էին չեղյալ հայտարարել 1921 թվականի մարտի 16-ի Ռուս-թուրքական պայմանագիրը:

            Հիշեցնենք, որ այդ պայմանագրով Հայաստանի տարածքները՝ Կարսը, Սուրմալուն Արարատ լեռով, Նախիջեւանը Ռուսաստանը նվիրել է Թուրքիային ու Ադրբեջանին:

            100 տարի առաջ հայ կոմունիստները ակտիվորեն լծվել էին ռուս-թուրքական ծրագրերի իրականացմանը, այդ թվում տարածքների նվիրաբերմանը եւ 1921-1923 թթ. Հայաստանի տարածքում Արեւմտյան Հայաստանից գաղթած 300 հազար հայերի ոչնչացմանը եւ հարյուր հազարների արտաքսմանը: Ավելորդ է ասել, թե համանման իրավիճակներում ինչ կանեին նմանների հետ այլ երկրներում. առնվազն կարգելեին, եւ տեղի կունենար դատավարություն: Նման հակաակցիա անելով՝ նրանք կրում են այդ հանցագործությունների ուղիղ պատասխանատվություն:

            Բայց Հայաստանում նման բան չկա, եւ ավելին, հայ կոմունիստները շարունակում են իրենց այդ գործունեությունը ռուսական հռչակված նեոգաղութատիրության ներկայիս փուլում, որի նպատակներից մեկը կրկին Հայաստանի հայազրկումն ու Ղարաբաղն Ադրբեջանին նվիրելն է:

            Comment

            Working...
            X