Announcement

Collapse

Forum Rules (Everyone Must Read!!!)

1] What you CAN NOT post.

You agree, through your use of this service, that you will not use this forum to post any material which is:
- abusive
- vulgar
- hateful
- harassing
- personal attacks
- obscene

You also may not:
- post images that are too large (max is 500*500px)
- post any copyrighted material unless the copyright is owned by you or cited properly.
- post in UPPER CASE, which is considered yelling
- post messages which insult the Armenians, Armenian culture, traditions, etc
- post racist or other intentionally insensitive material that insults or attacks another culture (including Turks)

The Ankap thread is excluded from the strict rules because that place is more relaxed and you can vent and engage in light insults and humor. Notice it's not a blank ticket, but just a place to vent. If you go into the Ankap thread, you enter at your own risk of being clowned on.
What you PROBABLY SHOULD NOT post...
Do not post information that you will regret putting out in public. This site comes up on Google, is cached, and all of that, so be aware of that as you post. Do not ask the staff to go through and delete things that you regret making available on the web for all to see because we will not do it. Think before you post!


2] Use descriptive subject lines & research your post. This means use the SEARCH.

This reduces the chances of double-posting and it also makes it easier for people to see what they do/don't want to read. Using the search function will identify existing threads on the topic so we do not have multiple threads on the same topic.

3] Keep the focus.

Each forum has a focus on a certain topic. Questions outside the scope of a certain forum will either be moved to the appropriate forum, closed, or simply be deleted. Please post your topic in the most appropriate forum. Users that keep doing this will be warned, then banned.

4] Behave as you would in a public location.

This forum is no different than a public place. Behave yourself and act like a decent human being (i.e. be respectful). If you're unable to do so, you're not welcome here and will be made to leave.

5] Respect the authority of moderators/admins.

Public discussions of moderator/admin actions are not allowed on the forum. It is also prohibited to protest moderator actions in titles, avatars, and signatures. If you don't like something that a moderator did, PM or email the moderator and try your best to resolve the problem or difference in private.

6] Promotion of sites or products is not permitted.

Advertisements are not allowed in this venue. No blatant advertising or solicitations of or for business is prohibited.
This includes, but not limited to, personal resumes and links to products or
services with which the poster is affiliated, whether or not a fee is charged
for the product or service. Spamming, in which a user posts the same message repeatedly, is also prohibited.

7] We retain the right to remove any posts and/or Members for any reason, without prior notice.


- PLEASE READ -

Members are welcome to read posts and though we encourage your active participation in the forum, it is not required. If you do participate by posting, however, we expect that on the whole you contribute something to the forum. This means that the bulk of your posts should not be in "fun" threads (e.g. Ankap, Keep & Kill, This or That, etc.). Further, while occasionally it is appropriate to simply voice your agreement or approval, not all of your posts should be of this variety: "LOL Member213!" "I agree."
If it is evident that a member is simply posting for the sake of posting, they will be removed.


8] These Rules & Guidelines may be amended at any time. (last update September 17, 2009)

If you believe an individual is repeatedly breaking the rules, please report to admin/moderator.
See more
See less

Is Russia an ally or foe, nowadays?

Collapse
X
 
  • Filter
  • Time
  • Show
Clear All
new posts

  • Re: Is Russia an ally or foe, nowadays?

    Originally posted by gegev View Post
    What is this ՅԱԼԼԱՆՈՒԶՅԱՆ talking about? Does he live in cosmic space; Russian planet?
    Israel and Customs Union will agree on free trade area



    December 13, 2013 | 15:47
    Israel and Customs Union will agree on free trade area next year.

    Israeli Foreign Minister Avigdor Liberman said duty free trade agreement between Israel and CU member states – Russia, Kazakhstan and Belarus – will be drafted and adopted. The message is posted on his official Facebook.

    The Minister said agreement will reflect high level of political relations between Israel and Russia, RIA Novosti reported.

    Comment


    • Re: Is Russia an ally or foe, nowadays?

      Markarov: Most of Armenian population prioritizes maintenance of gas price

      Director of the Armenian office of the Institute of CIS Countries, political scientist Alexander Markarov, speaking about the EU Association Agreement and the Customs Union, said during a public debate on Friday that for most of the Armenian population, the maintenance of the gas price is more important than less visible and farther issues.

      According to him, opinion poll data show that the majority of respondents favor cooperation with Russia, including in the field of industry.

      Meanwhile, he noted, most of the respondents said they would like to cooperate with the European Union in the fields of human rights and science.

      Comment


      • Re: Is Russia an ally or foe, nowadays?

        Originally posted by Hakob View Post
        Israel and Customs Union will agree on free trade area



        December 13, 2013 | 15:47
        Israel and Customs Union will agree on free trade area next year.

        Israeli Foreign Minister Avigdor Liberman said duty free trade agreement between Israel and CU member states – Russia, Kazakhstan and Belarus – will be drafted and adopted. The message is posted on his official Facebook.

        The Minister said agreement will reflect high level of political relations between Israel and Russia, RIA Novosti reported.
        Could not help but notice the absence of Armenia. And the reason being?
        Artashes

        Comment


        • Re: Is Russia an ally or foe, nowadays?

          Originally posted by Artashes View Post
          Could not help but notice the absence of Armenia. And the reason being?
          Artashes
          Maybe because Armenia is not a customs union member yet?

          Comment


          • Re: Is Russia an ally or foe, nowadays?

            Would Japan Sell Weapons To Azerbaijan?
            December 16, 2013 - 10:07am, by Joshua Kucera The Bug Pit Armenia Azerbaijan Japan
            A sale of Turkish howitzers to Azerbaijan seems to be back on after the German company that made the weapon's engine blocked the sale because of restrictions related to its frozen conflict with Armenia.

            Deliveries of Turkey's T-155 howitzer to Azerbaijan will start next year, the cannon's manufacturer told Azerbaijan news agency APA. But it's not yet clear who will provide the engine, given that Germany refused. Much speculation has centered around Ukraine, but another interesting possibility is Japan. Last month, a Japanese newspaper reported that Turkey and Japan were cooperating on an engine for Turkey's Altay tank, which had the same Azerbaijan-export problem with the same German enginemaker, MTU.

            "[The joint development of defense equipment] is one issue that will be discussed within the relationship between Japan and Turkey," Japan's Defense Minister Itsunori Onodera said at a press conference last week, following which Japan's Asahi Shimbun reported, based on anonymous sources, that the cooperation being considered by Japan and Turkey involves a joint venture between Mitsubishi Heavy Industries and a Turkish company to manufacture engines for tanks....

            “If Germany wanted to introduce limitations on Turkey's exports regarding the engine, then Turkey may have wished to cooperate with Japan,” Erdoğan Karakuş, a retired three-star general, told Today's Zaman. Noting that the costs of production for Altay would be too high for Turkey if Turkey cannot export the tank, he underlined that the “contribution of the Altay project to the local defense industry would also remain rather limited in such a case.”

            Japan, however, also looks carefully at the possible users of its defense equipment, as does another potential Asian weapons provider to Azerbaijan, South Korea. (But they aren't bound by the formal restrictions that European nations are.) Japan is relatively new at the defense export business, and is currently working out its policies on arms sales. So will Japan decide that it's worth it to sell its engines to Turkey if they're going to end up in Azerbaijan? Relatedly: Does the Armenian lobby have a Tokyo branch?

            Comment


            • Re: Is Russia an ally or foe, nowadays?

              Նաիրա Զոհրաբյանն ընթերցել է ՀայՌուսգազարդի հետ կնքված պայմանագրի ահավոր հատվածը

              Խորհրդարանում «Հայաստանի Հանրապետության կառավարության և Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության միջև «ՀայՌուսգազարդ» փակ բաժնետիրական ընկերության բաժնետոմսերի առքուվաճառքի և հետագա գործունեության պայմանների մասին» համաձայնագրի քննարկման ժամանակ ԱԺ ԲՀԿ խմբակցության քարտուղար Նաիրա Զոհրաբյանը հայտարարեց, որ այս համաձայնագրի վասալային հատվածները էներգետիկայի և բնական պաշարների նախարար Արմեն Մովսիսյանը թաքցնում է:
              «Դուք ընթերցեցիք այս վասալային պայմանագրի միայն չեզոք հատվածները: Ընթերցեմ մեկ-երկու շատ համառոտ հատված: Գազպրոմը ՀայՌուսգազարդի բաժնետոմսերի նշված փաթեթի ձեռքբերումն իրականացնում է ուղիղ վաճառքի ճանապարհով՝ առանց Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրությամբ պահանջվող որևէ համաձայնեցումների և թույլտվությունների ստացման անհրաժեշտության, այդ թվում՝ հակամենաշնորհային մարմինների համաձայնեցման: Հայկական կողմը երաշխավորում է, որ մինչև 2043 թվականի դեկտեմբերի 31-ը ներառյալ Հայաստանի Հանրապետության ապագա որևէ օրենքներ, որոշումներ, հրամանագրեր չեն փոփոխվի և չեղյալ հայտարարի: Հայկական կողմի ներկայացուցիչը որպես առանց ձայնի իրավունքի դիտորդ կարող է ներկա գտնվել ՀայՌուսգազարդ ՓԲԸ տնօրենների խորհրդի նիստերին: Ուզում եմ հարց տալ՝ այս կառավարությունը հասկանո՞ւմ է ռազմավարական գործընկերոջ և վասալի միջև եղած տարբերությունը»,- նշեց Զոհրաբյանը:
              Նա նախարարից հետաքրքրվեց՝ տեղյա՞կ է Արմեն Մովսիսյանը, որ Ուկրաինայի նախկին վարչապետ Յուլիա Տիմոշենկոն ինչի համար է ազատազրկման դատապարտվել՝ իր պետության շահերին հակասող գազային գործարք կնքելու և գազային գործարքի որոշ փաստաթղթեր իր երկրի խորհրդարանից, ժողովրդից թաքցնելու համար: Նա նշեց, որ Արմեն Մովսիսյանին և նրա կառավարությանը քրեական պատիժ է սպասվում, եթե ոչ այսօր, ապա վաղն անպայման:
              Արմեն Մովսիսյանը պատասխանեց, որ կառավարությունը շատ լավ է հասկանում տարբերությունները և չի գտնում, որ այս համաձայանգիրը վասալի պարտավորություններ է իր մեջ ներառում: «Կխնդրեի ուղղակի մինչև վերջ ուշադիր կարդալ»,- կոչ արեց նա:

              I think that even the Burkina Faso parliament can't approve this kind of arrogant slavery “Contract”. This rather reminds me a typical Ղազագիր:
              Last edited by gegev; 12-20-2013, 03:35 AM.

              Comment


              • Re: Is Russia an ally or foe, nowadays?

                3. ԻՆՉՈՒ ԵՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆՆ ՈՒ ՌՈՒՍԱՍՏԱՆԸ ՇԱՀԱԳՐԳՌՎԱԾ ՄԻՄՅԱՆՑ ՀԶՈՐՈՒԹՅԱՄԲ
                Սկիզբը` նախորդ համարներում

                ՕԲՅԵԿՏԻՎ ՀԻՄՔ` ՄՏԱՀՈԳՈՒԹՅԱՆ ՀԱՄԱՐ

                Եւ այսպես, Ռուսաստանի հզորացման պարագայում Հայաստանին կարող է մտահոգել միայն մի հարց. եթե Ադրբեջանն ապագայում նույնպես անդամակցի Մաքսային միությանը կամ Եվրասիական միությանը, և եթե Թուրքիան անվտանգության հարցերում դառնա Ռուսաստանի հիմնական գործընկերներից մեկը, արդյո՞ք այս կամ այն մոտավորությամբ չի կրկնվի 1921 թվականի իրավիճակը, երբ Ստալինի միանձնյա որոշմամբ Արցախը հայտնվեց Ադրբեջանի կազմում: Հարկ է նկատել, որ հատկապես ՌԴ նախագահ Վ.Պուտինի Հայաստան կատարած այցից հետո հայ հասարակության մեջ և ԶԼՄ-ներում սկսեցին հնչել մտահոգություններ` կապված Արցախյան հիմնախնդրի վրա ռուս-թուրքական հարաբերությունների հնարավոր բացասական ազդեցության հետ:

                Փորձենք, նախ, հասկանալ, թե ի՞նչն է այդ մտավախությունների պատճառը: Ակնհայտորեն` նախևառաջ պատմական զուգահեռները 20-րդ դարի առաջին քառորդի իրադարձությունների և իրավիճակի հետ.

                - ԽՍՀՄ ստեղծում – Եվրասիական միության (Մաքսային միության) ստեղծում,

                - Լեռնային Ղարաբաղի բռնակցում Ադրբեջանին – ԼՂՀ անկախության չճանաչում,

                - Անտանտի պետությունների դավաճանությունն իրենց դաշնակից Հայաստանի Առաջին Հանրապետության նկատմամբ – Արևմուտքի (ԱՄՆ, Եվրամիության) կողմից արցախահայության ինքնորոշման իրավունքն ու Հայոց ցեղասպանությունը չճանաչելն այսօր,

                - բոլշևիկների ֆինանսական ու ռազմական օգնությունը քեմալականներին – ներկայիս Ռուսաստանի ռազմատնտեսական ակտիվ կապերը Թուրքիայի և Ադրբեջանի հետ,

                - Թուրքիայի ագրեսիան Հայաստանի Առաջին Հանրապետության նկատմամբ – ներկայիս Թուրքիայի թշնամական քաղաքականությունը ՀՀ նկատմամբ և ռազմական աջակցությունը Ադրբեջանին,

                - Հայաստանի շրջափակումը ինչպես այն ժամանակ, այնպես էլ այսօր,

                - Հայաստանում քաղաքական տարբեր ուժերի` ազգայնական եվրոպամետների, ռուսամետների և թուրքամետների առկայությունը ինչպես այն ժամանակ, այնպես էլ այսօր,

                - Ադրբեջանի թշնամությունը ինչպես այն ժամանակ, այնպես էլ այսօր,

                - Վրաստանի սերտ հարաբերությունները Թուրքիայի հետ ինչպես այն ժամանակ, այնպես էլ այսօր,

                - հայ ժողովրդի համար բախտորոշ հարցերի շուրջ բանակցություններին երրորդ երկրների ներկայացուցիչների մասնակցությունը ինչպես այն ժամանակ, այնպես էլ այսօր,

                - տարածաշրջանում և աշխարհում ռազմաքաղաքական իրավիճակի արագ փոփոխությունն ու բարդությունը ինչպես այն ժամանակ, այնպես էլ այսօր:

                Այսպիսով, վերոնշյալ մտավախությունն օբյեկտիվ հիմքեր ունի:

                ԱՐՑԱԽԻՆ ՎՏԱՆԳ ՉԻ ՍՊԱՌՆՈՒՄ

                Այդուհանդերձ, 20-րդ դարասկզբի և ներկայիս իրավիճակների միջև կան էական տարբերություններ, որոնք բացառում են Արցախի հայտնվելը Ադրբեջանի կազմում, նույնիսկ եթե վերջինս անդամակցի Եվրասիական և Մաքսային միություններին` Ռուսաստանից դրա դիմաց պահանջելով ադրբեջանամետ դիրքորոշում ԼՂ հիմնահարցում: Այդ տարբերություններն են`

                1. Արցախն ու Հայաստանը հաղթել են ադրբեջանա-ղարաբաղյան պատերազմում և ազատագրել են պատմական Հայաստանի մի մասը: Պատմության օրենք է` արյունով ազատագրված հողերը բանակցությամբ չեն հանձնվում: Պատճառն այն է, որ հող ազատագրել նշանակում է հաղթել, իսկ հաղթողը, որպես կանոն, պատրաստ է նոր կռվի և հավատում է, որ դարձյալ կհաղթի: Հետևաբար` արյունով ազատագրված հողը բանակցությամբ հնարավոր է վերադարձնել միայն մի դեպքում. եթե հաղթողին հաջողվի բարոյալքել ու հասցնել հուսահատության: Թեև Ադրբեջանն ու Թուրքիան (և, միգուցե, արևմուտքում էլի ինչ-որ մեկը) դրա հույսն են փայփայում և գործնական քայլեր կատարում այդ ուղղությամբ, այսօր դա իրատեսական նպատակ չէ: Բազմաթիվ սոցիալ-տնտեսական խնդիրներով հանդերձ` հայ ժողովրդի և հատկապես արցախահայության և զինվորականների բարոյահոգեբանական վիճակն այսօր այնքան բարձր է, որ անհնար է պատկերացնել պարտվողական տրամադրությունների որևէ նախապայմանի «ծլարձակում» մեր հասարակության մեջ: Նույնիսկ գործող իշխանությանն արմատապես ընդդիմադիր ուժերը Արցախի հարցում վճռականորեն կողմ են նրա անկախությանը կամ Հայաստանի հետ վերամիավորմանը և դեմ են ազատագրված տարածքների վերադարձին: Սա նշանակում է, որ այսօր Արցախի հարցում գոյություն ունի համազգային կոնսենսուս, ինչը չկար 100 տարի առաջ:

                2. Հայաստանն ունի հաղթանակած և մարտունակ բանակ` ի տարբերություն Առաջին Հանրապետության պարտված (1920 թ. հոկտեմբեր-դեկտեմբերի հայ-թուրքական պատերազմում) և բարոյալքված բանակի: Մեր բանակն այսօր ապահովված է սպառազինությամբ ու տեխնիկայով` ի տարբերություն Առաջին Հանրապետության բանակի: Հայաստանի սոցիալ-տնտեսական վիճակն այսօր անհամեմատ ավելի լավ է, քան Առաջին Հանրապետության օրոք, երբ սով էր: Հայաստանի ներքաղաքական իրավիճակն այսօր կայուն է և վերահսկելի, իսկ Առաջին Հանրապետությունը տառապում էր կուսակցական և այլ զինյալ խմբերի (բանդաների) կամայականությունից, մի քանի ամիսը մեկը փոխվում էին կառավարությունները:

                Հայաստանի Առաջին Հանրապետության իշխանությունները սխալ էին կանխատեսել ռազմաքաղաքական իրադարձությունների զարգացման միտումները տարածաշրջանում և աշխարհում, ճիշտ չէին կողմնորոշվել Ռուսաստանի հետ հարաբերություններում: Սա ոչ միայն քաղաքական գործընթացների բարդության հետևանք էր, այլև տեղեկատվության խափանման և հավաստի տեղեկույթի պակասի: Իսկ այսօր գործում է ՀՀ ազգային անվտանգության ապահովման համակարգը, ՀՀ քաղաքականության մշակմամբ զբաղվում են ինստիտուտներ և գիտնականներ: Դե, իսկ տեղեկատվական տեխնոլոգիաների զարգացման այսօրվա մակարդակը հնարավորություն է տալիս րոպեների ընթացքում արձագանքել ռազմաքաղաքական իրավիճակի փոփոխություններին:

                Եթե մի բառով ասենք` ներկայիս Հայաստանի Հանրապետությունը կայացած պետություն է` ի տարբերություն Հայաստանի Առաջին Հանրապետության:

                3. 20-րդ դարասկզբին հայ ժողովրդին պառակտելու, Արցախն Ադրբեջանին հանձնելու գործում մեծ նշանակություն ունեցավ բոլշևիկյան ապազգային գաղափարախոսությունը: Այսօր ապազգայնությունը հայ հասարակության վրա ազդում է եվրոպական արժեքների, այսպես կոչված՝ եվրացենտրիզմի գաղափարախոսության միջոցով: Վերջերս Եվրամիության նախագահ Հերման վան Ռոմպեյն ասել է. «Այնպիսի հասկացություններ, ինչպիսիք են «հայրենիք», «ազգային ինքնություն», «ժողովուրդ», անհրաժեշտ է նետել պատմության աղբարկղը: Նոր Եվրոպան ժողովուրդների իսպառ բացակայությունն է` բառի ավանդական իմաստով: Քանի որ Եվրամիությունը տուն է բոլոր եվրոպացիների համար, բոլորն ամենուր պետք է զգան իրենց ինչպես տանը»:

                Սակայն Հայաստանի վրա Ռուսաստանի ազդեցությունն ավելի մեծ է: Ռուսաստանը, նույնպես կրելով Եվրոպայի ազդեցությունը, այսօր առաջնորդվում է ավելի շատ ազգային արժեքներով և մերժում է ինչպես համասեռամոլությունը, այնպես էլ կոսմոպոլիտիզմը, թեպետ սոցիալական արդարության ու հավասարության գաղափարները նախկինի պես տարածված են այնտեղ: Նաև սրա շնորհիվ Հայաստանում նույնպես ազգայնականությունը վայելում է հասարակության մեծ մասի աջակցությունը:

                4. Ավելին՝ ռուսական ազգայնականությունը թույլ չի տալիս, որ Ռուսաստանը գաղափարախոսական ընդհանրություն գտնի Թուրքիայի և Ադրբեջանի հետ և գաղափարախոսական նպատակներ հետապնդի այնտեղ: Հայաստանի թշնամիների հետ հարաբերություններում Ռուսաստանն առաջնորդվում է նախևառաջ տնտեսական շահերով, ինչը մեզ համար ավելի նախընտրելի է, քան, օրինակ, 20-րդ դարասկզբում Ռուսաստանի դաշինքը քեմալական Թուրքիայի հետ` հանուն համաշխարհային սոցիալիստական հեղափոխության հաղթանակի:

                5.1921 թ. հուլիսի 5-ին ՌԿ(բ)Կ Կովկասյան բյուրոն Արցախի պատկանելության մասին նախորդ օրվա իր որոշումը փոխեց միայն այն պատճառով, որ Ադրբեջանի հեղկոմի նախագահ Նարիմանովը Կենտրոնին ահաբեկել էր` ասելով. «Եթե Լեռնային Ղարաբաղը և Նախիջևանը չթողնվեն Ադրբեջանի կազմում, ապա այնտեղ բացառված չէ հակախորհրդային հեղաշրջումը»: Այսօր Ադրբեջանը Ռուսաստանին նման հարցով շանտաժել չի կարող, որովհետև Արցախին իշխել կարող է միայն հաղթական պատերազմից հետո: Իսկ Ռուսաստանին պատերազմ պետք չէ. եթե ԽՍՀՄ-ի փլուզումը սկսվեց Արցախյան խնդրից, ապա ինչ ասենք Եվրասիական և Մաքսային միությունների մասին, որոնք, հազիվ ստեղծված, կփլուզվեն, եթե Ռուսաստանը փորձի Ադրբեջանն իր ազդեցության գոտում պահելու համար Արցախը «տալ Ադրբեջանին»: Հիմա 1921 թ. իրավիճակը չէ, երբ տարածքային հարցերը լուծվում էին Կովբյուրոյի որոշմամբ: Այսօր տարածքային հարցերը լուծվում են ժողովրդի կամքով և ապա` զենքի ուժով: Նոր պատերազմի դեպքում Ադրբեջանից Ռուսաստանի համար հետաքրքրություն ներկայացնող համարյա ոչինչ չի մնա (միգուցե՝ նաև Հայաստանից), ուրեմն ի՞նչ իմաստ ունի «Արցախը տալ նրան»: Էլ չասած՝ Ադրբեջանի արկածախնդրությունը կարող է համաշխարհային պատերազմի պատճառ դառնալ. Ռուսաստանին դա ամենևին պետք չէ:

                6. 20-րդ դարասկզբին թե՛ Հայաստանում, և թե՛ Արցախում կար մահմեդական բնակչություն, որը, բացի հայերի համար ֆիզիկական սպառնալիքի աղբյուր լինելուց, ռուս-թուրքական և ռուս-ադրբեջանական բանակցություններում դիվանագիտական շահարկումների և քաղաքական շանտաժի առիթ էր դառնում: Այսօր այդ վտանգը չկա:

                Այսպիսով, Հայաստանի և Ռուսաստանի հարաբերությունների սերտացումն Արցախի հարցի արդարացի լուծման համար որևէ վտանգ չի պարունակում: Ավելին՝ Հայաստանն ու Ռուսաստանը շահագրգռված են միմյանց հզորությամբ:

                Հ.Գ. Ադրբեջանում շատ լավ հասկանում են, որ Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների սերտացման դիմաց Ղարաբաղը «սկուտեղի վրա ստանալ» այլևս չեն կարող: Պատահական չէ, որ օրերս ադրբեջանցի հայտնի քաղաքական գործիչ և քաղաքագետ Վաֆա Գուլուզադեն հայտարարել է. «Պետք է դեպի Եվրոպա շարժվենք. Ադրբեջանի նկատմամբ Արևմուտքի պատժամիջոցները շատ ավելի ցավոտ կլինեն, քան Մոսկվայի պատժամիջոցները»: Գուլուզադեի կարծիքով, Ռուսաստանն Ադրբեջանի դեմ միայն մի լծակ ունի` վիզային ռեժիմի սահմանումը Ադրբեջանի քաղաքացիների համար: Ինչ վերաբերում է Արցախի խնդրին, ապա Գուլուզադեն կարծում է, որ «Ռուսաստանն այդ խաղաքարտը Ադրբեջանի դեմ չի օգտագործի»: «Դա բացառվում է: Հայաստանն ինքը չի համաձայնի»,- ասել է նա:

                Այլ կերպ ասած` Արցախն այլևս մեծ քաղաքականության մանրադրամ չէ:

                ԱՐՍԵՆ ՅԱԼԱՆՈՒԶՅԱՆ
                Փոխգնդապետ

                Comment


                • Re: Is Russia an ally or foe, nowadays?

                  «Մի օր ռուսներից մեր բոլոր օբյեկտներն ու գույքն առգրավվելու ենք». քաղաքական գործիչներն ամփոփել են անցնող տարին
                  21 Դեկտեմբերի 2013


                  «Դեբատ» բանավեճային ակումբում՝ մի սեղանի շուրջ, քաղաքական տարբեր ուժերի և հայացքների գործիչներն ամփոփեցին անցնող տարին՝ ի՞նչ կորուստներ և ձեռքբերումներ ունեցանք:
                  ԱԻՄ առաջնորդ Պարույր Հայրիկյանն ասաց, թե գոնե իր համար այս տարին պետք է լիներ ժողովրդավարության համակարգի ամբողջական ներդրման տարի. քաղաքական ուժերի շրջանում հասցրեց տարածել ժողովրդավարության իր մոդելը, որը բանավոր «ընդունելության» արժանացավ: Սակայն գործնականում կյանքն այլ «նվեր» մատուցեց՝ «վերադարձնելով» 1918-20 թ.թ-ի պատմական հակահայ իրադարձությունները:

                  «Մեր օրերում, երբ Հայաստանն ընդամենը պետք է մերձեցներ իր հարաբերությունները Եվրոպայի հետ, Հայաստանի իշխանությունները հայտարարեցին, որ ընտրում են «Ոսկե Հորդան»: Սա այն դեպքում, երբ ժողովրդի միայն 23 տոկոսն է կողմ Մաքսային միությանը: Այսօր մենք խայտառակ վիճակում ենք, մեզ դարձնում են անբարո և փչացած, որովհետև այդպիսիներին հեշտ է կառավարել: Այո, Հայաստանին ստիպեցին ենթարկվել ռուսական իմպերիալիզմի անառողջ հավակնություններին»,- շեշտեց Պարույր Հայրիկյանը:

                  Ըստ նրա՝ պարտադիր կուտակային կենսաթոշակային համակարգից մինչև գազի թանկացում, գործ ունենք մարդու իրավունքների ոտնահարման հետ.
                  «Ամբողջ աշխարհը կզարմանա, երբ ասենք, որ առևտուր ենք արել և միայն երկու տարի հետո ենք որոշել գինը պայմանավորվել»,- լրացրեց նա: ԱԻՄ առաջնորդը ձեռքբերումներից չխոսեց, որովհետև նրա կարծիքով՝ եթե նման բան անգամ եղել էլ, ապա աննշան:
                  Փոխարենը ԳԽ և ԱԺ նախկին պատգամավոր Ազատ Արշակյանն իր խոսքը հիմնականում կառուցեց ձեռքբերումների վրա՝ սեպտեմբերի 3-ից առաջ և հետո: Ըստ նրա՝ մինչ սեպտեմբերի 3-ը ՀՀ իշխանությունները ինտեգրացիոն ճիշտ ուղիով էին գնում, որը հետագայում հպարտանալու լուրջ հիմք էր, սակայն սեպտեմբերի 3-ի Հայաստանի նախագահի «կրեմյլյան» հայտարարությունն ամեն ինչ փոխեց:

                  «Սեպտեմբերի 3-ին լավ կլիներ, որ իշխանությունը հրաժարական տար և հիշվեր, որպես առասպել: Ինչ վերաբերում է սեպտեմբերի 3-ից հետո կատարվածին, ապա կասեմ՝ տեղի ունեցավ լյուստրացիա. մենք իմացանք, թե ովքեր են Հայաստանի անկախության, հայկական պետականության կողմնակիցները և ովքեր՝ հայ ժողովրդին պետական չհամարող գործիչները: Ես միշտ կարծել եմ, որ դա գաղտնիք է, որը պետք է թաքցնել, բայց այսօր մսրդիկ հրապարակավ հայտարարում են այդ մասին: Հայի համար ամենաանվտանգը հայկական պետության գոյությունն է, մնացյալը՝ երկրորդական են»,- նկատեց Ազատ Արշակյանը:

                  Ի դեպ, նախկին քաղբանտարկյալը հիշեցրեց, որ նախագահական ընտրությունների ժամանակ իր ձայնը տվել է Սերժ Սարգսյանին՝ հաշվի առնելով այդ ժամանակ նրա որդեգրած քաղաքակրթական և ինտեգրացիոն ծրագիրը և չնայած ծրագրային հունի փոփոխմանը, չի փոշմանել: Այս հայտարարությունը զարմացրեց Պարույր Հայրիկյանին. «Ազատ դու ուրեմն ինձ չես ձայնդ տվե՞լ», ինչին Ազատ Արշակյանն արձագանքեց. «Պարույր, քեզ հետ միայն կարելի է նստել»:

                  Ինչևէ, 2013-ն ամփոփելու հերթը «Ղարաբաղ» կոմիտեի նախկին անդամ Աշոտ Մանուչարյանինն էր: Վերջինը ձեռքբերում համարեց այն, որ այսօր մարդիկ սկսել են հասկանալ՝ այն, ինչ իրենց մատուցվում է ժողովրդավարության անվան տակ, ոչ այլ ինչ է, քան կողոպուտի համակարգի օրիկանացում, իսկ իրական ժողովրդավարությունը դեռ փնտրվում է:

                  «Այդ փնտրտուքը համատարած է, Արևմուտքն էլ խորը ճգնաժամի մեջ: Հայաստանը ևս այդ որոնումների մեջ է և շատ լավ շանս ունի այդ ճեղքումն առաջացնելու: Դրա համար կա բավականին պոտենցիալ և գիտակցում: Այս տարվա գլխավոր ձեռքբերումը ես համարում եմ ճշմարտության գիտակցումը»,-լրացրեց Մանուչարյանը:

                  ԱԺ նախկին պատգամավոր, ՀՀԿ անդամ Լեռնիկ Ալեքսանյանն էլ նախ հորդորեց պատմությունից դասեր քաղել, այնուհետ հայտարարեց, թե ՄՄ-ին Հայաստանի անդամակցումը չի համարում ինքնիշխանության կորուստ: Ավելին՝ նա հիշեցրեց, որ ՌԴ-ն մեր անվտանգությունն ապահովողն է և, որ ՄՄ-ին անդամակցումը 90-ականներից սկսված ինտեգրացիոն գործընթացի հետևանք էր. «Նույնիսկ անզեն աչքով է տեսանելի, որ Ռուսաստանի հետ համագործակցության արդյունքում Հայաստանը շահում է և՛ տնտեսական, և՛ անվտանգության առումներով: Հայաստանը գնում է ճիշտ ճանապարհով: Այլ հարց է, որ պետք է փորձենք վերցնել այն, ինչը մեզ պետք է»:

                  HayNews.am-ի հակադարձմանը՝ դուք մեկ ասացիք, որ պատմությունից պետք է դասեր քաղենք, հետո ինքներդ ձեզ հակասելով, թե ճիշտ ճանապարհի վրա ենք: Ճի՞շտ է ռազմավարական նշանակության օբյեկտները, գազային արտոնությունն ուրիշին հանձնելը, երբ մենք դեռ չավարտված պատերազմ ունենք, Լեռնիկ Ալեքսանյանը պատասխանեց, թե ոչ սրանից ողբերգություն պետք չէ սարքել, մեր ընկերությունները մասնավորին տալուց հետո ավելի արդյունավետ և կազմակերպված կաշխատեն: Այստեղ միջամտեց Ազատ Արշակյանը՝ ռոմանտիկ լավատեսությամբ վստահեցնելով. «Մի օր ռուսներից մեր բոլոր օբյեկտներն ու գույքն առգրավվելու ենք: Հիշեք, ղարաբաղյան շարժման տարիները, 90 թվականը, թե ինչպես Ռուսաստանը այստեղ թողեց իր ռազմատեխնիկան և հեռացավ:Եվ սա տեղի ունեցավ համաժողովրդական շարժման և ճնշման շնորհիվ»:

                  Այստեղ Աշոտ Մանուչարյանը մի փոքր լրացում արեց. «Նաև քաղաքական հմուտ մտքի»:

                  «2013թ-ի կորուստներն ու ձեռքբերումները» վերտառությամբ հանդիպումն ամփոփեց սոցիալական հարցերի նախկին նախարար Ռազմիկ Մարտիրոսյանը: Ըստ նրա՝ իրավիճակը ստանդարտ չէ, պատմությունն էլ կրկնվելու հատկություն ունի. տարբեր ժամանակներում մեզ փորձել են ուղղորդել, ինչն արվում է նաև այսօր. «Մեզ միշտ կանգնեցրել են կոտրած տաշտակի առաջ, բայց արդեն ժամանակն է, որ մենք դուրս գանք առասպելներից և կատարենք իրատեսական քայլեր: Ես հիշում եմ, թե ինչպես 98 թվականին Վազգեն Սարգսյանը ՆԱՏՕ-ի ղեկավարությանն ասաց.«Մենք չենք լինի ՆԱՏՕ-ի անդամ, քանի դեռ այնտեղ ներկա է Թուրքիան:Այն ժամանակ պետական հստակ ծրագիր կար»:

                  HayNews.am

                  Comment


                  • Re: Is Russia an ally or foe, nowadays?

                    Here is LTP's explanations as to why euromaidan did not happen in Armenia. I agree with first 2 points fully, because bases of those are real historic facts. But I do not agree with 3rd point, because in my opinion, the conduct of the west towards opposition was a support for orange revolution, which in essence was to break Armenia/russia security bond and pull Armenia out from russian sphere. Thus, Armenia would surely be subjected to the same fate as to Georgia in 2008 or Modlova, loosing Artsakh(2nd point in LTP speach would become reality for us).
                    Also, LTP has a great responcibility in creating the situation that exists today in our government.


                    News.am
                    Լեւոն Տեր-Պետրոսյան. Ինչո՞ւ Հայաստանում մայդան տեղի չունեցավ
                    Դեկտեմբեր 21, 2013 | 20:06
                    Այսօր տեղի է ունեցել Հայ ազգային կոնգրեսի հանրապետական խորհրդի նիստ, որտեղ ելույթ է ունեցել Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը եւ ներկայացրել իր պատկերացումները, թե ինչու Հայաստանում «մայդան» տեղի չունեցավ:

                    Ձեզ ենք ներկայացնում ելույթն ամբողջությամբ:

                    «Սիրելի գործընկերներ,

                    Անկախ պետականության վերականգնումից հետո, քաղաքական առումով, Հայաստանն այսօր, թերեւս, ապրում է իր ամենաշփոթ կամ անհստակ ժամանակաշրջանը։ Վստահ եմ, որ ձեզ, ինչպես եւ ողջ հասարակությանը, հուզում են բազմաթիվ հարցեր՝ կապված մեր երկրի ներկա վիճակի եւ ապագա հեռանկարների հետ։ Իմ հակիրճ ելույթում ես կփորձեմ պատասխանել այդ հարցերից միայն մեկին, որը տվյալ պարագայում, կարծում եմ, ամենաշատն է հետաքրքրում բոլորին.

                    Ինչո՞ւ Հայաստանում մայդան տեղի չունեցավ եւ հայ ժողովուրդն, ի տարբերություն ուկրաինացիների, չընդվզեց Եվրոասոցացման պայմանագրից հրաժարվելու եւ Մաքսային միությանը միանալու անակնկալ որոշման դեմ։ Դրա պատճառները գուցե շատ են, բայց ես կբավարարվեմ մատնանշելով ընդամենը երեքը։

                    1. Պատճառներից առաջինն ու գուցե ամենահիմնականն, իմ կարծիքով, պատմական է։ Հակառուսական տրամադրված որոշ անհատների եւ մարգինալ տարրերի մշտակա առկայությամբ հանդերձ, Հայաստանում հակառուսականություն, որպես երեւույթ, երբեւէ գոյություն չի ունեցել եւ հիմա էլ գոյություն չունի։ Անկախ նրանից՝ տվյալ կատեգորիկ պնդումը ոմանց դուր կգա, թե ոչ, մենք գործ ունենք մի անհերքելի իրողության հետ, որի ակունքները պետք է փնտրել բացառապես հայ ժողովրդի ոչ հեռավոր պատմության ծալքերում։ Անհնար է ժխտել, որ վերջիվերջո հայ ժողովրդի ֆիզիկական գոյությունն ապահովվել եւ հայոց պետականությունը վերականգնվել է Մեծ Հայքի ռուսական տիրապետության տակ հայտնված տարածքում։ Հետեւաբար, անհնար է նաեւ այս իրողությունը ջնջել հայ ժողովրդի պատմական հիշողությունից՝ վերածված գրեթե կենսագոյության բնույթի ենթագիտակցության, ինչը հատուկ է մանավանդ ցեղասպանության ենթարկված ազգերին։ Այս ամենը չի նշանակում, անշուշտ, որ հայ ժողովուրդը տառապանքներ չի կրել ցարական Ռուսաստանում կամ Խորհրդային միությունում։ Սակայն, ի տարբերություն Օսմանյան Թուրքիայի, այդ տառապանքները չեն սպառնացել նրա ֆիզիկական գոյությանը եւ ամենեւին չեն բխել հայերի նկատմամբ ռուսների տածած խտրական վերաբերմունքից։ Ցարական Ռուսաստանում եւ Խորհրդային Միությունում հայ ժողովուրդը տառապել է այնքան, որքան կայսրության մնացյալ բոլոր ժողովուրդները, ոչ ավելի, եւ ոչ պակաս։ Այս արձանագրումները ոմանք կարող են գնահատել որպես դրական, իսկ ոմանք՝ որպես բացասական երեւույթ։ Ի տարբերություն այդպիսիների, սակայն, ես դրանք դիտում եմ որպես օբյեկտիվ իրականությունից բխող կանխադրույթներ, որոնք անհրաժեշտ են պետականամետ քաղաքական ռազմավարության մշակման եւ իրականացման համար։ Հետեւաբար, ինձ համար հավասարապես մերժելի է թե՛, այսպես կոչված, արեւմտամետների մոտեցումը, որը բացարձակապես չի ձգտում հաշվի նստել նշված գործոնի հետ, եւ թե՛ զորիբալայանական տիպի ռուսամետների գյուլիստանյան փիլիսոփայությունը, որը, անկախ կոնկրետ քաղաքական նկատառումներից կամ ի հեճուկս այդ նկատառումների, ոչ այլ ինչ է, եթե ոչ ազգային անկարողության (իմպոտենցիայի) խոստովանություն։

                    2. Հաջորդ պատճառը նույնպես առնչվում է պատմությանը, բայց արդեն ոչ թե իրողությունների, այլ պատմական դասերի առումով։ Դասերից ամենադառն, անշուշտ, 1920 թվականի ողբերգությունն է, երբ Արեւմուտքի վրա անհաշվենկատ խաղադրույք կատարելու եւ, ըստ էության, հակառուսական դիրքորոշում որդեգրելու հետեւանքով, մեր երկրի ժամանակի իշխանությունները ոչ միայն չկարողացան հասնել Արեւմտահայաստանի ազատագրման նպատակին, այլեւ կորցրին առաջին հանրապետության de facto եւ de jure տարածքի ուղիղ կեսը (Ղարսի նահանգը, Սուրմալուի գավառը եւ Նախիջեւանը), անկախությունն էլ վրադիր։ Մյուս դասերը մեր աչքի առաջ են։ Նորանկախ Մոլդովայի, Վրաստանի եւ Ադրբեջանի իշխանությունները, կորցնելով իրականության զգացողությունը, առաջին իսկ օրվանից որդեգրեցին կոշտ հակառուսական դիրքորոշում, ինչի պատճառով ունեցան պետականության կայացման հետ կապված լրջագույն խնդիրներ՝ ուղեկցված զգալի տարածքային կորուստներով։ Ի տարբերություն այդ պետությունների, 1990-ական թվականներին Հայաստանը ոչ միայն խուսափեց նրանց բաժին ընկած ճակատագրից, այլեւ խոհեմություն ունենալով հակասովետական պայքարը չվերածելու հակառուսականի, կարողացավ պահպանել թե՛ իր տարածքային ամբողջականությունը, եւ թե՛ էապես նպաստել Արցախի ազատագրման գործին։

                    3. Եւ վերջապես, Հայաստանում մայդանի չկայացման երրորդ պատճառը հայ ժողովրդի խորը հիասթափությունն է Արեւմուտքից ու նրա կիրառած երկակի ստանդարտներից։ Երբ 2008 թվականին Հայաստանում մայդանից ավելի հզոր բողոքի ալիք գոյություն ուներ, Արեւմուտքը, բացառապես աշխարհաքաղաքական նկատառումներով, ոչ միայն չնկատելու տվեց համաժողովրդական այդ ընդվզումը, այլեւ անվերապահորեն թիկունք կանգնելով տասը զոհերի եւ հարյուրավոր քաղբանտարկյալների գնով իշխանությունը բռնազավթած Սերժ Սարգսյանին ու նրա ավազակախմբին, աչք փակեց ինչպես այդ, այնպես էլ նրանց բազմաթիվ այլ հանցագործությունների վրա։ Ավելին, վեց տարի շարունակ չզլացավ նաեւ գովեստներ շռայլել Սերժ Սարգսյանի հասցեին՝ նրան կոչելով հայ ժողովրդին արժանի առաջնորդ ու հրաշալի նախագահ, դրանով ամրապնդելով նրա հանցավոր իշխանությունը եւ ճանապարհ հարթելով բոլոր հաջորդ ընտրությունների կեղծման եւ ժողովրդավարության ու մարդու իրավունքների հետագա ոտնահարման համար։ Եթե Արեւմուտքը Հայաստանի պարագայում աներ Ուկրաինայի ընթացիկ իրադարձությունների առթիվ կատարած քայլերի թեկուզ մեկ տոկոսը, այն է՝ 2008-ի փետրվարյան շուրջօրյա ցույցերի ժամանակ Հայաստանի իշխանություններին ընդամենը զգուշացներ խաղաղ ցուցարարների նկատմամբ ուժի կիրառման անթույլատրելիության մասին, ապա մեր երկրում այսօր իրավիճակը բոլորովին այլ կլիներ, եւ ո՛չ Հայաստանը, ո՛չ էլ Եւրոմիությունը չէին կանգնի ներկայիս քաղաքական ֆիասկոյի առջեւ։ Արեւմուտքն, ըստ այդմ, Հայաստանում հնձեց այն, ինչ ցանեց, եւ թող ուրիշ մեղավոր չփնտրի։ Եթե այժմ դժգոհում է Արեւելյան գործընկերության երկրների վրա Ռուսաստանի գործադրած ճնշումներից, դրանում նախեւառաջ թող իրեն մեղադրի, որ այդ գործոնը իսկզբանե հաշվի չէր առել։ Ավելին, հիմքեր կան պնդելու, որ Եւրոմիությունն իր անհաշվենկատ քաղաքականությամբ որոշ առումով նույնիսկ սադրեց առկա հանգուցալուծումը։ Մինչեւ Եւրոասոցացման գաղափարի նախաձեռնումը Ռուսաստանը Ուկրաինայի եւ Հայաստանի առջեւ Մաքսային միությանը միանալու կոնկրետ պահանջ չէր դրել, բայց երբ տեսավ, որ բացեիբաց փորձ է արվում այդ երկրները դուրս բերել իր ազդեցության գոտուց, հանդես եկավ կտրուկ դիրքորոշմամբ։

                    Վերոշարադրյալ պնդումների հերքման միակ միջոցը հայկական մայդանի կայացումն է։ Ուստի հարգարժան արեւմտամետները պետք է բարի լինեն, լրատվամիջոցներով դատարկաբանելու փոխարեն, օր առաջ կայացնել այդ մայդանը, թեեւ խիստ կասկածում եմ, որ այդ պարագայում էլ Արեւմուտքը հայկական մայդանին նույն կերպ արձագանքեր, ինչ ուկրաինականին, նկատի ունենալով աշխարհի համար այդ երկու երկրների ներկայացրած անհամեմատելի կարեւորությունը։ Հայ Ազգային Կոնգրեսի օրակարգը բոլորովին ուրիշ է, այն է՝ պայքարել ոչ թե կատարված փաստի, այլ երկիրը ներկայիս խայտառակ վիճակին հասցրած իշխանության դեմ։ Նկատի ունենալով իմ վերջին երկու հրապարակումների աննախադեպ հասարակական արձագանքը, համոզված եմ, որ սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներին մենք կարող էինք առնվազն 50-հազարանոց հանրահավաք անցկացնել։ Հարց է ծագում. ինչո՞ւ չանցկացրինք։ Պատասխանում եմ. որովհետեւ եթե մյուս ուժերը չմիանային, եւ դրանով նոր քաղաքական գործընթաց չսկսվեր, ապա այդ հանրահավաքը սոսկ դատարկ կրակոց կլիներ ու ավելի կխորացներ ժողովրդի հուսահատությունը։ Այնուամենայնիվ, ես վստահ եմ, որ շուտով գալու է իշխանության հաշիվ տալու ժամանակը»:

                    Comment


                    • Re: Is Russia an ally or foe, nowadays?

                      Here a good analysis of LTP's behavior.....

                      Փրկության համար պարտքի վճարում
                      Իգոր Մուրադյան
                      Կիրակի, 22 Դեկտեմբերի 2013,


                      Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի ելույթը (փրկության համար ռուսներին հայերի երախտագիտության վերաբերյալ), որն ինչպես միշտ զուրկ էր միաժամանակ եւ քաղաքական իմաստավորումից, եւ բարոյականությունից, եւ նվիրված էր հանրային պահվածքի տրամաբանությանն ու գլխավորը՝ նրան հարող քաղաքական խմբավորման նպատակներին, ազդանշան էր այն բանի, թե ինչի են սպասում ընդդիմադիր որոշակի շրջանակներ երկրում տեղի ունեցող իրադարձություններից:
                      Եւ այսպես, առաջին նախագահի տրամաբանությամբ հայերը երախտապարտ են Ռուսաստանին փրկության համար, այդ պատճառով չեն հակաճառում ինքնիշխանության կորստին: Իհարկե, ճշմարտությունն այն է, որ հայ հանրությունը չի հավատում իր ուժերին ու հնարավորություններին, եւ հենց դա է տրամադրությունների գլխավոր մոտիվացիան:
                      Սակայն գլխավոր գործոնն այն է, որ հայ ժողովրդին, որը հարձակման է ենթարկվել զանգվածային լրատվության միջոցների դաշինքի կողմից, որը պատկանում է կամ իշխանությանը, կամ ռուսների վարձակալած ընդդիմությանը, այդպես էլ չբացատրեցին, թե ինչ են մտածել եւ որոնք են ազգի դեմ դավադրության նպատակները:
                      Ինչպես հայտնի է, խորհրդարանական եւ ոչ խորհրդարանական ընդդիմությունը բավական կտրուկ հանդես է եկել Հայաստանի վասալացման եւ գաղութացման դեմ: Սակայն, երեւում է, նման սցենարը ձեռնտու չէ որոշ ընդդիմադիրների, ովքեր իրենց բարձր են դասում մյուսներից, որոնց «կոչումը» այս խաղում խամաճիկ լինելն է: Ի դեպ, նման նպատակներ ունեն ոչ միայն ընդդիմադիրները, այլեւ ներկայիս իշխանության որոշ «բարեկամներ», որոնք նույնպես երեւում է խորհում են քաղաքական նպատակահարմարության մասին: Ո՞րն է մտահղացումը:
                      Իշխանությանն ու կերակրատաշտին վաղուց կարոտած «քաղաքական գործիչներին» թվում է, որ եթե իրենց չի հաջողվել ստանալ Արեւմուտքի աջակցությունը, ապա կարելի է դառնալ Ռուսաստանի «գործընկերներ», որը ցուցաբերել է կոշտ էքսպանսիա Հայաստանի ու ընդհանրապես Արեւելյան Եվրոպայի հանդեպ:
                      Հայկական ընդդիմադիր շրջանակներում ռուսների հետ գործարքի գաղափարը նոր չէ, ինչպես կոնկրետ ասպեկտով, այնպես էլ արտասահմանյան հովանավորների հետ գործարքի մասով: Կարելի է հիշել, որ հայ-թուրքական կարգավորման սխեմայի իմիտացիայի ուղղությամբ ԱՄՆ փորձերի ժամանակ կային լիովին որոշակի հայտարարություններ. Իշխանությունն ընդունակ չէ իրականացնել այդ նախագիծը, սակայն մենք կիրականացնենք, երբ իշխանության կլինենք: Այսպիսով, կարելի է վաճառվել ում ասես, ցանկացած հանգամանքներում: Այս դիրքորոշումն արտահայտվել է բազմիցս, 90-ականներին, եւ ժառանգաբար անցել ներկայիս իշխանությանը:
                      Եթե Հայաստանում գոյություն ունենար քիչ թե շատ հասկանալի ընդդիմություն, երկիրը չէր հայտնվի նման իրավիճակում, քանի որ մարդկանց մեծ զանգվածներ կպատկերացնեին ինչպես կողմնորոշվել: Ընդհանուր առմամբ, այս ամենը հասկանալի ու քիչ հետաքրքիր սխեմա է, եւ չարժեր խոսել այն մասին, թե այս կամ այն ընդդիմադիր խմբերն ինչ մտադրություններ ունեն, եթե նրանց համար չառաջանային ակհայտ քաղաքական հեռանկարներ, այսինքն՝ իշխանության անցնել Ռուսաստանի աջակցությամբ եւ «դեղին» դրոշի ներքո:
                      Ընդ որում, քաղաքական այս «գործիչներին» չի հետաքրքրում, թե ինչպես եւ ինչի շուրջ պետք է պայմանավորվել ռուսների հետ: Դա կարեւոր չէ, գլխավորը՝ փորձարկել վասալացման եւ գաղութացման ունիվերսալ սխեմա, քանի որ ներկայիս «ընդդիմութունը» կարող է հույս դնել միայն արտաքին պատրոնաժի վրա:
                      Կարող է հարց առաջանալ, թե արժե արդյոք խորանալ այս կեղտոտ խաղերի մեջ, երբ վաղը՝ դեկտեմբերի 23-ին խորհրդարանում քննարկվելու է «գազային խնդրի» ճակատագրական որոշումը: Եթե «ընդդիմադիրները» կարողանային ցուցադրել սկզբունքայնություն, պատկերն այլ կլիներ, չնայած նրանց փոքր թվին: Սակայն ամենակարեւորն այն է, որ քաղաքական իրական ասպարեզ իջած քաղաքական գործիչների երիտասարդ սերունդը պետք է հասկանա, որ պետք է պայքարի ոչ միայն ներկայիս իշխանության, որոնք արդեն իշխանություն էլ չեն, այլ այս ողջ աղբի դեմ, որը զբաղեցրել է հայկական ուղեղները:
                      Եկել է ժամանակը, որ քաղաքական գործիչների նոր սերունդը ստիպված է ոչ միայն բողոքի տրամադրություններ արտահայտել, այլեւ սկսել աշխատել արտաքին աշխարհի հետ: Հակառակ դեպքում ստիպված է լինելու բավարարվել պատրաստի ու լիովին կեղծ գաղափարներով եւ ծիծաղելի ուղեղային մորմոքներով:
                      Ռուսաստանը քաղաքական ձեւաչափերը կառուցում է այնպես, որպեսզի Հայաստանին զրկի այլընտրանքաին ճանապարհի հույսից, սակայն դա բավական խոցելի ու նախապես տապալված քաղաքականություն է: Իրականում Հայաստանը հետաքրքրում է արտաքին գործընկերներին, նախեւառաջ աշխարհքաղաքական ասպեկտով:
                      Ի՞նչ է ներկայիս իշխանությունը՝ մի քանի մարդ, որոնք չգիտեն ինչպես վարվել: Իսկ ի՞նչ է իշխանոթյանը մատուցված ծառայությունը՝ դա երկու տասնյակ վճարված, ստորացված քարոզիչներ են, որոնց տեղն աղբանոցում է: Իշխանության եւ ռուսների գործընկերների թվում չեն ոչ ուժային կառույցները (նախեւառաջ բանակը), ոչ էլ վարչակազմի եւ կառավարության աշխատակիցների մեծ մասը:
                      - See more at: http://www.lragir.am/index/arm/0/com....ZJgxtjHu.dpuf

                      Comment

                      Working...
                      X